"HELP!". ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ BEATLES!

 

Ήταν φυσικά 1965. Η μπιτλομανία βρισκόταν στο ζενίθ της και το θρυλικό γκρουπ κατέρριπτε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο (και, να φανταστείτε, δεν είχε αρχίσει ακόμα η ώριμη περίοδός τους, από το 1966 και πέρα). Οι Beatles γύριζαν τη 2η ταινία τους, το "Help!", με σκηνοθέτη και πάλι τον Richard Lester, ο οποίος ενώ υπήρξε σημαντικότατος στα 60ς παρήκμασε αμέσως μετά για να σταματήσει εντελώς την καριέρα του στα τέλη των 80ς. 

Το σενάριο είναι ότι πιο παλαβό (και ανόητο μπορείτε να πείτε) έχετε δει ποτέ. Ο Ρίνγκο, επειδή φορά από άγνοια ένα συγκεκριμένο δαχτυλίδι, γίνεται στόχος μιας αίρεσης, η οποία πρέπει οπωσδήποτε να τον... θυσιάσει. Οι υπόλοιποι Beatles προσπαθούν να τον σώσουν και παθαίνουν κι αυτοί διάφορα κουφά και ευτράπελα.

Εννοείται ότι το φιλμ είναι πλημμυρισμένο από τα τραγούδια των Beatles, τα τραγούδια του ομώνυμου άλμπουμ. Εκτός αυτού ό,τι συμβαίνει σε κάθε λεπτό της ταινίας είναι ό,τι πιο σουρεαλιστικό, γελοίο, κιτς (επίτηδες φυσικά) έχετε δει ποτέ. Η ταινία παρωδεί διάφορα (τις εξωτικές περιπετειώδεις ταινίες, τις ανατολικογενείς θρησκείες που ήταν μόδα ιδιαίτερα στα 60ς, τα φτηνά φιλμς επιστημονικής φαντασίας με τρελούς επιστήμονες και όλα τα συναφή, το κλίμα  του Τζέιμς Μποντ που ήταν ακόμα πολύ φρέσκος κλπ.) και έχει τόσο φευγάτους, τρελούς διαλόγους και καταστάσεις και την πιο σουρεάλ πλευρά του περίφημου βρετανικού χιούμορ, που προοιωνίζει ίσως το φαινόμενο των Monty Python που θα ξεσπούσε λίγα χρόνια μετά. Και βέβαια και η όλη αισθητική της είναι παρόμοια, με τις κουφές λήψεις, τα χρώματα και τα ντυσίματα και το ψυχεδελικό κλίμα της εποχής. Και φυσικά για το τελευταίο πράγμα που νοιάζεται είναι η οποιαδήποτε σχέση με την οποιαδήποτε μορφή αληθοφάνειας. Περισσότερο πλησιάζει τη λογική των καρτούν.

Τώρα, να σας πω την αλήθεια, βλέποντάς το σήμερα μάλλον βαρέθηκα όλο αυτό το άνευ λόγου πανηγύρι. Ωστόσο υπάρχει κάποια δικαιολογία: Δεν πιάνω τα αγγλικά και μάλιστα αν είναι γεμάτα λογοπαίγνια, σουρεαλισμό, τρέλα κλπ., ενώ πλήθος απ᾽αυτά (όπως και τα λογοπαίγνια κάθε γλώσσας), είναι αδύνατο να μεταφραστούν σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Οπότε χάνω ένα μεγάλο μέρος του όλου φαν της ταινίας. Πάντως για τους θαυμαστές των Beatles (στους οποίους, όπως είπα, συγκκαταλέγομαι), αποτελεί must.

"THE DRY": Η ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ

 

Ιδού άλλη μια ευχάριστη έκπληξη για το 2020, μιας χρονιά που είδαμε ελάχιστο σινεμά... στα σινεμά, δεν υπήρχε η κλασική πλήρης εβδομαδιαία ενημέρωση για τις ταινίες που βγαίνουν, παλιές ή ολοκαίνουριες, και όλοι ψάχναμε στα θολά νερά του διαδικτύου και ακούγαμε αμφιλεγόμενες φωνές για να ψαρέψουμε κάτι καλό που πιθανόιν κυκλοφορεί εκεί έξω. Το αυστραλέζικο "The Dry" του άγνωστού μου Robert Connolly, με τον Έρικ Μπάνα στο βασικό ρόλο, είναι λοιπόν μια καλή περίπτωση.

Ένας παρασημοφορημένος πράκτορας επιστρέφει στη μικρή γενέθλια πόλη του, μια πόλη χαμένη στην έρημο, εν μέσω τρομερού καύσωνα και ξηρασίας, μετά 20 χρόνια παντελούς απουσίας, για την κηδεία ενός παιδικού κολλητού του φίλου, ο οποίος, όπως όλα δείχνουν, σκότωσε την οικογένειά του και μετά αυτοκτόνησε. Σύντομα θα αντιληφτούμε ότι κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτος είναι στην πόλη - τουλάχιστον από κάποιους από τους κατοίκους της. Υπάρχει μια παλιά ιστορία που τον έκανε να εγκαταλείψει για πάντα τον τόπο του κι όσο τώρα μένει εκεί πολλά φαντάσματα του παρελθόντος θα ξυπνήσουν...

Το βρήκα πολύ καλό. Με έξυπνο τρόπο το φιλμ μας δημιουργεί σασπένς σε δύο επίπεδα: Τι έγινε πραγματικά με την παρούσα αποτρόπαια σειρά φόνων; Τι είχε συμβεί στο μακρυνό παρελθόν που πλήγωσε τόσο τον ήρωα της ταινίας; Έτσι, με συνεχή φλας μπακ, παρακολουθούμε ταυτόχρονα δύο αστυνομικής υφής ιστορίες. Και υπάρχει και ένα τρίτο επίπεδο: Τι θα γίνει τώρα, με τον ήρωα να παρατείνει διαρκώς την παραμονή στον γενέθλιο τόπο, αφού και ο ίδιος απειλείται σοβαρα;

Καλό φιλμ, πνιγμένο στη ζέστη, τον ιδρώτα και τη σκόνη της ερήμου, δίχως ίχνος ηρωισμού και κάθε είδους ῾῾ταρζανιάς῾῾, που μιλά για τα ανεξίτηλα τραύματα του παρελθόντος, για τη χαμένη για πάντα ξενοιασιά της νιότης και, επιπλέον, αφήνει στο τέλος και έναν ξεκάθαρο απόηχο: Αντίθετα με το ῾῾μήνυμα῾῾ εκατοντάδων ταινιών, εδώ μας λέει πολύ απλά ότι σε πολλές περιπτώσεις η εκδίκηση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Η αλήθεια ναι, η εκδίκηση όχι!

"STOP MAKING SENSE": ΟΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΙ TALKING HEADS ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥΣ

 Το 1984 οι Talking Heads βρίσκονταν στο ζενίθ της δημιουργικότητάς τους. Τότε ο γνωστός Jonathan Demme (1944-2017), που λίγα χρόνια αργότερα θα γύριζε τη "Σιωπή των Αμνών", κάνει ένα από τα καλύτερα μουσικά ντοκιμαντέρ. 

Το "Stop Making Sense" είναι κάτι πολύ απλό. Μόνο μια κινηματογραφημένη συναυλία του συγκροτήματος. Τίποτα παραπάνω. Κι όμως είναι εκπληκτικό. Η σκηνική τους παρουσία, η μουσική, η θεατρικότητα που διέκρινε το γκρουπ στις εμφανίσεις του, όλα συντελούν στο να καθηλώσουν το θεατή / ακροατή... Βέβαια τη μερίδα του λέοντος έχει ο τρομερός David Byrne. Ο οποίος εμφανίζεται αρχικά μόνος στη σκηνή με ένα... κασετόφωνο σε μια εκπληκτική σόλο εκτέλεση του Psycho killer και, σιγά σιγά, σε κάθε κομμάτι, προστίθεται από ένας μουσικός. Και όχι μόνο οι 4 του συγκροτήματος. Υπάρχουν κι άλλοι επί  σκηνής. Το συγκρότημα αλλάζει ρούχα, μερικές φορές παίζουν μπροστά σε προβαλλόμενα βίντεο, οι στίχοι προβάλλονται επίσης. Δεν υπάρχουν συνεντεύξεις, δεν υπάρχουν διακοπές ανάμεσα στα κομμάτια, δεν δείχνεται καν (ελάχιστα τέλος πάντων) το κοινό. Βλέπουμε κι εμείς  μόνο όσα βλέπει και απολαμβάνει το κοινό. Και ναι, είναι από καλύτερα μουσικά ντοκιμαντέρ που έχουν γυριστεί ποτέ!

ΥΓ: Εννοείται ότι το φιλμ συστήνεται (ανεπιφύλακτα) μόνο στους φίλους του συγκροτήματος. Όσοι δεν ενδιαφέρονται για το είδος αυτό της μουσικής δεν έχει νόημα να δοκιμάσουν.

"TUMBBAD": ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΙΝΔΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ!

 

Ναι, κι εγώ έμεινα έκπληκτος. Ινδική ταινία τρόμου; Ψάχνοντας η έκπληξή μου αυξήθηκε: Δημιουργήθηκε από 3 σκηνοθέτες (Rahi Anil Barve, Adesh Prasad, Anan Gandhi), από τους οποίους  οι δύο πρώτοι είναι πρωτοεμφανιζόμενοι! Και οι 3 έχουν συνεργαστεί στο σενάριο. Μιλάμε για το φιλμ "Tumbbad" του 2018. Και γράφω με τόση έκπληξη διότι είναι εξαιρετικό!

Η ιστορία μπλέκει με την ινδική μυθολογία / θρησκεία. Ο πρωτότοκος γιος μιας μεγάλης θεάς αποδεικνύεται εξαιρετικά άπληστος. Ενώ του χαρίζεται όλο το χρυσάφι του κόσμου, εκείνος επιχειρεί να αρπάξει και όλη την τροφή του κόσμου. Τελικά νικιέται από τα αδέλφια του και φυλακίζεται για πάντα στα μυστικά υπόγεια ενός ναού σε ένα ινδικό χωριό. Η ιστορία, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 20, παρακολουθεί τρεις γενιές από το χωριό αυτό: Κάποια μέλη τους θα μάθουν για την ύπαρξη του φυλακισμένου εφιαλτικού πλάσματος και θα προσπαθήσουν να οφεληθούν απ᾽αυτό...

Πρόκειται για ένα πραγματικά σκοτεινό φιλμ, με εξαιρετική φωτογραφία. Τα πάντα εδώ είναι υποβλητικά. Η τρομερές ιστορίες διαδραματίζονται σε ένα τοπίο όπου βρέχει ασταμάτητα, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Οι χώροι είναι ατμοσφαιρικοί (και σκοτεινοί βεβαίως). Μερικές εικόνες μένουν αξέχαστες, ενώ μια αίσθηση φρίκης μοιάζει να καραδοκεί διαρκώς... και η ίδια η φρίκη αυτοπροσώπως να εμφανίζεται ενίοτε... 

Το φιλμ είναι μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη απληστία και τις ολέθριες συνέπειές της. Γενικά όλοι (ή σχεδόν όλοι) οι ήρωες έχουν μέσα τους κάτι κακό, αρνητικό.  Συγχρόνως, στο φόντο όσων εξελίσσονται, διαγράφεται σαφώς η ιστορία της Ινδίας: Η αγγλική κυριαρχία, η ανεξαρτησία της χώρας, οι μετά καταστάσεις... Βρήκα κι αυτό το στοιχείο, το πάντρεμα δηλαδή των γεγονότων που κινούνται στο χώρο του φανταστικού με την Ιστορία, εξαιρετικό. Πάντως η εικόνα και γενικά η ματιά του φιλμ είναι κάτι πολύ διαφορετικό (και ευπρόσδεκτο) από οτιδήποτε δυτικό. 

Η ταινία με κάνει να ενδιαφερθώ για το σύγχρονο ινδικό σινεμά. Ως γνωστόν είναι (ή τουλάχιστον ήταν έχει πρότινος) η μεγαλύτερη ποσοτικά κινηματογραφική βιομηχανία του κόσμου. Είναι απόλυτα φυσικό και αναμενόμενο μέσα σ᾽αυτήν την πληθώρα να υπάρχουν και διαμάντια, εντός ή εκτός Μπόλιγουντ (δεν έχω ιδέα αν η συγκεκριμένη ταινία θεωρείται ότι ανήκει σ᾽αυτό ή αν είναι κάτι πιο ανεξάρτητο). Πάντως σίγουρα θα ψάξω όσο αυτό είναι δυνατό την παραγωγή της αχανούς χώρας.

"INVISIBLE GUEST": ΕΝΟΧΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ

 

Ο ισπανός Oriol Paulo είχε κάνει και το 2012 ένα θρίλερ με ανατροπές. Το 2016 όμως γυρίζει ένα καλύτερο κατά τη γνώμη μου: "The Invisible Guest" (Contratiempo), ένα ακόμα θρίλερ μυστηρίου, απ᾽αυτά που ξέρουν τόσο καλά να κάνουν οι ισπανοί τις τελευταίες δεκαετίες.

Ένας πάμπλουτος, χάρη σε μια εταιρία ηλεκτρονικών που έχει δημιουργήσει, νέος άντρας είναι κατηγορούμενος για το φόνο της ερωμένης του, που βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που είχαν νοικιάσει κρυφά (καθότι ο τύπος ήταν και παντρεμένος). Μια μεσήλιξ σούπερ δικηγόρος, απ᾽αυτές τις πανάκριβες που ῾῾καθαρίζουν῾῾ τους πλούσιους σε δύσκολες περιπτώσεις, τον επισκέπτεται στο διαμέρισμά του για να του αποσπάσει την αλήθεια. Πρέπει να ξέρει αν όντως είναι ένοχος. Γνωρίζοντας την αλήθεια μπορεί να τον υπερασπιστεί καλύτερα στη δίκη, αφού σε λίγες ώρες ο ύποπτος κρίνεται προφυλακιστέος. Μια ιστορία που κανείς δεν γνωρίζει αρχίζει σιγά- σιγά να ξετυλίγεται, ο τύπος είναι μάλλον αθώος και... η ιστορία έχει πολλές προεκτάσεις και οπτικές.

Μη μπορώντας να σας αποκαλύψω πολλά (το σπόιλερ παραμονεύει ύπουλα), θα σας πω μόνο ότι η ιστορία αυτή έχει διαρκείς, ενδιαφέρουσες ανατροπές και ότι τη βλέπουμε από την οπτική διαφόρων εμπλεκομένων, κάτι σα μοντέρνο ῾Ῥασομόν῾῾ δηλαδή. Βέβαια τελικά η αλήθεια είναι μία και σαφής, αντίθετα με την αβεβαιότητα που αφήνει το κλασικό φιλμ του Κουροσάβα, αλλά οι εκπλήξεις δεν σταματούν και η ανατροπή από την κάθε οπτική γωνία είναι συνεχής. Εντάξει, στο τελος ίσως πείτε ῾πολύ τραβηγμένο όλο αυτό῾, αλλά δεν πειράζει. το φιλμ βλέπεται απολαυστικά και σίγουρα κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελική απροσδόκητη στροφή. Ενοχές, υπεροψία των ῾άνω῾ έναντι των κάτω, διαφορετικέςε εκδοχές της αλήθειας και των χαρακτήρων... αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά...

Μπράβο και πάλι στους ισπανούς και τη σχολη θρίλερ που δημιούργησαν (πολύ πιο ενδιαφέροπυσα από την αντίστοιχη σύγχρονη χολιγουντιανή).

῾ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΘΕΑ῾ Ή Η ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

 

Το ῾Δωμάτιο με Θέα῾ γυρίζεται από τον James Ivory το 1985 και σηματοδοτεί την αρχή της καλύτερης ίσως φάσης της καριέρας του, που νομίοζω ότι κρατά ως το 1993. Ταινία εποχής, βρετανική κομψότητα, άριστες ηθοποίες και μια φινέτσα που σπάνια συναντάμε. Προισέξτε όμως και το εκπληκτικό βρεανικό καστ (μερικοί απ᾽αυτούς τότε δεν ήταν ακόμη τόσο γνωστοί): Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Μάγκι Σμιθ, Τζούντι Ντεντς, Ντένχολμ Έλιοτ, Τζούλιαν Σαντς (κρίμα που χάθηκε αυτός), Ντάνιελ Ντέι Λιούις!

Τέλη 19ου - αρχές 20ού αιώνα. Μία νεαρή αγγλίδα κάνει διακοπές με τη στιφή και πολύ μεγαλύτερη ξαδέλφη της στη Φλωρεντία. Στην πανσιόν που μένουν θα συναντήσει έναν ρομαντικό και κάπως ῾φευγάτο῾ νεαρό και μεταξύ τους θα προκύψει ένα σύντομο, δίχως συνέχεια φλερτ. Όταν όμως επιστρέψει στη Βρετανία ο ίδιος νεαρός θα βρεθεί μπροστά της εντελώς συμπτωματικά. Τώρα όμως εκείνη είναι αραβωνιασμένη με κάποιον άλλον...

Είναι ρομαντικό και ακούγεται δραματικό, στην πραγματικότητα όμως είναι ανάλαφρο, κομψό, με πανέμορφη φωτογραφία (κυρίως στη Φλωρεντία βεβαίως) και βλέπεται πολύ ευχάριστα (εκτός βεβαίως αν δεν αντέχετε τις ταινίες εποχής). Για τις ηθοποίες είπαμε. Γενικά είναι κάτι που πολλοί κατατάσουν στο δράμα, η ελαφρότητα όμως, η ευαισθησία και το διακριτικό χιούμορ το κάνουν να κυλά πολύ ευχάριστα. Και είναι ενδιαφέροντες και οι χαρακτήρες.

Αν δεν αρέσκεστε (μόνο) στις δραματικές κορυφώσεις και τα τραγικά αδιέξοδα θα το ευχαριστηθείτε, ακόμη και αν τα περί ῾῾δύναμης του ἐρωτα῾῾ τα έχουμε δει χιλιάδες φορές. Απολαύστε το λοιπόν.

"ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΜΑΚΕΝΑ": ΕΝΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ

Το "Χρυσάφι του Μακένα" (Mackenna's Gold) είναι ένα γουέστερν που γυρίζει ο J. Lee Thompson το 1969, σε μια εποχή δηλαδή που το είδος έχει ουσιαστικά τελειώσει. Ίσως γι' αυτό στο φιλμ ενσωματώνονται (όχι πολύ φανερά) και στοιχεία της εποχής. Το καστ πάντως είναι εντυπωσιακό: Γκρέγκορι Πεκ, Ομάρ Σαρίφ, Τέλι Σαβάλας, Ιλάι Γουάλας, ¨Αντονι Κουέιλ και άλλοι σε μεγαλύτερους ή μικρότερους ρόλους.

 Μια συμμορία κακοποιών αιχμαλωτίζει ένα σερίφη, τον Μακένα, επειδή ξέρουν ότι ο τελευταίος είναι κάτοχος ενός ινδιάνικου χάρτη που δείχνει τη μυστική τοποθεσία ενός μέρους πλημμυρισμένου στο χρυσάφι, κάτι σαν το μυθικό Ελντοράντο. Ο σερίφης επιμένει ότι όλα αυτά είναι παραμύθια. Εμείς ξέρουμε επίσης ότι ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται για το (πιθανό) χρυσάφι, πράγμα για το οποίο πατούν επί πτωμάτων όλοι οι υπόλοιποι (και όχι μόνο η συμμορία, όπως θα δείτε).

Είναι μια όντως παράξενη ταινία. Από τη μία είναι πολύ ενδιαφέρουσα η στάση της τόσο απέναντι στο αιώνιο θέμα της απληστίας όσο και στο θέμα του σεβασμού του ινδιάνικου πολιτισμού - και της κάθε διαφορετικής κουλτούρας εν γένει. Από την άλλη υπάρχει (κυρίως προς το τέλος) μια σχεδόν μεταφυσική αφέλεια - δίχως η άποψη να είναι ακριβώς μεταφυσική, αλλά κάπου στα όρια. Ίσως οι τελευταίες σκηνές να αντανακλούν την κυρίαρχη ψυχεδέλεια και τις διάφορες ανατολικο-πνευματικο-φευγάτες θεωρίες που κυριαρχούσαν στην εποχή (βλέπε χίπις κλπ.). Αλλά, θα επαναλάβω, η σαρκαστική ματιά πάνω στο θέμα της ανθρώπινης απληστίας, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Βλέπετε, ΟΚ, η συμμορία είναι "οι κακοί" και αυτοί είναι αδίστακτοι και άπληστοι. Η κριτική όμως προχωρά πολύ περισσότερο, σε κάθε λογής "καθώς πρέπει" και υπεράνω υοπψίας άτομα.  

Γενικά πάντως πρόκειται για ένα χορταστικό φιλμ, με χαρακτηριστικό τους διάφορους γνωστούς ηθοποιούς - που συχνά είναι και ενδιαφέροντες ως χαρακτήρες - που εμφανίζονται για λίγο και μετά εξαφανίζονται είτε επειδή σκοτώνονται νωρίς είτε για άλλους λόγους. Ενδιαφέρον, αλλά άνισο.

ΤΟ ΡΟΚ ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΣΤΟ "ALMOST FAMOUS"

 

Νομίζω ότι ο Cameron Crowe δεν έκανε ποτέ σταθερή καριέρα. Γύριζε πάντοτε ταινίες σποραδικά. Το 2000 πάντως κάνει το "Almost Famous", με την Κειτ Χάντσον ως πρωταγωνίστρια, που είναι κατά τη γνώμη μου μάλλον το πιο ενδιαφέρον του φιλμ.

Στις αρχές των 70ς ένας 15χρονος μαθητής είναι παθιασμένος με το ροκ , γράφει κείμενα γι᾽αυτό και το όνειρό του είναι να γίνει ροκ δημοσιογράφος. Ώσπου, όταν στέλνει ένα κείμενο στο περίφημο τότε περιοδικό Rolling Stone, το περιοδικό του ζητά να γράψει ένα άρθρο για το ανερχόμενο συγκρότημα Stillwater. Για να το κάνει όμως πρέπει να τους ακολουθήσει στην περιοδεία τους. Ο μικρός θα αφήσει το σχολείο και την καταπιεστική του μητέρα, με την οποία ζει (η μεγαλύτερη αδελφή του την έχει ήδη κάνει από το σπίτι) αρχικά με την άδειά της, στη συνέχεια όμως λεγοντάς της διαρκώς ψέμματα και υποσχέσεις που δεν τηρούνται, θα γίνει δεκτός από το γκρουπ, θα γνωρίσει από μέσα τη μεθυστική ζωή των ροκ σταρς, θα μυηθεί στο σεξ από γκρούπις του συγκροτήματος, θα ερωτευτεί μια από αυτές, με την οποία θα αναπτύξει μια περίεργη σχέση, φιλική περισσότερο και άλλα πολλά.

Και αυτή είναι η αξία του φιλμ. Είναι ίσως η πιστότερη και διεισδυτικότερη ματιά που έγινε ως τώρα σε ταινία στα παρασκήνια της ζωής των ροκ σταρς, στις ποικίλες καταχρήσεις τους, την ξέφρενη ζωή, τις αντιφάσεις τους, το ρόλο των γκρούπις που ακολουθούν παντού τα συγκροτήματα... με λίγα λόγια την απόλυτη πραγμάτωση του γνωστού sex and drugs and rock'n'roll. Ο Κρόου τα ξέρει αυτά από μέσα, αφού ο ίδιος υπήρξε δημοσιογράφος του Rolling Stone και έχει γυρίσει ροκ βιντεοκλίπ (όπως για τους Alice in Chain ή τον Tom Petty) και ένα ντοκιμαντέρ για τους Pearl Jam. Η ταινία μάλιστα έχει και αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Συγχρόνως διαθέτει χαμηλότονο χιούμορ και μια (σχεδόν) ρομαντική ερωτική ιστορία, ενώ οι λεκτικές αναφορές σε γνωστά, υπαρκτά ονόματα του ροκ ειναι συχνές. 

Εννοείται ότι κυρίως απευθύνεται στους φίλους του παλιού κυρίως ροκ, οι οποίοι θα βρουν (και θα αντιληφτούν) πολλά περισσότερα από τους άλλους σ᾽αυτό. Αλλά παραμένει και μια καλή ταινία για όλους. Και, μη ξεχνάτε, στους βασικούς δεύτερους ρόλους υπάρχουν η Φράνσις Μακ Ντόρμαντ και ο όχι ακόμα πρωταγωνιστής Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν.

῾῾ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ῾῾ ΚΑΙ Η ῾῾ΗΣΥΧΗ ΕΠΑΡΧΙΑ῾῾

 

Ήρεμη γαλλική επαρχία. Σε μια μικρή πόλη ένας γιατρός μοιάζει ξένος με όλους. Έχει έλθει από αλλού, κανείς δεν ξέρει το παρελθόν του, δεν συμμετέχει σε κουτσομπολιά και κάθε είδους μικρροϊντριγκες,  είναι μοναχικός, μοιάζει να αντιμετωπίζει τα πάντα  από απόσταση. Ξαφνικά η ησυχία διαταράσσεται. Κάποιος ἀγνωστος στέλνει παντού όλο και πιο επικίνδυνα, δηλητηριώδη ανώνυμα γράμματα, βγάζοντας στη φόρα κάθε μυστικό του τόπου (εκτρώσεις, παράνομους δεσμούς παντρεμένων και άλλα πολλά). Τα περισσότερα γράμματα έχουν ως στόχο το γιατρό. Τι ακριβώς συμβαίνει, πού βρίσκεται η αλήθεια και ποιος και γιατί κρύβεται πίσω απ᾽όλα αυτά; 

Αυτά συμβαίνουν στο εξαιρετικό ασπρόμαυρο φιλμ του 1943 ῾῾Το Κοράκι῾῾ (Le Corbeau) του μεγάλου γάλλου δημιουργού Henri-Georges Clouzot (1907-1977), φιλμ που κατάφερε να γυρίσει κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και που είναι τόσο σκοτεινό όσο και η εποχή του. Η ταινία διερευνά την ανθρώπινη κακία, το πάθος κάποιων να κάνουν το κακό, να δηλητηριάζουν τη ζωή των άλλων. Υπάρχει ωστόσο και μια άλλη διάσταση, με την οποία πολλές ταινίες, παλιές και καινούριες, έχουν καταπιαστεί: Με τη βρωμιά, την κακία, τα σκοτεινά μυστικά που κρύβονται κάτω από μια φαινομενικά ήσυχη, γαλήνια, απαστρἄπτουσα ενίοτε επιφάνεια (είτε οικογένεια είναι αυτή, είτε πόλη είτε κοινωνία ολόκληρη). Σιγά σιγά οι απόλυτα καθώς πρέπει κάτοικοι της μικρής πόλης αποκαλύπτουν στο θεατή τον αληθινό τους εαυτό και τα βρώμικα μυστικά τους. Σ᾽αυτό το επίπεδο το φιλμ λειτουργεί ως καταπέλτης ενάντια στη μικροαστική τάξη και ηθική (ή μάλλον υποκρισία). Θεωρώ τη συγκεκριμένη ταινία όχι μόνο μια από τις καλύτερες πάνω σ᾽αυτό το θέμα, αλλά και ως μία από τις παλαιότερες που έχουν καταπιαστεί μ᾽αυτό. Και μια λεπτομέρεια εξ ισου ενδιαφέρουσα: Ο ήρωας θα μπορούσε κι αυτός να θεωρηθεί ένοχος (άσχετα με το αν έχει διαπράξει τα όσα κατηγορείται ή όχι) λόγω της απόφασής του να απομακρυνθεί από τα κοινά, να βλέπει τα πάντα αφ᾽υψηλού, να αρνείται κάθε είδους συμμετοχή ή ανάμειξη. Μήπως κι αυτή η αμέτοχη, ουδέτερη στάση δημιουργεί προβλήματα;

Συγχρόνως πάντως με όλα αυτά, το φιλμ παρακολουθείται με αμείωτο ενδιαφέρον, αφού δημιουργεί το τυπικό αστυνομικής φύσης σασπένς σχετικά με το ποιος είναι ο ένοχος. Έτσι δεν κουράζει καθόλου. Κάθε άλλο.

Το κλασικό αυτό ῾῾Κοράκι ῾῾ απλώς μου επιβεβαίωσε το πόσο σημαντικός δημιουργός υπήρξε ο Κλουζό.

ΤΖΑΖ, "SOUL" ΚΑΙ Η PIXAR ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ

 

"Soul" λέγεται το φιλμ κινουμένων σχεδίων του 2020 της Pixar, γυρισμένο από ένα από τα στελέχη της φοβερής εταιρίας, τον  Pete Docter. Ναι, μετά τόσα χρόνια, καταφέρνει να διαθέτει και πάλι πρωτότυπη ιστορία... και μία ακόμη πρωτοτυπία: Ότι για πρώτη φορά μια ταινία της είναι πλημμυρισμένηα από μουσική και βασίζεται και σεναριακά στη μουσική. Και μόνο αυτό; Να που η Pixar τολμά (και τα καταφέρνει): Η μουσική δεν είναι καθόλου mainstream, της μόδας και εύπεπτη: Είναι 100% τζαζ!

Ο ήρωας είναι ένας μοναχικός μαύρος καθηγητής μουσικής σε σχολείο. Καθόλου ευκατάστατος, δίχως φίλους και κοπέλα, με μἀλλον βαρετή ζωή. Γιατί; Επειδή το πάθος του είναι η τζαζ (είναι πιανίστας). Αυτή σκέφτεται διαρκώς, αυτή παίζει και το όνειρό του είναι να παίξει αυτά που λατρεύει με ένα καλό γκρουπ. Και έρχεται η μεγάλη μέρα που, ώ του θαύματος, η μουσικός που θαυμάζει περισσότερο τον ακούει και τον προσκαλεί το ίδιο βράδι να παίξει μαζί της! Να όμως που, από απροσεξία που προέρχεται από τη μεγάλη του χαρά... πεθαίνει αρκετά πριν το βράδι. Από εδώ και πέρα παρακολουθούμε τον διαρκή του αγώνα στον άλλο κόσμο να επιστρέψει στη ζωή για να μπορέσει να εκπληρώσει το μεγάλο του όνειρο. Αλλά και όταν ακόμα τα καταφέρνει ... εεε... δεν είναι ακριβώς αυτό που σχεδίαζε...

Φυσικά όλα τα λεφτά είναι ο κατά Pixar  ῾῾ἅλλος κόσμος῾῾, που δεν είναι βέβαια καθόλου, μα καθόλου όπως τον φαντάζεστε, με τις ψυχές να βρίσκονται σε διάφορες φάσεις και στάδια, να παρακολουθούν σεμινάρια... και άλλα πολλά που δεν θέλω να σας πω (ομολογώ ότι είναι και λίγο μπερδεμένα). Η ταινία, ενώ είναι γεμάτη χιούμορ και ευφάνταστες καταστάσεις, καταφέρνει συγχρόνως να κάνει τον θεατή να συμπάσχει απόλυτα με τον ήρωα. ¨Επιανα τον εαυτό μου να θέλει απεγνωσμένα να πραγματοποιήσει τηυν επιθυμία του, να μην του παίρνουν άλλο κυριολεκτικά τη μπουκιά από το στόμα... Κάπου το φιλμ γίνεται και συγκινητικό, κάπου υπάρχουν και τα διάφορα διδάγματα και το συμβατικό τέλος... εεε, ας μη ξεχνάμε ότι η Pixar ανήκει πλέον στη Ντίσνεϊ κι αυτή σίγουρα κάπου έβαλε το χεράκι της... Τι να γίνει; Μάλλον μικρό το κακό. Η έμπνευση της Pixar μοιάζει να είναι αανεξάντλητηα, ενώ, ως μπόνους, οι φίλοι της τζαζ θα έχουν την τιμητική τους.

Παρά τις όποιες συμβάσεις και παραχωρήσεις, μπράβο και πάλι μπράβο!

"IN THE MOUTH OF MADNESS" Ή Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΡΠΕΝΤΕΡ

 

Ο John Carpenter υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους (και αγαπημένους) δημιουργούς του φανταστικού στα 80ς, άντε και στις αρχές των 90ς. Στη συνέχεια η παρακμή ήταν κάθετη. Έκανε μια σειρά όντως κακών ταινιών. Η τελευταία για μένα (και για πολλούς άλλους) καλή ταινία του είναι το "In the Mouth of Madness" του 1994, με τον Σαμ Νιλ στον κύριο ρόλο.

Ένας ψυχρός και κυνικός ασφαλιστής, ειδικευμένος στο να ξετρυπώνει απατεώνες που σχετίζονται  με ασφαλιστικές κομπίνες, φεύγει για άγνωστο προορισμό για να ανακαλύψει τα ίχνη ενός διάσημου συγγραφέα τρόμου που έχει εξαφανιστεί αιφνιδίως. Σύντομα θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι ο πραγματικός κόσμος κι αυτός που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας με το έργο του αρχίζουν να μπλέκονται με τρόπο τρομακτικό...

Γνήσιο φιλμ τρόμου, από τα καλά του είδους, μπλέκει με τρόπο εφιαλτικό τον ῾῾πραγματικό῾῾ και έναν άλλο, φριχτό κόσμο, αλλά και θολώνει διαρκώς τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παράνοια. Ο ίδιος ο ήρωας αμφιβάλλει διαρκώς για τα λογικά του και τι απ᾽ αυτά που βλέπει και βιώνει είναι πραγματικά ή γεννήματα του μυαλού του. Κάποιες σκηνές είναι όντως τρομακτικές, ενώ στο όλο φιλμ υπάρχει μια υφέρπουσα λοβκραφτική ατμόσφαιρα (δίχως αυτό να αναφέρεται ποτέ ρητά). Πάντως η γενική ατμόσφαιρα παράνοιας είναι πανταχού παρούσα, αυτά τα μικρά, φριχτά, φευγαλέα οράματα (ή όχι;) που δεν ξέρεις αν όντως συνέβησαν ή γιατί πληθαίνουν, ενώ κυριαρχεί ένας γενικός προβληματισμός πάνω στα όρια πραγματικότητας και φαντασίας ή κατά πόσο η φαντασία μπορεί να παίξει ρόλο στην καθημερινότητά μας - και ως φαντασία εδώ ας εννοήσουμε τη συγγραφική δημιουργία, άρα έχουμε έναν γενικό προβληματισμό πάνω στην επίδραση της τέχνης στην αληθινή ζωή.

Οι φίλοι του είδιους να το δουν οπωσδήποτε, ακόμα και ως αποχαιρετισμό σε έναν πρώην μεγάλο δημιουργό. Μετά απ᾽αυτό, αποφύγετε καλύτερα κάθε φιλμ του Κάρπεντερ.,

"ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ" ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ

 

Το 1978 ο βρετανός Jack Gold (1930-2015), που έκανε περισσότερο τηλεόραση στην καριέρα του,  γυρίζει την αρκετά γνωστή ταινία τρόμου / φαντασίας "Το Χτύπημα της Μέδουσας" (The Medusa Touch) με τους Ρίτσαρντ Μπάρτον, Λίνο Βεντούρα και Λι Ρέμικ. Τότε είχε κάνει εντύπωση.

Ένας συγγραφέας βρίσκεται στο σπίτι του βαριά χτυπημένος στο κεφάλι. Ένας αστυνομικός ερευνά την υπόθεση, έρχεται σε επαφή με την ψυχίατρό του και σιγά σιγά ανακαλύπτει όλο και πιο ανήσυχος ότι ο άνθρωπος αυτός μπορεί να προξενεί κακό με τη σκέψη του και μόνο...

Ενδιαφέρον φιλμ τρόμου, με ιστορία που δίνεται με συνεχή φλας μπακ ώστε μέσα από τις αφηγήσεις διαφόρων να χτίσει βαθμιαία το παζλ της ζωής του μυστηριώδους ήρωα με τις τρομακτικές ιδιότητες από την παιδική του ήδη ηλικία. Εδώ μετρά η αφήγηση. Τα εφέ και οι εντυπωσιασμοί δεν είναι το επίκεντρο και αυτό είναι καλό στην διαρκώς προς αναζήτηση κούφιου εντυπωσιασμού εποχή μας. Όπως επίσης και το γεγονός ότι δεν ενδιαφέρεται (πράγμα που ήταν αρκετά συνηθισμένο στα 70ς) για διάφορα τραβηγμένα απ' τα μαλλιά happy end. Ωστόσο μου φάνηκε ότι η ταινία έχει κάπως γεράσει (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με κούρασε). Και, επίσης, δεν με έπεισε η όλο και περισσότερο στροφή του ήρωα προς το κακό. Από τις αθέλητες και μη ελεγχόμενες πράξης της νεανικής ηλικίας οδηγούμαστε προς συνειδητή επιλογή της καταστροφής. Γιατί; Πώς προέκυψε αυτό;

Πάντως συνίσταται ως σοβαρό δείγμα του είδους για όσους δεν αντιλαμβάνονται τον τρόμο μόνο ως σειρά από ξαφνικά Μπου! και εμφάνισης όσο πιο τρομακτικών γίνεται ψηφιοκατασκευασμένων τεράτων...

"PROMISING YOUNG WOMAN", ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ...

 

Η έως τώρα ηθοποιός Emerald Fennell ξαφνιάζει πολύ ευχάριστα με το σκηνοθετικό της ντεμπούτο "Promising Young Woman" (2020), ένα θρίλερ εκδίκησης που μου φάνηκε πολύ καλύτερο από άλλα του πολυειδωμένους αυτού είδους, με μια καλή Καρι Μάλγικαν στον κύριο ρόλο.

Μια γοητευτική κοπέλα, αν και σύντομα θα μάθουμε ότι ήταν άριστη φοιτήτρια ιατρικής και τα παράτησε ξαφνικά, δουλεύει σε μια καφετέρια, ζει, αν και έχει περάσει τα 30, με τους γονείς της και δεν κάνει τίποτα όλη τη μέρα σπίτι - αν και τις νύχτες, μετά τη δουλειά, δεν γυρίζει στο σπίτι της... Τι ακριβώς (ή μάλλον γιατί) σπαταλά έτσι τη ζωή της; Τι τόσο τραυματικό της έχει συμβεί στο παρελθόν;

Θρίλερ με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή, όπου τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος στοιχειώνουν τη ζωή της ηρωίδας. Κι εκείνη, τυχαία στην αρχή, αργά και μεθοδικά στη συνέχεια, καταστρώνει τη φοβερή εκδίκησή της. Προς το τελευταίο τέταρτο του φιλμ, με μια ευπρόσδεκτη ανατροπή, τα πράγματα δεν εξελίσονται όπως τα περιμέναμε. Σας είπα όμως, είδα την ανατροπή αυτή θετικά. Στο μεταξύ παρακολουθούμε μια απόλυτα φεμινιστική (ίσως επιθετικά φεμινιστική θα πουν κάποιοι) ταινία, που καυτηριάζει έντονα την ακόμα και σήμερα ανδροκρατούμενη κοινωνία - παρ᾽όλα όλα τα βήματα προόδου που έχουν γίνει στη Δύση τουλάχιστον. Και αναφέρεται σε ένα ίδιαίτερα συζητημένο θέμα της εποχής μας, τον βιασμό, αλλά και στο θέμα της φιλίας, που κάποιε φορές ίσως να διαρκεί σ᾽όλη μας τη ζωή. Κάποια πράγματα ίσως να φαίνονται σκληρά, αλλά εγώ έπιασα τον εαυτό μου να συμπάσχει με την ουσιαστικά διαταραγμένη ηρωίδα.

Δεν ξέρω τι κριτικές θα πάρει και τι αντιρρήσεις μπορεί να εγείρει, πάντως προσωπικά το ευχαριστήθηκα.

"PASSPORT TO PIMLICO" : ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ

 

Ίσως γνωρίζετε τα περίφημα βρετανικά Ealing Studios, που έδρασαν κυρίως στα 40ς και 50ς και λίγο μετά και μας χάρισαν μερικές από τις απολαυστικότερες κωμωδίες του αγγλικού κινηματογράφου. Αφείστε που τα φιλμ του κοσμούσαν ηθοποιοί όπως ο Άλεκ Γκίνες, ο Πίτερ Σέλερς κ.ά. Μια από τις πολλές χαρακτηριστικές ταινίες των στούντιο ήταν το "Passport to Pimlico", γυρισμένο το 1949 από τον Henry Cornelius (1913-1958).

Στο βομβαρδισμένο, ακόμη γεμάτο ερείπια μεταπολεμικό Λονδίνο, στη γειτονιά Pimlico, σκάει κατά λάθος μια ξεχασμένη από τον πρόσφατο πόλεμο γερμανική βόμβα, ανοίγοντας έναν κρατήρα σε μια πλατεία. Εκεί θα ανακαλυφτεί τυχαία ο θησαυρός του... δούκα της Βουργουνδίας, αλλά και έγγραφα που αποδεικνύουν ότι ο εν λόγω δούκας, κάπου στο μεσαίωνα, είχε αγοράσει την περιοχή. Έτσι το Pimlico γίνεται... ανεξάρτητο κράτος και οι συνηθισμένοι λονδρέζοι κάτοικοι μεταρέπονται σε... Βουργουνδούς, κάνοντας υπουργούς διάφορους μπάρμαν, παντοπώλες κλπ. Η Βρετανία προσπαθεί με διαπραγματεύσεις να ανακτήσει την περιοχή... και το γέλιο αρχίζει.

Έξυπνη ιδἐα, παλιομοδίτικη, ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα και κοινότατοι, καθημερινοί άνθρωποι και καταστάσεις, αλλά ο κρυμμένος σουρεαλισμός της ίδιας της ιδέας και των καταστάσεων που προκύπτουν απ᾽αυτή είναι πανταχού παρόν. Φυσικά το φιλμ σατιρίζει πολλά πράγματα ταυτόχρονα, τόσο σε ῾῾μακροσκοπικό῾῾ όσο και σε ῾῾μικροσκοπικό῾῾ επίπεδο: Από τη μία υπάρχει η ανελέητη σάτιρα της διπλωματίας ανάμεσα σε χώρες, η απίστευτη υποκρισία που διέπει τις ῾῾διπλωματικές σχέσεις των χωρών῾῾, την πολιτική εν γένει και όλα τα σχετικά. Από την άλλη υπάρχει η σάτιρα των κάθε λογής μικρομεσαίων, της μικροαστικής τάξης, των ῾απλών, καθημερινών ανθρώπων῾, οι οποίοι συνολικά αντμετωπίζονται μεν με συμπάθεια και ῾῾καλή καρδιά῾῾, αλλά δεν παύει να καυτηριάζεται το αλλοπρόσαλλο της συμπεριφοράς τους (από την μία κοροϊδεύουν και δείχνουν πλήρη ανυπακοή στους μπάτσους, αφού δεν έχουν δικαιοδοσία πλέον στη ῾῾χώρα῾῾ τους και την επόμενη στιγμή διαμαρτύρονται έντονα για την παντελή έλλειψη αστυνόμευσης στο κράτος τους, για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα), η δικές τους μικρές, καθημερινές υποκρισίες, τα συμφέροντα, η κουτοπονηριά, τα ῾῾μυαλά που παίρνουν αέρα῾῾ από τη μια στιγμή στην άλλη κλπ. 

Αν και παλιομοδίτικο, νομίζω ότι βλέπεται πολύ ευχάριστα και σήμερα. Και, να μην το ξεχνάμε, μας δείχνει ανάγλυφα την καθημερινότητα μιας άλλης, δύσκολης αλλά και τρομερά διαφορετικής εποχής. Άλλωστε όλη η ιστορία στηρίζεται στο ότι την εποχή αυτή μια γειτονιά, ακόμα και του μεγάλου Λονδίνου, λειτουργούσε σα μικρό χωριό. Σχεδόν όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, είχαν τους κοινούς μαγαζάτορές τους, τα παιδιά παίζανε στους δρόμους και ο κάθε γονιός ήξερε τι σκανταλιά έκανε το παιδί του άλλου κλπ. κλπ. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη...

"FRAILTY": ΠΕΡΙ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΑΙ ΦΟΝΩΝ

 

Τον Bill Paxton (1955-2017) τον γνωρίζουμε βέβαια ως ηθοποιό. Πρόσφατα έμαθα ότι έχει γυρίσει και δύο ταινίες ως σκηνοθέτης. Μία απ᾽αυτές είναι το θρίλερ (τρόμου σχεδόν) "Frailty" του 2001 με τον ίδιο και τον Μάθιου ΜακΚόναχιου στους βασικούς ρόλους.

Βρισκόμαστε στον αχανή κινηματογραφικό χώρο των σίριαλ κίλερς που δεν έχουν τελειωμό. Μόνο που εδώ η ιδέα είναι όντως πρωτότυπη. Ένας τύπος φτάνει σε ένα αστυνομικό τμήμα και εξομολογείται στον επικεφαλής ντετέκτιβ ότι είναι σίριαλ κίλερ. Έτσι ξεκινά η αφήγησή του (για να πείσει τον δύσπιστο αστυνομικό, που μάλλον ως τρελό τον εκλαμβάνει) για τα παιδικά του χρόνια, για τη σχέση με τον αδελφό του και κυρίως τη σχέση αμφοτέρων των παιδιών με τον πατέρα τους, ο οποίος κάποια στιγμή παρανοεί. Μεταφερόμαστε συνεχώς από την αφήγηση των παλιών εφιαλτικών γεγονότων στο παρόν και στην τελική κατάληξη - ανατροπή.

Η ιδέα είναι πρωτότυπη και το πήγαινε - έλα στο χρόνο ενδιαφέρον. Ταυτόχρονα θίγεται κυρίως το θέμα του θρησκευτικού φανατισμού, που μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει στην απόλυτη παράνοια. Βέβαια, αν σκεφτούμε λογικά ίσως να υπάρχουν κάποιες τρύπες στο σενάριο, αλλά αυτό δεν ενοχλεί και τόσο...  μέχρις ενός σημεἴου. Διότι στο τέλος, προσπαθώντας να κάνει τη μεγάλη και ῾῾συγκλονιστική ῾῾ ανατροπή, τα κάνει σαλάτα. Τόσο σεναριακά όσο και, κυρίως, ιδεολογικά / νοηματικά. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω περισσότερα διότι θα ήταν απαράδεκτο σπόιλερ, αλλά... κρίμα. Να πώς μπορεί (κατά τη γνώμη μου πάντοτε) να καταστραφεί ένα φιλμ που μέχρι τότε εβλεπα με ενδιαφέρον και να διαλύσει και τον ιδεολογικά θετικό μέχρι τότε προβληματισμό του μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσει με την τελική ανατροπή. Κρίμα.

ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΟ "NOMADLAND"

 Η Chloe Zhao είναι κινέζα σκηνοθέτης που ζει στις ΗΠΑ και είχε πάρει καλές κριτικές με το "Καλπάζοντας με το Όνειρο" του 2017. Στο ίδιο κλίμα μ' αυτό κινείται και το "Nomadland" του 2020, με μια καταπληκτική Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, που κυριαρχεί στο φιλμ.

Η ταινία μας μεταφέρει στη ζωή των απόκληρων αμερικανών (πολλές χιλιάδες είναι) που ζουν περιπλανώμενοι σε τροχόσπιτα. Το εργοστάσιο όπου δούλευε ο άντρας της μεσήλικης ηρωίδας, ο οποίος έχει πεθάνει, κλείνει. Εκείνη αφήνει το σπίτι της, παίρνει το παλιό τους τροχόσπιτο και περιπλανιέται στη χώρα, μένοντας μερικές μέρες σε κάποιες πόλεις για να δουλέψει, να βγάλει τα απαραίτητα λεφτά και να συνεχίσει την περιπλάνηση. Στο δρόμο θα γνωρίσει διάφορους, άντρες και γυναίκες, με τους οποίους θα χάνονται και θα συναντιούνται ξανά και ξανά σε κάποια επόμενη στάση...

Το κλίμα της δημιουργού, που όπως είπαμε θυμίζει το προηγούμενο φιλμ της, είναι απόλυτα ρεαλιστικό και συγχρόνως τρυφερό και ποιητικό. Οι σποραδικές συναντήσεις ανάμεσα σε τόσους μοναχικούς ανθρώπους θα σφυρηλατήσουν δυνατές φιλίες, η ζωή (και ο θάνατος) θα γίνεται αποδεκτή όπως έρχεται, η φιλοσοφία είναι απλή (και, φοβάμαι, ξεχασμένη): Δεχόμαστε τις καταστάσεις όπως είναι. Οι σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους είναι κατά πολύ πολυτιμότερες από το τι κατέχει ο καθένας. Η νομαδική ζωή δημιουργεί δεσμούς το ίδιο ισχυρούς με τη μονιμότητα. Η νοσταλγία για ένα χαμένο, ήρεμο παρελθόν είναι πανταχού παρούσα, αλλά προχωράμε. 

Μην περιμένετε εντυπωσιακές εικόνες, σεναριακές ανατροπές και άλλα τέτοια. Εδώ κυριαρχεί η τρυφερότητα, η ανθρώπινη επαφή, αλλά και η μελαγχολία και, συχνά, η συγκίνηση. Και - το είπαμε - η ΜακΝτόρμαντ είναι εξαιρετική. Αν σας αρέσουν τα ζεστά, ανθρώπινα, χαμηλότονα φιλμ, είναι από τα καλύτερα του είδους. Και βέβαια θίγεται και το πραγματολογικό στοιχείο της φτώχειας που κυριαρχεί σε ένα μεγάλο μέρος του αμερικάνικου πληθυσμού...

"THE DISCOVERY" : ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ, ΑΛΛΑ...

 

Στο κοντινό μέλλον ένας επιστήμονας με αδιάσειστο επιστημονικό τρόπο αποκαλύπτει ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Ή μἀλλον ῾῾κάτι῾῾ μετά θάνατον. Δεν ξέρουμε πού πάμε και τι γίνεται, αλλά σίγουρα υπάρχει afterlife. Δύο χρόνια μετά τη συγκλονστική αποκάλυψη όμως τα πράγματα δεν είναι καλά για την ανθρωπότητα: Είτε με την παραμικρή δυσκολία είτε από περιέργεια ἠ/και πόθο να δοκιμάσουν αυτό το άγνωστο ῾῾αλλού῾῾ χιλιάδες άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά. Ο γιος του επιστήμονα, που εδώ και χρόνια έχει αποξενωθεί από τον πατέρα του ακριβώς επειδή δεν συμφωνεί με τη συνέχιση των πειραμάτων και θεωρεί ότι όλο αυτό οδηγεί σε τραγικά αποτελέσματα, επιστρέφει στο σπίτι - εργαστήριο, περιπλέκοντας την κατάσταση.

Αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα είναι ο βασικός κορμός του φιλμ "The Discovery" του 2017, πρώτη ταινία του τηλεοπτικού Charlie McDowell και μάλιστα με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη Ρούνι Μάρα σε βασικούς ρόλους και είναι μια απ᾽αυτές τις ταινίες που γυρίστηκαν κατ´ευθείαν για το Netflix και, όπως κατάλαβα, δεν έχει βγει στις οθόνες. 

Όπως καταλάβατε η ταινία θέτει πολύ δύσκολα και επώδυνα ερωτήματα. Η επιστήμη πρέπει να παλεύει για να κατανοήσει την αλήθεια ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα που αυτή θα επιφέρει (όπως πρεσβεύει ο επιστήμονας) ή πρέπει να σταματά κάθε περαιτέρω έρευνα και πρόσβαση στη γνώση όταν διαπιστώνει ότι η αλήθεια που αποκαλύφτηκε μπορεί να προκαλέσει κακό (όπως πιστεύει ο γιος); Όντως ερώτημα που θα δίχαζε. Καλή ιδέα λοιπόν, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν καλή και η ταινία. Βαριά, αργή, δεν κατάφερε να με κρατήσει και μάλλον βαρέθηκα κάπως. Κρίμα, γιατί εκτιμώ την προσπάθεια. 

O "CONSTANTIN" ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ (ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ)

 

Αρχικά ήταν το κόμικς τρόμου "Hellblazer" της DC, μια από τις μακροβιότερες και πιο επιτυχημένες σειρές της, που ξεκίνησε το 1988 και σύστησε στο κοινό τον ντετέκτιβ του υπερφυσικού / εξορκιστή / εις βάθος γνώστη μυστικιστικών θεμάτων Constantine. Ήταν λοιπόν ζήτημα χρόνου το πότε κάτι τόσο επιτυχημένο θα μεταφερόταν και στην οθόνη. Αυτό λοιπόν έγινε το 2005, λέγεται "Constantine", γυρίστηκε από τον Francis Lawrence, έχει ως ήρωα στον ομώνυμο ρόλο τον Κιάνου Ριβς και σε σημαντικούς άλλους ρόλους την Ρέιτσελ Γουάιζ, την Τίλντα Σουίντον κ.ά.

Ο γνωστός κυνηγός δαιμόνων Constantine καλείται από μία αστυνομικό να ερευνήσει την αυτοκτονία της δίδυμης αδελφής της. Η ίδια αρνείται να δεχτεί ότι ήταν μια κλασική αυτοκτονία. Όσο πιο βαθιά μπαίνει στην υπόθεση, τόσο ο Constantine θα αντιλαμβάνεται ότι κάτι πολύ σοβαρό και επικίνδυνο συμβαίνει στον κόσμο. Ασυνήθιστος αριθμός δαιμόνων κυκλοφορεί ανάμεσά μας και άλλα πολλά...

Το φιλμ είναι εντυπωσιακά γυρισμένο και διαθέτει πλούσια εφέ και αρκετές καθηλωτικές εικόνες. Από εκεί και πέρα... προσωπικά δεν θα πάρω. Ενώ στην αρχή το έβλεπα με ενδιαφέρον, όσο προχωρούσε με κούραζε όλο και περισσότερο. Το σενάριο άφηνε κενά, ο χριστιανισμός ήταν πανταχού παρόν, άγγελοι (μερικοί από τους οποίους ῾ἁμφιβόλου ποιότητας῾῾) και διάβολοι μάχονται ακατάπαυστα, ο διάβολος, αν δεν το ξέρατε, έχει γιο (σαν το θεό κάπως), ο οποίος έρχεται στη γη, ο Constantine μπαινοβγαίνει στην κόλαση και μιλά με τους πολύ ῾῾μεγάλους῾῾κλπ. κλπ. Τελικά μάλλον βαρέθηκα με όλη αυτή τη συσσώρευση εφέ, εικόνων, χαμού εν γένει και με όλο αυτό το θρησκευτικό παραλήρημα με όρους τρόμου. Ο ορισμός του ῾῾βαρυφορτωμένου῾῾ φιλμ.

Σε αρκετούς φαν σίγουρα θα αρέσει ή μάλλον θα τους εντυπωσιάσει. Δεν συγκαταλέγομαι σ᾽αυτούς.

ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛΙΚΟ ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΤΟΝ ῾῾ΣΚΕΛΕΤΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΜΟΡΑΛΕΣ῾῾

 

Ο Rogelio A. Gonzalez (1920-1984) είναι ένας μεξικανός σκηνοθέτης (τον οποίο αγνοούσα) που, ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γυρίσει 72 ταινίες σε 33 χρόνια (1951-1983)!!! Δεν ξέρω πόσο καλή είναι η πληθώρα των ταινιών αυτών. Το 1960 όμως γυρίζει τον ασπρόμαυρο "Σκελετό της κυρίας Μοράλες῾῾ (El Esqueleto de la senora Morales), το οποίο θεώρησα αληθινό διαμάντι κατάμαυρου χιούμορ, στα χνάρια βεβαίως του μεγάλου Μπουνουέλ.

Ο ήρωας είναι ένας μεσήλικας που έχει την... ατυχία να εξασκεί το επάγγελμα του ταριχευτή ζώων. Όλοι τον θεωρούν σκληρό, σκοτεινό, ίσως και κάπως τρομαχτικό τύπο, ενώ τη γυναίκα του θεωρείται σχεδόν αγία, η οποία υπομένει τη σκληρότητα του συζύγου της. Πολύ σύντομα θα αντιληφθούμε ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, με τον γλυκύτατο σύζυγο να ζει καθημερινά στα 20 χρόνια γάμου τους αφόορητα ψυχολογικά βασανίιστήρια από τη φανατικά θεούσα και απόλυτα κακόψυχη κυρία Μοράλες, δίχως να είναι δυνατόν να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Ώσπου κάποια στιγμή, μην αντέχοντας άλλο, αποφασίζει να κάνει κάτι δραστικό...

Είπαμε: Το μαύρο χιούμορ κυριαρχεί στο φιλμ και το ανατρεπτικό πνεύμα του Μπουνουέλ είναι πανταχού παρόν. Ταυτόχρονα ολόκληρη η ταινία είναι μια ανελέητη κριτική σε μια κοινωνία που αν κάτι τη χαρακτηρίζει είναι η υποκρισία. Ο κλήρος και η καταπιεστική θρησκεία έχουν βεβαίως τη μερίδα του λέοντος. Παπάδες, θεούσες κυρίες, στομφώδεις και απίστευτα μπουρδολόγοι κύριοι, ψευτοδιανοούμενοι, ῾῾καθώς πρέπει῾῾ κάθε είδους, δημιουργούν ένα απίόλυτα ασφυκτικό κλοιό γύρω από έναν άνθρωπο που το μόνο που θέλει είναι να ζήσει απλά και στοιχειωδώς ευχάριστα τη ζωή του, δίχως να πιστεύει σε θεούς, διαβόλους και φριχτά αμαρτήματα. Η εξέλιξη του φιλμ είναι απολαυστικότατη.

Από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις του τελευταίου καιρού, συνιστώ ανεπιφύλακτα την ταινία (αν βεβαίως αν δεν είστε θεούσοι/ες).

῾᾽ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΕ ΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΙΝΑ ΦΤΕΡΑ῾῾ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΡΤΖΕΝΤΟ

 

Το 1970 ο cult λίγο αργότερα Dario Argento γύριζε την πρώτη του ταινία: ῾῾Το Πουλί με τα Κρυστάλινα Φτερά῾῾. Πρόκειται για ένα τυπικό giallo, το γνωστό ιταλικό είδος με φόνους και αναζήτηση δολοφόνου, που κάποιες φορές φλερτάρει με το φανταστικό. Ωστόσο η πρώτη αυτή ταινία του Αρτζέντο δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε. Δηλαδή, για να είμαι πιο σαφής, μάλλον γέλιο μου προκάλεσε παρά την όποια αγωνία.

Ένας αμερικανος που ζει προσωρινά στη Ρώμη με την κοπέλα του γίνεται άθελά του μάρτυρας μιας απόπειρας φόνου γυναίκας σε μία γκαλερί. Αρχίζει να ερευνά μόνος του το θέμα και βοηθά και έναν αστυνομικό επιθεωρητή (αυτός το ερευνά επίσημα), μια που, παράλληλα, υπάρχει ένα κύμα δολοφονιών στην πόλη, προφανώς από κάποιον σίριαλ κίλερ. Σύντομα ο αμερικανός και η κοπέλα του θα μπουν στο στόχαστρο του άγνωστου δολοφόνου.

Τι να πω; Η ταινία, αν και πρώτη του, φέρει πολλά από τα μεταγενέστερα χαρακτηριστικά του σκηνοθέτη (καλά και κακά). Υπάρχουν ήδη από εδώ μερικές εντυπωσιακές εικόνες (σήμα κατατεθέν του Αρτζέντο) και, όπως πάντα, μερικές ωραίες γυναίκες θα σφαχτούν ή θα κινδυνέψουν να... Συγχρόνως όμως υπάρχουν και οι γελοίες ηθποιίες και κυρίως το σενάριο που μπάζει από παντού: Απίθανες καταστάσεις, αστείες ψυχαναλυτικής φύσης εξηγήσεις, γενικώς ῾῾ατσούμπαλη῾῾δομή, ανατροπές που δεν με έπεισαν και - κερασάκι στην τούρτα - μια εντελώς ουρανοκατέβατη εξήγηση ενός παράξενου θορύβου που ακούγεται σε μια ηχογράφηση και αποτελεί κλειδί για τη λύση του μυστηρίου, η οποία έρχεται όλως τυχαίως, ουσιαστικά από σύμπτωση... 

Τι να πω... Ποτέ δεν υπήρξα μεγάλος φαν του Αρτζέντο, πάντοτε με ενοχλούσε αυτή η στο πόδι σεναριακή δουλειά ακόμα και στη μικρή περίοδο που έκανε τις γνωστές ταινίες του (μέσα 70 - μέσα 80, διότι μετά η παρακμή ήταν κάθετη). Ωστόσο και αυτή εδώ η πρώτη του ταινία για μένα είναι απογοητευτική.

"FARGO": Η. ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ

 

Πάντοτε μου άρεσαν οι αδελφοί  Coen. Από το μακρινό 1984 και το ῾῾Μόνο Αίμα῾῾ μέχρι τώρα (με ελάχιστες εξαιρέσεις). Το 1996 πάντως, σε μια από τις καλύτερες περιόδους τους, γυρίζουν το περίφημο "Fargo", ένα από τα καλύτερα φιλμ τους, με απολαυστικούς τους Φράνσις ΜακΝτέρμοντ, Ουίλαμ Μέισι και Στιβ Μπουσέμι.

Σε επαρχιακή πόλη ένας τύπος που δουλεύει για τον πάμπλουτο πεθερό του και χρειάζεται επειγόντως λεφτά αναγκάζεται να καταφύγει στα ῾῾μεγάλα μέσα῾῾. Συννενοείται με δύο μικροκακοποιούς αμφιβόλου εξυπνάδας: Θα απαγάγουν τη γυναίκα του, εκείνος θα ισχυριστεί ότι ο απαγωγέας ζητά ένα τεράστιο ποσό, το οποίο βεβαίως θα πληρώσει ο πεθερός, εκείνος θα δώσει τα ψίχουλα που υποσχέθηκε στους απαγωγείς και θα καρπωθεί το υπόλοιπο ποσό. Όλα θα γίνουν αναίμακτα και καθόλου βίαια. Η απαγωγή θα γίνει, από την πρώτη όμως στιγμή όλα θα πάνε στραβά και, αντί της μη βαίαιης διευθέτησης, το αίμα θα ρέει όλο και περισσότερο. Την υπόθεση αναλαμβάνει η τοπική ατυνομικός, μια εντελώς μικροαστή οικογενειάρχης, η οποία είναι και προχωρημένα έγκυος...

Φυσικά το αίμα που προαναφέραμε είναι αδύνατο να απομονωθεί από το σαρδόνιο κοενικό χιούμορ που κατακλύζει την ταινία. Η οποία, βεβαίως, είναι μια πινακοθήκη από απίστευτους τύπους, απόλυτα συνηθισμένους, απόλυτα πιστευτούς (άντε, ας εξαιρέσουμε τον έναν από τους δύο απαγωγείς, που είναι εντελώς σάικο), που δρουν σε απόλυτα μπανάλ χώρους. Και, βεβαίως και πάλι, πολλοί απ᾽αυτούς έχουν χαμηλό IQ, πράγμα συνηθέστατο στο κοενικό σύμπαν... και στην αληθινή ζωή. Πέραν όμως της εξερεύνησης της σκοτεινής πλευράς της ανθρώπινης φύσης, της απληστίας συμπεριλαμβανομένης (βλ. πεθερός), της κατάδειξης μιας εφιαλτικής Αμερικής που δεν διαθέτει πλέον ίχνος ανθρωπιάς (ή ίσως αυτή κρύβεται στους πιο απρόσμενους και τετριμένους χώρους, όπως στο σπίτι της αστυνομικού) και της περιδιάβασης σε κιτς χώρους διαβίωσης και μη, το φιλμ διαθέτει άψογο ρυθμό, σφιχτό σενάριο και κρατά απόλυτα τον θεατή, που έκπληκτος παρακολουθεί τη μία καταστροφή να έρχεται μετά την άλλη με μαθηματική ακρίβεια. Οσο για τη ΜακΝτέρμοντ, νομίζω ότι είναι μια από τις ευφυέστερες επινοήσεις αντιηρώων που έχουν ποτέ περάσει από την οθόνη. 

Δικαίως θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες τους.

ΥΓ: Είπα ότι η ανθρωπιά ίσως κρύβεται στους πιο απρόσμενους και τετριμένους χώρους, όπως στο σπίτι της αστυνομικού. Αν το καλοσκεφτούμε όμως, στη ζεστή ῾῾φωλίτσα῾῾που έχουν φτιάξει  με τον χαζό σύζυγο, πού βρίσκεται η ανθρωπιά όταν μόνιμο θέμα συζήτησης είναι τα γραμματόσημα, η ζωγραφιές με... πάπιες του συζύγου και το φαγητό, τη στιγμή που λίγο μακρύτερα το αίμα ρέει άφθονο; Μήπως δεν πρόκειται ακριβώς για ανθρωπιά, αλλά για τη μακαριότητα που φέρνει η βλακεία;

ΜΙΑ ΟΝΤΩΣ ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ῾῾ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ῾῾

῾῾Η  Πλατφόρμα῾῾ (El Hoyo) είναι μια ισπανική ταινία, η πρώτη μεγάλου μήκους του Galder Gaztelu-Urrutia του 2019. Πρόκειται για μια ταινία (περίπου) τρόμου και είναι πραγματικά εφιαλτική.

Σε απροσδιόριστο τόπο και χρόνο υπάρχει μια αχανής κάθετη φυλακή. Δεν ξέρουμε ακριβώς πώς και γιατί μπαίνει κανείς εκεί (στην περίπτωση που δεν είναι κοινός ποινικός, διότι υπάρχουν και μη ποινικοί). Δεν ξέρουμε πώς είναι εξωτερικά το κτίριο (δεν θα το δούμε ποτἐ). Αυτό που ξέρουμε είναι ότι σε κάθε κελί υπάρχουν δύο κρατούμενοι.Κάθε μέρα, μια συγκεκριμένη ώρα, μια μεγάλη πλατφόρμα κατεβαίνει (και μετά ανεβαίνει πάλι) τους πάμπολλους ορόφους του κτιρίου. Δεν θα σας πω ποια ακριβώς είναι η λειτουργία αυτής της πλατφόρμας. Πάντως μια φορά το μήνα οι δύο ένοικοι του κάθε κελιού (αν επιβιώσουν) αλλάζουν όροφο, πράγμα που έχει, όπως θα δείτε, τεράστια σημασία για την επιβίωσή τους. Ο νέος όροφος (ψηλότερα ή βαθύτερα) διαλέγεται εντελώς τυχαία. Ο ήρωας πασχίζει να αλλάξει το ῾῾καθεστώς῾῾ της απάνθρωπης αυτής φυλακής...

Η ιδέα είναι πραγματικά σατανική (εφιαλτική μάλλον, όπως είπα στην αρχή) και είναι εφάμιλλη των καφκικών εφιαλτών. Σύντομα, αφού από την αρχή θα αντιληφτούμε πώς λειτουργεί η φυλακή και η περίφημη πλατφόρμα, καταλαβαίνουμε ότι το φιλμ λειτουργεί ως κοινωνική αλληγορία.Οι κοινωνικές τάξεις, η ύπαρξη των οποίων είναι το βασικό χαρακτηριστικό του συστήματος, και η λειτουργία τους: Εδώ ο δημιουργός υποστηρίζει ότι η ίδια η ύπαρξή τους μετατρέπει τον άνθρωπο σε κτήνος, σε μη άνθρωπο. Ένα κτήνος που είναι έτοιμο να κάνει τα πάντα για την  επιιβίωση. Προφανώς το ένστικτο επιβίωσης είναι εκ γενετής βαθιά ριζωμένο στον άνθρωπο. Η κτηνωδία όμως που είναι δυνατόν να προκαλέσει πυροδοτείται και φέρνει τα φριχτά της αποτελέσματα από το κοινωνικό σύστημα που κύριο χαρακτηριστικό του είναι η αδικία.

Δυνατό σασπένς παρά το κλειστοφοβικό κλίμα και το στιλ ῾῾ταινίας δωματίου῾῾, μερικές άγριες σκηνές που απευθύνονται μόνο σε θεατές με γερά στομάχια, ανοιχτό τέλος που πολύ λίγα εξηγεί και, θα το ξαναπώ, μια εξαιρετική ιδέα. Την χαρακτήρισα αρχικά καφκική, γιατί όχι όμως και οργουελική;

"FACTORY GIRL" Ή Η ΚΟΥΦΙΑ ΔΙΑΣΗΜΟΤΗΤΑ

 

Το Factory καταλάμβανε έναν ολόκληρο όροφο ενός παλιού κτιρίου στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1962 και ως το 1984 άλλαξε συνολικά 3 τοποθεσίες, πάντοτε στο ίδιο στιλ. Ήταν το εργαστήριο - χώρος υποδοχής φίλων κάθε είδους του Άντι Γουόρχολ. Εκεί σύχναζαν εικαστικοί, σκηνοθέτες, φωτογράφοι, ροκ σταρς και κάθε είδους καλλιτέχνες και διασημότητες (και μη) που μπορείτε να φανταστείτε. Εκεί ο Γουόρχολ και η εκάστοτε αλλοπρόσαλλη παρέα του δούλευαν, ζωγράφιζαν, άραζαν, μαστούρωναν, έκαναν έρωτα, γύριζαν ταινίες, ηχογραφούσαν, έκαναν πάρτι... και δεν ξέρω τι άλλο. 

Το φιλμ του George Hickenlooper "Factory Girl"  του 2006 αφηγείται την ιστορία της Edie Sedgwick, μιας από τις πολλές ῾῾σούπερ σταρς῾῾ του Γουόρχολ. Πρόκειται για μια πλούσια, όμορφη, μάλλον αφελή και καλοπροαίρετη κοπέλα, που εγκαταλείπει το σπίτι και τον καταπιεστικὄ πατέρα της, φτάνει στη Νέα Υόρκη των 60ς, γνωρίζει και γοητεύεται από τον Γουόρχολ (όχι ερωτικά βεβαίως, ο Γ. ήταν γκέι) και γίνεται η ῾῾σούπερ σταρ῾῾του. Που σημαίνει ότι φωτογραφίζεται συχνά, παίζει σε κάποιες από τις πειραματικές του ταινίες και κυρίως απλώς συχνάζει καθημερινά στο Factory. Εκεί θα εθιστεί στα ναρκωτικά και η κατάληξη θα είναι τραγική. Η σύντομη σχέση της με τον Ντίλαν (το όνομα δεν αναφέρεται στο φιλμ, αλλά είναι σαφές ότι πρόκειται γι᾽αυτόν) δεν θα καταφέρει να τη σώσει από το γοητευτικό αλλά ολέθριο Factory.

Η ιστορία είναι βεβαίως αληθινή. Μη με ρωτησετε πόσο κοντά στην αλήθεια είναι τα όσα βλέποπυμε και αν ήταν όντως έτσι οι χαρακτήρες. Δεν το γνωρίζω. Πάντως καταφέρνει να πιάσει το κλίμα της εποχής, την ατμόσφαιρα ηδονικής τρέλας που βασίλευε στο Factory, αλλά και το τίμημα για όλα αυτά (που εδώ αποδίδεται στην μνησίκακη και ψυχρή προσωπικότητα του Γουόρκχολ, δίχως να ξέρω και πόσο αυτό αληθεύει). Αν σας ενδιαφέρει η καλλιτεχνική παράνοια μιας εποχής που δοκίμασε τα άκρα, η ταινία σας ενδιαφέρει. Όταν μάλιστα παρελαύνουν προσωπικότητες όπως οι Velvet Underground, η Nico, ο Ντίλαν κ.ά. Παράλληλα δείχνει την κενότητα της διασημότητας, την ολισθηρότητα και την καταστροφή που μπορεί να επιφέρει αν δεν συνοδεύεται από κάτι βαθύτερο. Εννοώ αν είσαι δημιουργικός και ξέρεις τι κάνεις τότε η διασημότητα μπορεί να είναι απολαυστική και, κυρίως, να διαρκέσει. Αν απλώς πρόκειται για μια φούσκα, το απότομο σπάσιμό της μπορεί να σημαίνει καταστροφή. Σημειωτέον ότι ανάμεσα στις πολλές, συχνά αμφιλεγόμενες, πρωτοπορίες Γουόρχολ ήταν κι αυτή: Ήταν ο πρώτος που έκανε κάποιους διάσημους με μόνο λόγο διασημότητας... το ότι ήταν διάσημοι. Προδρομοι δηλαδή των σύγχρονων διασημοτήτων στιλ Πάρις Χίλτον, Καρντάσιαν κλπ., που δεν διαθέτουν απολύτως τίποτα, δεν έχουν κανένα ταλέντο και καμιά ουσιαστικά δραστηριότητα, απλώς είναι διάσημοι/ες. Ο θρτίαμβος του απόλυτου κενού...

"THE GHOST OF YOTSUYA" : Η ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟ

 

Η Ιαπωνία έχει, ως γνωστόν, παράδοση αιώνων στις υπερφυσικές ιστορίες. Επόμενο ήταν λοιπόν το τόσο διαδεδομένο αυτό χαρακτηριστικό της ιαπωνικής κουλτούρας να περάσει και στην οθόνη από την αρχή ήδη του κινηματογράφου της χώρας. Ένα από τα κλασικά δείγματα του είδους είναι το "The Ghost of Yotsuya", που γύρισε το 1959 0 παραγωγικότατος Nobuo Nakagawa (1905-1984).

Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός σαμουράι και του υπηρέτη του ή μάλλον τον όλο και πιο ολισθηρό δρόμο προς το Κακό που ακολουθούν οι δυο τους. Ο υπηρέτης είναιι ο κακός και σατανικός σύμβουλος, που παρασύρει όλο και βαθύτερα με τις ολέθριες συμβουλές του τον αφέντη του, ο οποίος, κάπου στο βάθος, διατηρεί ακόμα ψήγματα ηθικής και τύψεων. Το ένα έγκλημα διαδέχεται το άλλο, μέχρι που ο ήρωας θα φτάσει στην ίδια τη σύζυγό του, με την οποία κάποτε ήταν ερωτευμένος. Το έγκλημα θα εκτελεστεί, αλλά το φάντασμα της γυναίκας ζητά εκδίκηση...

Η ταινία είναι έγχρωμη και ατμοσφαιρική. Διάβασα ότι η ιστορία αυτή έχει μεταφερθεί κι άλλες φορές στο σινεμά, αυτή εδώ όμως θεωρείται η καλύτερη μεταφορά. Εκτός από τις εικόνες, την ανατριχιαστική διαδικασία θανάτου της κοπέλας και άλλες λεπτομέρειες, ενδιαφέρον έχει η διαρκής πτώση του ήρωα και η ιλιγγιώδης πορεία του προς το απόλυτο κακό μέσα από όλο και πιο αδίστακτες μεθοδεύσεις και ίντριγκες. Τελικά το φιλμ, πέραν του στοιχείου της εκδίκησης, μιλά νομίζω για μια ακόμα φορά για την ανθρώπινη απληστία, η οποία δεν έχει όρια. Ίσως να αποτελεί και το χειρότερο ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό που έχει οδηγήσει στις εφιαλτικότερες καταστάσεις την ανθρωπότητα (από τους διάφορους επίδοξους παγκόσμιους κυρίαρχους ως τους νυν δισεκατομμυριούχους που η αύξηση της δύναμής τους προχωρά παράλληλα με την άυξηση της ανθρώπινης φτώχιας).

Η ταινία συνίσταται στους λάτρεις του κλασικού φανταστικού, του κλασικού γιαπωνέζικου κινηματογράφου και του κλασικού κινηματογράφου γενικότερα.

O "SHAUN OF THE DEAD" ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΑ ΖΟΜΠΙ

 Ο βρετανός Edgar Wright έχει κάνει λίγες σχετικά ταινίες. Ωστόσο οι 3 από αυτές είναι οι ξεκαρδιστικές - και κινούμενες με διάφορους τρόπους στο χώρο του φανταστικού - συνεργασίες του με το δίδυμο των Simon Pegg και Nick Frost (με τον πρώτο μάλιστα γράφουν μαζί τα σενάρια). Η πρώτη απ' αυτές τις συνεργασίες ήταν το "Shaun of the Dead" του 2004, μια απίστευτη μαύρη κωμωδία με... ζόμπι.

Όπου ο καθόλου ώριμος ήρωας έχει μεν κοπέλα, αρνείται όμως να "νοικοκυρευτεί" με οποιαδήποτε έννοια του όρου, προτιμώντας να συγκατοικεί με τον... πολύ χειρότερο από αυτόν κολλητό του. Όταν θα ξεσπάσει μια επιδημία ζομποποίησης του πληθυσμού, οι δυο τους είναι οι τελευταίοι που θα το πάρουν είδηση, ενώ γύρω τους κυριολεκτικά "ο κόσμος καίγεται". Όταν επιτέλους θα αντιληφτούν την εφιαλτική κατάσταση τα πράγματα θα σοβαρέψουν ξαφνικά: Οι δυο φίλοι, η κοπέλα του ήρωα και μια μικρή ομάδα ανθρώπων θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν (να μη δαγκωθούν μάλλον) από τις ανεξέλεγκτες ορδές γύρω τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κι αυτός ο τραγικός αγώνας επιβίωσης στερείται εξ ίσου ανεξέλεγκτης πλάκας...

Ε, ναι, η ταινία έχει γίνει άμεσα καλτ και έχει πλήθος από φανς. Δικαίως. Το χιούμορ είναι άφθονο, οι σουρεαλιστικές και απίστευτα αστείες καταστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, και εν μέσω κρουνών αίματος, ακρωτηριασμών και διαφόρων σπλατεροειδών καταστάσεων το γέλιο ρέει τόσο άφθονο όσο και το αίμα. Και μέσα σ' όλον αυτόν το χαμό υπάρχει και το... ρομαντικό στοιχείο, με τον ήρωα να συνειδητοποεί ξαφνικά πόσο αγαπά την κοπέλα του, πόσο θα του κοστίζει αν τη χάσει (ή αν μεταβληθεί σε ζόμπι)... Επίσης, μόνιμο θέμα των συχνά μη πολιτικά ορθών κωμωδιών των αρκετών τελευταίων χρόνων, η ανδρική ""αλητεία" (ή μάλλον ανωριμότητα ή παρατεταμένη παιδικότητα ή... ονομάστε την όπως θέλετε) έχει και εδώ την τιμητική της.

Αυστηρώς ακατάλληλο για κάθε είδους σοβαροφανείς, φανατικούς της πολιτικής ορθότητας και κυρίως για όσους δεν αντέχουν τη σπλάτερ βία, συνίσταται ανεπιφύλακτα στους υπόλοιπους.

TO ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ῾῾ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ῾῾

 

Η δεκαετία του 30 κινηματογραφικά είναι γνωστή και ως ῾῾η χρυσή εποχή του φανταστικού῾῾. Σκεφτείτε πόσα εφιαλτικά όντα έκαναν τότε την πρώτη τους εμφάνισή στην οθόνη! Δράκουλας, Μούμια, Λυκάνθρωπος, τέρας του Φρανκενστάιν, Κινγκ Κονγκ... Στο πάνθεον των ταινιών τρόμου της εποχής περίοπτη θέση κατέχει το "Island of the lost Souls" του Erle Kenton (1896-1980), φιλμ του 1932, το οποίο, βεβαίως, δεν είναι άλλο από την καλύτερη μέχρι σήμερα μεταφορά στην οθόνη του κλασικού βιβλίου του Χ.Τζ. Ουέλς ῾῾Το Νησί του Δρ. Μορό῾῾, με έναν απολαυστικό Τσαρλς Λότον, αλλά και τον αγνώριστο Μπέλα Λουγκόζι σε δεύτερο, αλλά χαρακτηριστικό ρόλο.

Ο ήρωας του φιλμ, που έχει μόλις περισυλλεγεί από τη θάλασσα μετά το ναυάγιό του, αποβιβάζεται χωρίς τη θέλησή του σε ένα μυστηριώδες νησί που ῾῾δεν βρίσκεται στο χάρτη῾῾ και όπου το πλοίο που τον μάζεψε πρέπει να αφήσει κάποιες προμήθειες. Εκεί θα συναντήσει τον παράξενο δρ. Μορό και τους αλλόκοτους κατοίκους του νησιού και, σιγά σιγά, θα ανακαλύψει το φριχτό μυστικό που κρύβει το νησί (και ο Μορό βεβαίως).

Φυσικά σήμερα η ταινία δεν θα μπορούσε να μας τρομάξει, όπως έκανε στην εποχή της. Νομίζω όμως ότι αυτό λίγο ενδιαφέρει. Η ουσία βρίσκεται στο ότι μέχρι σήμερα βλέπεται άνετα, κυρίως χάρη στην υποβλητικότητα της ατμόσφαιράς της και στην αγωνία στην οποία κρατά τον θεατή. Πιστεύω ότι η διαρκώς ανησυχητική, μυστηριώδης ατμόσφαιρα είναι το βασικό στοιχείο που την κάνει εξαιρετική. Και ο θαυμάσιος Λότον. Να μη ξεχνάμε όμως και το ότι το φιλμ, όπως και το βιβλίο, θέτουν τα ερωτήματά τους: Ως πού μπορεί (ή, αν θέλετε, ως πού έχει δικαίωμα) να φτάσει η επιστήμη; Και, ακόμα πιο δύσκολη ερώτηση: Μπορεί / πρέπει να υπάρχει ηθική σ᾽αυτήν ή η ηθική θυσιάζεται μπροστά στην απόκτηση γνώσης; Ο Μορό, βλέπετε, δεν είναι σαδιστής. Είναι διψασμένος για γνώση και για να την αποκτήσει δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα.

Από τα καλύτερα φιλμ φανταστικού της δεκαετίας (και γενικότερα κατά τη γνώμη μου) δικαίως θεωρείται κλασική και αποτελεί must για τους φίλους του φανταστικού και όχι μόνο.

"THE DAMNED DON'T CRY" Ή ΠΕΡΙ ΑΠΛΗΣΤΙΑΣ

 

Η Τζόαν Κρόφορντ ερμηνεύει έναν από τους καλύτερους ρόλους της στο "The Damned don't Cry" που γύρισε το 1950 ο Vincent Sherman (1906-2006). 

Ένας γκάνγκστερ δολοφονείται και μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, που φαίνεται ότι ήταν ερωμένη του, εξαφανίζεται. Η αστυνομία ψάχνει τα ίχνη της, αλλά εκείνη δεν είναι πουθενά καταχωρημένη. Μοιάζει να μην έχει παρελθόν. Εμείς βεβαίως τη βλέπουμε από την πρώτη στιγμή να επιστρέφει στο φτωχικό σπίτι των γονιών της (και ο πατέρας της να την υποδέχεται ψυχρά). Τι έχει συμβεί; Σε φλας μπακ βλέπουμε την ιστορία της, την άνοδο και την πτώση δηλαδή ενός αδίστακτου ανθρώπου.

Η Κρόφορντ ερμηνεύει έναν εξαιρετικά ῾῾κακό῾῾ χαρακτήρα. Μια αμόρφωτη γυναίκα που, με όπλα την ομορφιά βεβαίως, αλλά κυρίως την ακόρεστη φιλοδοξία της, ξεκινά από τα χαμηλά στρώματα για να κατακτήσει τον κόσμο και να απολαύσει ό,τι μέχρι τότε της στέρησε η ζωή. Το θέμα είναι ότι πρόκειται για ένα άτομο κυριολεκτικά αδίστακτο. Η λέξη ηθική της είναι άγνωστη. Χρησιμοποιεί τους άντρες σαν πιόνια, τον καθένα την κατάλληλη στιγμή, με μοναδικό στόχο να ανέβει. Η κάθετη βελτίωση των συνθηκών ζωής της δεν της αρκεί. Κάθε άλλο. Στόχος είναι αποκλειστικά και μόνο η κορυφή και τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να την ικανοποιήσει.

Τελικά νομίζω ότι το φιλμ είναι μια εξαιρετική μελέτη της ανθρώπινης απληστίας και των αποτελεσμάτων της. Πάνω στους άλλους σίγουρα, αλλά, τελικά, ακόμα και πάνω στον ίδιο τον  αδίστακτο άπληστο. Πρόκειται, νομίζω, για ένα είδος εθισμού. Ο άπληστος δεν μπορεί να σταματήσει. Τα θέλει όλα, όλα, και μετά θέλει κι άλλα. Προσωπικά το βρίσκω απόλυτα ψυχοπαθολογικό. Και το κακό που παράγει τεράστιο (πάντοτε θεωρούσα ότι η απληστία είναι από τους βασικούς λόγους της σύγχρονης κοινωνικής υποβάθμισης). Η ταινία εξετάζει κάπως και τους λόγους που μπορεί να δημιουργήθηκε στην ηρωίδα το σύνδρομο της απληστίας: Οι μίζερες συνθήκες που βίωσε μέχρι να τα παρατήσει όλα και να ν᾽ αρχίσει την ιλιγγιώδη άνοδο, η οποία βέβαια θα έχει το αποτέλεσμα που είχε στον Ίκαρο (δεν σας κάνω σπόιλερ, είναι γνωστό από την αρχή). 

Πολύ καλό φιλμ, όχι ακριβώς νουάρ αλλά με στοιχεία του, που θεωρώ απαραίτητο για τους φίλους του παλιού Χόλιγουντ (και όχι μόνο βεβαίως).

"THE LAST VERMEER" : ΠΕΡΙ ΕΡΓΩΝ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΣ

 

Το 2019 ο Dan Friedkin γυρίζει την πρώτη του ταινία (υπήρξε παραγωγός από το 2017), το ενδιαφέρον "The Last Vermeer" με τον Γκάι Πιρς στο βασικό ρόλο.

Το 1945 η Ολλανδία έχει μόλις απαλευθερωθεί από τους ναζί και την εξουσια έχουν προσωρινά οι νικητές σύμμαχοι. Γίνονται πολλές εκκαθαρίσεις και αρκετοί από τους ολλανδούς προδότες, άνθρωποι δηλαδή που συμμάχησαν ή πρόσφεραν υπηρεσίες στους γερμανούς, εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Την ίδια τύχη θα έχει μάλλον και ένας ζωγράφος, ο οποίος ζει πολυτελώς σε βίλα και ο οποίος κατηγορείται ότι πούλησε στους κατακτητές εθνικούς θησαυρούς της Ολλανδίας, κλασικά δηλαδή ολλανδικά έργα τέχνης. Ιδιαίτερα είναι γνωστή η πώληση ενός αριστουργήματος του Βερμέερ στον ίδιο τον Γκέρινγκ για τεράστιο ποσό. Ένας βρετανός (ή αμερικανός, δεν θυμάμαι) αξιωματικός αναλαμβάνει να ερευνήσει την υπόθεση πριν τη δίκη. Σιγά - σιγά αρχίζει να πείθεται για την αθωότητα του αλαζόνα και συχνά εκνευριστικού στη συμπεριφορά του καλλιτέχνη.

Η ιστορία είναι απόλυτα αληθινή και μάλιστα πολύ γνωστή στους ασχολούμενους με την τέχνη, αφού αφορά τον περίφημο Han van Meegren. Τώρα βέβαια σίγουρα έχουν προστεθεί τα χολιγουντιανά αλατοπίπερα ώστε να διατηρείται η ένταση και το μυστήριο, ο σκελετός της όμως παραμένει, όπως είπα, αληθινός. Το πρόβλημα είναι ότι αν δεν τον γνωρίζετε, δεν μπορώ να αποκαλύψω τίποτα γι᾽αυτόν γιατί θα ήταν σπόιλερ. Το φιλμ καλύπτεται από μυστήριο μέχρι τα μισά περίπου και δεν θα ήθελα να το χαλάσω. Μετά τα μισά, όταν αποκαλύπτονται κάποια πράγματα, το σασπένς συνεχίζεται, αφού έχουμε τα της δίκης και την αβέβαιη έκβασή της.

Βρήκα το φιλμ καλό και ενδιαφέρον στον προβληματισμό του. Κυρίως είναι ένας στοχασμός πάνω στην τέχνη και την αξία της (ή μη αξια της) και πολλά είναι τα ερωτήματα που τίθενται σε σχέση μ᾽αυτήν. Και πάλι δεν μπορώ για τους προαναφερθέντες λόγους να σχολιάσω περισσότερα. Ιστορικά σκιαγραφεί καλά το χάος και την αστάθεια που επικρατούσαν στην Ευρώπη (στο συγκεκριμένο παράδειγμα στην Ολλανδία), ιστορικό περιβάλλον που παλιότερα είχαν εκμεταλλευτεί - συχνά με αριστουργηματικά αποτελέσματα - φιλμ όπως ο ῾Τρίτος Άνθρωπος῾, το "Berlin Experiment" ή το  "Europa". Αλλά και σχολιάζει το θέμα της κάθαρσης ή μάλλον μιας κάθαρσης που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε όσο θα έπρεπε στην Ευρώπη, σε σχέση με τους προδότες. Και, βέβαια, το βασικό θέμα είναι η αμφιλεγόμενη ηθική σε πολλά πράγματα, θέμα που αφήνεται ανοιχτό: Τι είναι ηθικό και τι όχι, τι είναι αλήθεια και τι ψέμμα, τι είναι αντίσταση ενάντια στην κτηνωδία και τι υποταγή και συνεργασία, θα το κρίνετε εσείς μετά το ανοιχτό τέλος.

Πέραν όλων αυτών, η ταινία είναι καλογυρισμένη και νομίζω ότι μπορεί να κρατήσει τον θεατή και ως αστυνομικής υφής θρίλερ. Οπότε όλα καλά.

᾽᾽ Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΥΚΛΟΣ῾῾ ΚΑΙ Ο ΔΩΡΙΚΟΣ ΜΕΛΒΙΛ

 

Ο Jean-Pierre Melville (1917-1973) είναι ο γάλλος δημιουργός με το προσωπικό ύφος που αναβάθμισε το γαλλικό αστυνομικό φιλμ. Το ύφος αυτό άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί δωρικό: Ελάχιστοι διάλογοι, μουντά, καθημερινά σκηνικά δίχως τον παραμικρό εξωραϊσμό (μπορούμε ίσως να μιλάμε για αποφυγή κάθε έννοιας ῾῾ωραίου῾῾ στις εικόνες του), λιτότητα και οικονομία σε όλα, άτεγκτοι χαρακτήρες με μια ιδιόρυθμη, προσωπική ηθική...  Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του σκηνοθέτη συναντώνται στον ῾῾Κόκκινο Κύκλο῾῾ (Le Cercle Rouge) του 1970, με ένα απίστευτο καστ ηθοποιών: Αλέν Ντελόν, Ιβ Μοντάν, Τζαν Μαρία Βολοντέ, Αντρέ Μπουρβίλ!

Ένας κλέφτης αποφυλακίζεται μετά από 5 χρόνια. Ένας δεσμοφύλακας του προτείνει να οργανώσει μ ια ληστεία κοσμημάτων. Εκείνος όμως προτιμά να περάσει από το πρώην αφεντικό του (αφήνεται να εννοηθεί ότι αυτός είναι υπαίτιος για τη φυλάκισή του, ενώ ο ήρωάς μας δεν τον έχει καρφώσει όλα αυτά τα χρόνια). Εκεί ληστεύει το αφεντικό και φεύγει με τα λεφτά, ενώ δύο δολοφόνοι τον κυνηγούν. Οι δρόμοι του θα διασταυρωθούν με έναν εγκληματία που μόλις έχει δραπετεύσει. Όταν τα λεφτά της ληστείας θα χαθούν, ο κλέφτης, ο δραπέτης και ένας αλκοολικός πρώην αστυνομικός θα ενωθούν για να πραγματοποιήσουν τη ληστεία κοσμημάτων που πρότεινε ο δεμοφύλακας, ενώ ένας επίμονος, μεθοδικός και όχι και τόσο ηθικός στις μεθόδους του αστυνομικός κυνηγά το δραπέτη...

Ο χειρισμός από τον Μελβίλ σε μια τέτοια ιστορία είναι ακριβώς αντίθετος αό ό,τι θα έκανε ένας αμερικανός σκηνοθέτης. Είπαμε: Όλα εδώ είναι λιτά, στεγνά. Δεν ξέροπυμε τίποτα για το παρελθόν των ηρώων, ελάχιστα για την προσωπική τους ζωή. Ο δημιουργός ενδιαφέρεται μόνο για το παρόν, για την ιστορία που αφηγείται. Και καταφέρνει να κρατά τον θεατή παρά τη μεγάλη διάρκεια (140 λεπτά). Από τις κλασικές αστυνομικές ταινίες γαλλικού στιλ και, ως εκ τούτου, κυρίως για τους φίλους του ιδιαίτερου αυτού υποείδους.

ΤΟ "EASTER PARADE" ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΑΣΙΚΑ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

 

Το "Easter Parade" που γύρισε το 1948 ο Charles Walters (1911-1982) είναι ένα ακόμα κλασικό χολιγουντιανό μιούζικαλ της χρυσής εποχής του είδους και, φυσικά, όπως όλα τα μιούζικαλ, συστήνεται μόνο στους λάτρεις του σπάνιου σήμερα είδους αυτού. Και μόνο το πρωταγωνιστικό ζεύγος θα μπορούσε να το κάνει κλασικό: Φρεντ Αστέρ και Τζούντι Γκάρλαντ. Αλλά βεβαίως υπάρχουν και τα υπέροχα (μερικά πολύ γνωστά) τραγούδια του μεγάλου Irving Berlin.

Υπόθεση: Ο Αστέρ και η παρτενέρ του (Αν Μίλερ) είναι ένα διάσημο χορευτικό ζεύγος. Εκείνος θα ήθελε να είναι και πραγματικό ζεύγος, εκείνη όμως, ψηλομύτα γαρ, τον εγκαταλείπει για να "μεγαλοπιαστεί" σε μια πιο σοβαρή χορευτική παράσταση. Εκείνος οργισμένος δηλώνει ότι μπορεί να κάνει σταρ στη θέση της οποιαδήποτε άσημη κοπελίτσα. Πάει λοιπόν σ' ένα κλαμπ, διαλέγει στην τύχη μια άσημη νεαρή χορεύτρια (η οποία πέφτει από τα σύννεφα όταν μαθαίνει ποιος είναι αυτός που τη διάλεξε), αρχίζει να την εκπαιδεύει και μαζί ξεκινάν τα δικά τους νούμερα. Και φυσικά οι ερωτικές καταστάσεις μπλέκονται, καθώς η πρώην παρτενέρ προσπαθεί να τα φτιάξει με τον πλούσιο καλύτερο φίλο του Αστέρ.

Αυτά. Όπως συχνά συμβαίνει στα παλιά μιούζικαλ, η ιστορία είναι μάλλον χαζή. Ερωτικές ίντριγκες, ψυχολογία μηδέν. Πώς ακριβώς αλλάζουν γνώμη όλοι την τελευταία στιγμή και βολεύονται άπαντες και είναι ευτυχισμένοι (σιγά μη δεν ήταν) είναι απορίας άξιο. Αλλά, είπαμε, σ' αυτά τα μιουζικαλ τέτοιου είδους συμβάσεις πρέπει να τις έχουμε δεχτεί εξ αρχής. Όσοι τα απολαμβλανουν τα απολαμβάνουν για τα τέλεια χορευτικά νούμερα, για τα τραγούδια, τα σκηνικά, τα κοστούμια... για το ιδιότυπο θέαμα τέλος πάντων και όχι για το βάθος τους. Εδώ επίσης τίθεται και πάλι (το έχω ξαναδεί στο είδος) της σύγκρισης ""σοβαρής" και "ελαφράς" τέχνης (χορού για να είμαστε ακριβείς). Παραδόξως το φιλμ δεν παίρνει θέση (όλα καλά είναι, μοιάζει να λέει), αλλά είναι σαφές ότι όλοι θα αγαπήσουμε περισσότερο τα "ελαφρά" θεάματα, αυτά με τον Αστέρ και τη Γκάρλαντ δηλαδή. Επίσης κάπου υπάρχει και το πολυχρησιμοποιημένο θέμα του Πυγμαλίωνα (του φτασμένου που εκπαιδεύει μια άσχετη επαρχιοτοπούλα). Θυμηθείτε το "Ωραία μου Κυρία"...

Αυτά. Είπαμε ότι είναι κλασικό, αλλά μόνο για τους φίλους του είδους, που ξέρουν πολύ καλά και αποδέχονται τις συμβάσεις για τις οποίες μιλήσαμε.

"BAD DAY AT BLACK ROCK" : ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ

 

Να μια εξαιρετική ταινία της οποίας την ύπαρξη αγνοούσα: Το "Bad Day at Black Rock" του 1955 γυρίστηκε από τον John Sturges (1910-1992) με εντυπωσιακό καστ: Σπένσερ Τρέισι στο βασικό ρόλο, Ρόμπερτ Ράιαν, Έρνεστ Μποργκνάιν, Λι Μάρβιν. Θυμίζει πολύ κλασικό γουέστερν, ωστόσο διαδραματίζεται στη σύγχρονη εποχή (λέγοντας σύγχρονη εννοούμε το 1955 που γυρίστηκε, οπότε υπάρχουν αυτοκίνητα, μοντέρνα τρένα κλπ.). 

Σε μια μικρή πόλη κυριολεκτικά στο πουθενά το τρένο που περνά από εκεί σταματά για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια για να αποβιβαστεί ένας μεσήλικας μονόχειρας. Από την πρώτη κιόλας στιγμή θα αντιμετωπίσει μια ξεκάθαρα εχθρική στάση από τους κάτοικους, η οποία θα γίνει ακόμα και ανοιχτά απειλητική όταν θα τους ρωτήσει για έναν γιαπωνέζο που ζούσε εκεί. Τι επτασφράγιστα μυστικά από το παρελθόν κρύβει η απομονωμένη αυτή κοινότητα;

Ολόκληρο το φιλμ παραπέμπει σε γουέστερν: Η πόλη στην έρημο, ξεχασμένη θαρρείς στο χρόνο και ίδια με τις πόλεις - σκηνικά των γουέστερν, η σύγκρουση του ήρωα με τον ῾῾προύχοντα῾῾της πόλης και τους εριστικούς ανθρώπους του, η ίδια η δομή του φιλμ, η ιστορία του οποίου διαρκεί ακριβώς 24 ώρες, μέχρι δηλαδή να ξαναπεράσει το τρένο. Μόνο που εδώ θίγονται διάφορα θέματα, όπως η ολιγαρχία, η συγκέντρωση δηλαδή δύναμης στα χέρια λίγων και ο ρατσισμός. Καθώς και η αποκάλυψη της βρωμιάς που κρύβεται κάτω από την ήσυχη (εδώ κυριολεκτικά ασάλευτη) επιφάνεια των πραγμάτων - η πόλη, βλέπετε, μοιάζει να έχει πραγματικά παγώσει στο χρόνο. Συγχρόνως το αυξανόμενο σασπένς, η κλιμακούμενη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και το πολύ καλό τάιμινγκ εγγυώνται ότι δεν θα πλήξετε καθόλου. 

Το βρήκα πολύ καλό και ιδεολογικά προωθημένο για την εποχή του.

Ο "MODIGLIANI" ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΜΙΑΣ ΜΕΛΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

"Modigliani" είναι ο τίτλος μιας ταινίας που γύρισε ο Mick Davis το 2004 και πραγματεύεται τα τελευταία χρόνια της ζωής του μεγάλου ζωγράφου, με τον Άντι Γκαρσία στον ομώνυμο ρόλο. Κυρίως επικεντρώνεται στη δύσκολη και θυελλώδη σχέση του με την Jeanne Hebuterne, που ήταν και μοντέλο του. Μ᾽αυτήν έκανε μία κόρη και, όταν πέθανε, η Jeanne ήταν έγκυος και πάλι.

Έτσι στο φιλμ βλέπουμε υποτίθεται το όλο κλίμα της εποχής (δεκαετία 1910-20) στο καλλιτεχνικό Παρίσι (παγκόσμια πρωτεύουσα της τέχνης τότε), ενώ πλήθος από προσωπικότητες της τέχνης παρελαύνουν από την οθόνη: Πικάσο, Σουτίν, Κοκτό, Γερτρούδη Στάιν, Ρενουάρ, Ντερέν... για να αναφέρουμε μερικούς μόνο. Εκτός από την ερωτική σχέση που προαναφέραμε και, βεβαίως, τον μποέμ και επιρρεπή σε κάθε λογής καταχρήσεις (αλκοόλ, ναρκωτικά κλπ.) χαρακτήρα του Μοντιλιάνι, η ταινία έχι μια ανεξήγητη εμμονή με τη σχέση Πικάσο - Μοντιλιάνι. Η σχέση αυτή παρουσιάζεται ως σχέση αγάπης - μίσους, οι δύο καλλιτέχνες δείχνονται ως ανταγωνιστές, όπου, παρά το ότι ο καθένας εκτιμά τη δουλειά του άλλου, δεν χάνουν ευκαιρία να προσβάλλουν ή και να ταπεινώσουν ο ένας τον άλλον. Λυπάμαι που θα απογοητεύσω το θεατή που έχει γοητευτεί από τόσο βαθύ κουτσομπολιό, αλλά μάλλον τίποτα τέτοιο δεν συνέβαινε. Οι δυο τους ήταν φίλοι και γείτονες και μετά από κάποια στιγμή απομακρύνθηκαν, καθώς ο Πικάσο δεν ενέκρινε την πέρα για πέρα αυτοκαταστροφική προσωπικότητα του πρώην φίλου του. Αυτό είναι όλο.

Γενικά η ταινία με απογοήτευσε. Συναισθηματική, μελό σε κάποια σημεία, με διάφορες φανταστικές επινοήσεις των σεναριογράφων για να αυξηθεί το όποιο σασπένς, μοιάζει να είναι ένα διαρκές κουτσομπολιό για τις καλλιτεχνικές σχέσεις της εποχής παρά οιτιδήποτε άλλο. Το αποκορύφωμα είναι η ανεξήγητη αντιπάθεια για τον Πικάσο, που τον παρουσιάζει σχεδόν αποκλειστικά αρνητικά, άγνωστο γιατί (όχι ότι ήταν ο καλύτερος χαρακτήρας σε πολλά ζητήματα, αλλά πάντως δεν ήταν καθόλου έτσι όπως θα δείτε). Ακόμα και η εξωτερική εμφάνιση είναι ανεξήγητης επιλογής: Ήταν κοντός, αλλά ποτέ χοντρός. Και ντυνόταν όχι με το γελοίο τρόπο που τον παροπυσιάζει το φιλμ, αλλά, αντίθετα, είχε υιοθετήσει μια ῾¨εργατική῾῾ ατημέλητη γκαρνταρόμπα. Τι να πω... 

Θα πω πάντως ότι τουλάχιστον όλα τα δραματικά γεγονότα αμεσως μετά το θάνατο του Μοντιλιάνι είναι αληθινά.

"THE CREMATOR" : ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΝΙΑ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ

 

Την εποχή της άνθισης του τσέχικου σινεμά στα 60ς, την εποχή της ῾῾Ἅνοιξης της Πράγας῾῾, ο Juraj Herz (1934-2018) γυρίζει το 1969 το "The Cremator", μια από τις πιο παράξενες, αλλά και εμβληματικές ταινίες του κινήματος. 

Στις δεκαετίες του 30 και του 40 ένας ιδιοκτήτης κρεματορίου ζει με την οικογένειά του. Πιστεύει απόλυτα ότι η καύση είναι όχι μόνο ο καλύτερος τρόπος για τη μετά θάνατον μεταχείρηση του σώματος, αλλά, όσο ο καιρός περνά, ότι η καύση είναι η ιδανική λύτρρωση για τα βάσανα της ζωής όλων των ανθρώπων. Οι ιδέες αυτές φουντώνουν καθώς ο ναζισμός γιγαντώνεται και τελικά ο ήρωας οδηγείται σε απόλυτη παράνοια, όταν την κατάληψη της χώρας, ο ναζισμός γίνεται καθεστώς. κι εκείνος πιστό του όργανο

Ταινία με πολλά επίπεδα και διαρκώς αυξανόμενη παράνοια, έχει ως ήρωα έναν μειλίχιο, γλοιώδη, μονίμως χαμογελαστό οικογενειάρχη, με απόλυτα συντηρητικές μικροαστικές αξίες - πατρίδα, οικογένεια κλπ. -, αλλά ταυτόχρονα, αφού καμία απ᾽αυτες δεν είναι ουσιαστικά δικές του, αλλά απλώς παπαγαλίζει ό,τι πιο κοινότυπο υπάρχει γύρω του, γίνεται όλο και πιο επιρρεπής στον ανερχόμενο ναζισμό. Μπορεί να ειδωθεί ως μία απόλυτη καταδίκη και κατάμαυρη σάτιρα του μικροαστού (που ως όνειρο έχει να γίνει μεγαλοαστός): Η συντηρητικότητά του, οι ελιγμοί του ώστε να βρίσκεται πάντοτε με το μέρος των εκάστοτε νικητών, η έλλειψη δικών του ιδεών και ιδανικών και η απλπή παπαγαλία οτιδήποτε επικρατεί γενικώς στον κοινωνικό του περίγυρο, η επιθυμία για κοινωνική άνοδο με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, η απόλυτη υποταγή στην εκάστοτε εξουσία... και άλλα πολλά. Μπορεί επίσης να ειδωθεί ως μελέτη για το ναζισμό, ως απόλυτου αρνητή της ζωής και τιμητή του θανάτου καθώς και για της απόλυτης παράνοιας που ενυπάρχει σε κάθε ακραιφνή ναζί. Άλλωστε το κρεσέντο του φιλμ όσο πλησιάζουμε στο τέλος είναι απόλυτα παρανοϊκό και θανατόφιλο.

Ο πρωταγωνιστής είναι εκπληκτικός. Με συνεχείς μονολόγους, καθώς η κάμερα τον ακολουθεί, μειλίχιος, ευγενικός και χαμογελαστός, όπως είπαμε, αλλά ταυτόχρονα φρικτά καταπιεστικός με την οικογένεια και τους υφισταμένους του, γίνεται μια από τις πλέον αξέχαστες και ανατριχιαστικές φιγούρες στην ιστορία του σινεμά. Και φυσικά, το είπαμε, το μαύρο, σαρδόνειο χιούμορ και η ανηλεής σάτιρα παραμονεύει πίσω από κάθε στιγμή της εφιαλτικής αυτής ιστορίας. Από τα πιο αξιομνημόνευτα φιλμ του τσέχικου σινεμά.

 

Το μακρινό 1930 ο μεγάλος αυστριακός σκηνοθέτης Josef von Sternberg (1894-1969) και η πρωταγωνίστριά του Μάρλεν Ντίτριχ, που μόλις έχουν θριαμβεύσει με τον ῾῾Γαλάζιο Άγγελο῾῾,  καταφθάνουν  στο Χόλιγουντ και γυρίζουν το εξωτικό "Morocco" (Μαρόκο δηλαδή). 

Όπου, ενώ στην πόλη Μογκαντόρ καταφθάνει ένα μέρος από την ταλαιπωρημένη Λεγεώνα των Ξένων για να γλεντήσει με αλκοόλ και γυναίκες, φτάνει από την Ευρώπη και η περίφημη τραγουδίστρια - περφόρμερ Amy Jolly για εμφανίσεις σε διάσημο καμπαρέ. Ενώ μπορεί να έχει όποιον άντρα θελήσει, εκείνη θα ερωτευτεί έναν τυχοδιώκτη στρατιώτη της λεγεώνας με ύποπτο παρελθόν και, επί πλέον, γνωστό γυναικά. Συγχρόνως ένας ζάπλουτος τζέντλεμαν και φανατικός εργένης ως τώρα, θέλει να την κάνει γυναίκα του.

Εξωτισμός, ερωτισμός, μεγάλα πάθη, τοπία της ερήμου, φλογερές γυναίκες και τυχοδιώκτες μπλέκονται στην ταινία αυτή κάνοντάς την κλασική. Ίσως να μη διαθέτει την παρακμιακή δύναμη του προαναφερθέντος ῾῾Γαλάζιου Άγγελου῾῾, είναι όμως εξαιρετική. Η Ντίτριχ είναι απίστευτα γοητευτική και ο Γκάρι Κούπερ απίστευτα... νέος. Και περιέχει και την σκηνή που σόκαρε τότε, όπου, στο περίφημο νούμερό της στο καμπαρέ, από τα πλέον ερωτικές σκηνές του σινεμά, ντυμένη αντρικά η Ντίτριχ φιλά στο στόμα μια όμορφη και αριστοκρατική θαμώνα, δημιουργώντας έτσι συνειρμούς για την αμφισεξουαλικότητά της. 

Φυσικά το φιλμ μιλά πάνω απ᾽όλα για το ερωτικό πάθος και τη δύναμή του, πάθος που, ως γνωστόν, μπορεί να γίνει αυτοκαταστροφικό. Αν το δούμε φεμινιστικά ίσως και να είναι κάπως απαξιωτική η εικόνα μιας απόλυτα δυνατής και αυτάρκους γυναίκας (και μάλιστα σ᾽αυτή την παλιά εποχή) να σέρνεται πίσω από έναν μάλλον αδιάφορο, περιφρονητικό ενίοτε, άνδρα που, ακόμα κι αν ενδιαφερόταν, δεν έχει τίποτα να της προσφέρει. Αλλά είπαμε: Έτσι είναι τα μεγάλα πάθη... 

Ατμοσφαιρική ταινία από ένα μεγάλο δημιουργό, συνίσταται στους φίλους του παλιού, κλασικού σινεμά.

"OTHERLIFE" :ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ... ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΥΣΙΩΝ

 

Στο κοντινό μέλλον μια ουσία που μπαίνει ως κολύριο στο μάτι ῾῾σταματά῾῾το χρόνο. Υπό την επήρειά της μπορεί κανείς να βιώσει ένα χρόνο, ας πούμε, με όλες τις εμπειρίες που αυτός επιφυλάσσει, ενώ στον πραγματικό χρόνο να έχουν περάσει μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Και, μια που το είδος της εμπειρίας μπορεί να προβλεφτεί (διακοπές, έρωτας, αναμνήσεις ή οτιδήποτε άλλο), η εμπορική αξία της ουσίας είναι ανυπολόγιστη. Αλλά ανάμεσα στους νεαρούς ερευνητές που την έχουν εφεύρει θα ξεσπάσει ένας ανελέητος αγώνας για τη χρήση της, τις προεκτάσεις της και την ηθική πλευρά του θέματος.

Αυτά συμβαίνουν στην ενδιαφέρουσα αυστραλέζικη ταινία επισημονικής φαντασίας "OtherLife" του 2017, πρώτη μεγάλου μήκους του Ben C. Lucas, που δίχως εφέ και βαβούρα που συνοδεύει πολλά σύγχρονα φιλμ ΕΦ, καταφέρνει να διατηρεί το σασπένς, να διαθέτει ανατροπές και, συγχρόνως, να θίγει αρκετά θέματα. Και, βεβαίως, πρώτο και σπουδαιότερο αυτό της διαχείρησης (πώς, από ποιους και για ποιους σκοπούς) της επιστήμης και των επιτευγμάτων της. Θέμα, βεβαίως, καυτό στις μέρες μας (σε όλο τον 20ό και μετά αιώνα θα λέγαμε). 

Νομίζω ότι αξίζει την προσοχή σας - αν και, όπως συμβαίνει αρκετές φορές τελευταία, οι ανατροπές στο τέλος παραείναι πολλές και δυσκολοχώνευτες...