ΠΟΛY ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ "ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ"

Το "Άρωμα Γυναίκας" ήταν ένα ιταλικό φιλμ του Dino Risi. Το 1992 ο Martin Brest υπογράφει το ριμέικ, το αμερικάνικο φυσικά "Scent of a Woman" με τον πρωταγωνιστή Αλ Πατσίνο να κερδίζει το Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου.
Ένας τελειόφοιτος καλού σχολείου από φτωχή οικογένεια κινδυνεύει να χάσει τα πάντα (την υποτροφία και το μέλλον του) επειδή αρνείται να καταδώσει στο διευθυντή τα ονόματα πλούσιων συμμαθητών του, που του είχαν κάνει (του διευθυντή) χοντρή πλάκα. Στην αργία των Ευχαριστιών, για να βγάλει κάποια χρήματα, αναλαμβάνει να περιποιείται απόστρατο αξιωματικό, ο οποίος έχει τυφλωθεί και οι δικοί του (η οικογένεια της αδελφής του δηλαδή) θα λείπουν. Ο τυφλός αποδεικνύεται ένας εξαιρετικά στριφνός και ευερέθιστος τύπος, ο οποίος θα παρασύρει το νεαρό σ' ένα "ταξίδι ζωής" στη Νέα Υόρκη, ενώ οι σχέσεις τους, κακές αρχικά, θα γίνονται όλο και θερμότερες.
Φυσικά η ταινία ενθουσίασε. Ήταν η ηθοποιία του Πατσίνο, ήταν η εξέλιξη που κράταγε τον θεατή, ήταν το όλο μήνυμα του στιλ "Ό,τι και να σου συμβεί η ζωή συνεχίζεται. Απόλαυσέ την όσο μπορείς"... Όλα συνέβαλλαν και η κλασική συνταγή (αυτή των δύο αταίριαστων χαρακτήρων που σιγά - σιγά έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον) λειτούργησε άψογα. Γενικά είναι ένα φιλμ που βλέπεται ευχάριστα. Ωστόσο οι προσωπικές μου αντιρρήσεις είναι πολλές. Επισημαίνω τις δύο βασικότερες: Ο χαρακτήρας του Πατσίνο μου είναι απόλυτα απεχθής. Δεν είναι (μόνο) ο άνθρωπος που τυφλώθηκε και έχει απελπιστεί από τη ζωή. Πρόκειται γενικά (πριν τυφλωθεί προφανώς) για ένα στρατόκαυλο κάθαρμα, που το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα πηδήξει και, κερασάκι στην τούρτα, τυφλώθηκε ακριβώς από δική του μαλακία, που έχει σχέση με τα παραπάνω. Έτσι η σταδιακή "επιστροφή" του στη ζωή δεν μου προκαλούσε την αναμενόμενη συμπάθεια. Δεύτερο, θεωρώ το τέλος με το "δικαστήριο" το άκρον άωτον της αμερικανιάς. Δεν θα σας πω πολλά για λόγους spoiler, αλλά αν ποτέ γίνει στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο να μου τρυπήσετε τη μύτη.
Συνολικά, για μένα τουλάχιστον, ναι, καλογυρισμένο φιλμ με συνταγή που λειτουργεί, αλλά ιδεολογικά... άστα να πάνε. Εντάξει, υπάρχει και το αισιόδοξο μήνυμα (η ζωή αξίζει πάντα, η δικαιοσύνη θριαμβεύει), αλλά όλα αυτά είναι τόσο κλισέ...

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ... "ΣΟΥΤΙΕΝ"

Ο γερμανός Veit Helmer είναι ένας ιδιόρρυθμος δημιουργός με προσωπικό στιλ: Πάντοτε γλυκός (ή γλυκόπικρος) και ποιητικός, με χιούμορ, επιλέγει "εξωτικές" χώρες στις παρυφές της Ευρώπης για να γυρίσει τα σουρεαλιστικά, σαν παραμύθια, φιλμ του, τα οποία διαθέτουν κάτι απ' την ατμόσφαιρα του Κουστουρίτσα, δίχως τον παροξυσμό όμως του τελευταίου. Είναι πιο χαμηλότονα, πιο ήρεμα και "αφελή" και συχνά θυμίζουν τις γλυκές κωμωδίες του φοβερού τρίο Abel, Gordon και Romy.
Στο ίδιο ακριβώς κλίμα - σήμα κατατεθέν κινείται και το "Σουτιέν" (The Bra) του 2018, γυρισμένο στο Αζερμπαϊτζάν, με τον τακτικό πρωταγωνιστή του Κουστουρίτσα Μίκι Μανόλοβιτς. Ένας μεσήλικας, μοναχικός μηχανοδηγός φορτηγού τρένου κάνει τακτικά και ολομόναχος την ίδια πάντα διαδρομή, περνώντας από τα ξεχασμένα χωριά και τις μικρές πόλεις της χώρας αυτής. Κάποια μέρα θα βρει παρμπριζ ένα γαλάζιο σουτιέν, που προφανώς μπλέχτηκε εκεί αφού το τρένο περνά και μέσα από... μπουγάδες. Μόλις συνταξιοδοτείται (σε λίγες μέρες δηλαδή) αποφασίζει να βρει την ιδιοκτήτρια, χτυπώντας όλες τις πόρτες μπροστά από τις οποίες περνούσε το τρένο στη διαδρομή του.
Έχουμε λοιπόν, όπως αντιλαμβάνεστε, μια σύγχρονη ιστορία Σταχτοπούτας, αλλά με... σουτιέν. Και στην ουσία ένα παραμύθι και ένα σχόλιο για τη μοναξιά και την αναζήτηση έρωτα / συντροφιάς. Όπως πάντα στον Helmer υπάρχουν σουρεαλιστικές στιγμές, χιούμορ, αλλά και αρκετή συγκίνηση. Και, για να γίνει ακόμα πιο παράξενο, το φιλμ στερείται κάθε διαλόγου, είναι βουβό (εκτός βεβαίως από μουσικές και ήχους). Και αρκετά καλογυρισμένο. Αν λοιπόν ψάχνετε για κάτι πρωτότυπο και "γλυκό" ψάξτε το (καθώς και όλες τις υπόλοιπες ταινίες του Helmer).

ΧΟΥΝΤΑ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ "4 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ"

Ο βραζιλιάνος Bruno Barreto γυρίζει τις "4 Μέρες του Σεπτέμβρη" το 1997 (με μοναδικό αμερικάνο ηθοποιό τον Άλαν Άρκιν) αποτίοντας φόρο τιμής στην αντίσταση ενάντια στη φασιστική χούντα της Βραζιλίας στις δεκαετίες 70 και 80. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία.
Στα τέλη της δεκαετίας του 60 δύο αριστεροί νεαροί φίλοι εντάσσονται σε τρομοκρατική ομάδα που δρα ενάντια στην αιμοσταγή χούντα. Συλλαμβάνουν την παράτολμη ιδέα να απαγάγουν τον αμερικανό πρέσβη στη χώρα (μη ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ ήταν απόλυτα υπεύθυνες για τις κτηνώδεις δικτατορίες στη Λατινική Αμερική και όχι μόνο). Η επιχείρηση πετυχαίνει και, ως αντάλλαγμα, απαιτούν να απελευθερωθούν 15 πολιτικοί κρατούμενοι. Στο φιλμ παρακολουθούμε την εξέλιξη της επιχείρησης, τις σχέσεις των επαναστατών μεταξύ τους, αλλά και με τον πρέσβη (ο οποίος, αν και τροχός ενός απόλυτα καταπιεστικού μηχανισμού, δεν είναι καθόλου αντιπαθής ο ίδιος) και την τελική κατάληξη της όλης ιστορίας.
Ρεαλιστική ταινία, δίχως ηρωικές - επαναστατικές εξάρσεις, που καταγράφει τα γεγονότα, δημιουργώντας μεν σασπένς, αλλά δίχως να βασίζεται σ' αυτό. Ενδιαφέρεται ταυτόχρονα για την πολιτική διάσταση και για τις σχέσεις και τους προσωπικούς φόβους των μελών της ομάδας (ξαναλέω, δεν παρουσιάζονται καθόλου ως ατρόμητοι ήρωες, αλλά ως αποφασισμένοι, "πραγματικοί" άνθρωποι που αντιστέκονται - συχνά αυτοθυσιαζόμενοι - στη βαρβαρότητα). Έτσι η ανθρώπινη πλευρά βρίσκεται σε ισορροπία με τα καυτά γεγονότα και την εξέλιξή τους. Αυτός ο ρεαλισμός και η ανθρωπιά είναι που χαρακτηρίζουν το ενδιαφέρον αυτό φιλμ. Αν σας ενδιαφέρουν τέτοιου είδους πολιτικά θέματα, ψάξτε το.

"SUPERBAD": ΒΓΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ

Είναι σεξιστικό, διαθέτει χοντρό χιούμορ, σε κάποια σημεία γίνεται περίπου χυδαίο. Και συγχρόνως... πιο ξεκαρδιστικό πεθαίνεις. Μιλώ φυσικά για το "Superbad" του Greg Mottola (2007). Ένα φιλμ που αψηφά την πολιτική ορθότητα, δεν φοβάται να κάνει χοντρές πλάκες και, τελικά, με έξυπνο σενάριο, σε κάνει να κυλιέσαι από τα γέλια.
Δύο τελειόφοιτοι λυκείου και κολλητοί φίλοι αποτελούν τυπικά παραδείγματα νερντς και, φυσικά, το άπιαστο όνειρό τους είναι να πηδήσουν. Κάποια στιγμή ένας τρίτος συμμαθητής (του ίδιου στιλ) θα αποκτήσει παράνομη ταυτότητα που τον παρουσιάζει ως ενήλικο. Έτσι θα σταλούν να βρουν (παράνομα) ποτά για ένα πάρτι που οργανώνει ένα από τα πιο όμορφα κορίτσια του σχολείου και όπου, βεβαίως, θα βρίσκονται "όλες οι γκόμενες". Θα ακολουθήσει μια σειρά από απίστευτες φάσεις, η παρέα θα χωριστεί και θα γνωρίσει δύο εξ ίσου απίστευτους μπάτσους (οι οποίοι είναι όλα τα λεφτά) και όλα θα καταλήξουν... αλλά βέβαια δεν θα σας πω πού θα καταλήξουν.
Ο γνωστός Seth Rogen ερμηνεύει τον ένα από τους δύο ανεκδιήγητους μπάτσους και είναι συνσεναριογράφος, ο Judd Apatow (που θεωρείται κάτι σαν πατέρας αυτού του στιλ της σύγχρονης "χοντρής" αμερικάνικης κωμωδίας) είναι ανακατωμένος στην παραγωγή και, ενώ η χοντράδα σχεδόν συναντά τον σουρεαλισμό, ομολογώ ότι δεν μπορούσα να κρατηθώ από τα γέλια. Νομίζω ότι τελικά όλη αυτή η νεανική πλήρως απενεχοποιημένη πλάκα, που εστιάζει σε "ιδιαίτερους" (αν και όχι τόσο τελικά) τύπους εφήβων, όταν πετύχει (όπως εδώ κατά τη γνώμη μου) γίνεται πραγματικά διασκεδαστική, ακόμα και ντελιριακή σε ορισμένα σημεία.
ΥΓ: Εκτός του Seth Rogen και των δύο νερντς πρωταγωνιστών Jonah Hill και Michael Cera, δείτε και μια από τις πρώτες εμφανίσεις της Emma Stone.

"Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΝΙΞΟΝ"... ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ

"Η Δολοφονία του Ρίτσαρντ Νίξον" γυρίστηκε το 2004 και είναι η μοναδική σκηνοθετική δουλειά του κυρίως τηλεοπτικού σεναριογράφου Niels Mueller. Βασίζεται σε αληθινό γεγονός του 1974 και την παίρνει όλη πάνω του κυριολεκτικά ο πρωταγωνιστής Σον Πεν.
Το φιλμ είναι μια κατάβαση στην κόλαση. Βρισκόμαστε στο 1974, επί προεδρίας Νίξον και επί Βιετνάμ. Ο υπάλληλος-που-θέλει-να-γίνει-επιχειρηματίας ήρωας ξεκινά από χωρισμένος δίχως τη θέλησή του, αποτυχημένος στη δουλειά του (πωλητής επίπλων γραφείου), μοναχικός εν γένει (με ένα μοναδικό φίλο) και με μια έμφυτη τιμιότητα: Αρνείται να λέει ψέματα στη δουλειά (απαράβατο χαρακτηριστικό των πωλητών), προσβάλλεται από τα ψέμματα και την απαράδεκτη στάση του Νίξον και πιστεύει στο αμερικάνικο όνειρο, από το οποίο όμως δεν μπορεί να επωφεληθεί και, αντίθετα, το βλέπει να διαστρεβλώνεται καθημερινά. Έτσι αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, να αντιδράσει βίαια, ενώ η μοναχικότητα, η κατάπτωση και, εντέλει, η ψυχοπάθειά του αυξάνονται καθημερινά.
Η ιστορία θυμίζει σε πολύ γενικές γραμμές αυτή του "Ταξιτζή". Μόνο που εδώ ο ήρωας είναι απόλυτα τίμιος, καλοκάγαθος και θέλει να ζει ήσυχα και συμβατικά. Αυτή όμως η απόλυτα συνηθισμένη, ρουτινιάρικη καθημερινότητα είναι ακριβώς αυτό που του ξεφεύγει, αυτό που δεν μπορεί να κατακτήσει. Και, βεβαίως, ο μύθος του περίφημου αμερικάνικου όνειρου αποδεικνύεται καθημερινά ψευδής και μη πραγματοποιήσιμος γι' αυτόν (ή μάλλον αποδεικνύεται ότι το ίδιο το αμερικάνικο όνειρο, για να επιτευχθεί, πρέπει να στηριχτεί στο ψέμμα).
Ο Πεν είναι εκπληκτικός στο ρόλο του σπαρακτικού ήρωα που διολισθαίνει προς την τρέλλα από ένα απάνθρωπο, τελικά, σύστημα. Το φιλμ είναι, παρ' όλα αυτά, μάλλον χαμηλότονο, καθώς παρακολουθεί την καθημερινή παρακμή ενός συνηθισμένου (απλώς τίμιου) ανθρώπου, που δεν είναι σε θέση να αποδεχτεί την κοινωνία όπως έχει, αλλά ούτε και να αντιδράσει αποτελεσματικά στις αντιξόοτητες της ζωής. Τελικά βρήκα την ταινία πολύ δυνατή.

"ORDINARY MADNESS"... ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΙΝΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ

Ιδού και μια παντελώς "κουφή" ταινία που, όλως τυχαίως, έτυχε να δω: "Ordinary Madness", το μοναδικό φιλμ που γύρισε το 2001 ο παντελώς άγνωστος Bernardo Gigliotti (μη μπερδευεστε: παρά το όνομα το φιλμ είναι αμερικάνικο), με μάλλον άγνωστους ηθοποιούς. Δεν είναι κουφή σεναριακά ή ακαταλαβίστικη ή κάτι τέτοιο. Απλώς δεν ξέρεις πού να την κατατάξεις.
Ένας νεαρός κιθαρίστας που προσφάτως αποφυλακίστηκε φτάνει σε μια αμερικάνικη πόλη όπου εγκαθίσταται για να αρχίσει μια νέα ζωή. Βρίσκει δουλειά σαν μουσικός σε κλαμπ, ερωτεύεται την μπαργούμαν και κόρη του ιδιοκτήτη, αλλά τον διεκδικεί και η μεσόκοπη σπιτονοικοκυρά του, της οποίας ο σύζυγος είναι ανάπηρος και ζει στον επάνω όροφο του σπιτιού. Καθώς προχωράμε όμως μυστικά θα αποκαλυφτούν και ανατροπές θα συμβούν.
Το περίεργο με το φιλμ είναι ότι μάλλον δεν αποφασίζει τι είναι. Ξεκινά με τρόπο που θυμίζει αμερικάνικο ανεξάρτητο κινηματογράφο και, μετά τα μισά, γυρίζει αιφνιδίως σε θρίλερ και έχει και ένα κρυμμένο μυστικό, όπως λέγαμε. Μάλλον δεν κολλάνε όλα αυτά. Στο μεταξύ, στο πρώτο μισό (και παραπάνω), βλέπουμε το μικρόκοσμο της πόλης και όσους τριγυρίζουν στο κλαμπ,   οπότε παρελαύνουν διάφοροι χαρακτηριστικοί τύποι (η σπιτονοικοκυρά που λέγαμε, ο σύζυγος, ο ιδιοκτήτης του κλαμπ και κυρίως οι ανεκδιήγητοι Funk Brothers, που θεωρούν ότι είναι προχωρημένοι μουσικοί και γι' αυτό δεν τους κατανοεί ο κόσμος - και ζητάνε απεγνωσμένα να εντυπωσιάσουν τον ιδιοκτήτη για να παίξουν στο μαγαζί του)... Τώρα πώς ακριβώς όλο αυτό εξελίσσεται σε θρίλερ (διχως ιδιαιτερο σασπένς, ομολογώ)... τι να σας πω. Άγνωστες οι βουλές. Πάντως μερικοί ίσως βρουν και κάποια cult στοιχεία στο φιλμ αυτό.

"SILK": ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΙΣΜΟΣ

Προσθήκη λεζάντας

Ο Francois Girard (παλιότερα είχε κάνει το "Κόκκινο Βιολί") είναι γαλλόφωνος καναδός, ωστόσο το "Silk" του 2007 είναι αγγλόφωνο φιλμ, με τον Μάικλ Πιτ και την Κίρα Νάιτλι στους βασικούς ρόλους.
Είναι μια ιστορία του 19ου αιώνα. Σε μια γαλική πόλη ένας έξυπνος επιχειρηματίας φτιάχνει ένα εργοστάσιο κατασκευής μεταξιού. Στέλνει ένα φίλο του, ερωτευμένο (και στη συνέχεια παντρεμένο) με μια όμορφη συμπατριώτισά του στην Ιαπωνία για να φέρει αυγά μεταξοσκώληκα. Εκεί αυτός θα ερωτευτεί την πανέμορφη γιαπωνέζα παλακίδα του ανθρώπου που του πουλά τα αυγά. Θα κάνει κι άλλα ταξίδια εκεί, κάθε φορά με δυσκολότερες συνθήκες, και, παρά το ότι παραμένει ερωτευμένος με τη γυναίκα του, ο άλλος, ο ανομολόγητος έρωτάς του, τον τραβά διαρκώς στην Ανατολή.
Ρομαντικό, τρυφερό, ευαίσθητο και σχετικά χαμηλότονο φιλμ, μιλά περισσότερο για συναισθήματα παρά για δράση. Καλογυρισμένο, με όμορφη φωτογραφία και εικόνες και, προφανώς, με κάμποσο εξωτισμό, καταφέρνει να γίνει αρκετά συγκινητικό, ως ιστορία υπόγειων συναισθημάτων που σιγοβράζουν και, ίσως, να μην εκδηλωθούν ποτέ...
Νομίζω ότι θα αρέσει στους φίλους των ρομαντικών ταινιών - και μάλιστα εποχής.

"RETURN OF THE LIVING DEAD II": ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΣΙΚΟΥΕΛ

Το 1ο "Return of the Living Dead" (με τον ευρηματικό ελληνικό τίτλο "Τα Ζόμπι δε είναι Χορτοφάγα) ήταν μια απολαυστική κωμωδία τρόμου, που "πάντρευε" τα ζόμπι με το χιούμορ. Δυστυχώς το 1988 ήρθε το αναπόφευκτο (;) νο 2, του εξαφανισμένου ευτυχώς Ken Wiederhorn και έγινε, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα χειρότερα σίκουελ (ούτως ή άλλως έτσι είναι σχεδόν πάντα τα σίκουελ, αλλά τι να κάνουμε;)
Περίεργα παιδιά ξεθάβουν βαρέλι που είχε πέσει από στρατιωτικό φορτηγό (και είναι απόρρητο στρατιωτικό μυστικό) κι αυτό εκλύει αέριο που μετατρέπει τους νεκρούς σε ζόμπι, τα οποία, όπως και στην πρώτη ταινία, τρέφονται με... εγκέφαλους ζωντανών. Από εκεί και πέρα αρχίζουν ανόητα κυνηγητά και σπλατεριές και ένα πιτσιρίκι 10 χρονών αποδεικνύεται εξυπνότερο και ικανότερο απ' όλους και βγάζει το φίδι από την τρύπα...
Σπλάτερ κωμωδία υποτίθεται, αλλά προσωπικά ούτε καν χαμογέλασα. Τα ζόμπι επαναλαμβάνουν διαρκώς το μότο του πρώτου φίλμ ("Brains! Brains!"), το σενάριο είναι γραμμένο στο πόδι, τα εφέ τα έχουμε ξαναδεί (ακόμη και πριν το '88) πολλές φορές, τα αστεία είναι κρύα και χοντρά και... τέλος πάντων, ούτε καν διασκέδασα. Ίσως εσείς να διασκεδάσετε. Εγώ, ξαναλέω, βαρέθηκα.
ΥΓ: Το κακό είναι ότι υπήρξε και νο 3! Αυτό, ευτυχώς υποθέτω, δεν το έχω δει.

"ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΣΥ" Ή ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ (;)

Το "Two Times You" (Dos Veces Tu) του 2018 είναι η 2η ταινία του μεξικανού (εβραϊκής καταγωγής) Salomon Askenazi. Πρόκειται για ένα φιλμ που παίζει με την έννοια της πραγματικότητας (ή των πολλών εναλλακτικών πραγματικότήτων).
Δύο εύπορες κολλητές σε όλη τους τη ζωή φίλες και εξαδέλφες, που μένουν μάλιστα στην ίδια πολυκατοικία, πάνω στο μεθύσι και την ευφορία ενός πάρτυ, αποφασίζουν να ανταλλάξουν για λίγο συζύγους. Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι ερωτικό, ένα παιχνίδι μόνο, που θα συνεχιστεί όταν τα αλλαγμένα ζεύγη θα μπουν στα αυτοκίνητά τους για να επιστρέψουν σπίτι. Τότε - φυσικό ήταν - θα συμβεί ένα θανατηφόρο ατύχημα με θύματα το ένα ζεύγος (δηλ. τη μία κοπέλα με το σύζυγο της άλλης). Από εκεί και πέρα ακολουθεί μια διαρκής εναλλαγή διαφορετικών εκδοχών του τραγικού συμβάντος και του τι συμβαίνει μετά.
Το φιλμ, καλογυρισμένο, με "αστραφτερή" φωτογραφία, είναι ένα διαρκές παιχνίδι ανάμεσα σε εναλλακτικές πραγματικότητες. Τι θα συνέβαινε αν σκοτωνόταν το άλλο "ζεύγος"; Πώς θα αντιμετώπιζε τη ζωή η κάθε κοπέλα; (ανάλογα με το ποια θα επιζούσε κάθε φορά). Δε νομίζω ότι υπάρχει απάντηση στο ποια ακριβώς είναι η "πραγματική πραγματικότητα", ούτε πρόθεση να απαντηθεί κάτι τέτοιο. Απλώς βλέπουμε τις εναλλακτικές εκδοχές ενός τραγικού γεγονότος και τις πιθανές επιπτώσεις του. Ταυτόχρονα, με βάση τις αντιδράσεις της κάθε μιας σε κάθε εκδοχή, αναλύεται ο διαφορετικός χαρακτήρας των δύο γυναικών, οι πολύπλοκες μεταξύ τους σχέσεις όσο ζούσαν αμφότερες - όχι τόσο ρόδινες όσο φαίνονται στην αρχή - και οι διαφορετικές επιπτώσεις του συμβάντος σε κάθε μία.
Το είπα: Μη ψάχνετε για απαντήσεις ή για το "τι συνέβει πραγματικά". Απλώς αφεθείτε σε ένα σχεδόν παραληρηματικό παιχνίδι διαφορετικών εκδοχών ενός συμβάντος, με διαρκείς και απότομες αλλαγές πραγματικοτήτων. Έτσι το φιλμ έχει το ενδιαφέρον του.

"KILL BEN LYK": ΧΑΒΑΛΕΣ, ΟΛΙΓΟΣ ΤΑΡΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΣ ΡΙΤΣΙ

Ο Erwin Marinopoulos είναι προφανώς ελληνικής καταγωγής και ζει στη Βρετανία. Βρετανική είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το "Kill Ben Lyk" του 2018. Και, βεβαίως, οι επιρροές από Guy Ritchie με λίγο Ταραντίνο δεν κρύβονται (το λέει και ο ίδιος άλλωστε).
Η ιδέα είναι αρκετά πρωτότυπη: Ένας vlogger (για τους ελάχιστους που το αγνοούν, σύγχρονο φρούτο που σημαίνει σταρ του Youtube) ονόματι Ben Lyk, με μάλλον χαμηλό IQ, εγωκεντρικός και φιλόδοξος, αντιλαμβάνεται έντρομος ότι κάποιος, για άγνωστο λόγο, δολοφονεί όλους τους... Ben Lyk του Λονδίνου. Μετά από 2-3 φόνους το παίρνει είδηση και η αστυνομία, μαζεύει όλους τους Ben Lyk της πόλης (8 στον αριθμό, ανάμεσά τους και μια κοπέλα!), και τους απομονώνει σε εξοχικό πύργο για να τους προστατεύσει. Εκεί όμως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα, αφού θα γίνει σφαγή...
Σπιντάτη ταινία, πολύ χιούμορ, το περισσότερο μαύρο, διαρκείς ανατροπές, ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά (αλλά δεν μας ενδιαφέρει, αφού προφανώς το ζητούμενο είναι ο χαβαλές του πράγματος) και αρκετή διασκέδαση. Φανταστείτε, όπως είπαμε, κάτι σαν Guy Ritchi, αλλά σε πιο κωμικό. Αν αγνοήσετε τις εντελώς απίθανες σεναριακές καταστάσεις και το όλο εξωπραγματικό της όλης ιστορίας, νομίζω ότι θα διασκεδάσετε. Και κάνει πλάκα και με όλη αυτή την κατά 90% ηλίθια φυλή των vloggers, που πασχίζουν για διασημότητα κάνοντας και λέγοντας οποιαδήποτε μαλακία τους κατέβει.

ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟ "LAST SUNRISE"

Κινέζικη επιστημονική φαντασία! Και όμως. Το "Last Sunrise" είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του μικρομηκά Wen Ren, γυρίστηκε το 2019 και είναι καλή!
Στο μέλλον, μετά την εξάντληση του πετρελαίου και κάθε άλλης πηγής ενέργειας, η ανθρωπότητα έχει στραφεί αποκλειστικά στην ηλιακή ενέργεια και ολόκληρος ο πολιτισμός βασίζεται σ' αυτήν. Όταν ξαφνικά ο ήλιο εξαφανίζεται (ρουφηγμένος από μια μαύρη τρύπα). Τα αποτελέσματα είναι άμεσα: Διαρκής νύχτα, εξαφάνιση ηλεκτρικού ρεύματος και, καθώς ο πλανήτης ταξιδεύει ανεξέλεγκτος στο σύμπαν, διαρκής πτώση της θερμοκρασίας. Ο ήρωας είναι ένας μοναχικός ερασιτέχνης αστρολόγος, ο οποίος έχει προβλέψει την καταστροφή λίγο πριν αυτή συμβεί. Με την τυχαία συντροφιά μιας γειτόνισάς του εγκαταλείπουν την πόλη στο χάος της βίας και των λεηλασιών και προσπαθούν να ταξιδέψουν προς την 4η Περιφέρεια, όπου αόριστες πληροφορίες λένε ότι υπάρχει ενέργεια. Φυσικά πάνω απ' όλα πασχίζουν όπως - όπως να επιβιώσουν.
Τυπικό φιλμ "τέλους του κόσμου" και επιβίωσης σε ένα ξαφνικά εχθρικό περιβάλλον, επικεντρώνεται όχι τόσο στα εξωτερικά γεγονότα, αλλά στις διαφορετικές προσωπικότητες και τις σχέσεις ανάμεσα στους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές. Εκείνος ψυχρός, εγωκεντρικός, σχεδόν ανθρωποφοβικός, απόλυτα λογικός, εκείνη συναισθηματική, ζεστή, παρορμητική και εύθυμη, θα αναγκαστούν κάτω από μύρια δεινά να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον, να κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και τελικά... Δεν θα σας πω βέβαια το "τελικά" για λόγους σασπένς.
Πολύ καλό φιλμ, τρυφερό, ευαίσθητο και ρομαντικό παρά το θέμα του, δίχως όμως ποτέ να γίνεται μελό, με πανέμορφες (νυχτερινές φυσικά) εικόνες, και ταυτόχρονα με αρκετό σασπένς που κρατά τον θεατή, αυτή η μετακαταστροφική ταινία δρόμου από την Κίνα υπήρξε για μένα μια ευχάριστη έκπληξη από το πουθενά.

"ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ" 'Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΚΑΙ ΦΟΝΟΙ

Το "Blood and Wine", που στην Ελλάδα έγινε "Διαμάντια και Αίμα", είναι ένα φιλμ του 1996 του Bob Rafelson, με εντυπωσιακό καστ αποτελούμενο από τους Τζακ Νίκολσον, Μάικλ Κέιν, Τζένιφερ Λόπεζ, Τζούντι Ντέιβις και Στίβεν Ντορφ.
Ένας αποτυχημένος σύζυγος - κάθαρμα για να είμαστε ακριβείς - κάνει μια ληστεία με έναν (εξ ίσου κάθαρμα) συνεργάτη του. Τα πράγματα όμως θα περιπλακούν όταν άθελά της θα εμπλακεί στην ιστορία η σύζυγός του (και μόνιμο θύμα του), ο γιος της από προηγούμενο γάμο και μια σέξι κουβανή οικιακή βοηθός. Η όλη ιστορία θα καταλήξει σε ένα αιματοβαμμένο δράμα.
Σκοτεινή και βίαιη αστυνομική ταινία, κυρίως όμως ταινία χαρακτήρων και πολύπλοκων σχέσεων, με χαρακτηριστικό το ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας απόλυτα "καλός" ήρωας. Η ιστορία θα γίνεται όσο προχωρά το φιλμ όλο και πιο βίαιη και οι σχέσεις (αλλά και τα αισθήματα ανάμεσα στους ήρωες) θα αλλάζουν διαρκώς. Έρωτας, απληστία, εκδίκηση ή... τι;
Μεγάλη αποτυχία στην εποχή της, ίσως λόγω ακριβώς της σκοτεινιάς της, έχει για μένα το ενδιαφέρον της, κυρίως λόγω των πολυεπίπεδων σχέσεων των χαρακτήρων, δίχως όμως να είναι κάτι εξαιρετικό.

ΕΝΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ "ΓΑΛΑΞΙΑΣ"

Το 1969 ο αιρετικός και σουρεαλιστής Luis Bunuel (1900-1983) γυρίζει τον "Γαλαξία" (La Voie Lactee), μια από τις αντιθρησκευτικές / αντικληρικαλιστικές ταινίες του (όπως το "Nazaren"ή η "Βιριδιάνα").
Δύο ζητιάνοι - προσκυνητές προσπαθούν να πάνε με τα πόδια στην θαυματουργή Κομποστέλα της Ισπανίας (κάτι σαν τη δική μας Παναγία της Τήνου). Στο δρόμο συζητάνε για θρησκευτικά θέματα, γνωρίζουν διάφορους ανθρώπους και περιπέτειες και μεταφέρονται αυθαίρετα στο χρόνο, από το Μεσαίωνα και τον 18ο αιώνα μέχρι τη σύγχρονη εποχή, συναντώντας στο παράδοξο αυτό οδοιπορικό από το μαρκήσιο Ντε Σαντ έως τον ίδιο τον Ιησού και την Παναγία.
Φυσικά ο σουρεαλισμός συναντάται με το υποχθόνιο χιούμορ. Οι θρησκευτικές συζητήσεις, που γίνονται σε απίθανα μέρη και από απίθανους ανθρώπους, ξετυλίγουν όλο το φάσμα των πολλών χριστιανικών αιρέσεων (όλες είναι βασισμένες σε πραγματικές θεωρίες διαφόρων αιρέσεων κυρίως περί της φύσης του Ιησού) και διάφορα θαύματα συμβαίνουν, τα οποία στην επόμενη σκηνή μπορεί κάλλιστα να ανατραπούν. Έτσι η σαρδόνια φύση του δημιουργού συναντά εδώ την βλάσφημη διάστασή του (οι καλοί χριστιανοί, οι καθολικοί κυρίως, θα ανατρίχιαζαν πραγματικά). Όσο για τους υπόλοιπους θεατές, πιστεύω ότι θα βρουν αστείο να συνομιλούν, για παράδειγμα, βαθυστόχαστα ο μετρ ενός εστιατορίου με τα γκαρσόνια, ενώ στρώνουν τα τραπέζια, και μετά με τους πρώτους πελάτες περί της θεϊκής ή ανθρώπινης ή και τα δύο φύσης του Ιησού... και άλλα τέτοια.
Απολαυστική, αλλά αποκλειστικά στοχευμένη στα χριστιανικά δόγματα ταινία, η οποία νομίζω πάντως ότι δεν διαθέτει το εύρος της ανατρεπτικής ματιάς του δημιουργού σε ποικίλα κοινωνικοπολιτικά θέματα όπως, ας πούμε, στα λίγο μεταγενέστερα "Κρυφή Γοητεια της Μπουρζουαζίας" και "Το Φάντασμα της Ελευθερίας".

"ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ 3 ΜΕΡΕΣ" ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Ο Paul Haggis γυρίζει το 2010 το "Οι Επόμενες τρεις Μέρες" με τον Ράσελ Κρόου στο βασικό ρόλο (και μια μικρή εμφάνιση του Λίαμ Νίσον) κάνοντας κάτι μεταξύ νεονουάρ και ταινίας απόδρασης.
Η αγαπημένη σύζυγος ενός καθηγητή κατηγορείται για τον φόνο της αφεντικίνας της στη δουλειά και κλείνεται στη φυλακή. Ο σύζυγος τα παρατά όλα και αποδύεται σ' έναν παθιασμένο και απελπισμένο αγώνα να τεκμηριώσει την αθωότητά της και, όταν αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι αδύνατο, να τη φυγαδεύσει από τη φυλακή όπου κρατείται.
Έχει το ενδιαφέρον της. Το πρωτότυπο είναι ότι δεν προσπαθεί κάποιος να αποδράσει ο ίδιος, αλλά να οργανώσει την απόδραση ενός άλλου. Ταυτόχρονα εγείρει διάφορα ερωτήματα περί αυτοδικίας. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με διεφθαρμένους ή επιπόλαιους δικαστές. Τα στοιχεία εις βάρος της συζύγου είναι συντριπτικά και οποιοσδήποτε δικαστής θα την καταδίκαζε. Από την άλλη ο ήρωας βασίζεται στο ότι "την ξέρει καλά" και είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι αποκλείεται να έχει κάνει φόνο. Η γυναίκα είναι αθώα. Τι πρέπει να γίνει όμως σε τέτοιες περιπτώσεις; Σημειωτέον ότι ο σύζυγος, για να επιτύχει τον σκοπό του, θα αιματοκυλήσει κάμποσους. Βέβαια ο Haggis"χρυσώνει το χάπι" κάνοντας τους νεκρούς πολύ κακούς, που τους αξίζει ότι έπαθαν. Αν το σκεφτούμε όμως βαθύτερα... χμμμ...
Άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ο (σχετικός) ρεαλισμός που υπάρχει στις προσπάθειες του συζύγου, ο οποίος, ας μη ξεχνάμε, είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, που δεν έχει ιδέα από όπλα και αποδράσεις. Έτσι πολλές από τις απόπειρές του στέφονται, αρχικά τουλάχιστον, με παταγώδη, σχεδόν κωμική αποτυχία. Όπως θα γινόταν άλλωστε στην πραγματικότητα με όλους μας. Το τέλος βέβαια είναι συμβατικό και αναμενόμενο, αλλά, πάντως, το φιλμ έχει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα του είδους.

"SHERLOCK Jr." Ή Ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΙΤΟΝ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ

Το 1924 ο δαιμόνιος Buster Keaton (1895-1966) γυρίζει τη μεσαίου μήκους (49 λεπτά) "Sherlock Jr.", μια παρωδία του Σέρλοκ Χολμς φυσικά.
Ο πάντοτε αγέλαστος ήρωας δουλεύει σε κινηματογράφο, μερικές φορές ως προβολατζής, συχνότερα όμως ως καθαριστής. Το όνειρό του ωστόσο είναι να γίνει ντετέκτιβ, με πρότυπο τον θρυλικό Σέρλοκ Χολμς. Ερωτεύεται ένα κορίτσι, ο "κακός" όμως της ιστορίας θα την "υποκλέψει" σατανικά ενοχοποιώντας τον αθώο νεαρό για την κλοπή του πορτοφολιού του αφεντικού. Ο Μπάστερ αποκοιμιέται κατά τη διάρκεια της προβολής και, βεβαίως, στα όνειρά του είναι πιο επιτυχημένος απ' ό,τι στην πραγματικότητα...
Προσωπικά το φιλμ αυτό μ' αρέσει περισσότερο από το προηγούμενό του "Our Hospitality". Εδώ ο Κίτον ξεδιπλώνει ένα απίστευτο, γνήσια σουρεαλιστικό γαϊτανάκι από κάθε λογής γκαγκς, με παράλογες καταστάσεις, που συχνά σε αφήνουν έκπληκτο με την εφευρετικότητά τους. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ είναι το όνειρο του προβολατζή κατά τη διάρκεια της προβολής, ο δημιουργός αποχαλινώνει τη φαντασία του (και τον σουρεαλισμό του) αφού, ως γνωστόν, στα όνειρα όλα μπορούν να συμβούν. Από την άλλη είναι ίσως η πρώτη φορά (δεν είμαι σίγουρος γι' αυτό, είναι η παλιότερη σχετική ταινία που εγώ έχω δει) που ένα φιλμ ασχολείται με το ίδιο το μέσον του κινηματογράφου, με την ίδια την τέχνη του σινεμά, παίζοντας μ' αυτήν, με το μοντάζ, με τις σαγηνευτικές φαντασιώσεις που μπορεί να προκαλέσει. και, τελικά, ανατρέποντας (από τόσο παλιά!) τις συμβάσεις της. Ίσως επίσης να είναι και πάλι η πρώτη φορά που ο ηθοποιός μπαινοβγαίνει από την οθόνη και παίρνει μέρος στα τεκταινόμενα εκτός της προβαλλόμενης ταινίας (θυμάστε το αντίστοιχο να συμβαίνει στο "Πορφυρό Ρόδο του Καϊρου" του Γούντι Άλλεν κάπου 60 χρόνια μετά;)
Εξαιρετικό φιλμ, από τα βασικά των κωμωδιών του παράλογου, νομίζω ότι βλέπεται με απόλαυση έως σήμερα.

" Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΜΑΣ" ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟΥ 1923

Υπήρχε για χρονια η διαμάχη για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος κωμικός: Ο Τσάπλιν ή ο Κίτον; Ήταν κάτι σαν Beatles ή Rolling Stones ή κάτι τέτοιο. Δεν θα πάρω θέση, απλώς θα πω ότι είχαν βασικές διαφορές μεταξύ τους... κι από εκεί και πέρα είναι θέμα γούστου ποιος αρέσει περισσότερο σε ποιον.
Το 1923 πάντως ο Buster Keaton (1895-1966) και John Blystone (1892-1938) γυρίζουν το "Our Hospitality", από τις γνωστότερες βωβές κωμωδίες του μεγάλου κωμικού.
Δύο οικογένειες στην Αμερική σπαράσσονται από αιματηρή βεντέτα που κρατά από την εποχή των προπαπούδων τους. Ο νεαρός ήρωας έχει μεγαλώσει από τη μητέρα του μακρυά από την πόλη όπου συμβαίνουν όλα αυτά, ακριβώς για να σωθεί. Πολλά χρόνια αργότερα, εξ αιτίας μιας κληρονομιάς, θα επιστρέψει στην πόλη αγνοώντας τα πάντα, θα ερωτευτεί συμπτωματικά την κόρη της οικογένειας των εχθρών του δίχως να έχει ιδέα γι' αυτό, θα πάει καλεσμένος στο σπίτι τους... και μια κωμική  ιστορία θα αρχίσει να εκτυλίσεται.
Το πρώτο μέρος, βασισμένο σε παρεξηγήσεις, είναι συχνά ξεκαρδιστικό. Ο Κίτον φτάνει με αστείο τρόπο (με ένα απίστευτο τρένο) στην πόλη και έχει πλήρη άγνοια για το ποιοι είναι αυτοί που τον φιλοξενούν, εκείνοι ξέρουν και πρέπει να τον σκοτώσουν, αλλά ο άγραφος νόμος απαγορεύει αυτό να γίνει μέσα στο σπίτι τους. Μόνο έξω. Ακολουθεί χαμός. Στο δεύτερο μέρος, όπως συνηθίζει ο Κίτον, το φιλμ μετατρέπεται σε ταινία δράσης, καθώς αυτός δραπετεύει και κυνηγιέται από πατέρα και αδέλφια σε μια απίστευτη καταδίωξη όπου εμπλέκονται τρένα, βάρκες, άγρια ποτάμια και καταρράχτες και άλλα πολλά. Ο ήρωας είναι πάντοτε αγέλαστος (σήμα κατατεθέν του Κίτον, που δε χαμογέλασε ποτέ επί οθόνης), οι καταστάσεις όλο και πιο παλαβές... και για μια ακόμα φορά θα πω ότι κατά τη γνώμη μου, εκτός των άλλων, ο Κίτον υπήρξε ο παππούς των σύγχρονων ταινιών καταιγιστικής δράσης. Φυσικά θίγεται η ανοησία του έθιμου της βεντέτας, πράγμα βέβαια προφανές σήμερα, αλλά το 1923... (ακόμα και σήμερα κρατά σε κάποια μέρη) και το όλο πράγμα αντλεί την έμπνευσή του από τον αρχετυπικό μύθο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Αλλά νομίζω ότι κάθε είδους ανάλυση πρέπει να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρή απόλαυση. Της κωμωδίας και της ξέφρενης δράσης.
ΥΓ: Για μένα οι πιο αστείες σκηνές είναι αυτές στο σπίτι, όπου μέσα δεν μπορούν να τον σκοτώσουν κι εκείνος αρνείται με διάφορα τεχνάσματα να βγει.

"Ο ΔΙΕΡΜΗΝΕΑΣ" ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

"Ο Διερμηνέας" είναι μια τσέχικη ταινία του 2018 του Martin Sulik, με το "έξτρα" ότι έναν από τους δύο βασικούς ρόλους ερμηνεύει ο 80χρονος περίφημος σκηνοθέτης της "τσέχικης άνοιξης" των 60ς Jiri Menzel.
Ο οποίος είναι ένας σύγχρονος γηραιός εβραίος, ο οποίος, αναζητώντας τα ίχνη ενός ναζί που είχε εκτελέσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης τους γονεις του, δέχεται να συνοδεύσει ως διερμηνέας (αυτό είναι το επάγγελμά του) τον γερμανό (προφανώς) γιο του ναζί στη Σλοβακία. Ο πρώτος έχει στόχο να εκδικηθεί τον ναζί (αν ζει ακόμα), ο δεύτερος να κάνει ένα ταξίδι αυτογνωσίας, προσπαθώντας να μάθει τι ακριβώς υπήρξε ο πατέρας του.
Κλασικό road movie, που διατηρεί τις σταθερές του είδοςυ: Δύο αταίριαστοι, εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες που αναγκάζονται να συνυπάρξουν για ένα διάστημα, με όλες τις συνέπειες (συχνά κωμικές) που συνεπάγεται κάτι τέτοιο - και η υποχρεωτική προσέγγιση και αλληλοκατανόηση (;) που υποτίθεται ότι πρέπει να επέρθει σιγά - σιγά. Όντως το φιλμ διαθέτει τις κωμικές πινελιες του, συχνά όμως γίνεται απόλυτα δραματικό καθώς ένα εφιαλτικό παρελθόν, αυτό της εποχής του ναζισμού, αποκαλύπτεται σιγά - σιγά μπροστά τους.
Η ταινία είναι κατά τη γνώμη μου καλή, δίχως όμως να γίνεται ακριβώς συγκλονιστική. Παραμένει πάντοτε χαμηλότονη και δεν διαθέτει ιδιαίτερο σασπένς. Συμπαθητική λοιπόν, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Το κακό και τρομακτικό όμως είναι ότι τέτοιες προφανείς "ασκήσεις μνήμης" περί ναζί, στρατοπέδων και όσων άλλων φρικιαστικών έκρυβε το χειρότερο ιστορικά γεγονός του 20ού αιώνα, είναι ότι στην εποχή μας έχει πάψει να είναι προφανές. Έτσι, κοκκινίζοντας, οφείλουμε να πούμε ότι τέτοιες ταινίες, που απλώς υπενθυμίζουν τα αυτονόητα και, κατά τα άλλα, είναι απλώς συμπαθητικές (ξαναλέω: δεν την βρήκα κακή), έχουν φτάσει να θεωρούνται απαραίτητες και ίσως ακόμα και πολύτιμες σε μια εποχή όπου ο φασισμός δείχνει να κουνιέται επικίνδυνα στο βόθρο όπου βρίσκεται. Εξ άλλου και ο ίδιος ο γιος του ναζί, που είναι γύρω στα 60 και δεν είναι ναζί, μοιάζει να γνωρίζει πολύ λίγα για τον παλιό εφιάλτη...

"Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΣΑΝΤΙ ΤΟΜΣΟΝ", ΟΙ ΝΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Ο Curtis Bernhardt (1899-1981) ήταν γερμανός εβραϊκής καταγωγής, απέδρασε από τους ναζί και τελικά, με το ξέσπασμα του πολέμου κατέφυγε στις ΗΠΑ και γύρισε αρκετές χολιγουντιανές ταινίες. Το 1953 κάνει το "Miss Sadie Thompson" (στην Ελλάδα είχε παιχτεί με τον τίτο "Βροχή"), με τη Ρίτα Χέιγουορθ (ο Bernhardt θεωρούταν σκηνοθέτης γυναικών), τον Χοσέ Φερέρ και τον Άλντο Ρέι.
Σε ένα ξεχασμένο τροπίκό νησί κάπου στη Σαμόα υπηρετούν αμερικανοί στρατιώτες, που πλήτουν περιμένοντας να γυρίσουν στην πατρίδα, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μια όμορφη, ζωηρή, σέξι,  εύθυμη γυναίκα, που περιμένει το επόμενο πλοίο για Νέα Καληδονία, η οποία, βεβαίως, θα αναστατώσει (προς το καλό) και θα ευθυμήσει τη ζωή των ανδρών. Όμως ο ισχυρός άντρας του νησιού, ένας φανατικός χριστιανός με αλύγιστες αρχές, θα ανατρέψει τα σχέδιά της για μια καλύτερη ζωή με έναν λοχία που την ερωτεύεται, σκαλίζοντας εμμονικά το παρελθόν της.
Δεν είναι μεγάλη ταινία. Ιδιαίτερα το πρώτο 20λεπτο - ημίωρο μπορώ να πω ότι έπληξα. Στη συνέχεια το δράμα θα ξεσπάσει, οι ρυθμοί θα επιταχυνθούν και το φιλμ θα αποκτήσει ενδιαφέρον. Τίποτα το φοβερό λοιπόν κινηματογραφικά.
Ωστόσο θα μείνω στο σεναριακό μέρος (βασίζεται σε έργο του Σόμερσετ Μομ). Συχνά κατηγορούμε το παλιό, καλό Χόλιγουντ (και το σύγχρονο "υπερηρωικό" άλλωστε) ως συντηρητικά. Μια προσεχτικότερη ματιά όμως (και μάλιστα σε ξεχασμένα σήμερα φιλμ μεγάλων εταιριών και με μεγάλους σταρ) μας αποκαλύπτει μια πολύ πιο πολύπλοκη εικόνα. Τί έχουμε εδώ; Μια γυναίκα με ύποπτο παρελθόν, με έντονη σεξουαλικότητα, που είναι επίκεντρο της ιστορίας και παρουσιάζεται ως απόλυτα συμπαθής. Και ποιος είναι ο "κακός"; Ένας φανατικός χριστιανός, που μελετά τη Βίβλο, ζει με αυστηρούς κανόνες, πιστεύει στην τιμωρία και προσπαθεί, μεσω αυτής (της τιμωρίας εννοώ) να φερει την κοπέλα στον "ίσιο δρόμο". Και τι "επιτυγχάνει" όταν την πείθει; Να καταστρέψει τη ζωή της και να γίνει απόλυτα μισητός στο θεατή. Κι αυτά σε μια συμβατική ταινία που, προφανώς, βασίζεται στους σταρ της.
Τι να πω; Τελικά τα πράγματα διαθέτουν περισσότερες πτυχές από όσες νομίζουμε.

"Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΓΗ ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ"... ΛΟΓΩ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

Ασπρόμαυρη, βρετανική, γυρισμένη από τον Val Guest (1911-2006) το 1961, "Η Μέρα που η Γη πήρε Φωτιά" αναμφισβήτητα τοποθετείται στις απόλυτα κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, παραμένει δε επίκαιρη και εξαιρετικής ποιότητας μέχρι σήμερα.
Λόγω των αλλεπάλληλων πυρηνικών δοκιμών ΗΠΑ - Ρωσίας στη γη επέρχεται κλιματική αλλαγή. Πλημμύρες αρχικά, εφιαλτική ξηρασία στη συνέχεια. Ωστόσο οι "επίσημοι" αρνούνται να παραδεχτούν την αιτία των τρομερών φαινομένων. Ένας δημοσιογράφος πασχίζει να αποκαλύψει στο κοινό την αλήθεια.
Σε μια εποχή που ο τύπος (παντελώς απαξιωμένος σήμερα) έπαιζε κυρίαρχη σημασία στην πληροφόρηση του κοινού - και διασταύρωνε τις πληροφορίες του δίχως απλώς να αραδιάζει κάθε λογής παπαριές, η ταινία κατορθώνει να κινείται με επιτυχία σε πολλά επίπεδα. Ο αγώνας για την αλήθεια, που οι κάθε λογής κυβερνώντες συγκαλύπτουν, η απύθμενη ανθρώπινη βλακεία που εκφράζεται τέλεια με τον ηλίθιο αγώνα δρόμου για εξοπλισμούς και τα δις που ξοδεύονται παγκοσμίως για όπλα, η ανατριχιαστικά επίκαιρη μετά τόσα χρόνια προειδοποίηση για τον εφιάλτη της κλιματικής αλλαγής λόγω βλακωδών ανθρώπινων ενεργειών, και συγχρόνως το απόλυτα πιστευτό σενάριο και η τεκμηρίωση όσων συμβαίνουν, το διαρκώς αυξανόμενο σασπένς, οι απίστευτα καλοί διάλογοι (συχνά κυνικοί και με μαύρο χιούμορ), η ισορροπημένη ταυτόχρονη παρακολούθηση του παγκόσμιου γίγνεσθαι και της προσωπικής ιστορίας (ερωτικής και όχι μόνο) του ήρωα, οπότε αποκαλύπτεται ξεκάθαρα η απόλυτη εξάρτηση του προσωπικού πεπρωμένου του ανθρώπου από την ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα, το ανοιχτό τέλος, όλα συνυπάρχουν αρμονικά για να δώσουν ένα εξαιρετικό (και αγχώδες) αποτέλεσμα.
Δεν είναι λοιπόν μόνο το ανατριχιαστικά επίκαιρο μήνυμα που σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, τείνει να γίνει πραγματικότητα, είναι και το γεγονός ότι, πολύ απλά, πρόκειται για πολύ καλό φιλμ. Το οποίο, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει καθόλου ξεθωριάσει.

"DUMBO" ΞΑΝΑ (ΑΛΛΑ ΟΧΙ ANIMATION)

Η Disney έχει βαλθεί τα τελευταία χρόνια να κάνει "κανονικές ταινίες" όλα τα ιστορικά animation της ίδιας, από τη δεκαετία του 30 ήδη. Σειρά λοιπόν το 2019 είχε ο "Ντάμπο" και ο Tim Burton ήταν ιδανικός για μια ιστορία που και συγκινητική είναι και την αφορμή για σουρεαλιστικές εικόνες δίνει και ασχολείται με το αγαπημένο του θέμα, που διατρέχει όλο του το έργο: Την υπέρ της διαφορετικότητας συνηγορία.
Σε ένα τσίρκο με οικονομικά προβλήματα γεννιέται ένα αστείο ελεφαντάκι με πελώρια αυτιά. Ενώ στην αρχή όλοι το περιγελούν, σύντομα ανακαλύπτουν ότι μπορεί να πετάει, οπότε γίνεται η ατραξιόν του τσίρκου. Ένας μεγαλοεπιχειρηματίας αγοράζει ολόκληρο το τσίρκο για να εντάξει τον Ντάμπο στο υπερθέαμα που ετοιμάζει. Όμως...
Ο Μπάρτον δεν είναι πια ο παλιός καλός Μπάρτον. Ίσως να μη φταίει ακριβώς. Ίσως να είναι μια φυσιολογική κόπωση ή, μάλλον, η έλλειψη της έκπληξης από μέρους μας για το τι θα δούμε. Ο Ντάμπο λοιπόν είναι θεαματικός, συγκινητικός, έχει τη σχετική δράση, αλλά δεν είναι κάτι που θα θυμάμαι για καιρό. Δείχνει βεβαίως την αγάπη του δημιουργού για το τσίρκο, την μόνιμη παιδικότητά του ουσιαστικά, αλλά... Πάντως αυτό που είναι τόσο αντιφατικό (και δείχνει  για μια ακόμα φορά πόσο ακίνδυνη είναι η τέχνη σήμερα) είναι ότι κάνει μια σαφή καταγγελία για τα υπερθεάματα και τις μεγάλες και μεγαλεπήβολες εταιρίες - επιχειρήσεις που "δεν έχουν ψυχή", δείχνει μια απέχθεια για τις κάθε είδους ανοικονόμητες "Ντίνεϊλαντ", ενώ δείχνει μια σαφή προτίμηση στο γνήσιο, το "χειροποήτο", το αυθεντικό, αυτό που παράγεται με ψυχή και αγάπη, κι όλα αυτά μέσα από την αγκαλιά της επεκτατικής, γιγαντιαίας, ισοπεδωτικής Disney, που αγοράζει "ότι κουνιέται" (ό,τι μπορεί να αποφέρει κέρδος για την ακρίβεια) και θέλει να ελέγχει (και να ξανακάνει με χειρότερο τρόπο) ό,τι υπήρξε παλιότερα, φτάνει να βγάζει λεφτά. Τι να πει κανέις...
Πάντως εδώ, εκτός του Κόλιν Φαρέλ και της Εύα Γκριν, ο Μπάρτον ξαναβρίσκει τους παλιούς συνεργάτες από τη μακρινή εποχή του 2ου Batman, τον Ντάνι τε Βίτο και τον Ντένις Κουέιντ.