"PLAYTIME": ΤΟ "ΔΥΣΚΟΛΟ" ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

 

Ο μεγάλος Jacques Tati (1907-1982) γυρίζει την τελευταία του ταινία "Playtime", που για πολλούς θεωρείται το αριστούργημά του, το 1967, με τον ίδιο φυσικά στον κλασικό ρόλο του μόνιμου ήρωά του Mr Hulot. Μια ιδιορρυθμία: Όπως σας είπα θεωρείται αριστούργημα, αλλά, αν ρωτήσει κανείς το κοινό, μάλλον σε πολύ λίγους αρέσει  (συγκαταλέγομαι σ' αυτούς).

Η ιστορία είναι στοιχειώδης. Ο αμίμητος κ. Ιλό προσπαθεί να συναντήσει κάποιον υπάλληλο (άγνωστο γιατί) μεγάλης, μοντέρνας, απρόσωπης εταιρίας. Παράλληλα ένα γκρουπ από αμερικάνες τουρίστριες περιπλανιέται στην ίδια περιοχή του Παρισιού. Του μοντέρνου Παρισιού. Τελικά όλοι θα συναντηθούν στα εγκαίνια μοντέρνου (και πάλι) in εστιατορίου, όπου θα γίνει αληθινό μπάχαλο.

Γιατί κουράζει πολλούς; Διότι δεν υπάρχει "κανονική" εξέλιξη της (όποιας) ιστορίας. Η κάμερα παρακολουθεί τις περιπλανήσεις του Ιλό, τις αντίστοιχες του τουριστικού γκρουπ, αλλά και του πλήθους (ή των οχημάτων) που κατακλύζουν την περιοχή. Ούτε κορυφώσεις (εντάξει, είπαμε ότι στο τέλος γίνεται ένα είδος χαμού), ούτε σασπένς ούτε τίποτα παρόμοιο, όπως οι περισσότεροι θεατές έχουν συνηθίσει. Τι είναι λοιπόν το"Playtime"; Είναι η (ήπια) "καταγγελία" του Τατί για τον μοντέρνο κόσμο και τη σύγχρονη πόλη όπου ζούμε και κινούμαστε όλο και περισσότεροι (αν σκεφτεί κανείς ότι ο πληθυσμός της επαρχίας μειώνεται παγκοσμίως). Γι' αυτό ακριβώς και η εμμονή μου με τη λέξη "μοντέρνο" σε όσα έγραψα παραπάνω. Έναν κόσμο που, για τον Τατί τουλάχιστον, είναι απρόσωπος, ομοιόμορφος, υλιστικός και δίχως ίχνος πνευματικότητας, πεζός και ασφυκτικός. Και, συχνότατα, παράλογος, καθώς οι άνθρωποι σπαταλούν το χρόνο τους σε ανούσιες εργασίες, μποτιλιαρίσματα μέσα στο αυτοκίνητό τους, βαρετές συναντήσεις κλπ. Tο ίδιο απρόσωπη και τυποποιημένη είναι και η ξενάγηση του γκρουπ των αμερικάνων, οι οποίοι, σε μερικές από τις πιο σπαρταριστές στιγμές του φιλμ, θαυμάζουν στο Παρίσι τα πολυκαταστήματα, τα σύγχρονα αυτόματα προϊόντα (ηλεκτρικές σκούπες κλπ.), ενώ κανείς δεν ρίχνει έστω και μια ματιά στον Άιφελ, στη Μονμάρτη, στη Νοτρ Νταμ κλπ. κλπ. Όλα αυτά, σε μια επίδειξη ιδιοφυϊας του Τατί, καθρεφτίζονται για ελάχιστα δευτερόλεπτα στις γυάλινες πόρτες πολυκαταστημάτων που ανοιγοκλείνουν δίχως κανείς να τα παρατηρεί, αφού όλοι είναι ενθουσιασμένοι με τις νέες αυτόματες σκούπες...

Πρόκειται για μια συνολική κριτική της μοντερνικότητας, η οποία βγαίνει ανάγλυφα και μέσα από την σύγχρονη αρχιτεκτονική, στην οποία κατ' εξακολούθηση εστιάζει ο φακός του Τατί - ή μάλλον, για να το εκφράσω διαφορετικά, η όλη κατάσταση που περιγράψαμε γίνεται αντιληπτή από τη μοντέρνα αρχιτεκτονική, τόσο την εξωτερική όσο (κυρίως) και την εσωτερική (οι μοντέρνοι χώροι εργασίας και τα σύγχρονα διαμερίσματα - κατοικίες). Βλέποντάς το απ' αυτή τη σκοπιά κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τον κόσμο που ζούμε σήμερα (αυτόν στον οποίο εστιάζει, καυτηριάζει και σατιρίζει ο Τατί), εκτος από 'τυποποιημένο", ως καφκικό. Ναι, αλλά εδώ έρχεται η μεγάλη διαφορά στην αντιμετώπιση: Ο κύριος Ιλό δεν εξεγείρεται ποτέ ενάντια σ' αυτόν τον (πιθανόν) απάνθρωπο και σίγουρα (σε κάποια σημεία του τουλάχιστον) παράλογο κόσμο. Αντίθετα τον αντιμετωπίζει στωικά και, σε τελική ανάλυση, με αληθινή περιέργεια, ως άλλος τουρίστας κι αυτός στην ίδια του την πόλη που αλλάζει και εκμοντερνίζεται. Ή ίσως ακόμα και να απολαμβάνει όχι ακριβώς το απάνθρωπο του κόσμου αυτού, αλλά την εξερεύνησή του και την παρατήρηση των αλλαγών, με τις εκπλήξεις που αυτές συνεπάγονται. Άλλωστε γι' αυτό επιλέγει την κωμωδία (την κλασική χαμηλότονη και ποτέ ξεκαρδιστική κωμωδία του Τατί) και την ελαφρότητα για την κριτική της καθημερινότητας. Τελειώνοντας, παρατηρείστε τη χρήση του βάθους πεδίου στο φιλμ. Πολλά διαδραματίζονται σε δεύτερο πλάνο!

Μεγάλη ταινία, που γνωρίζω καλά ότι θα κουράσει τους περισσότερους. Ερεθίζει όμως τόσο τη σκέψη (είμαι σίγουρος ότι μπορεί κάλλιστα να σκεφτείτε άλλα τόσα απ' τα ήδη πολλά που έγραψα παραπάνω), που νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Σε μεγάλη οθόνη αν είναι δυνατόν για να παρατηρείτε τις λεπτομέρειες.

  

ΕΝΑ ΑΓΝΩΣΤΟ "ΣΟΚ".

 Ιδού μια παντελώς άγνωστη σε μένα - και σχετικά ενδιαφέρουσα - γαλλική ταινία. Στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει ως "Σοκ!", ο πρωτότυπος τίτλος είναι "Treatement de choc" και γυρίστηκε το 1973 από τον επίσης σχετικά άγνωστο Alain Jessua (1932-2017), που είναι και ο σεναριογράφος και έχει λιγότερες από 10 ταινίες στο ενεργητικό του. Πρωταγωνιστές οι Αλέν Ντελόν και Ανί Ζιραρντό.

Μια ευκατάστατη κυρία, με έντονο άγχος για το ότι μεγαλώνει, πηγαίνει για θεραπεία "νεότητας" σε πανάκριβη, απομονωμένη κλινική σε άγρια ακτή της Κορνουάλης, διάσημη για τα επιτεύγματά της στο χώρο της καταπολέμησης του γήρατος και των αισθητικών επεμβάσεων. Φυσικά οι πελάτες είναι όλοι ζάπλουτοι και μερικοί πηγαίνουν τακτικά εκεί με λαμπρά αποτελέσματα. Από την αρχή όμως η ηρωίδα νοιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά...

Θρίλερ με κάποια στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, η ταινία διαθέτει ταυτόχρονα και ένα σαφέστατο πολιτικό "μήνυμα", λειτουργώντας (και) αλληγορικά, για να μας δείξει μια ακραία μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και, ευρύτερα, για να μας τονίσει ότι οι πλούσιοι ζουν εις βάρος - ή από τον ιδρώτα και το αίμα - των φτωχών. Το σασπένς λειτουργεί αρκετά, η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο κλειστοφοβική, το τέλος "δεν χαρίζει κάστανα" και, τελικά, αν και όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακό ή με φοβερές εξάρσεις, είναι νομίζω μια χαρά θριλεράκι.

ΥΓ: Η ταινία παίχτηκε στην τηλεόραση με τον τίτλο "Ο Αδίστακτος"

"ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" 'Η ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 Ο σουηδός Ruben Ostlund γυρίζει το 2022 την επόμενη μετά το γνωστό "Τετράγωνο" ταινία του, "Το Τρίγωνο της Θλίψης". Είναι και πάλι πολιτικοποιημένος και κοινωνικά καυστικότατος.

Ένα ζευγάρι μοντέλων (ωραίων προφανώς), μετά από κάμποσες προστριβές, κερδίζει μια πολυτελέστατη κρουαζιέρα. Οι περισσότεροι από τους συνταξιδιώτες τους είναι κάθε λογής και εθνικότητας εκατομμυριούχοι, αριστοκράτες και άλλα τέτοια είδη. Τι θα γίνει όμως όταν το πλοίο βυθιστεί και οι επιζήσαντες (πλούσιοι, μοντέλα, εργαζόμενοι στο πλοίο κλπ.) ναυαγήσουν σε έρημο νησί και αρχίσουν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης;

Πριν οτιδήποτε άλλο να πούμε ότι το "έρημο νησί" είναι η όντως υπέροχη παραλία της Χιλιαδούς στην Εύβοια και ότι ο καπετάνιος του κρουαζιερόπλοιου είναι ο απολαυστικότατος εδώ Γούντι Χάρελσον. Πρόκειται για κωμωδία (συχνά μαύρη) ή μάλλον για σάτιρα της σύγχρονης κοινωνικής δομής της δυτικής ανθρωπότητας. Αφού μας δείξει στο πρώτο μέρος τα εσωτερικά προβλήματα του ζευγαριού και στο δεύτερο, στην κρουαζιέρα, περιγράψει και αναλύσει τις κοινωνικές / ταξικές σχέσεις της κοινωνίας μας, προχωρά στο τρίτο (μετά το ναυάγιο) στην ανατροπή των πάντων, εφ' όσον το χρήμα παύει εκεί να έχει οποιοδήποτε νόημα και κάθε βεβαιότητα καταρρέει. Και βέβαια, ο Ostlund  προσπαθεί να είναι όσο πιο καυστικός (και κυνικος σε πολλά σημεία) γίνεται. 

Το φιλμ κατηγορήθηκε από πολλούς ως πολύ προφανές και ενίοτε χοντροκομμένο. Μάλλον συμφωνώ. Υπάρχουν ξεκαρδιστικές για μένα στιγμές και άλλες που πράγματι είναι "χοντροκομμένες" και υπερβολικά φανερές για το τι θέλει να μας πει: Ότι τα πλούτη των κάθε λογής αρχόντων προκύπτουν από το μόχθο και τον ιδρώτα των πολλών, ότι όλες οι κοινωνικές δομές δεν βασίζονται παρά σε συμβάσεις, οι οποίες καταρρέουν όταν εμφανίζονται πραγματικές ανάγκες οπότε έχουμε και πλήρη αλλαγή αξιών κλπ. Και, για να μη νομίζετε ότι χαρίζεται στους (πρώην) κατατρεγμένους, τονίζει ότι κι αυτοί μπορούν να γίνουν εξ ίσου αδίστακτοι με τους (πρώην) καταπιεστές τους αν τους δοθεί η ευκαιρία (ίσως επειδή η υπάρχουσα κοινωνία έχει διαφθείρει ανεπιστρεπτί τα πάντα και τους πάντες). Ωστόσο, παρά τις κατηγορίες που προαναφέραμε, προσωπικά το είδα αρκετά ευχάριστα (παρά την κάπως ατσούμπαλη και διαφορετική σε κάθε μέρος δομή του σεναρίου) και, όπως είπα, διασκέδασα σε αρκετά σημεία. Και. στο κάτω κάτω, μπροστά στην εφιαλτική εποχή που ζούμε, με τις ιδεολογίες κουρελιασμένες και ξεθωριασμένες, με τον ίδιο το φασισμό να αναδύεται ξανά και τον φόβο ακόμα και πυρηνικού πολέμου να επανεμφανίζεται, χρειαζόμαστε κάποιες πολιτικές ταινίες (έστω και υπερβολικά προφανείς), για να ξαναθυμίσουν επιτέλους κάποια πράγματα πασίγνωστα κάποτε και "κρυμμένα κάτω από το χαλί" σήμερα.

"Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ": ΙΣΩΣ Η ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤΙΑΝΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ (ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΛΕΙΣΕ)

 

1980: Ο Michael Cimino (1939-2016), γεμάτος δόξα και βραβεία από τον "Ελαφοκυνηγό", έχει ένα μεγαλεπήβολο όραμα για ένα γουέστερν που δεν μοιάζει με τα άλλα. Το "Heaven's Gate" (Η Πύλη της Δύσης) έχει διάρκεια πάνω από 3.30' ώρες και είναι κάτι παραπάνω από χορταστικό υυ. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι μόνο αυτό. Ηθοποιοί; Κρις Κριστόφερσον, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Τζεφ Μπρίτζες, Τζον Χαρτ, Κρίστοφερ Γουόκεν... Η αποτυχία ήταν παταγώδης: Η εταιρία παραγωγής έκλεισε (νομίζω) και το φιλμ θεωρείται ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία στην ιστορία του σινεμά. Γιατί άραγε;

Βρισκόμαστε γύρω στα 1890. Χιλιάδες πάμφτωχοι άνθρωποι μεταναστεύουν από την Ευρώπη και αλλού, φτάνουν με άπειρες κακουχίες ως την "Άγρια Δύση" κι εκεί, έχοντας ένα κομμάτι γης, πασχίζουν να βρουν μια θέση στον ήλιο - σε πολλές περιπτώσεις δηλαδή να μην πεθάνουν από πείνα. Όμως εκεί βρίσκονται οι παλιοί, πανίσχυροι κτηνοτρόφοι με τις αχανείς εκτάσεις και τα τεράστια κοπάδια, οι οποίοι βλέπουν με στραβά μάτια την εγκατάσταση "ξένων" στις ελέω θεού ιδιοκτησίες τους. Ένας σερίφης από πλούσια οικογένεια παίρνει το μέρος των συχνά εξαθλιωμένων μεταναστών και προσπαθεί να τους προστατέψει. Φυσικά αυτό θα τον κάνει να συγκρουστεί με την ίδια του την τάξη και τους παλιούς του φίλους και συμφοιτητές.

Θα αφήσω τη μεγαλοπρεπή σκηνοθεσία και τις συχνά εντυπωσιακές εικόνες. Θα επισημάνω απλώς τις πάμπολλες σκηνές πλήθους. Είναι πολύ δύσκολο και χρειάζεται μεγάλη μαεστρία να κατευθύνεις τόσους ανθρώπους να κινούνται, να δρουν όλοι μαζί (όχι, τότε δεν υπήρχαν ψηφιακά πλήθη) και μάλιστα σε τόσο πολλές σκηνές (θεωρώ την ταινία κυρίως ως ταινία πλήθους). Και πάμε στο πιο εντυπωσιακό: Το ιδεολογικό μέρος. Περισσότερο αριστερής χροιάς κοινωνική ανάλυση δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Η κατά Τσίμινο εικόνα του Φαρ Ουέστ είναι μια απόλυτα μαρξιστικής φύσης εικόνα μιας τεράστιας κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης. Δεν υπάρχουν ακριβώς "καλοί" και "κακοί" (υπάρχουν δηλαδή, αλλά αυτό καθορίζεται από τις πολιτικοκοινωνικές τους επιλογές). Στο βρώμικο, κάθε άλλο παρά ηρωικό Φαρ Ουέστ του φιλμ όλοι δρουν σύμφωνα με το ταξικό / οικονομικό τους συμφέρον. Ήρθαν κάποιοι λιμασμένοι κακομοίρηδες στην (αχανή) γη μας; Πολύ απλά, θα τους σκοτώσουμε και θα απαλλαγούμε απ' αυτούς. Τελεία. Και, για να είναι πλήρως μαρξιστική η ανάλυση, εννοείται ότι η εξουσία, η κάθε λογής εξουσία, είναι με το μέρος της άρχουσας τάξης. Τι λέω; Όχι με το απλώς μέρος της. Είναι όργανό της, είναι δημιουργημένη από την άρχουσα τάξη για να προασπίζει τα συμφέροντά της. Το κερασάκι στην τούρτα έρχεται όταν το περίφημο ιππικό των γουέστερν, το ηρωικό ιππικό που επεμβαίνει την τελευταία στιγμή και γλυτώνει τους "καλούς" εμφανίζεται και πάλι επικό, καλπάζων, για να γλυτώσει το στρατό των πλούσιων και - προσέξτε - όχι απλώς για να διώξει, αλλά για να εξοντώσει μέχρις ενός τους κουρελήδες μετανάστες! Περισσότερο χέσιμο, ανατροπή και κουρέλιασμα των μύθων της "ηρωικής γέννησης της Αμερικής" δεν μπορώ να φανταστώ.  Δικαιοσύνη; Ούτε στον ύπνο σας.

Γι' αυτό είναι απορίας άξιο πώς τέτοια υπερπαραγωγή εκατομμυρίων με τέτοια αιρετική άποψη ξεπήδησε μέσα από μεγάλο χολιγουντιανό στούντιο. Ίσως γι' αυτή την ιδεολογική άποψη να απέτυχε με τόσο παταγώδη τρόπο (θα συνέβαλλαν, φαντάζομαι, και η αρνητικές απόψεις των κριτικών). Ή ίσως επειδή η παραγωγοί, θεωρώντας αντιεμπορική την μεγάλη διάρκεια, είχαν πετσοκόψει το φιλμ, με αποτέλεσμα να δημιουργούν σεναριακά κενά στο θεατή. Ποιος ξέρει;

Δεν είναι τέλειο. Κι εγώ κουράστηκα λίγο κάποιες στιγμές (όχι πολλές πάντως, γιατί με είχε συνεπάρει το θέαμα στη μεγάλη οθόνη). Ίσως κάποιοι χαρακτήρες να είναι ανολοκλήρωτοι. Παρ΄ όλες τις ατέλειες όμως συνολικά το θεωρώ μεγάλη ταινία. Και ιδιαίτερα στην πλήρη εκδοχή της, αυτή των 4 σχεδόν ωρών. Και μια από τις ανατρεπτικότερες υπερπαραγωγές που έγιναν ποτέ!

 

ΔΥΣΤΟΠΙΚΑ, ΠΑΡΑΔΟΞΑ "ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ"

 

Ξέρω ότι το φιλμ του David Cronenberg "Εγκλήματα του Μέλλοντος" του 2022 δεν άρεσε γενικά. Πήρε μέτριες κριτικές και οι περισσότεροι γνωστοί μου μάλλον το μίσησαν. Ανήκω λοιπόν στη μειοψηφία που εντυπωσιάστηκε από την ταινία. Ας αναφέρουμε ότι πρωταγωνιστούν οι Βίγκο Μόρτενσεν, Λέα Σεϊντού και Κρίστεν Στιούαρτ και είναι γυρισμένη στην Αθήνα.

Σε ένα κοντινό μέλλον αρκετοί άνθρωποι μεταλλάσσονται με μυστηριώδη τρόπο: Το σώμα τους παράγει παράδοξα, άχρηστα όργανα, που αντιμετωπίζονται ως πιθανοί καρκινικοί όγκοι και αφαιρούνται καλού- κακού με ιατρική επέμβαση. Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών είναι διάσημοι περφόρμερ. Εκείνος είναι ένας από τους μεταλλαγμένους, που παράγει όργανα με ασυνήθιστη συχνότητα. Εκείνη τα "πειράζει" και τα αφαιρεί τελετουργικά σε δημόσιες περφόρμανς. Μήπως όμως υπάρχει και ένα άλλο "είδος" ανθρώπων; Και τι συμβαίνει με τη δολοφονία ενός παιδιού από την ίδια του τη μητέρα;

Ας τονίσουμε πρώτα ότι ο Κρόνενμπεργκ ξαναβρίσκει τον παλιό, καλό (ερωτηματικό για πολλούς, όχι πάντως για μένα) εαυτό του, το σήμα κατατεθέν του δηλαδή: Τον σωματικό τρόμο (body horror). Γι' αυτό και η ταινία γίνεται απεχθής για πολλούς και, υποτίθεται, προορίζεται "για γερά στομάχια". Δεν υπάρχει ιδιαίτερη βία ή βίαιο σπλάτερ, υπάρχουν όμως πολλές εγχειρήσεις, πολλά όργανα... Πάει αυτό. Προειδοποιήσαμε. Από εκεί και πέρα, ακολουθώντας παλιότερες προβληματικές του, ο σκηνοθέτης αναρωτιέται για το πώς και το τι του ανθρώπινου σώματος, τις δυνατότητες ή τους τρόμους που κρύβει, το μέλλον του, τη σύζευξη οργανικού και τεχνητού... Συγχρόνως σχολιάζει το ρατσισμό και τις προκαταλήψεις μας προς οτιδήποτε διαφορετικό (οι διαφορετικοί κρύβονται), αλλά και μας βυθίζει σε σκοτεινές και παράδοξες γωνιές της σύγχρονης τέχνης, της οποίας φαίνεται γνώστης, αφού κάνει σαφείς αναφορές σε avant garde τάσεις και καλλιτέχνες όπως η Orlan ή ο Stelarc (οι οποίοι, στην πραγματικότητα, δεν είναι πλέον και τόσο σύγχρονοι αφού δραστηριοποιούνται από τα 80ς). Θέτει έτσι και ερωτήματα για το τι είναι τέχνη και αν οτιδήποτε μπορεί να γίνει τέχνη. 

Τέλος ας επισημάνουμε και το παράξενο κλίμα του φιλμ: Σκοτεινό, μουντό, με ωχροκίτρινα χρώματα, παραπέμπει ταυτόχρονα σε ένα δυστοπικό (όσον αφορά την εικόνα της πόλης και των κλειστών χώρων της), αλλά συγχρόνως και τεχνολογικά προωθημένο μέλλον. Ο Κρόνεμπεργκ έχει ανακαλύψει σκοτεινά, παρακμιακά σημεία της Αθήνας, ερειπωμένα, εγκαταλειμμένα ή άχαρα, τσιμεντένια κτίρια, μίζερες ταράτσες ή πλυσταριά παλιών πολυκατοικιών κλπ. κλπ. δίνοντας έτσι τη μυστηριώδη, παρακμιακή ατμόσφαιρα που θέλει. (η ταινία είναι κατά αρκετό μέρος ελληνική παραγωγή και έχουν χρησιμοποιηθεί κυρίως ελληνικά συνεργεία).

Προσωπικά με συνεπήρε και με προβλημάτισε, αλλά ξέρω ότι στους περισσότερους δεν θα αρέσει. Με δική σας ευθύνη λοιπόν.

"VANILLA SKY": ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

 

Το 2001 ο Cameron Crow γυρίζει το "Vanilla Sky" με τον Τομ Κρουζ στο βασικό ρόλο, αλλά και τους Πενέλοπε Κρουζ, Κάμερον Ντιάζ, Κερτ Ράσελ, Τίλντα Σουίντον, Τίμοθι Σπαλ... Λαμπρό καστ δηλαδή. Πρόκειται για αμερικάνικο ριμέικ του ισπανικού φιλμ του Alejandro Amenabar "Abre los Ojos".

Ένας νεαρός, πάμπλουτος γόνος ιδιοκτήτη μεγάλου εκδοτικού οίκου ζει ανέμελη, μποέμικη ζωή δίχως να νοιάζεται για τίποτα ουσιαστικό. Κάποια στιγμή θα ερωτευτεί μια ισπανίδα χορεύτρια που ψάχνει την τύχη της στη Νέα Υόρκη... και ξαφνικά όλα θα αλλάξουν καθώς ένα φοβερό δυστύχημα θα τον παραμορφώσει εντελώς, παραμορφώνοντας βεβαίως και την ψυχολογία του. Ωστόσο, πέραν του τραυματικού σοκ, κάτι δεν πάει καλά με τη ζωή του και τα όσα αντιλαμβάνεται γύρω του...

Η ταινία είχε κάνει εντύπωση στην εποχή της. Κινείται ανάμεσα στο προσωπικό δράμα και την επιστημονική φαντασία, έχει σχετικό ενδιαφέρον (όπως και η πρωτότυπη ισπανική), αλλά εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μπορώ να καθορίσω τι ακριβώς μου φταίει, αλλά πάντως κάτι μου φταίει. Ίσως τη βρήκα φλύαρη (2 ώες και 16'), ίσως απλώς δεν συμπαθώ τον Κρουζ... δεν ξέρω, αλλά, όπως και την πρώτη φορά που την είδα, τότε παλιά, κάτι με ενοχλούσε. "Και τι μας νοιάζει εμάς;" θα μου πείτε. Δεν σας νοιάζει, απλώς καταθέτω τις ασαφείς (στην προκείμενη περίπτωση) εντυπώσεις μου. Πάντως, έστω και αν εντυπωσιαστείτε με το ριμέικ, δείτε και το ισπανικό πρωτότυπο.

Ο Crow πάντως (που έχει εξαφανιστεί από το 2015), εκτός από συμπαθής σκηνοθέτης είναι και βαθύς γνώστης της μουσικής (ήταν συντάκτης στο παλιό καλό Rolling Stone και έχει κάνει βιντεοκλίπ για γνωστά ονόματα, όπως ο Tom Petty ή οι Alice in Chain). Προσέξτε λοιπόν το σάουντρακ του φιλμ, που είναι πλημμυρισμένο από γνωστά και καλά τραγούδια.

"ΤΟ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙ": ΘΕΑΣΗ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΟΣΟ ΤΟ ΝΑ ΖΕΙΣ ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΕ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙ

 

Το 2022 ο βρετανός ανεξάρτητος σκηνοθέτης Mark Jenkin γυρίζει "Το Βραχονήσι" (Enys Men, που στη ντόπια γλώσσα της Κορνουάλης, όπου γυρίστηκε το φιλμ, σημαίνει ακριβώς βραχονήσι).

Βρισκόμαστε στο 1973. Μια μεσήλικη γυναίκα, παρατηρήτρια της άγριας ζωής (φυτών κυρίως), ζει ολομόναχη σε απομονωμένο και ακατοίκητο βραχονήσι και δέχεται μόνο σπάνιες επισκέψεις από βαρκάρη για ανεφοδιασμό. Εξ ορισμού η ζωή της είναι ρουτινιέρικη (αν και εκείνη μοιάζει να μην την πειράζει καθόλου). Ωστόσο βαθμιαία οι παράξενες εικόνες που βλέπει (άνθρωποι κυρίως που βρίσκονται σε διάφορα μέρη του νησιού) πληθαίνουν. Από την αρχή καταλαβαίνουμε ότι μάλλον πρόκειται για παραισθητικές οπτασίες. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Ουσιαστικά στο φιλμ παίζει μόνο μία ηθοποιός (οι υπόλοιποι κάνουν κάποιες σποραδικές εμφανίσεις). Καταλαβαίνουμε ότι συμβαίνει κάτι στο χώρο του υπερφυσικού και, όσο προχωρά η ώρα, βεβαιωνόμαστε γι' αυτό. Τι όμως; Η ιδέα είναι πολύ καλή και, με τον τρόπο της, ανατριχιαστική. Ωστόσο η ταινία βλέπεται δύσκολα και κουράζει (τους απροειδοποίητους θεατές σίγουρα), καθώς θα δούμε πάμπολλες φορές τη μονότονα επαναλαμβανόμενη καθημερινή ρουτίνα της ηρωίδας. Υπάρχουν και οι πολύ αργοί ρυθμοί, η μουντή, με κόκκο φωτογραφία, το λιτό, μινιμαλιστικό σκηνικό κι όλα αυτά και πάλι και πάλι... Η τελική  αποκάλυψη απαιτεί σκέψη από το θεατή (τίποτα δεν δίνεται στο πιάτο) και είναι, όπως είπα, ενδιαφέρουσα, αλλά στο μεταξύ είχα κουραστεί πάρα πολύ.

Αν δεν θέλετε να δείτε κάτι στα όρια του (βασανιστικά) πειραματικού μάλλον να το αποφύγετε.

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟΣ "ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ"

 

Το 2014 ο σεναριογράφος κυρίως Dan Gilroy γυρίζει την πρώτη του ταινία, τον "Νυχτερινό Ανταποκριτή" (Nightcrawler) με τον Jake Gyllenhaal να παίρνει πάνω του ολόκληρο το φιλμ, αλλά και τη Ρενέ Ρούσο ως παρτενέρ.

Ο ήρωας είναι ένας υπερφιλόδοξος και αδίστακτος ρεπόρτερ που γυρίζει κυρίως πλάνα από εγκλήματα, δυστυχήματα και οτιδήποτε τέλος πάντων έχει αίμα, βία και εν γένει κάτι ερεθιστικό για τα εκατομμύρια αποχαυνωμένου κοινού των καναλιών - βόθρων, στα οποία πουλά το αποκλειστικό του υλικό σε υψηλές τιμές. Τι θα γίνει όμως όταν ο τύπος πάει πολύ μακριά, προκαλώντας ο ίδιος τις "αποκλειστικότητες" που θα πουλήσει;

Μπορεί η ταινία να μην είναι τρόμου, είναι όμως περισσότερο ανατριχιαστική από πολλές τέτοιες. Διότι περιγράφει μερικά από τα απεχθέστερα χαρακτηριστικά του ζώου που λέγεται άνθρωπος (πολλών εκπροσώπων του είδους, τέλος πάντων): Την παντελή έλλειψη ηθικής οποιασδήποτε μορφής, την αχαλίνωτη απληστία (σε χρήμα, σε φήμη, σε οτιδήποτε), το αποβαλακωμένο κοινό (που ίσως είναι αυτό που αποκαλούμε "μέσος άνθρωπος"), το οποίο είναι εθισμένο σε εικόνες βίας, οι οποίες γίνονται ελκυστικότερες όταν είναι αληθινές και όχι κατασκευασμένες για ταινίες κλπ., Κυρίως καυτηριάζει με ανελέητο τρόπο τη βρωμιά των καναλιών που πουλάνε και τη μάνα τους για να αυξηθεί η τηλεθέασή τους (έγραψα τη λέξη κυρίως για καθαρά προσωπικούς λόγους, διότι ένα από τα πράγματα που απεχθάνομαι περισσότερο στη σύγχρονη κοινωνία είναι η τηλεόραση). Και, βεβαίως, θέτει και το πολύ δύσκολο να απαντηθεί ερώτημα: Είναι τόσο βρωμερά τα κανάλια επειδή έτσι θέλει το κοινό ή το κοινό εθίστηκε άθελά του στη μπόχα που τα κανάλια εκπέμπουν;

Να επισημάνω ότι ο ήρωας είναι ουσιαστικά ένας απόλυτα ψυχοπαθής τύπος, με την έννοια ότι είναι ένας άνθρωπος που του λείπει παντελώς το συναίσθημα και η ηθική και, ταυτόχρονα, ένας ακραίος καπιταλιστής (η μπίζνα πάνω απ' όλα). 

Γενικά τη βρήκα πολύ καλή ταινία και τη συστήνω. Ίσως για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της αρρώστιας ορισμένων πτυχών της κοινωνίας μας.

ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ "THAT'S ENTERTAINMENT, PART 2"

 

Η σειρά 3 ταινιών με τίτλο "That's Entertainment" ξεκίνησε το 1974. Λόγω της επιτυχίας του πρώτου φιλμ το 1976 κυκλοφόρησε το 2ο μέρος, το "That's Entertainment, part 2". Άτυπα θα αναφέρουμε ως σκηνοθέτη τον Gene Kelly, απλώς επειδή σκηνοθέτησε τα (λίγα) νέα νούμερα που έχουν προστεθεί. Θα σας εξηγήσω αμέσως: Η σειρά δεν είναι ακριβώς ταινίες, αλλά μια ανθολογία των καλύτερων, κατά τη γνώμη όσων έκαναν την επιλογή, κομματιών από τα πάμπολλα, κλασικά μιούζικαλ της MGM. Υπάρχουν και ένας ή δύο αφηγητές - παρουσιαστές (ο Gene Kelly και ο Fred Astaire βεβαίως) και λίγα νέα χορευτικά νούμερα από τους δυο τους.

'Ολο το υπόλοιπο δεν είναι παρά μια συρραφή παλιών, όπως είπαμε, "στιγμών". Οι παρουσιαστές μιλάνε λίγο για καθένα από τα πολλά νούμερα που παρουσιάζονται, για τους ηθοποιούς - χορευτές, για τον συνθέτη του κομματιού και για την ταινία απ' όπου προέρχεται, η γκάμα των οποίων είναι μεγάλη: Από ασπρόμαυρα μιούζικαλ των 30ς έως αυτά των 50ς. Οι χρυσές εποχές του μιούζικαλ δηλαδή.

Όπως καταλαβαίνετε δεν τίθεται θέμα κριτικής. Αν είστε φίλος του σχεδόν μη υπάρχοντος σήμερα αυτού είδους θα το απολαύσετε κυριολεκτικά. Αν πάλι σιχαίνεστε τα μιούζικαλ (ή τα greatest hits, όπως λέγαμε κάποτε)... ούτε απ' έξω. Διαλέγετε και παίρνετε. Τα κομμάτια που βλέπουμε πάντως είναι συνήθως απολαυστικά. και φυσικά παρελαύνουν οι σούπερ σταρ του είδους: Gene Kelly και ο Fred Astaire, όπως είπαμε, Τζούντι Γκάρλαντ, Σιντ Τσαρίς, Τζίντζερ Ρότζερς, Μίκυ Ρούνεϊ, Μπινγκ Κρόσμπι, Γκριρ Γκάρσον, Κλαρκ Γκέιμπλ, αδελφοί Μαρξ, Λέσλι Καρόν, Ντόρις Ντέι, Φρανκ Σινάτρα, Λούις Άρμστρονγκ, Έστερ Ουίλιαμς, Γκρέτα Γκάρμπο, Τζόαν Κρόφορντ, Λίνα Χορν κλπ. κλπ. κλπ.

"IN THE EARTH" Ή Η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΦΥΣΗ

 

Το 2021 ο βρετανός Ben Wheatly γυρίζει το "In the Earth", μια μάλλον περίεργη ταινία τρόμου γυρισμένη "στη φύση". 

Μια καταστροφική επιδημία έχει απλωθεί στην ανθρωπότητα. Μια επιστήμονας μπαίνει βαθιά σε ένα δάσος , όπου κατασκηνώνει (εκεί έχει μεταφερθεί και το εργαστήριό της), προσπαθώντας να βρει θεραπεία για τη μάστιγα. Ωστόσο στο δάσος αυτό (δεν επιλέχτηκε άλλωστε τυχαία από την επιστήμονα), περίεργα πράγματα συμβαίνουν.

Μάλλον χαμηλότονη ταινία τρόμου, που κινείται ανάμεσα στο πραγματικό και την παραίσθηση, με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας. Παντρεύει τα παράξενα φαινόμενα και την "αλλαγή" κάποιων ανθρώπων που βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη περιοχή με το παγανιστικό στοιχείο και τον τρόμο που, ουσιαστικά, μας προκαλεί η ανεξέλεγκτη φύση - η οποία, όπως μας πληροφορεί η αφίσα του φιλμ, "είναι μια δύναμη κακού".

Δεν έχει σχέση με συνηθισμένες σύγχρονες χολιγουντιανές (υπερ ή μη)παραγωγές τρόμου και γι' αυτό θα ξενίσει τους περισσότερους (θα τους ενοχλήσουν επίσης οι αργοί ρυθμοί και κάποια σκοτεινά σημεία). Ωστόσο το βρήκα σχετικά ενδιαφέρον (όχι κάτι παραπάνω όμως) και δεν το προσπέρασα εντελώς αδιάφορα.

"AZOR" : ΑΡΓΗ ΚΑΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΟ

 

Στα μέσα της άγριας και αιμοσταγούς αργεντίνικης χούντας ένας ελβετός τραπεζίτης φτάνει στη χώρα με τη γυναίκα του για να αντικαταστήσει τον προκάτοχό του στο εκεί παράρτημα της τράπεζας, ο οποίος έχει εξαφανιστεί μια νύχτα. Φτάνοντας θα διαπιστώσει ότι κυκλοφορούν για τον εξαφανισμένο διάφορες αρνητικές φήμες, που ποτέ δεν γίνονται σαφείς. Ημιτελείς ίντριγκες, κλειστά δωμάτια με μυστικές συσκέψεις, πολιτικές παρεμβάσεις και άλλα πολλά συνθέτουν μια δυσοίωνη ατμόσφαιρα, ενώ ο αντικαταστάτης οδηγείται αργά και σταθερά σε ένα είδος αβύσσου (σχέσεων και χαμένων ιδεολογιών).

Αυτά συμβαίνουν στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Andreas Fontana "Azor" του 2021 στα ελλνικά: "Αζόρ: Ο Κωδικός του Τραπεζίτη"). Ο δημιουργός δημιουργεί ένα πολύπλοκο, βαρύ, καφκικό κλίμα όπου οι διασυνδέσεις, οι συνωμοσίες, οι βρώμικες συμφωνίες, δεν αποκαλύπτονται ποτέ ξεκάθαρα και ολοκληρωμένα. Υπάρχουν ψίθυροι, φήμες, διακριτικές συστάσεις, και, όπου και όταν χρειάζεται, καθαρή βία. Όλα συντείνουν στο να υπογραμμίσουν τις σχέσεις κεφαλαίου και εξουσίας ή, πιο γενικά, την κυριαρχία οικονομικών συμφερόντων πάνω σε οποιαδήποτε ιδεολογία ή "καλή πρόθεση". Το κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται με ποιον θα συνεργαστεί, όσο βρώμικος κι αν είναι, δεν έχει ιδεολογία. Θέλει μόνο το κέρδος.

Φεστιβαλικό φιλμ, αργοί ρυθμοί, ένα είδος αργής κατάβασης του ήρωα στην κόλαση, κάτι σαν την "Καρδιά του Σκοταδιού" δηλαδή κυρίως όμως σε κλειστούς χώρους. Ενδιαφέρον, αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα το σύστηνα σε θεατές μη εθισμένους σε φεστιβαλικές ταινίες.

"ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΑΡΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΚΑΡΑΒΙΔΕΣ" ΚΑΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

 

Στην αρχή υπήρχε το μπεστ σέλερ της Delia Owens "Εκεί που τραγουδάνε οι Καραβίδες" (Where the Crawdads Sing). Αναμενόμενο μετά τόση επιτυχία να μεταφερθεί και στην οθόνη το 2022 από την Olivia Newman. Ευτύχησε μάλιστα να έχει ως πρωταγωνίστρια τη νεαρή και πολύ καλή Daisy Edgar-Jones.

Μια κοπέλα μεγαλώνει ουσιαστικά ολομόναχη (η μητέρα έχει εγκαταλείψει τον βάναυσο πατέρα κι εκείνος, με τη σειρά του, την κόρη) σε απομονωμένο σπίτι κάπου στους βάλτους των νότιων πολιτειών των ΗΠΑ στα 50ς. Όχι μόνο κατορθώνει να επιβιώσει ολομόναχη, αλλά γίνεται μια κοπέλα με ενδιαφέροντα και ιδιαίτερο ταλέντο στο σχέδιο, που όλοι στην κοντινότερη μικρή πόλη φωνάζουν "το Κορίτσι του Βάλτου". Γνωρίζει και ένα αγόρι - και μετά ένα άλλο - αλλά όλα μοιάζουν να καταρρέουν όταν κατηγορείται για φόνο.

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, μαθαίνω όμως ότι η ταινία είναι πιστή σ' αυτό. Δεν έχει όμως σημασία. Σημασία έχει ότι η ταινία - ως καλή παραγωγή του χολιγουντιανού mainstream σινεμά - βλέπεται ευχάριστα και με ενδιαφέρον. Σε πρώτο πλάνο βεβαίως βρίσκονται οι περιπέτειες (αισθηματικές, δικαστικές, κοινωνικής φύσης) της μοναχικής κοπέλας. Τις παρακολουθούμε με μπρος - πίσω στο χρόνο, από την παιδική ηλικία ως το σήμερα (τέλη 60ς δηλαδή). Αυτές λοιπόν συνδυάζουν επιτυχημένα το αισθηματικό μελό, το δικαστικό δράμα, το αστυνομικό μυστήριο και, βέβαια, το εξωτικό περιβάλλον όπου διαδραματίζονται όλα. Στο φόντο ωστόσο της καλλιγραφημένης νοσταλγικότητας παλιότερων εποχών και παρθένας (ακόμα) φύσης σκιαγραφείται το όχι και τόσο ειδυλλιακό κοινωνικό περιβάλλον της μικρής, ξεχασμένης πόλης: Υφέρπων ρατσισμός, προκατάληψη, διαβρωμένο (ακριβώς από την προκατάληψη) δικαστικό και αστυνομικό σύστημα, βία ανδρών προς τις γυναίκες, πρώτες οικολογικές καταστροφές κλπ. κλπ. Οπότε μην κοιμάστε ήσυχοι. Ο κόσμος ποτέ δεν ήταν τέλειος. Και, ως κερασάκι στην τούρτα, υπάρχει και το ανατρεπτικό φινάλε που "δηλητηριάζει" ανεπανόρθωτα το διαφαινόμενο χάπι-εντ. 

Προσωπικά το ευχαριστήθηκα ως ευπρόσωπη παραγωγή με κοινωνικά συν. Φυσικά, το είπαμε στην αρχή, στα πλαίσια του (καλού στη συγκεκριμένη περίπτωση) mainstream.

ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ "SLEPING TIGER"

 "The Sleeping Tiger" είναι μια ασπρόμαυρη ταινία του 1954 σημαντικού Joseph Losey (1909-1984) με τον εξαιρετικό Ντερκ Μπόγκαρντ και την Αλέξις Σμιθ. Και, για να ευθυμήσουμε, στην Ελλάδα είχε παιχτεί την εποχή αυτή με τον όλα-τα-λεφτά τίτλο "Έξαλλη από Πόθο" (!!!)

Ψυχίατρος, πιστεύοντας στο σωφρονισμό και τη ψυχοθεραπεία και όχι στην τιμωρία, αποφασίζει να πάρει σπίτι του νεαρό εγκληματία (είχε επιχειρήσει να τον ληστέψει στο δρόμο) αντί να τον στείλει φυλακή, με τη συμφωνία να τον ψυχαναλύσει και να αποκαλύψει τις ρίζες της ροπής του προς την εγκληματικότητα, θεραπεύοντάς τον έτσι απ' αυτήν. Ωστόσο η σύζυγός του, ενώ στην αρχή έχει αντιρρήσεις, θα γοητευτεί στη συνέχεια από το νεαρό... και οι πολλαπλές ρήξεις θα είναι αναπόφευκτες.

Πρόκειται βεβαίως για ψυχολογικό δράμα που στην ουσία μιλά γι' αυτό που δεν κατάφερε να προβλέψει ο καθ' όλα θετικός και ανθρωπιστής ψυχίατρος: Το ανεξέλεγκτο, καταπιεσμένο πάθος, που μπορεί να εκραγεί σαν ηφαίστειο καταστρέφοντας / ανατρέποντας τα πάντα. Διότι, ως γνωστόν, το ανεξέλεγκτο πάθος είναι συχνότατα καταστροφικό. Όσο για τη ψυχαναλυτική μέθοδο, η ταινία μοιάζει να κρατά μια περίεργη, επαμφοτερίζουσα στάση: Ναι, υπάρχουν ψυχικά τραύματα που έρχονται στο φως δια της φροϊδικής οδού, πλην όμως η αποκάλυψή τους δεν είναι ικανή να διορθώσει τα πράγματα, αφού το ίδιο το πείραμα έχει αφυπνίσει έναν άλλο "τίγρη" (ο "τίγρης" του αμετανόητου εγκληματία ήταν πάντοτε αφυπνισμένος και όλη η προσπάθεια ήταν να κατευναστεί και, προφανώς, όχι να αφυπνιστεί).

Καλές ηθοποιίες και καλό ψυχολογικό δράμα (αν σας ενδιαφέρει το είδος). 

ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΙΣ "ΥΠΟΨΙΕΣ"

 Το 1941 ο Alfred Hitchcock (1899-1980) γυρίζει τις "Υποψίες" (Suspicion), από τις ανάλαφρες σχετικά ταινίες του, με τους Κάρι Γκραντ και Τζόαν Φοντέιν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Μία (σχετικά μεγάλη για την εποχή) εύπορη και ντροπαλή κοπέλα ερωτεύεται και τελικά παντρεύεται έναν γοητευτικό, αλλά μάλλον τυχοδιώκτη τύπο, ο οποίος την πείθει για τον έρωτά του γι' αυτήν. Σύντομα όμως ο έρωτας της κοπέλας θα μετατραπεί σε δηλητηριώδεις υποψίες για το χειρότερο...

Πάνω από το μισό φιλμ είναι ουσιαστικά μια συμπαθητική κομεντί. Μετά τα μισά εμφανίζεται το περίφημο χιτσκοκικό σασπένς, καθώς να πράγματα αρχίζουν να μην είναι όπως ακριβώς φαίνονται. Έχουμε άλλωστε και έναν ύποπτο θάνατο... Οπότε ναι, υπάρχει και το χιούμορ και το σασπένς και η τελική ανατροπή - τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Χίτσκοκ δηλαδή. Εξ άλλου η ταινία είναι από τις αρκετά γνωστές του. Ωστόσο προσωπικά δεν τη θεωρώ από τα αριστουργήματα του μεγάλου δημιουργού. Τη βρίσκω κάπως "χλιαρή", αν και υπάρχουν οι απολαυστικές παρουσίες των πρωταγωνιστών. Όχι, δεν είναι κακό, δεν είπα κάτι τέτοιο. Απλώς δεν το θεωρώ από τα καλύτερά του. Πάντως νομίζω ότι σαφώς βλέπεται ευχάριστα, όπως πάντοτε άλλωστε. Προσέξτε όμως: Ο Χίτσκοκ ήδη από αυτή την "αρχαία" όσον αφορά τα ήθη εποχή μπορεί να δικαιώνει έναν ουσιαστικά απατεώνα (και απίστευτο καταφερτζή), κάνοντάς τον συμπαθή στα μάτια του θεατή.

"NOPE": ΤΑ UFO ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΕΙΧΑΤΕ ΞΑΝΑΔΕΙ...

 

Ο Jordan Peele το έκανε πάλι. Στην τρίτη ταινία του ως σκηνοθέτης (είναι και ηθοποιός) με τίτλο "Nope" του 2022 ("Ούτε Καν" στα ελληνικά) παραμένει πιστός στο χώρο του φανταστικού, χρησιμοποιεί κυρίως μαύρους ηθοποιούς (όπως και ο ίδιος) και διαθέτει πρωτότυπες ιδέες, καθώς και πολιτική άποψη.

Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του από ένα... νόμισμα που πέφτει από τον ουρανό και διαπερνά το κρανίο του, ο γιος μένει μόνος ιδιοκτήτης απομονωμένης και προβληματικής οικονομικά φάρμας εκτροφής αλόγων, τα οποία κυρίως χρησιμοποιούνται σε γυρίσματα ταινιών. Ωστόσο, εκτός των οικονομικών πονοκεφάλων, υπάρχει κάτι στον ουρανό σχεδόν μόνιμα κρυμμένο από σύννεφα...

Είπαμε για την πρωτότυπη ιδέα (θα το καταλάβετε από ένα σημείο και μετά). Το ξεδίπλωμα της ιστορίας προχωρά μάλλον αργά: Αρχικά θα ασχοληθεί με τον ήρωα και τα προβλήματά του και μετά θα προχωρήσουμε για τα καλά στο φανταστικό κομμάτι. Η πολιτική άποψη φαίνεται τόσο συμβολικά (ο θάνατος από νόμισμα) όσο και ρεαλιστικά, από τις καθημερινές δυσκολίες των ηρώων και την γενική "το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό" κατάσταση. Ναι, η ταινία είναι καλή και ο Peele είναι από την καινούρια σχετικά ομάδα δημιουργών που κάνουν "σκεπτόμενο" σινεμά του φανταστικού (οι δύο πρώτες του είναι φιλμ τρόμου και αυτή επιστημονικής φαντασίας). 

Ωστόσο κάποιες αντιρρήσεις έχω γι' αυτό που μου φάνηκε "ατσούμπαλη σεναριακή ανάπτυξη" (συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω περαιτέρω). Και δεν κατάλαβα γιατί χρειαζόταν όλη η παράλληλη ιστορία με τον πίθηκο (δεν θα πω άλλα για λόγους spoiler). Εντάξει, μας δείχνει τη συμπεριφορά των ζώων, αλλά ακόμα κι αν έλειπε όλο αυτό το κομμάτι η ιστορία θα έμενε νομίζω αλώβητη. 

Τέλος πάντων, παρά τη γκρίνια τη θεωρώ γενικά καλή ταινία. Οι φίλοι του φανταστικού ας ετοιμαστούν για κάτι πρωτότυπο, σε σχέση με τα mainstream δεδομένα του είδους τουλάχιστον.

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ "ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ"

 

Ο "Πόλεμος των Κόσμων", το κλασικό μυθιστόρημα πρώιμης επιστημονικής φαντασίας του H.G. Wells, έχει μεταφερθεί πάμπολλες φορές στην οθόνη. Το 2005 έκανε μια θριαμβευτική "επανεμφάνιση" με την υπερπαραγωγή του Σπίλμπεργκ με τον Τομ Κρουζ. Αυτό το ξέρετε όλοι. Χα! Υπάρχουν κι άλλα. Την ίδια ακριβώς χρονιά υπήρξε ένας ακόμα - φτωχός συγγενής - "Πόλεμος των Κόσμων", που βγήκε μόνο σε βίντεο και όχι στις οθόνες (προφανώς για να κάνει "αρπαχτή" και να κερδίσει κάτι απ' τα απόνερα της υπερπαραγωγής), σκηνοθετημένος από τον David Michael Latt. Ο οποίος δεν είναι τυχαίος: Είναι ο συνιδρυτής της ανεξάρτητης κινηματογραφικής εταιρίας Asylum, που είναι από το 2003 περίπου που η πιο παραγωγική ανεξάρτητη εταιρία του Χόλιγουντ φτιάχνοντας από το 2005 και μετά μία ταινία κάθε 3-4 εβδομάδες - και μάλιστα με κέρδος! Τα φιλμ είναι κυρίως φτηνές παραγωγές τρόμου, ΕΦ κλπ. Ο ίδιος ο Latt έχει σκηνοθετήσει λίγες ταινίες, κυρίως όμως είναι παραγωγός μέχρι σήμερα σε 300 περίπου φιλμ!!! Είναι δηλαδή, θα μπορούσαμε να πούμε, ο Roger Corman της εποχής μας.

Αυτά είναι τα περί εταιρίας εντυπωσιακά. Ο συγκεκριμένος "War of the Worlds" είναι βεβαίως φτηνή παραγωγή με επίσης φτηνά εφέ, έχει ως πρωταγωνιστή τον Τόμας Χάουελ και αφηγείται το μακρύ ταξίδι του ήρωα (με τα πόδια) ως την Ουάσινγκτον για να συναντήσει την οικογένειά του που βρίσκεται εκεί εν μέσω άγριας εισβολής εξωγήινων που εξολοθρεύουν το ανθρώπινο είδος. Αφηγείται επίσης τις ποικίλες συναντήσεις του κατά το φριχτό αυτό ταξίδι.

Μην περιμένετε πολλά. Είναι κάτι που έχετε ξαναδεί πολλές φορές. Απλώς θα τονίσω ότι εστιάζει στον ήρωα, ο οποίος δεν είναι καθόλου ηρωικός, είναι ένας απλός άνθρωπος που ξαφνικά βρέθηκε στα πολύ δύσκολα, θίγει την παράνοια που επικρατεί βάζοντας στη σκηνή έναν ημιπαρανοϊκό στρατόκαυλο δικτατορίσκο που αρπάζει την ευκαιρία για εξουσία, αλλά και τη συχνή αναφορά στο θέμα της θρησκείας, που βρήκα ενδιαφέρουσα: Βασικός δεύτερος ρόλος είναι ένας πολύ πιστός παπάς, που ο ήρωας συναντά τυχαία στο δρόμο του και ταξιδεύουν μαζί, ο οποίος σταδιακά χάνει την πίστη του στο θεό καθώς αντικρίζει όλη αυτή την κόλαση γύρω του. Ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο της ταινίας είναι η σταδιακή κατάρρευση του χαρακτήρα αυτού. Αυτά τα λίγα.

ΕΝΑΣ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ "ΜΕΓΚΡΕ" ΚΙ ΕΝΑ "ΝΕΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ"

 Είχα χρόνια να δω καινούρια ταινία ενός κάποτε αγαπημένου δημιουργού, του γάλλου Patrice Leconte. Να λοιπόν που το 2022 επιστρέφει (για μένα επιστρέφει διότι ο άνθρωπος έκανε κανονικά ταινίες όλα αυτά τα χρόνια) με το "Maigret" ("Ο Μεγκρέ και το νεκρό κορίτσι" στην Ελλάδα), με έναν υπέρβαρο Ζεράρ Ντεπαρντιέ στον ομώνυμο ρόλο.

Κάπου στη δεκαετία του 50 ο κουρασμένος απ' όλα επιθεωρητής Μεγκρέ, μόνιμος ήρωας των αστυνομικών μυθιστορημάτων του Ζορζ Σιμενόν, αναλαμβάνει να διαλευκάνει το φόνο μιας νεαρής, φτωχής κοπέλας που συνέβη νύχτα σε απομονωμένο δρόμο. Οι έρευνες αρχίζουν και οι ύποπτοι είναι αρκετοί...

Ο Leconte - αυτό γίνεται αντιληπτό από την πρώτη στιγμή - κάνει πρώτα απ' όλα μια μελαγχολική ταινία. Τα πάντα συμβάλλουν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας αυτής : Τα μουντά, γκρίζα χρώματα που επικρατούν, η επιλογή φτωχών, τετριμμένων, άχαρων χώρων, εσωτερικών και εξωτερικών, στο ούτως ή άλλως πιο "δύσκολο" μεταπολεμικό Παρίσι και, πάνω απ' όλα ο ίδιος ο θρυλικός επιθεωρητής. Ο οποίος δεν έχει τίποτα γοητευτικό: Ηλικιωμένος, παντρεμένος με μια συνηθισμένη γυναίκα, υπέρβαρος όπως είπαμε στην αρχή, με προβλήματα υγείας, οδεύει ολοταχώς προς την κατάθλιψη ("δεν έχω όρεξη για τίποτα", λέει  κάποια στιγμή, "ούτε για σεξ ούτε για φαγητό ή ποτό..."). Φυσικά ο όντως υπέρβαρος Ντεπαρντιέ γίνεται ιδανικός ερμηνευτής του ρόλου και ο Λεκόντ γυρίζει στην ευαίσθητη μελαγχολία που είχαν κάποιες παλιότερες ταινίες του

Έτσι λοιπόν δεν θα δείτε ούτε καταδιώξεις ή καταιγιστική δράση ούτε εξωφρενικές ανατροπές ούτε τίποτα αμερικάνικο. Θα δείτε μια χαμηλότονη, μελαγχολική ταινία, η οποία βεβαίως διατηρεί το σασπένς του "ποιος είναι ο ένοχος και γιατί". Και, βέβαια, υπάρχει ο καυτηριασμός της υποκρισίας και της ανηθικότητας των ανώτερων τάξεων και όσων οι εκπρόσωποί της πασχίζουν να κρύψουν "κάτω απ' το χαλί", για τις οποίες τάξεις οι "κάτω" είναι απλά παιχνίδια.

Προσωπικά μου άρεσε όλη αυτή η αργή, μελαγχολική εξέλιξη, αλλά σας προειδοποίησα για το γενικό κλίμα. Αν θέλετε λοιπόν δοκιμάζετε.

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΝΕΙΛΟ"...

 

Ο Kenneth Branagh μετά την επιτυχία του "Εγκλήματος στο Οριάν Εξπρές" αποφασίζει το 2022 να γυρίσει άλλη μια κλασική Άγκαθα Κρίστι: Το "Έγκλημα στο Νείλο" έχει πολλές φορές μεταφερθεί στην οθόνη, οπότε δεν "κομίζει γλαύκα εις Αθήνας". Εδώ πάντως, εκτός από τον ίδιο στο ρόλο του Πουαρό βεβαίως, έχει και τις Ανέτ Μπένινγκ και Γκαλ Γκαντότ (τη Wonder Woman δηλαδή).

Ενώ ο Πουαρό κάνει διακοπές στην Αίγυπτο, παρασύρεται από έναν γνωστό του, τον οποίο συναντά τυχαία σε μια πυραμίδα, σε μια κρουαζιέρα για πλούσιους στο Νείλο, όπου οικοδέσποινα είναι μια πλούσια (και ερωτευμένη) κληρονόμος. Να όμως που οι διακοπές θα μετατραπούν για μια ακόμα φορά σε δουλειά όταν θα συμβεί ο αναπόφευκτος φόνος, για τον οποίο οι πάντες είναι ύποπτοι...

Ο Μπράνα σκηνοθετεί με στιλ - αν και δεν είμαι σίγουρος ότι μου αρέσει τόσο αυτό το στιλ. Πολλά συμμετρικά, εντυπωσιακά πλάνα και ψεύτικα (ηλεκτρονικά υποθέτω) ντεκόρ με πυραμίδες, ηλιοβασιλέματα στο Νείλο, φοίνικες, αρχαίους ναούς κλπ. κλπ. Ταυτόχρονα επιχειρεί ένα φλας μπακ στη ζωή του Πουαρό, όπου εξηγεί γιατί ο διάσημος ντετέκτιβ έγινε ένας μοναχικός εκκεντρικός με πολλές λόξες...

ΟΚ, το είδα ευχάριστα σε θερινό, αν και βέβαια το σασπένς δεν λειτουργεί αφού η ιστορία (και ο ένοχος) είναι γνωστή στους περισσότερους θεατές, αλλά μέχρις εκεί και τίποτα παραπάνω. Θεωρώ το προηγούμενο "Οριάν Εξπρές" καλύτερο.

"JURASSIC WORLD: DOMINION": ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΟ ΝΑ ΣΕ ΚΥΝΗΓΑΝ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΙ ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ!

 Άλλο ένα παντελώς αποτυχημένο, κατά τη γνώμη μου, "πολύκουελ" (τα σίκουελ τα έχουμε ξεπεράσει προ πολλού): Το "Jurassic World: Dominion" (2022) του Colin Trevorrow συνεχίζει με τρόπο αδίστακτο τη saga που (άθελά του) ξεκίνησε ο Σπίλμπεργκ, προσθέτοντας μια ακόμα αχρείαστη συνέχεια.

Τι να σας πω: Η εταιρία Biosyn προσπαθεί να εμπλέξει δεν θυμάμαι πού την επιστήμονα Σάτλερ, η οποία θέλει να συνεργαστεί και πάλι με τον επιστήμονα Γκραντ, αλλά αυτός αρχικά είναι απρόθυμος, και υπάρχουν γιγάντιες ακρίδες και κορίτσια - κλώνοι και ζεύγος ωραίων εναλλακτικών που ζει στη φύση και φυσικά βγαίνουν κι οι δεινόσαυροι και κυνηγούν τους πάντες και μπαίνει στο παιχνίδι κι ο Γκόλντμπουμ που δουλεύει στην εταιρία και άλλα που δεν θυμάμαι και δεν κάνω την παραμικρή προσπάθεια να θυμηθώ.

Στην πολλαπλή του αυτή συνέχεια το φιλμ επιχειρεί να κινήσει το ενδιαφέρον επιστρατεύοντας (ή ανασταίνοντας αν θέλετε) τους πρωταγωνιστές του αρχικού "Τζουράσικ Παρκ" Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Σαμ Νιλ και Λόρα Ντερν, προσθέτει και νέους σταρ (Κρις Πρατ, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ) και επιτυγχάνει... μια τρύπα στο νερό. Με πραγματικά ενοχλητική διάρκεια 2 ωρών και 27 λεπτών (γιατί;), με αλλοπρόσαλλο σενάριο, με ιδέες που έχουμε ξαναδεί πάμπολλες φορές, με έκανε κυριολεκτικά να κοιτώ το ρολόι μου ή τα άστρα (θερινός γαρ), σκεπτόμενος πότε θα τελειώσει. Ούτε τα κυνηγητά με δεινόσαυρους με ξύπνησαν ούτε το επιδιωκόμενο σασπένς λειτούργησε (ούτε οτιδήποτε άλλο άλλωστε), με αποτέλεσμα να το θεωρώ ένα από τα πιο βαρετά και αποτυχημένα wannabe μπλόκμπάστερ που έγιναν ποτέ. 

Χαίρομαι από μια πλευρά, γιατί σκέφτομαι (ελπίζω μάλλον) ότι αν γίνουν πολλές τέτοιες συνέχειες - πατάτες ίσως εκλείψει (ή μειωθεί τέλος πάντων) η μάστιγα των πολλαπλών σίκουελ, πρίκουελ, ριμέικ, spin off κλπ. κλπ. κλπ., που για μένα είναι από τα χειρότερα φαινόμενα του σύγχρονου mainstream κινηματογράφου.

ΤΟ "TOP GUN : MAVERICK" ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΑΡΕΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ

Το 2022, όπως είναι αναμενόμενο στην εποχή μας, ήρθε η σειρά να γίνει ένα σίκουελ του Top Gun, φιλμ του μακρινού 1986. Το εγχείρημα ανέλαβε ο Joseph Kosinsky, «Top Gun: Maverick» και, βεβαίως βεβαίως, πρωταγωνιστής είναι και πάλι ο Τομ Κρουζ (με τη Τζένιφερ Κόνελι αυτή τη φορά, αλλά και τον «παλιό» Βαλ Κίλμερ).

Υπάρχει η ομάδα των νεαρών σούπερ πιλότων, η αφρόκρεμα της αμερικάνικης αεροπορίας δηλαδή (μην ανησυχείτε, στην ομάδα υπάρχει και γυναίκα και μαύρος, για να είμαστε πολιτικώς ορθοί - το υπόλοιπο 80τόσο% είναι λευκοί άντρες), οι οποίοι εν έτει 2022 καλούνται να συμμετέχουν σε υπερ-αποστολή βομβαρδισμού / καταστροφής πυρηνικού εργοστασίου που ετοιμάζεται να χτιστεί σε τριτοκοσμική χώρα. Η αποστολή θεωρείται αυτοκτονίας (και είναι μάλλον αδύνατη), εκτός αν συμβεί ένας αριθμός «θαυμάτων», όπως το θέτει ο διοικητής. Και επειδή η ομάδα είναι άπειρη και έχει και εσωτερικές κόντρες, καλείται ο βετεράνος Τομ να τους εκπαιδεύσει και, κυρίως, να τους δέσει ως ομάδα.

Η ταινία όχι μόνο έσπασε τα ταμεία, οπότε πέτυχε απόλυτα το βασικό σκοπό της, αλλά πήρε και αρκετά καλές κριτικές. Τι να πω; Προσωπικά είναι από τα φιλμ που απεχθάνομαι (πράγμα που συνέβαινε και με το πρώτο Top Gun). Δεν μπορώ να το δικαιολογήσω πολύ λογικά, απλώς απεχθάνομαι κάθε είδους στρατόκαυλες ταινίες (εδώ όλοι τρελαίνονται που θα πετάξουν και θα σπάσουν δεν θυμάμαι ποιο ρεκόρ πτήσης κλπ.) και όλοι, πάνω απ’ όλα, είναι έτοιμοι να «θυσιαστούν για την πατρίδα» και όλα τα σχετικά σε βαθμό κακουργήματος. Φυσικά ξεχνάμε κάθε είδους πολιτικής κριτικής: Το ότι επίλεκτοι πιλότοι θα βομβαρδίσουν απροειδοποίητα εγκαταστάσεις μιας μακρινής χώρας και θα εξαφανιστούν πάραυτα σα να μην έγινε τίποτα και όποιον πάρει ο χάρος δεν μετρά καθόλου, ούτε καν προβληματίζει οποιονδήποτε (η χώρα δεν κατονομάζεται, αλλά είναι σαφές ότι η αναφορά και η έμπνευση είναι το Ιράν).

Και μετά απ’ αυτά τα σοβαρά έρχονται και τα αστεία: Τουτέστιν ο 60άρης Τομ, που είναι τζόβενο και πιο τζάνκι της αδρεναλίνης από ποτέ, που θα σκάσει αν δεν πετάξει με πολεμικό αεροπλάνο και τρέχει ιλιγγιωδώς με τη μηχανή του (χωρίς ποτέ να φορά κράνος σημειωτέον) και η μεγαλύτερη δυστυχία και προσβολή γι΄ αυτόν είναι να μην ηγηθεί της σχεδόν καταδικασμένης αποστολής και άλλα πολλά… Για μένα ένας από τους αντιπαθητικότερους γνωστούς χαρακτήρες (εννοώ επινοημένους χαρακτήρες, ήρωες ταινιών) του κινηματογράφου. Και μετά (εδώ έχει spoiler) η αποστολή – τι πρωτότυπο – θα πετύχει όχι δύο σχεδόν ακατόρθωτα «θαύματα» που απαιτούνται, αλλά και ένα τρίτο, ακόμα πιο «θαύμα», που προκύπτει στο δρόμο. Και θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα…

Μάλιστα. Απορώ για τις καλές κριτικές. Νομίζω ότι, παραβλέποντας τα υπόλοιπα, μιλούν κυρίως για «καλογυρισμένη ταινία, που κρατά τον θεατή». Συγνώμη, αλλά η πλειοψηφία των σύγχρονων αμερικάνικων μπλοκμπάστερ διαθέτει τα χαρακτηριστικά αυτά. Τα έχει κατακτήσει προ πολλού το Χόλιγουντ. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι το ζητούμενο (για ένα τουλάχιστον) για να είναι ενδιαφέρουσα μια ταινία.

 

"SPENCER": ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΑ;

 

Από την πρώτη στιγμή είχα αναρωτηθεί έκπληκτος: Τι δουλειά έχει o σκοτεινός χιλιανός Pablo Larrain να ασχοληθεί με την Νταϊάνα; Ναι, την αδικοχαμένη πριγκίπισσα εννοώ. Κι όμως, το "Spencer" του 2021 δεν είναι μια νορμάλ κινηματογραφική βιογραφία, κάθε άλλο, ενώ ο Larrain παραμένει σκοτεινός .

Ο σκηνοθέτης αφηγείται λίγες μέρες γύρω στα Χριστούγεννα της ζωής της Νταϊάνα, όταν ακόμα ήταν με τον Κάρολο και ζούσε στο παλάτι. Λίγο πριν το τέλος βεβαίως. Εκείνη είναι ήδη αληθινά σαλταρισμένη, δεν αντέχει άλλο το απίστευτα καταπιεστικό και άκαμπτο τυπικό της καθημερινότητας στα ανάκτορα, δεν αντέχει τον ψυχρό και αδιάφορο Κάρολο ούτε την αμίλητη και αυστηρή βασίλισσα (ήδη ηλικιωμένη από τότε). Δεν αντέχει τίποτα. Με σπασμένα νεύρα επιχειρεί διαρκώς μικρές και ανέλπιδες αποδράσεις απ' όλη αυτή τη χρυσή φυλακή.

Διαλέγοντας μια "εξ αγχιστείας" μέλλουσα βασίλισσα (δεν έγινε ποτέ φυσικά) ως πρωταγωνίστρια ενός καταπιεστικού δράματος, ο Λαρέν επιτίθεται ουσιαστικά στον αναχρονιστικό θεσμό της βασιλείας, παρουσιάζει τα μυθικά πρόσωπα της βασιλικής οικογένειας όχι ακριβώς ως "κακούς", αλλά ως απλούς, συνηθισμένους μαλάκες (με διαφορετικό τρόπο ο καθένας) και, βεβαίως, επιβεβαιώνει πως "ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός". Παρουσιάζει τη Νταϊάνα, έναν πρώην "κανονικό άνθρωπο" που βρέθηκe αξεδιάλυτα μπλεγμένος στα γρανάζια μιας αρχαίας, βαριάς, σκουριασμένης μηχανής, κυριολεκτικά ως "πουλί σε χρυσό κλουβί". Και μας δείχνει ότι πρόκειται πλέον για έναν διαλυμένο άνθρωπο με σπασμένα νεύρα, που το μόνο που θέλει είναι να φορέσει μπλουτζίν και "να φάει χάμπουργκερ". Τι να γίνει όμως; Ας προσέχουμε τις επιλογές μας. Το δράμα γίνεται ζοφερό σε κάποια σημεία, το φιλμ μας παρασύρει στην καταρρέουσα προσωπικότητα της ηρωίδας και η Κριστίν Στιούαρτ είναι πολύ καλή στο βασικό ρόλο.

Οπότε, ξέροντας ότι κάθε άλλο παρά για κάτι σαν "ρομαντική βιογραφία του απλού κοριτσιού που ξαφνικά γνωρίζει τον πρίγκηπα" (στην περίπτωσή μας κυριολεκτικά) πρόκειται και γνωρίζοντας το ανησυχητικό σινεμά του Λαρέν, δείτε το προετοιμασμένοι. Το φιλμ μιλά για τις σκοτεινές στιγμές μιας πριγκήπισσας...