"ΕΝΑΣ ΠΟΗΤΗΣ" ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Απόλυτα θετική έκπληξη η κολομβιανή ταινία "Ένας Ποιητής" (2025). Είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους του Simon Mesa Soto και με εντυπωσίασε πολλαπλώς. Τόσο για την κριτική και το σχόλιο σε αρκετά θέματα όσο και για τον εξαιρετικό πρωταγωνιστή Ubeimar Rios, που είναι ερασιτέχνης και ουσιαστικά πρωτοεμφανιζόμενος - και κλέβει την παράσταση! Κωμικό και ταυτόχρονα τραγικό, καταφέρνει να είναι απόλυτα διεισδυτικό.

Ένας μεσήλικας, ξοφλημένος (και ψωνισμένος) ποιητής που μένει με τη μητέρα του, χωρισμένος, με μία κόρη που βλέπει σπάνια, πιστεύει ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να ζουν από την τέχνη τους, ενώ βεβαίως ο ίδιος ζει στα όρια της φτώχειας και θεωρεί τον εαυτό του "καταραμένο καλλιτέχνη". Όταν πλέον κινδυνεύει να μείνει στο δρόμο αναγκάζεται, μετά από πιέσεις των δικών του, να αξιοποιήσει το παλιό πτυχίο του και να δεχτεί μια θέση καθηγητή σε σχολείο της υποβαθμισμένης γειτονιάς που ζει. Αλλά εκεί τον περιμένουν άλλου είδους προβλήματα, όταν θα αναγνωρίσει σε μια συνηθισμένη, φτωχή μαθήτριά του μεγάλο ποιητικό ταλέντο...

Το φιλμ καταφέρνει να κάνει μια σαρδόνια κριτική σε όσους πιστεύουν ότι για να γίνουν μεγάλοι καλλιτέχνες πρέπει να φυτοζωούν. Ο μύθος αυτός είναι όντως διαδεδομένος και προφανώς υπήρξαν πολλοί τέτοιοι (ο Βαν Γκογκ και ο Χαλεπάς, ο Πόε και ο Καρυωτάκης είναι παραδείγματα που έρχονται αμέσως στο μυαλό). Ωστόσο υπάρχουν πάμπολλοι εξ ίσου μεγάλοι καλλιτέχνες (από την αναγέννηση ήδη) που έζησαν με τιμές και δόξες και έγιναν πλούσιοι. Η δυστυχία - η οικονομική ή εξ αιτίας έλλειψης αναγνώρισης - δεν είναι σε καμία περίπτωση προϋπόθεση της μεγάλης τέχνης. Από την άλλη η ταινία καταλήγει μάλλον στο σκληρό συμπέρασμα ότι η τέχνη - στις μέρες μας τουλάχιστον - δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία. Ακόμα χειρότερα, αντιμετωπίζεται με απόλυτη αδιαφορία από τους περισσότερους. 

Σ' όλα αυτά προσθέστε την κοινωνική κριτική της ακραίας  οικονομικής ανισότητας που καθορίζει την ανθρώπινη μοίρα και συμπεριφορά, την αβάσταχτη κοινωνική υποκρισία, που εδώ μάλιστα έρχεται και από τους "φτασμένους" καλλιτέχνες, την κατάδειξη της εξαθλίωσης των κατώτερων κοινωνικών τάξεων και άλλα και θα διαπιστώσετε το πολυεπίπεδο της ταινίας. Σημειωτέον ότι τα τελευταία κοινωνικοπολιτικά θέματα δεν είναι ο κύριος στόχος, αλλά διαγράφονται ευκρινώς στο "φόντο" του φιλμ. Κι όλα αυτά με ένα ισορροπημένο μείγμα κωμικότητας και σάτιρας από τη μία και τραγωδίας από την άλλη...

Για μένα από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Οι "χολιγουντιανοί" φίλοι μάλλον δεν θα συμφωνήσουν...