Το 2025 ο πολύ ενδιαφέρων και απρόβλεπτος Francois Ozon μεταφέρει στην οθόνη το σημαντικό μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμί "Ο Ξένος" (L'Etranger) με τον Benjamin Voisin στον βασικο ρόλο. Κατά την προσωπική μου γνώμη πετυχαίνει μια δύσκολη αποστολή, παραμένοντας πιστός στο γράμμα και στο πνεύμα του βιβλίου.
Στο Αλγέρι των 30ς, που τότε ήταν γαλλική αποικία, ένας νεαρός Γάλλος υπάλληλος είναι αδιάφορος για ό,τι συμβαίνει γύρω του, αρνείται να εκφέρει οποιαδήποτε γνώμη για οτιδήποτε και ζει τη ζωή δίχως καμιά φιλοδοξία, κυριολεκτικά όπως έρθουν τα πράγματα. Ο θάνατος της μητέρας του σε γηροκομείο έξω από την πόλη μοιάζει να μην τον ταράζει συναισθηματικά, απλώς τον βγάζει από την καθημερινή του ρουτίνα. "Τυχαία" επίσης, την ίδια μέρα, αφήνεται να τα φτιάξει με μια κοπέλα και, λίγο καιρό μετά, προχωρά σε μια αδικαιολόγητη πράξη...
Ο Ozon, με υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία, δίνει ανάγλυφα τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου δίχως ενδιαφέροντα, με κυνική άποψη για τη ζωή και με τη μόνιμη ιδέα ότι τίποτα δεν έχει σημασία, όλα είναι εφήμερα και μάταια, ακόμα και το πώς και το πότε θα πεθάνουμε. Συγχρόνως μας μεταφέρει στο χαλαρό, νωχελικό κλίμα της εποχής, καταδεικνύοντας όμως σε κάθε στιγμή ότι αυτό αφορά μόνο τους λευκούς (Γάλλους κυρίως) που ζουν εκεί και όχι τους αυτόχθονες. Σε μερικές σκηνές μάλιστα που περνούν στο "βάθος πεδίου", δίχως να επιμένει σ' αυτό, δείχνει καθαρά τον ρατσισμό των αποίκων απέναντι στους Άραβες. Αλλά βέβαια δεν είναι αυτό το κύριο θέμα του φιλμ.
Η ιστορία δίνεται λιτά, χωρίς εξάρσεις και υπερβολές, όπως ακριβώς ταιριάζει στον ουσιαστικά μηδενιστικό κόσμο του ήρωα, που αφήνεται να παρασύρεται δίχως αντίσταση από όσα συμβαίνουν γύρω του (ίσως λίγο υπερβολική να είναι η τελική έντονη συνομιλία με τον ιερέα). Ακριβώς αυτή η λιτότητα, η αποστασιοποιημένη αφήγηση και η "νοσταλγική" εικόνα, συμβάλλουν κατά τη γνώμη μου στη γοητεία της ταινίας, την οποία απόλαυσα. Από μένα μπράβο στον Ozon.
