"Ο ΗΛΙΟΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ" ΚΑΙ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΑΦΕΛΕΙΑ

Ο άγνωστος (και απ' ό,τι καταλαβαίνω μετριότατος) Ιταλός σκηνοθέτης Giorgio Stegani (1928-2020) γύρισε λίγες ταινίες στις δεκαετίες '60 και '70, από τις κριτικές όχι ιδιαίτερα σπουδαίες. Το 1971 γυρίζει το "Il Sole nella Pelle" ("Ο Ήλιος στο Δέρμα" είναι η μετάφραση, αν και μάλλον δεν βγήκε ποτέ στις ελληνικές οθόνες), με την 16χρονη τότε Ορνέλα Μούτι και τον Αλέσιο Οράνο.

Μία μαθήτρια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ερωτεύεται παράφορα νεαρό περιπλανώμενο χίπη. Φυσικά οι γονείς έχουν αντιρρήσεις, το ζεύγος δραπετεύει με το γιοτ της οικογένειας, πλην όμως ναυαγούν σε έρημο νησί και ζουν το έρωτά τους. Κάποια στιγμή θα "διασωθούν" (μάλλον παρά τη θέλησή τους) από τον στρατό (!) που τους ψάχνει, αλλά...

Δεν νομίζω ότι το φιλμ αντέχει κριτικής. Η αφέλεια και η προχειρότητα (σεναριακή και σκηνοθετική) δεν περιγράφονται. Κακοχωνεμένα χίπικα μηνύματα (τότε οι χίπις ήταν ακόμα της μόδας), ατάκες περί αγνής φύσης, αφόρητα κλισέ (θυμίζει ελληνικά δράματα της εποχής), χαρακτήρες - καρικατούρες, μια απόλυτα γελοία διαπίστωση μετά τη "σωτηρία" κλπ. κλπ. Λίγο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, λίγο προάγγελος της "Γαλάζιας Λίμνης", που γυρίστηκε αρκετά χρόνια μετά και... θα το ξαναπώ, απόλυτη αφέλεια. Τι μένει ; Μόνο η πανέμορφη και σέξι Ορνέλα Μούτι, συχνά σε "τολμηρές" εμφανίσεις, για να χαζέψει κανείς. Αξίζει νομίζω, μια που πιστεύω ότι πρόκειται για μια από τις ομορφότερες γυναίκες που πέρασαν ποτέ από την οθόνη. Αν αυτό είναι λόγος να το δείτε, κάντε το. Δεν υπάρχει κανένας άλλος. Το πολύ - πολύ να γελάσετε σε αρκετές στιγμές (ακούσια των δημιουργών της βεβαίως).

ΥΓ: Διασκέδασα πολύ όταν έψαχναν τους ερωτευμένους. Ελικόπτερα, πολεμικά πλοία... Μόνο τον 6ο Στόλο δεν είχαν είχαν στείλει...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΑΣΠΕΝΣ ΣΤΟΝ "ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑ"

Το 2005 ο σημαντικός Βραζιλιάνος δημιουργός Kleber Medonca Filho γυρίζει τον "Μυστικό Πράκτορα" (O Agente Secreto) με τον Wagner Moura στον βασικό ρόλο. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ, που έχει σίγουρα εξασφαλίσει τη θέση του στα 10 καλύτερα φιλμ που είδα μέσα στο 2026.

Το 1977 η χώρα βιώνει μια στυγνή δικτατορία. Ένας άντρας οδηγεί μόνος και φτάνει στην πόλη του προορισμού του. Φιλοξενείται από μια παράξενη ηλικιωμένη κυρία που μοιάζει να φιλοξενεί κι άλλους. Κάποια στιγμή θα καταλάβουμε το πώς και το γιατί και θα διαπιστώσουμε ότι όλα συνδέονται με την ασφυκτική πολιτική κατάσταση στη χώρα.

Εξαιρετικό κλίμα 70ς, αγωνία για το πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα, χιούμορ και σουρεαλισμός εκεί που χρειάζονται (βλέπε "Τριχωτό Πόδι"), αλλά και σκληρές, στα όρια του σπλάτερ, σκηνές, απίστευτη "πινακοθήκη" φοβερών τύπων ("καλών" και "κακών"), καταγραφή της απόλυτης κοινωνικής διαφθοράς, σασπένς που κορυφώνεται προς το τέλος, η ταινία είναι ένας πολύ επιτυχημένος, κατά τη γνώμη μου, συνδυασμός πολιτικού φιλμ και θρίλερ. Μου άρεσε πολύ ο πλάγιος τρόπος που δείχνεται η καταπίεση και το αγχωτικό και βαρύ κλίμα της εποχής, δίχως άμεσα να δείχνονται εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακές κλπ. κλπ. 

Από την πρώτη κιόλας σκηνή, με το πτώμα στο βενζινάδικο και τη συνάντηση του ήρωα με τους δύο μπάτσους, το κλίμα έχει καταγραφεί τέλεια. Οι μπάτσοι δεν συλλαμβάνουν, δεν χτυπούν, είναι όμως τόσο καταπιεστική η παρουσία και η συμπεριφορά τους, που νοιώθεις την ασφυξία, την ανησυχητική ατμόσφαιρα και το βάρος που πιέζει τα πάντα. Και η ιστορία συνεχίζεται...

Το ξαναλέω. Από τώρα έχει κερδίσει τη θέση της στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ"

Το 1985 ο Richard Marquand (1937-1987) - είναι αυτός που είχε κάνει τον 3ο από τους πρώτους, κλασικούς "Πολέμους των Άστρων" - γυρίζει το "Jagged Edge" ("Στην Άκρη του Νήματος" στην Ελλάδα), με τους Γκλεν Κλόουζ, Τζεφ Μπρίτζες και Πίτερ Κογιότ στους βασικούς ρόλους.

Μια πλούσια γυναίκα βρίσκεται άγρια μαχαιρωμένη στην παραθαλάσσια βίλα της. Πρώτος ύποπτος ο σύζυγός της, ο οποίος, αν και απο ταπεινή καταγωγή, διοικεί  επιτυχώς την κερδοφόρα εταιρία της συζύγου του. Μια εξαιρετική δικηγόρος, που έχει παραιτηθεί λόγω ενός ταυματικού γι' αυτήν δικαστικού λάθους του παρελθόντος, πείθεται τελικά να υπερασπιστεί τον κατηγορούμενο, παρά τα εναντίον του στοιχεία.

Συνδυασμός αστυνομικού θρίλερ και δικαστικού δράματος, με αρκετό σασπένς και ανατροπές, βλέπεται νομίζω ευχάριστα αν θέλετε να περάσετε μια "ανώδυνη" βραδιά. Σίγουρα δεν θα βαρεθείτε. Το φιλμ σχολιάζει πλαγίως και το δικαστικό σύστημα - δίχως βεβαίως η καταγγελτική του πλευρά να είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Θα το χαρακτήριζα αρκετά χιτσκοκικό και, βλέποντάς το, θα καταλάβετε το γιατί. Πάντως προσωπικά το είδα ευχάριστα, δίχως να το θεωρώ και κατι φοβερό.

"THE ASSASSIN" Ή ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

Το 1990 ο Luc Besson γυρίζει το "Nikita", μια από τις πλέον επιτυχημένες ταινίες του. 3 χρόνια μετά, το 1993, οι Αμερικάνοι κάνουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά : Ένα ριμέικ στα αγγλικά (φαίνεται ότι όταν η ταινία μιλά "ξένα" παθαίνουν διάφορες αλλεργίες). Έτσι ο έμπειρος John Badham γυρίζει το "Point of no Return" (είναι γνωστό και ως "The Assassin", ενώ στην Ελλάδα παίχτηκε ως "Κωδικό όνομα: Νίνα"). Βασική πρωταγωνίστρια η Μπρίτζετ Φόντα, που τότε ήταν στις δόξες της, και μαζί της ένα εντυπωσιακό καστ με τον Γκάμπριελ Μπερν, την Αν Μπάνκροφτ και τον Χάρβεϊ Καϊτέλ.

Αν έχετε δει το φιλμ του Besson ξέρετε την ιστορία : Μια βίαιη κοπέλα, αληθινό αγρίμι, καταδικάζεται σε θάνατο μετά από μια αιματηρή ληστεία σε μικρό μαγαζί. Ένας μυστικός αστυνομικός της προτείνει να της χαρίσει τη ζωή αν εργαστεί γι' αυτόν, σκοτώνοντας τους στόχους που θα της υποδειχτούν. Από εκεί και πέρα αρχίζει η δράση.

Δεν είναι καμιά μεγάλη ταινία, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των χολιγουντιανών ριμέικ άλλωστε. Βίαιη δράση, σασπένς, δύο παράλληλοι έρωτες (ο ένας ανεκπλήρωτος) και διάφορα άλλα. Είναι επίσης διασκεδαστικό να παρακολουθείς τη σταδιακή μεταμόρφωση του αγριμιού σε όμορφη, κομψή, καθώς πρέπει κοπέλα, για να μην προκαλεί υποψίες στον νέο της ρόλο - εδώ θυμίζει "Ωραία μου Κυρία"... Και, κερασάκι στην τούρτα, σκάει και μια φεμινιστική κατάληξη!

Το είδα ευχάριστα και, ιδιαίτερα αν δεν έχετε δει το "Νικίτα", θα το συνιστούσα για ένα απλώς ευχάριστο βράδυ. Πάντως αν πρέπει να διαλέξετε προτιμήστε την πρωτότυπη γαλλική βερσιόν. 

"THE CAVE"... ΚΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ ΕΚΕΙ...

Κάπου στην κομμουνιστική τότε Ρουμανία μια εξερευνητική αποστολή ανακαλύπτει μια τεράστια σπηλιά κάτω από μια παλιά εκκλησία, κατεβαίνει και... παγιδεύεται για πάντα εκεί. Στη σύγχρονη εποχή τώρα μια άλλη αποστολή επιχειρεί να εξερευνήσει το τεράστιο σύμπλεγμα σπηλαίων που κρύβεται εκεί κάτω. Δεν μπορεί να φανταστεί όμως το μπορεί να τους περιμένει εκεί...

Αυτά συμβαίνουν στην ταινία... σπηλαιολογικού τρόμου "The Cave", μοναδικό φιλμ του Bruce Hunt, που έχει συμμετάσχει στο team γνωστών ταινιών του φανταστικού όπως π.χ. το Matrix. Γυρίστηκε το 2005 και στο καστ περιλαμβάνεται και η Lena Headey.

Συνδυασμός περιπέτειας επιβίωσης και ταινίας τρόμου, διαθέτει αγχωτικό σενάριο, σχετικά γρήγορους ρυθμούς, αλλά και όλα τα κλισέ του είδους. ΟΚ, βλέπεται. Δεν θα συγκλονιστείτε, απλώς θα περάσετε ευχάριστα με πίτσες και ό,τι άλλο ένα βράδυ που έχετε όρεξη να δείτε μια περιπέτεια τρόμου.  

"SIRAT" : ΣΙΝΕΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Ο ιδιόρυθμος Γάλλος σκηνοθέτης Oliver Laxe γυρίζει το 2025 το "Sirat", ίσως την πιο πολυσυζητημένη ταινία του 2025/26. Έρημος, περιπλάνηση, rave party, απρόβλεπτες, σοκαριστικές καταστάσεις και πολύ καλός Sergi Lopez στον κύριο ρολο συνθέτουν ένα από τα πιο περίεργα φιλμ του τελευταίου καιρού, που άλλους έχει ενθουσιάσει σε βαθμό που να μιλούν για την πιο δυνατή ταινία των τελευταίων ετών και άλλους έχει απλώς γεννήσει ερωτηματικά.

Ένας μεσήλικας Ισπανός με τον μικρό γιο του, ψάχνει την κόρη του, που έχει εξαφανιστεί δίχως να επικοινωνήσει με κανέναν κάπου στη μαροκινη έρημο, ακολουθώντας ομάδες ravers. Μπαίνει στον κύκλο των (δυτικών) ravers, μαθαίνει ότι ένα rave πάρτι οργανώνεται ακόμα πιο βαθιά στην έρημο και ακολουθεί μια ομάδα που κινείται προς τα εκεί. Ό,τι ακολουθεί είναι απρόοπτο (και τραγικό).

Τι θέλει να πει ο δημιουργός σ' αυτή την πραγματικά μη κατατάξιμη ταινία; Ίσως μιλά για την παρακμή της Δύσης και την δυσοίωνη μοίρα κάποιων δυτικών που προσπαθούν να αντισταθούν σ' αυτή αναζητώντας ένα είδος πρωτογονισμού (ή κάθαρσης) σε αχανείς εκτάσεις εκτός "πολιτισμού" όπως τον αντιλαμβανόμαστε, σε μια δυνατή, "βάρβαρη" μουσική και σε μια συντροφικότητα άγνωστη στον δικό μας, καταναλωτικό κόσμο. Ίσως μιλά για το τέλος του κόσμου μας γενικότερα, αφού ένας 3ος παγκόσμιος έχει ξεκινήσει - δίχως να δίνονται διευκρινήσεις γι' αυτόν. Ίσως πάλι να μιλά για μεταφυσικές εμπειρίες που μόνο εκτος δυτικού πολιτισμού είναι δυνατό να βιωθούν. Ίσως...

Πολλά ίσως, καμιά βεβαιότητα. Σίγουρα πάντως προκειται για μια εντελώς πισιόδοξη ματιά στα όσα εφιαλτικά συμβαίνουν στον ταλαίπωρο πλανήτη σήμερα. Όλα αυτά δίνονται με υπνωτιστικό τρόπο - άγονα, αχανή τοπία, περιπλάνηση στο πουθενά κλπ. - και κάπως άγαρμπα θα έλεγα (ή δίχως τον παραμικρό σεβασμό σε κανόνες κινηματογραφικής αφήγησης ή σινεμά είδους) : Το φιλμ έχει στοιχεία road movie (στην έρημο), επιστημονικής φαντασίας και προς το τέλος αποκτά και καθαρά μεταφυσικά στοιχεία.

Προσωπικά το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, το συνιστώ στους απανταχού σινεφίλ αφού δεν μοιάζει με τίποτα που έχουμε δει, όπως είπα, αλλά δεν συγκλονίστηκα όπως πολλοί άλλοι. Δεν το θεωρώ "το γεγονός της χρονιάς". Ωστόσο, επαναλαμβάνω, το συνιστώ.