"THE CHANGELING" : ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΑΠΑΥΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΕΚΡΟΙ;

Ο Peter Medak, ούγγρος ο οποίος από τα 18 του ζει στη Βρετανία, έχει γυρίσει κατά καιρούς αξιόλογα φιλμ. Ανάμεσά τους νομίζω ότι βρίσκεται και το "The Changeling" (Απόλυτος Τρόμος) του 1980, με τον Τζορτζ Σκοτ στο βασικό ρόλο, μια ταινία τρόμου που πιστεύω ότι αντέχει μέχρι σήμερα.
Ο ήρωας, επιτυχημένοςς συνθέτης, αγοράζει ένα μεγάλο, παλιό σπίτι, σχετικά απομονωμένο, για να μπορεί να δουλεύει απερίσπαστος. Από την αρχή όμως παράξενα πράγματα θα αρχίσουν να συμβαίνουν εκεί. Στην αρχή σε ακουστικό επίπεδο, στη συνέχεια όμως... Όταν ανακαλύπτει ένα μυστηριώδες, κρυμμένο δωμάτιο, θα αφοσιωθεί, με τη βοήθεια της μεσίτριας, στο να ερευνήσει το μακρινό παρελθόν και να μάθει τι ακριβώς είχε συμβεί κάποτε στο σπίτι αυτό.
Όπως καταλάβατε πρόκειται για κλασική ιστορία στοιχειωμένου σπιτιού. Μία από τις καλύτερες του υποείδους αυτού μάλιστα, θα πρόσθετα εγώ, μαζί με το (παλιότερο) εξαιρετικό "The Haunting" φυσικα και μερικά άλλα φιλμ. Ατμοσφαιρικό, ανησυχητικό, τρομακτικό σε κάποια σημεία, διαθέτει και μια επί πλέον ιδιαιτερότητα: Από ένα σημείο και μετά μετατρέπεται - παράλληλα με το διαρκές στοιχείο του τρόμου βεβαίως - σε ένα είδος αστυνομικής ταινίας, καθώς οι ήρωες προσπαθούν ως ντετέκτιβ να ρίξουν φως στα γεγονότα του παρελθόντος μέσα από μεθοδική έρευνα. Και, όπως θα δούμε, όλα οδηγούν πολύ, μα πολύ ψηλά (κοινωνικά εννοώ).
Φριχτά, κρυμμένα μυστικά υψηλών τάξεων, τρομακτικά φαινόμενα, χρήση της (τότε) τεχνολογίας, πάνω απ' όλα όμως ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, συνθέτουν μια πολύ καλή ταινία τρόμου, που λειτουργεί δίχως σούπερ ντούπερ εφέ και διαρκή "μπου" στα μούτρα μας. Εκεί, άλλωστε, έγκειται και η αξία της. Και όλων των ταινιών τρόμου, κατά τη γνώμη μου πάντοτε.

ΕΝΑ "ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΡΕΝΟ" ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ

"Night Train" (Pociag) είναι ο τίτλος μιας πολωνικής ταινίας που γύρισε το 1959 ο σημαντικός πολωνός σκηνοθέτης Jerzy Kawalerowicz (1922-1907). Διαδραματίζεται ολόκληρη σε μια νύχτα πάνω σε ένα τρένο που ταξιδεύει.
Ένας άντρας επιβιβάζεται σε ένα τρένο. Είναι νευρικός, ανήσυχος, αγχωμένος. Από κάποιο λάθος στα εισητήρια αναγκάζεται να μοιραστεί το κουπέ του με μια όμορφη γυναίκα, η οποία αρνείται κατηγορηματικά να φύγει από αυτό (τυπικά το κουπέ ανήκει στον άντρα). Οι επιβάτες του τρένου είναι πολλοί και με πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες. Σιγά - σιγά γνωρίζουμε πολλούς απ' αυτούς, ακόμα και το προσωπικό του τρένου. Στο μεταξύ ένας δολοφόνος που διαφεύγει φαίνεται ότι έχει επίσης επιβιβαστεί σ' αυτό. Το γράφουν οι εφημερίδες και το γνωρίζουν οι ταξιδιώτες. Πθανόν είναι ένας από αυτούς. Ποιος όμως;
Το φιλμ διαδραματίζεται σε μία και μόνη νύχτα σε ένα τρένο. Υπάρχει, προφανώς, το αστυνομικό μυστήριο με τον δολοφόνο. Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα. Ο Kawalerowicz ουσιαστικά επιδιώκει να δημιουργήσει ένα μικρόκοσμο, μια μικρογραφία της κοινωνίας στο κλειστό, ασφυκτικό αυτό περιβάλλον. Οι χαρακτήρες είναι ποικίλοι: Ο βασικός ήρωας, μυστηριώδης όσον αφορά το γιατί συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται, ο ερωτευμένος νεαρός, η όμορφη γυναικα του κουπέ, η σύζυγος ενός κρατικού υπαλλήλου που κυνηγά με πάθος την προσοχή οποιουδήποτε, ο νεαρός παπάς που συνοδεύει έναν πολύ ηλικιωμένο επίσκοπο, η ελεγκτής του τρένου και άλλοι πολλοί. Ένας αληθινός κόσμος κλεισμένος σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον. Ο έρωτας, το έγκλημα, η καχυποψία, η υποκρισία, οι λάθος βεβαιότητες, η ψυχολογία του όχλου και άλλα πολλά εξετάζονται στο φιλμ, το οποίο τελικά απότελεί ένα κοινωνικό σχόλιο, ενώ η κορύφωση έρχεται με το κυνήγι του δολοφόνου από όλους τους επιβάτες, μια σκηνή που ανατριχιαστικά θυμίζει λυντσάρισμα (και σύγχρονα γεγονότα).
Όμορφη ασπρομαυρη φωτογραφία, σασπένς και μυστήριο, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, οξυδερκής παρατήρηση χαρακτήρων και η αίσθηση ότι όσα συγκλονιστικά και να συμβούν, μετά η ζωή συνεχίζεται σα να μη συμβαίνει τίποτα, σα να έχουν όλα ξεχαστεί, συνθέτουν μια από τις κλασικές ταινίες του πολωνικού σινεμά, το οποίο δεν έπαψε ποτέ να τροφοδοτεί την 7η τέχνη με σημαντικούς δημιουργούς (θυμηθείτε τον Βάιντα, τον Πολάνσκι, τον Σκολιμόφσκι, τον Ζουλάφσκι κ.ά. )

ΜΙΑ ΧΑΖΗ (;) ΞΑΝΘΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΙΔΑΛΟΥΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΣΤΟ "LEGALLY BLONDE"

Καιρός να σας αποκαλύψω μια ακόμα προσωπική "ένοχη απόλαυση" (μπορείτε να βρίσετε ελεύθερα το φιλμ, δεν θα εκπλαγώ): Το  "Legally Blonde" (Η Εκδίκηση της Ξανθιάς) του Robert Luketic του 2001, με τη Ρις Γουίδερσπουν στο βασικό ρόλο. Μια εκ πρώτης όψεως ηλίθια, κατ' εξοχήν αμερικάνικη κωμωδία, η οποία όμως μου προκαλεί αβίαστο γέλιο, με διασκεδάζει και, κατά βάθος ("κατά πολύ βάθος" θα πουν πολλοί) νομίζω ότι είναι έξυπνη και ευρηματική.
Όπου η ηρωίδα είναι μια αρχετυπική, σαν καρικατούρα, χαζή ξανθιά Μπάρμπι, όπως και όλες της οι φίλες (και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον), που ασχολείται μανιακά και αποκλειστικά με τη μόδα, το μανικιούρ - πεντικιούρ, τα ηλίθια θεματικά πάρτι, τα γυναικεία περιοδικά και όλον αυτό τον κόσμο της ασύλληπτης μπούρδας. Όταν όμως ο καλής οικογενείας, αρρενωπός γκόμενος τη παρατάει για να σπουδάσει νομική στο Χάρβαρντ, όπως απαιτείται από το χάι κοινωνικό του περιβάλλον, εκείνη θα αποφασίσει να τον πάρει πίσω με τον μόνο τρόπο που μπορεί (;): Πηγαίνοντας κι εκείνη... να σπουδάσει νομικά στο Χάρβαρντ (σα να λέμε μια γκόμενα που από το πρωί ως το βράδυ ξημεροβραδιάζεται με τη ζωή και το έργο του Ρουβά, να αποφασίζει από τη μια στιγμή στην άλλη να γίνει πυρηνικός φυσικός!). Το τι θα ακολουθήσει εκεί δεν θα σας το πω. Ξαναλέω όμως ότι το βρίσκω διασκεδαστικότατο.
Εννοείται ότι δεν πρέπει ποτέ να πάρετε στα σοβαρά το φιλμ. Ούτε κι εκείνο άλλωστε παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του. Το σενάριο ανήκει στην κατηγορία αυτών που, πολύ απλά, δεν γίνονται με τίποτα. Ωστόσο και αστείο το βρίσκω και ευφάνταστος μου φαίνεται ο τρόπος που λύνει δύσκολα νομικά προβλήματα λόγω των αστείρευτων γνώσεών της σε απόλυτα κατινίστικα και ηλίθια θέματα (πώς, π.χ., ρίχνεις φως σε ένα έγκλημα επειδή γνωρίζεις τα πάντα για τις ετήσιες κολεξιόν τακουνιών της Prada;) Ταυτόχρονα νομίζω ότι υπάρχει και κάποιο "μήνυμα": τα πράγματα δεν είναι όπως εκ πρώτης όψεως φαίνονται, αλλά μπορεί άλλα να κρύβονται στο βάθος. Και, πιστεύω επίσης, ότι ασκείται και κριτική τόσο στο ξενέρωτο, άκαμπτο, "ξύλινο" νομικό σύστημα όσο και στην υποκρισία της "αριστοκρατίας" (αν μπορείς να αποκαλέσεις έτσι την πλούσια τάξη των ΗΠΑ) και στα διάφορα Χάρβαρντ, τα οποία στην ουσία, δεν είναι όπως θέλουν να περηφανεύονται, "ναοί της υψηλής γνώσης", παρά κλειστά κλαμπ για πλούσιους. Αν δεν ανήκεις σ' αυτούς, δεν...
Τέλος πάντων, μη μείνετε στα μηνύματα ή "μηνύματα". Απλώς αφεθείτε να διασκεδάσετε. Κι αν δεν τα καταφέρετε μπορείτε ελεύθερα να βρίσετε εμένα. Για το συγκεκριμένο φιλμ θα το δεχτώ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΩΣ... ACTION HERO ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΣΤΟ "AIR FORCE ONE"

Ε, ναι. Μπορεί το Χόλιγουντ να βρίσκεται σήμερα στη χειρότερη (κατά τη γνώμη μου) φάση του, αλλά ακόμα και σε καλύτερες εποχές δεν έπαυε να παράγει - μεταξύ άλλων - και μεγάλες μπούρδες. Το "Air Force One" του 1997 του Wolfgang Petersen είναι μία απ' αυτές. Ο οποίος Petersen, γερμανός, ξεχώρισε στη χώρα του κυρίως με το "Das Boot" και, ως συνήθως, εκλήθη στο Χόλιγουντ, έκανε μια - δυο συμπαθητικές ταινίες και μετά... το χάος.
Εδώ λοιπόν το περίφημο Air Force One, το σούπερ ντούπερ και υπερεξοπλισμένο προεδρικό αεροσκάφος, μεταφέροντας τον ίδιο τον πρόεδρο, την οικογένειά του και πολλούς σημαντικούς συμβούλους, επιστρέφοντας εκ μετακομμουνιστικής Ρωσίας, πέφτει θύμα αδίστακτων και φανατικών τρομοκρατών που θέλουν να αναστηλώσουν το παλαιό καθεστώς της χώρας τους (τον κακό κομμουνισμό δηλαδή), οι οποίοι εκτελούν κάθε λίγο από έναν όμηρο (εν πτήσει όλα αυτά). Έλα ντε όμως που δεν έχουν υπολογίσει ότι ο πρόεδρος είναι ο Χάρισον Φορντ, βετεράνος του Βιετνάμ (ειρηνιστής και δημοκράτης κατά τα άλλα), ο οποίος διαφεύγει της ομηρίας και αρχίζει, μόνος εναντίον όλων, αντάρτικο εντός του αεροσκάφους, έως ότου τα πάντα γίνονται λίμπα (άλλοι κρεμιούνται από τις ανοιχτές πόρτες του - εν πτήσει πάντοτε - αεροσκάφους και τη γλυτώνουν, άλλοι επιχειρούν να το προσγειώσουν χωρις να έχουν ιδέα μετά το θανατο των πιλότων και πλήθος άλλα ευτράπελα). Ο πρόεδρος, ως Σβαρτσενέγκερ, μοιράζει μπουνιές και σφαίρες στους κακούς και... η συνέχεια επί της οθόνης.
Ήθελε να είναι μια ακόμα για ποπ κορν ταινία δράσης, απ' αυτές που τα μισά τουλάχιστον απ' όσα συμβαίνουν δεν γίνονται με τίποτα, η εμπλοκή όμως του προέδρου ως action hero και μιας χούφτας κάτι παράνω από ηρωικών κυβερνητικών αξιωματούχων στο όλο μπάχαλο κάνει το πράγμα επιεικώς γελοίο. Σκάει και το κλασικό "η οικογένεια πάνω απ' όλα" και γελάει έτσι και το παρδαλό κατσίκι.
Κατά τη γνώμη μου από τα χειρότερα action movies. Θα μπορούσαμε άνετα να το χαρακτηρίσουμε ως πέρα για πέρα προπαγανδιστικό (αν και για να λειτουργήσει ως προπαγάνδα κάτι τέτοιο θα έπρεπε κάποιος να έχει IQ υπό το μηδέν),  και φυσικά διαθέτει καλούς - και - κακούς όσο δεν παίρνει άλλο. Τι να πω. Κρίμα στο καλό καστ (εκτός του Φορντ και ο Γκάρι Όλντμαν ως σούπερ κακός, και η Γκλεν Κλόουζ και ο Ούλιαμ Μέισι και άλλοι καλοί). Ξανά κρίμα.

ΠΟΛΩΝΙΚΟ "SALTO"

Το "Salto" είναι μια πολωνική ταινία που γύρισε το 1965 ο Tadeusz Konwicki (1926-2015). Είναι ένα αλληγορικό, παράξενο φιλμ, το οποίο ωστόσο δεν με ικανοποίησε ιδιάιτερα.
Ένας άντρας, άγνωστο γιατί, πηδά από ένα τρένο. Κουτσαίνοντας ελαφρά θα φτάσει σε ένα κοντινό χωριό. Η παρουσία του εκεί θα ταράξει τις ισορροπίες, θα δημιουργήσει μίση και συμπάθειες, θα προκαλέσει συγκρούσεις και λατρείες, καθώς πολλοί θα τον θεωρήσουν μεσία (θα κάνει και ένα θαύμα) κι άλλοι απατεώνα. Και, όπως ίσως θέλει να μας πει η ταινία, είναι συνδυασμός και των δύο.
Η ταινία είναι καθαρά συμβολική, δίχως να ενδιαφέρεται οποιεσδήποτε ρεαλιστικές και αληθοφανείς καταστάσεις. Οι χαρακτήρες των χωρικών είναι συγκεκριμένοι, σαν θίασος που κάθε μέλος του ερμηνεύει ένα ρόλο και έχει ένα προσωπικό στιλ. Υποθέτω ότι συμβολίζουν ανθρώπινους ψυχισμούς  - ή καταστάσεις της ανθρώπινης ψυχής (ο μέθυσος, ο καταπιεσμένος καλλιτέχνης, ο Δον Ζουάν κλπ). Άλλοι απ' αυτούς θα λατρέψουν τον αινιγματικό ήρωα, άλλοι θα τον μισήσουν. Σημειωτέον ότι ποτέ δεν θα μάθουμε την προέλευσή του, ποιος είναι, από πού έρχεται, πού πάει και γιατί κάνει ό,τι κάνει. Στο μεταξύ και οι διάλογοι είναι θεατρικοί, αόριστοι, δίχως ποτέ να λένε κάτι συγκεκριμένο. Γενικά το όλο κλίμα θυμίζει αρκετά θέατρο του παραλόγου.
Το φιλμ μάλλον με κούρασε. Δεν έπιασα πλήρως τον προβληματισμό του (ο ξένος που καταστρέφει τις ισορροπίες, ένας προβληματισμός για το αν χρειαζόμαστε μεσίες, μια πινακοθήκη ανθρώπινων τύπων ή τί;). Κυρίως με ενόχλησαν οι θεατρικοί, στομφώδεις διάλογοι. Πάντως διαθέτει κάποιο ενδιαφέρον ως φιλμικό αξιοπερίεργο - και μάλιστα από τη συγκεκριμένη χώρα, τη συγκεκριμένη εποχή. Επίσης προσέξτε δύο πράγματα: Πρώτα τον πρωταγωνιστή Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλσκι (είναι αυτός που έπαιζε και στο θαυμάσιο "Στάχτες και Διαμάντια"), τον επονομαζομενο και "πολωνό Τζέιμς Ντιν", ο οποίος έκανε μια σύντομη λαμπρή καριέρα στο σινεμά της χώρας του και σκοτώθηκε σε δυστύχημα στα 39 του. Και, έπειτα,  σημειώστε ότι στην κομμουνιστική Πολωνία δεν άνθησε μόνο ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός, αλλά ο κινηματογράφος της διέθετε εξαιρετική ποικιλία και τόλμη. Για δείγματά του άλλωστε θα μιλήσουμε και σε άλλες ανατρήσεις.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ, ΚΑΘΗΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ ΣΤΟ "TRANSIT"

Εδώ και καιρό νομίζω ότι ο σημαντικότερος γερμανός σκηνοθέτης των τελευταίων χρόνων είναι ο Christian Petzold. Το "Transit", η ταινία του του 2018, το επιβεβαιώνει.
Σε μια φανταστική Ευρώπη του κοντινού μέλλοντος οι φασίστες έχουν καταλάβει (πάλι) μεγάλο μέρος της Ευρώπης και προελαύνουν. Ένας άντρας που συνδέεται με αντιστασιακούς υιοθετεί την ταυτότητα ενός συγγραφέα που αυτοκτόνησε και καταφεύγει στη Μασσαλία, περιμένοντας το υπερωκεάνειο που θα τον μεταφέρει στην Αμερική. Εκεί όμως θα συναντηθεί με τη σύζυγο του νεκρού συγγραφέα, η οποία, ειδοποιημένη από την αμερικανική πρεσβεία, πιστεύει ότι ο άντρας της ζει και τον περιμένει. Ένα παράξενο παιχνίδι θα αρχίσει ανάμεσα στους δυο τους, αγχωτικά καθηλωμένους στην πόλη, ενώ οι βάρβαροι πλησιάζουν.
Ευαίσθητη, κομψή, τρυφερή, αλλά και αγχωτική ταινία, που μιλά για τη δύναμη του έρωτα, την αίσθηση της ευθύνης και του καθήκοντος, το αναποφάσιστο της ανθρώπινης ψυχής, αλλά και για το τι θα διαλέξει κανείς - αν μπορεί να διαλέξει - όταν έρθει η δύσκολη ώρα των αποφάσεων, αφήνει το τέλος ανοιχτό, βασίζεται σε μυθιστόρημα της Anna Seghers και καταγράφει πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού σε ώρες κρίσης. Παράλληλα δημιουργεί ένα αγχωτικό κλίμα που τυλίγει τα πάντα και διαρκώς επιτείνεται. Και βέβαια, χρησιμοποιώντας τη φόρμα της πολιτικής φαντασίας, αποτελεί μια αλληγορία για τους κινδύνους που απειλούν την ήπειρό μας από την εφιαλτική άνοδο της ακροδεξιάς και ξυπνά τις τρομακτικές μνήμες από όσα συνέβησαν παλιότερα, τα οποία πιστεύαμε μέχρι πριν μερικά χρόνια ότι δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ, αλλά... (το πολιτικό μέρος του φιλμ δεν ξεχνά και την τραγική μοίρα των μεταναστών σε μια τέτοια φριχτή περίπτωση).
Το απόλαυσα και, όπως είπα και στην αρχή, επιβεβαίωσα την ικανότητα και τη σημαντικότητα του γερμανού αυτού δημιουργού.

"ΜΑΝΙΑ" : ΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ CULT

Ο Γιώργος Πανουσόπουλος είναι σίγουρα από τους καλούς έλληνες σκηνοθέτες και έχει αφήσει το στίγμα του στο ελληνικό σινεμά. Το 1985 γυρίζει την πιο παράξενη ταινία του και μια από τις πλέον ιδιόρρυθμες του κινηματογράφου μας, τη "Μανία".
Μια συνηθισμένη γυναίκα με σύζυγο και παιδιά, πολύ πετυχημένη στη δουλειά της σε εταιρία ηλεκτρονικών υπολογιστών (στα σπάργανα τότε), βγάζει μια μέρα βόλτα τη μικρή της κόρη στον Εθνικό Κήπο. Όλα μοιάζουν αρχικά φυσιολογικά. Γονείς με παιδιά, ηλικιωμένοι, τα λίγα ζώα στα κλουβιά τους, οι μικροπωλητές... Δίχως να έχει μεσολαβήσει κάτι συγκεκριμένο, όσο περνά η ώρα το κομμάτι φύσης που βρίσκεται στην καρδιά της τσιμεντένιας πόλης αρχίζει να επιδρά έντονα στη γυναίκα. Μέσα της γιγαντώνονται βαθμιαία άγνωστες, απωθημένες επιθυμίες: Ένωση με τη φύση, ερωτισμός, ταύτιση με ζώα, επιστροφή σε μια πρωτόγονη ζωή. Όσο προχωρά η ώρα το ένστικτο παίρνει το πάνω χέρι εξαφανίζοντας κάθε μορφή λογικής και η κατάσταση (ή παράνοια;) κλιμακώνεται όλο και περισσότερο, ενώ στον Κήπο δημιουργείται πανδαιμόνιο.
Η ιστορία δεν είναι ξεκάθαρη, τίποτα δεν εξηγείται, το τέλος μένει ανοιχτό. Το φιλμ, όπως δήλωσε ο δημιουργός του, δεν είχε από πριν γραμμένο σενάριο. "Χτιζόταν" κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Μερικά απ' αυτά είναι εκπληκτικά (ακόμα απορεί κανείς πώς γυρίστηκαν οι σκηνές με τα ζώα που καλπάζουν ανεξέλεγκτα - με τους δεδομένους περιορισμούς της ελληνικής κινηματογραφίας). Όλο αυτό το αυτοσχεδιαστικό κλίμα ωστόσο καθόλου δεν με κούρασε. Το αντίθετο. Νομίζω ότι είναι από τις (πιθανόν σπάνιες) περιπτώσεις που λειτουργεί.
Τι θέλει να πει ο σκηνοθέτης; Σαφώς το φιλμ έχει να κάνει με μια παγανιστική διάθεση, με το στοιχείο του διονυσιασμού κόντρα στη λογική, το ξέσπασμα των ενστίκτων (ακόμα και των πιο σκοτεινών) απέναντι σε κάθε κοινωνικό περιορισμό και ταμπού, ενάντια στην καθημερινή, συμβατική ζωή όλων μας. Ως επιβεβαίωση, ακόμα και ο Πάνας θα εμφανιστεί (που τη μέρα κυκλοφορεί στον κήπο ως κλοσάρ). Άλλωστε ο Πανουσόπουλος πάντοτε ενδιαφερόταν έντονα για τον ερωτισμό στις ταινίες του. Στη συγκεκριμένη βρίσκω την όλη ιδέα έξυπνη: Το πώς ένα κομμάτι φύσης μπορεί να επιδράσει καθοριστικά και απελευθερωτικά (πέρα από κάθε ηθική) στον σύγχρονο αλλοτριωμένο άνθρωπο που - εκτός των κοινωνικών συμβάσεων - ζει αποκλειστικά σε τεχνητό περιβάλλον. Όσο για τη σκηνοθετική μεταμόρφωση σε ζούγκλα αυτής της μικρής νησίδας φύσης στην καρδιά της πόλης  πιστέψτε με, παραμένει απόλυτα πειστική.
Σας είπα: Τίποτα δεν εξηγείται, τίποτα δεν είναι προσχεδιασμένο. Ίσως γι' αυτό το φιλμ να ξενίσει πολλούς. Να μην αρέσει καν. Ωστόσο κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για ένα από τα πλέον πρωτότυπα και ακατάτακτα δείγματα του ελληνικού σινεμά.
ΥΓ: Φαίνεται απίθανο, αλλά το φιλμ τότε είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στην... Ινδία, άγνωστο γιατί.

ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ ΣΤΟ "ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ"

Ο μεξικανός Julio Hernandez Cordon έχει ήδη μερικές ταινίες στο ενεργητικό του. Το "Buy me a Gun" ("Comprame un revolver" ο πρωτότυπος τίτλος) του 2018 είναι μια δυστοπία που διαδραματίζεται σε απροσδιόριστο χρόνο σε ένα Μεξικό όπου (άγνωστο γιατί) οι περισσότερες γυναίκες έχουν εξαφανιστεί και πανίσχυρες συμμορίες ναρκέμπορων ελέγχουν τα πάντα.
Μέσα σ' αυτό το κλίμα τρόμου, βίας και ανέχειας ένας εθισμένος στα ναρκωτικά πατέρας που ζει σε τροχόσπιτο μεγαλώνει τη μικρή κόρη του, προσπαθώντας όσο μπορεί να την κρύβει από τις άγριες συμμορίες που τον επισκέπτονται για να παίξουν, μια που δουλειά του είναι να φροντίζει ένα γήπεδο μπέιζ μπολ. Το παιδί, που γνωρίζεται με τρία συνομίληκά της αγοράκια  - φυγάδες, είναι ο ουσιαστικός πρωταγωνιστής του φιλμ.
Αγχωτική ατμόσφαιρα, βία, ο φόβος να πλανάται διαρκώς παντού, ενδιαφέρουσες εικόνες και ένας απόηχος Mad Max  (δίχως τη ξέφρενη δράση του τελευταίου), συνθέτουν τη δυστοπία που επινόησε ο δημιουργός αυτός. Με κράτησε και το παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Στα μείον ωστόσο πρέπει να σημειωθούν τα πολλά σεναριακά κενά και η μη ανάπτυξη κάποιων χαρακτήρων που, από τη φύση τους, θα είχαν "πολύ ψωμί" (ο ανδρόγυνος αρχηγός της εφιαλτικής συμμορίας είναι για μένα το πιο εξώφθαλμο παράδειγμα. Κι όμως, τίποτα απολύτως δεν μας αποκαλύπτεται γι' αυτόν).
Το μέλλον που δείχνει ο σκηνοθέτης είναι δυστυχώς κοντά στην πραγματικότητα, με τα εξαγριωμένα καρτέλ ναρκωτικών και τα καθημερινά λουτρά αίματος στη χώρα. Ίσως αυτό το γεγονός κάνει πιο εφιαλτική την παρακολούθηση του φιλμ (το οποίο, για να το ξεκαθαρίσω, δεν είναι φιλμ τρόμου, απλώς υπάρχει διαρκώς η αγχωτική ατμόσφαιρα που λέγαμε). Ενδιαφέρον λοιπόν, δεν μετάνιωσα που το είδα, αλλά με πολλά κενά.

"ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ" Ή ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Ο Roman Bondarchuk είναι ουκρανός ντοκιμαντερίστας και το "Vulkan" (Ηφαίστειο) του 2018 είναι η πρώτη του ταινία μυθοπλασίας. Διαδραματίζεται στην ουκρανική στέπα, σε μέρος της οποίας (μάλλον, διότι δεν δίνονται και πολλές πληροφορίες) μόλις έχουν προσαρτήσει οι ρώσοι και η κατάσταση είναι κάτι παραπάνω από ρευστή. Το θέμα της όμως δεν είναι ιστορικό ή πολεμικό. Κάθε άλλο.
Ένας εργαζόμενος στον ΟΟΣΑ ουκρανός συνοδεύει ευρωπαίους ως μεταφραστής, όταν το αυτοκίνητό τους παθαίνει βλάβη στο πουθενά της ουκρανικής στέπας. Ψάχνοντας για βοήθεια θα βρεθεί σε ένα ξεχασμένο, μίζερο χωριό και, όταν το αυτοκίνητο με τους ευρωπαίους (η τύχη των οποίων αγνοείται) θα εξαφανιστεί μυστηριωδώς, εκείνος θα βρεθεί να φιλοξενείται από έναν ιδιόρυθμο άνεργο (μετά τη διάλυση των πάντων στην περιοχή) και τη νεαρή κόρη του σε ένα εξ ίσου ιδιόρυθμο σπίτι. Τα πάντα γύρω του είναι παράλογα και συχνά βίαια. Οι πρώτες προσπάθειες να ξεκολλήσει και να επιστρέψει στην πρωτεύουσα αποτυγχάνουν, ώσπου σιγά - σιγά θα αρχίσει να συνηθίζει την ενίοτε στα όρια ζωή της ξεχασμένης περιοχής.
Καφκικός εφιάλτης, είδος ηθογραφίας με συχνά σουρεαλιστικά ξεσπάσματα και ονειρικές καταστάσεις που συνδέονται με μια παράλογη πραγματικότητα, συνυπάρχουν στο ενδιαφέρον αυτό φιλμ, το οποίο, παρά τους αργούς ρυθμούς του, άσκησε πάνω μου μια περίεργη γοητεία. Ουσιαστικά βεβαίως το θέμα του είναι ο κρυφός πόθος πολλών ανθρώπων να διαγράψουν το παρελθόν και να ξεκινήσουν από το μηδέν μια καινούρια ζωή, σα να έχουν μόλις γεννηθεί. Έστω κι αν κολλήσουν σε μια πραγματικότητα στο πουθενά, όπου τίποτα δεν είναι ακριβώς όμορφο ή ασφαλές, τίποτα δεν συμβαίνει κι όμως όλα μπορούν να συμβούν...
Όμορφες εικόνες και, κάπου κάπου, χιούμορ συνθέτουν την παράξενη αυτή ταινία. Για μένα, το είπα, διαθέτει μια αναπάντεχη γοητεία, δεν είναι όμως για πολλούς. Όσοι μπορούν να δουν ασυνήθιστο σινεμά και δεν βαρυγκομούν στους αργούς ρυθμούς που προαναφέραμε ας το ψάξουν.

"2001: Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ"... ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΙΔΙΑ...

Υπάρχουν αρκετοί που θεωρούν το "2001: Οδύσσεια του Διαστήματος" (1968) του Stanley Kubrick (1928-1999) "μάλλον βαρετό" ή/και ακατανόητο. Προσωπικά το θεωρώ αριστούργημα. Όσο το ότι άλλαξε το σινεμά έκτοτε (τουλάχιστον το είδος της επιστημονικής φαντασίας) είναι αναμφισβήτητο.
Ένας κατάμαυρος, στιλπνός μονόλιθος - προφανώς εξωγήινης προέλευσης - αλλάζει την κοινωνία των πιθήκων και θέτει τις πρώτες βάσεις του πολιτισμού. Κοινώς οδηγεί στην εξέλιξη του πιθήκου σε άνθρωπο. Χιλιετίες μετά, στη σύγχρονη εποχή, ένας παρόμοιος (ή ο ίδιος;) μονόλιθος ανακαλύπτεται στη σελήνη. Λίγους μήνες μετά μια επανδρωμένη αποστολή ξεκινά για τον Δία. Δύο μόνο από τους επιβάτες είναι ξύπνιοι, οι υπόλοιποι σε νάρκωση, ενώ ένας υπερ κομπιούτερ ελέγχει τα πάντα στο σκάφος. Η αποστολή όμως δεν θα εξελιχτεί όπως θα περίμεναν οι εμπνευστές της...
Φυσικά το φιλμ είναι δυσνόητο. Είναι επίσης αργό, καθώς η ιστορία ξετυλίγεται νωχελικά, δίνοντας βάρος στις πανέμορφες εικόνες που προβάλλονται μπροστά μας. Ας δούμε λοιπόν πρώτα το εικαστικό μέρος: Στο φιλμ αυτό η περίφημη τελειομανία του Κιούμπρικ χτυπάει κόκκινο. Απίστευτες λεπτομέρειες, απίστευτος ρεαλισμός στις συνθήκες της ζωής σε διαστημικά σκάφη και σταθμούς, αξεπέραστο ντιζάιν κι ένα πραγματικό οπτικό τριπ προς το τέλος που σε αφήνει άναυδο, συνθέτουν κάποιες μόνο από τις πλευρές της οπτικής αυτής πανδαισίας. Νομίζω ότι κάθε θεατής θα ανακαλύψει κι άλλα πολλά στο οπτικό μέρος για να "κολλήσει".
Όσο για το νόημα του φιλμ και το τι ακριβώς συμβαίνει στο τέλος... έχουν γραφτεί τόσο που όσα κι αν γράψω  δεν θα προσθέσουν κάτι. Ρίξτε μια ματιά στο διαδίκτυο. Σίγουρα πάντως μπορούμε να διακρίνουμε δύο επίπεδα προβληματισμού: Από τη μία έχουμε το θέμα της ανθρώπινης εξέλιξης: Από τον πίθηκο στον άνθρωπο κι από τον άνθρωπο... σε τι; Ίσως σε κάτι που ξεπερνά (ή ανακατεύει) τις έννοιες του χώρου και του χρόνου. Το σενάριο (Άρθουρ Κλαρκ και Κιούμπρικ) πάντως θέλει τα άλματα της εξέλιξης να "υποβοηθούνται" από εξωγήινες νοημοσύνες. Πάντως, όπως ακριβώς το πέρασμα από το ζώο στον άνθρωπο υπήρξε κάτι αδιανόητο, έτσι θα είναι και το πέρασμα από τον άνθρωπο στην "επόμενη φάση". Εξ ου και το τελικό τριπ της ταινίας (σα να έχεις πέσει σε καζάνι με LSD), το οποίο, κατά τη γνώμη μου, δείχνει την αδύνατο να κατανοηθεί με τα σημερινά δεδομένα πραγματικότητα της επόμενης κατάστασης ή φάσης. Το άλλο επίπεδο έχει να κάνει με το θέμα σύγκρουσης ανθρώπου - μηχανής ή ανθρώπου - τεχνητής νοημοσύνης. Θέμα πολυχρησιμοποιημένο έκτοτε στο σινεμά. Αν και πρόκειται ίσως για την πρώτη φορά που το θέμα αυτό κυριαρχεί , είναι με τόση δύναμη - και λιτότητα ταυτόχρονα - δοσμένο, ώστε το θεωρώ αξεπέραστο (θυμηθείτε τις συγκλονιστικές τελευταίες στιγμές του Χαλ).
Και μια που είπαμε για λιτότητα, είναι επίσης απίστευτο το πώς η λιτότητα, η σχεδιαστική οικονομία σε βασικά στοιχεία του φιλμ συνυπάρχουν με την εξαιρετική πολύπλοκότητα τόσων άλλων στοιχείων (θυμηθείτε την απλότητα του περίφημου μονόλιθου, το γεγονός ότι ο υπερ κομπιούτερ "εικονογραφείται" απλώς με ένα στρογγυλό κόκκινο "μάτι", τους λίγους και άγνωστους ηθοποιούς  κλπ.).
Μπορεί κανείς να γράψει σελίδες. Δεν έχει πολύ νόημα. Απλώς αφεθείτε και απολαύστε ένα αριστούργημα δυόμση ωρών, μια οπτική πανδαισία, από την πρώτη σκηνή των πλανητών με τη φοβερή μουσική του Στράους και την κλασική σεκάνς των πιθήκων μέχρι το τελικό τριπ που λέγαμε. Το σίγουρο είναι ότι για πρώτη φορά στο σινεμά (εκτός ίσως από το "Metropolis") κάποιος πήρε το b-μουβοειδές μέχρι τότε είδος της ΕΦ τόσο σοβαρά και το έφτασε τόσο μακριά. Από εκεί και πέρα πάντως το σινεμά ΕΦ δεν θα ήταν ποτέ, μα ποτέ ίδιο.
Πάντως οφείλω να προειδοποιήσω ξανά ότι κάποιοι βαρέθηκαν ή έμειναν αμήχανοι, πασχίζοντας να ερμηνεύσουν το ερμητικό τέλος της ταινίας. Όχι εγώ πάντως...

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ ΣΤΟ "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ"

Γνώρισα τον Pawel Pawlikowski (πολωνικής καταγωγής, αλλά όλο το έργο του έχει γίνει στη Βρετανία, όπου ζει) μόλις πέρισι με την εικαστικότατη "Ida". Το "My Summer of Love" είναι ένα φιλμ που γύρισε, στη Βρετανία πάντοτε, το 2004, με (μία από τις 2) πρωταγωνίστρια τη νεαρή τότε Έμιλι Μπλαντ.
Ένα ζεστό βρετανικό καλοκαίρι σε μια επαρχιακή πόλη δύο νεαρές κοπέλες γνωρίζονται και ερωτεύονται. Μόνο που η μία είναι πάμπλουτη, με μάλλον αδιάφορους γονείς, και έρχεται στη μικρή πόλη μόνο για καλοκαιρινές διακοπές, ενώ η άλλη είναι ντόπια, φτωχή, ορφανή, ατίθαση και διαθέτει θρησκόληπτο ("αναγεννημένο χριστιανό") αδελφό. Πώς θα εξελιχθεί αυτή η δύσκολη σχέση;
Όμορφη ταινία, με εμφανή τη σημασία που δίνει στην εικαστικότητα ο δημιουργός αυτός, θίγει μεν ένα τολμηρό θέμα, το αντιμετωπίζει όμως απολύτως φυσικά. Σαν μια οποιαδήποτε ερωτική σχέση. Το βάρος πέφτει στα συναισθήματα των κοριτσιών (κυρίως της ντόπιας), στην όμορφη φωτογραφία και την εικαστικότητα που λέγαμε, αλλά και στη ζωντάνια και ενέργεια που αναδίδει. Στο μεταξύ ο σκηνοθέτης δεν παύει να ερευνά και την επίδραση μιας απόλυτα ταξικής κοινωνίας στις ανθρώπινες σχέσεις. Βλέπετε, η τεράστια ταξική διαφορά που χωρίζει τις δύο κοπέλες διαμορφώνει θαρρείς τον ίδιο τους το χαρακτήρα και δυσκολευει πολύ τα πράγματα.
Έρωτας, πίστη και προδοσία, οικονομικές διαφορές και ομορφιά (φύσης και ανθρώπων, που μοιάζουν να συνυπάρχουν μέσα στη χαλαρή καλοκαιρινή ατμόσφαιρα ), συνθέτουν ένα πολύ όμορφο, σχετικά χαμηλότονο φιλμ, που μιλά ταυτόχρονα για το σπάσιμο των ταμπού, αλλά και το αδύνατο - για κοινωνικούς λόγους - οριστικό τους ξεπέρασμα. Συνίσταται σε όσους μπορούν να απολαύσουν και ταινίες που δεν είναι χολιγουντιανά μπλογκμπάστερ.

ΒΙΑ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣTH "ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ"

Η "Γλυκιά Πατρίδα" (Sweet Country) του 2017 είναι η 2η μεγάλου μήκους ταινία τιυ αυστραλού Warwick Thornton. Πρόκειται για ένα γουέστερν που διαδραματίζεται στην "πρωτόγονη" Αυστραλία της δεκαετίας του 20 και αφορά κυρίως τις σχέσεις των λευκών αποίκων με τους αβορίγινες.
Η συμεριφορά των λευκών είναι κάτι παραπάνω από καταπιεστική για τους ιθαγενείς, καθώς τους χρησιμοποιούν ουσιαστικά σαν σκλάβους - αν και επίσημα δεν υπάρχει δουλεία. Ένας βαθιά θρησκευόμενος λευκός προσπαθεί ωστόσο να φερθεί όσο το δυνατόν καλύτερα στο "δικό του" ιθαγενή. Η άφιξη ενός βάρβαρου, μοναχικού, μέθυσου και βαθιά ρατσιστή λευκού βετεράνου πολέμου θα διαταράξει τις ισορροπίες. Όταν ο νεοφερμένος θα απειλήσει τη ζωή της οικογένειάς του, ο ιθαγενής θα αναγκαστεί να τον σκοτώσει αμυνόμενος και θα τραπεί σε φυγή με τη γυναίκα του. Μια άγρια καταδίωξη από ένοπλο απόσπασμα λευκών αρχίζει με απρόσμενη εξέλιξη.
Το φιλμ, ρεαλιστικό, ωμό όπου χρειάζεται, απαισιόδοξο, σχετικά αργό και με τελετουργικούς ρυθμούς, εστιάζει κυρίως στο βαθύτατο ρατσισμό που επικρατεί στη χώρα, στην έλλειψη δικαιοσύνης, ακόμα κι αν υπάρχει η πρόθεση γι' αυτήν, και κάνει ένα πικρότατο και καυστικό σχόλιο για τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε ο σύγχρονος δυτικός κόσμος, κυρίως στις περιοχές που εκμεταλλεύτηκαν άγρια οι αδίστακτοι λευκοί άποικοι (Αμερική, Αυστραλία, Αφρική κλπ.) Μην περιμένετε άγρια δράση και εντυπωσιακές μάχες. Ίσα ίσα, για μένα η ταινία γίνεται υποβλητική και δυνατή ακριβώς χάρη στο ρεαλισμό και τους χαλαρούς ρυθμούς της - αν και δεν με κούρασε καθόλου, αντίθετα την παρακολούθησα με αγωνία. Στα πλεονεκτήματά της και το ότι οι χαρακτήρες δεν είναι ποτέ μάυρο - άσπρο. Αντίθετα οι λευκοί διαθέτουν πολλές αποχρώσεις και οι αβορίγινες, χαμένοι ανάμεσα στο βίαιο και ξένο γι' αυτούς "καινούριο" και την δική τους παράδοση, συχνά παραπαίουν δίχως να κατανοούν ακριβώς τι συμβαίνει.
Δυνατό φιλμ, που συνιστώ σε όσους δεν αναζητούν μια απλή, εντυπωσιακή περιπέτεια, αλλά κάτι βαθύτερο.

Ο ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΣΕΝΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΣΤΟ "SEDER-MASOCHISM"

Η Nina Paley είναι μια αμερικανίδα δημιουργός animation και το "Seder-Masochism" του 2018 είναι η 2η μεγάλου μήκους ταινία της. Και νομίζω ότι αν σας ενδιαφέρουν τα ανεξάρτητα κινούμενα σχέδια, αυτά με πολύ διαφορετική αισθητική και άποψη από τα γνωστά της Ντίσνεϊ, ακόμα και από τα πολύ καλύτερα της Pixar, τότε καλά θα κάνετε να το ψάξετε.
Η ταινία παρωδεί με συχνά ευρηματικό τρόπο την Παλαιά Διαθήκη και κυρίως την Έξοδο, την  ιστορία δηλαδή του Μωυσή. Συγχρόνως παίρνουν μέρος ο Ιησούς, ο φαραώ, η... φλεγόμενη βάτος, σύγχρονοι εβραίοι, ο ίδιος ο θεός κ.ά. Το αστείο και έξυπνο σε όλα αυτά είναι ότι η (όχι και τόσο γραμμική) αφήγηση γίνεται κυρίως με τη μορφή... μιούζικαλ. Και με τι μουσική; Από πασίγνωστα ή λιγότερο γνωστά τραγούδια, από παλιά μπλουζ και Βουλγάρικες Φωνές μέχρι... Led Zeppelin και από Γκλόρια Γκέινορ μέχρι... Δαλιδά. Χαμός δηλαδή και αφορμή για τρανταχτά γέλια, κυρίως όταν κανείς συνειδητοποιεί ποιο κομμάτι συνδυάζεται με ποια βιβλική φάση. Και, πιστέψτε με, παραδόξως τα τραγούδια ταιριάζουν πολύ με την εκάστοτε ιστορία. Όσο για το στιλ κινουμένου σχεδίου, πρόκειται για γεωμετρικές, άκαμπτες φιγούρες με πλούσια χρώματα και σχετικά "σπαστική", απλή κίνηση, απολυτα εκφραστική όμως. Συχνότατη είναι η παρουσία μορφών κατευθείαν δανεισμένων από διάφορες φάσεις της αρχαίας τέχνης (κυρίως πρωτόγονη, αιγυπτιακή, κυκλαδική και μινωική).
Το τολμηρό στοιχείο βέβαια, εκτός φυσικά της προφανούς πλάκας με τα "θεία", είναι ο έντονος φεμινισμός (ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης τουλάχιστον είναι είναι εντελώς αρσενικός, εκδικητικός και πολεμοχαρής), η κατάδειξη της καταπίεσης των γυναικών μέσα σε απόλυτα ανδροκρατούμενες κοινωνίες και η σάτιρα των εβραϊκών παραδόσεων, αλλά και της σύγχρονης πολιτικής του Ισραήλ απέναντι στους άραβες. Γενικότερα στόχος της αιχμηρής αυτής σάτιρας γίνονται οι θρησκείες εν γένει, η αντρική επιθετικότητα και ο πόλεμος ως προϊόν της.
Τη συστήνω ως μία εναλλακτική και έντονα πολιτικοποιημένη και τολμηρή εκδοχή animation, η οποία, όπως προανέφερα, συνδυάζει έξυπνα τις ιδεολογικές θέσεις με την απόλυτη πλάκα. Αν τώρα είστε θρησκόληπτοι (χριστιανοί ή εβραίοι) και περεξηγηθείτε από όσα βλέπετε, τι να σας πω. Δικό σας πρόβλημα. Εγώ σας προειδοποίησα.

Ο "NED KELLY" ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΦΩΡΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

O Ned Kelly είναι υπαρκτό πρόσωπο (1854-1880) και κάτι σαν ήρωας για τους αυστραλούς. Η σύντομη ζωή του έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στο σινεμά, από την εποχή του βωβού ακόμα. Το 2003 ο (αυστραλός βεβαίως) Gregor Jordan γυρίζει το ομώνυμο φιλμ με ένα καστ από γνωστούς ηθοποιούς (Χιθ Λέτζερ, Ορλάντο Μπλουμ, Νάομι Γουότς, Τζέφρι Ρας κλπ.)
Ο νεαρός Κέλι, φτωχός αυστραλός αγρότης ιρλανδικής καταγωγής, αν και έχει διακριθεί για το θάρρος του ήδη από παιδί και είναι σε όλους αγαπητός, κατηγορείται άδικα από τη μισητή βικτωριανή αστυνομία - η Αυστραλία ανήκει τότε στη Βρετανική αυτοκρατορία. Σημειωτέον ότι την πληρώνει, άνευ λόγου, και η μητέρα του, η οποία φυλακίζεται, καθώς και ολόκληρη η οικογένειά του. Διαφεύγει τη σύλληψη και έτσι, από τη μία μέρα στην άλλη, μετατρέπεται σε παράνομο, μαζί με τη "συμμορία" του (4 άτομα εκ των οποίων το ένα ένας από τους αδελφούς του). Ο φόνος 3 αστυνομικών θα τον κάνει τον πλέον καταζητούμενο "κακοποιό" στον κόσμο την εποχή εκείνη. Στο μεταξύ ο Κέλι αποκτά πολιτική συνείδηση, μιλά για καλύτερη απονομή δικαιοσύνης και προστασία κατά των αδικιών και γίνεται ένα είδος Ρομπέν των Δασών για τους αυστραλούς. Η τελική σύγκρουση με τις πολυπληθείς αστυνομικές δυνάμεις δεν θα αργήσει.
Το φιλμ παρουσιάζει την ιστορία του ιδιόρρυθμου αυτού κακοποιού (επαναστάτη για πολλούς) παίρνοντας απροκάλυπτα το μέρος του, θεωρώντας τον κάποιον που, δίχως να το επιδιώξει, γίνεται ήρωας, και επισημαίνει τις απαράδεκτες πρακτικές της αστυνομίας της εποχής. Δεν το βρήκα ακριβώς κακό σαν ταινία, απλώς αρκετά συμβατικό, προβλέψιμο, δίχως εξάρσεις και δίχως το κάτι που θα το κάνει να ξεχωρίσει κινηματογραφικά. Πάντως οι εξαιρετικά δύσκολες, φτωχικές και άδικες συνθήκες ζωής στην Αυστραλία της εποχής καταγράφονται ανάγλυφα.

Η ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΟ "BIG BAD WOLVES"

Οι Aharon Keshales και Navot Papushado είναι δύο ισραηλινοί σκηνοθέτες που δουλεύουν μαζί. Το "Big Bad Wolves" του 2013 είναι η 2η ταινία τους. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κράμα ωμής βίας και κατάμαυρου χιούμορ.
Ένας βίαιος αστυνομικός κυνηγά εμμονικά έναν απεχθή, αρρωστημένο σίριαλ κίλερ μικρών κοριτσιών. Οι υποψίες πέφτουν σε ένα δάσκαλο, ο οποίος απάγεται και βασανίζεται από τους αστυνομικούς, με επικεφαλής τον ήρωά μας, οι οποίοι βεβαίως δεν τηρούν ακριβώς το νόμο... Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή. Μόλις ο δάσκαλος απελευθερώνεται θα απαχθεί εκ νέου, αυτή τη φορά όχι από τον αστυνομικό, και ένα αγχωτικό παιχνίδι με απρόβλεπτες συνέπειες θα ξεκινήσει .
Θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα αηδιαστικό torture porn. Και σίγουρα διαθέτει κάποια τέτοια στοιχεία. Ωστόσο εδώ τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από το αντιπαθές για μένα αυτό υποείδος. Ενδιαφέρουσα ιστορία με ανατροπές, αγχωτικό σενάριο, το κατάμαυρο χιούμορ που λέγαμε στην αρχή, ιλαροτραγικές καταστάσεις, ατάκες που σπάνε κόκαλα, μικρές αναφορές και κριτική για την ισραηλινή στάση απέναντι στους άραβες (υπάρχουν σκόρπιες, αλλά σαφώς δεν είναι αυτό το θέμα, αν και το γενικό συμπέρασμα ότι ο κίνδυνος μπορεί να προέρχεται από μέσα και όχι από εξωτερικούς εχθρούς παραμένει) και, κυρίως, έντονη και ενδιαφέρουσα κριτική στο φαινόμενο της βίας. Το πρόβλημα είναι, βλέπετε, ότι πάντοτε η βία γεννά βία, ανεξάρτητα αν αυτός που την ξεκίνησε έχει δίκιο ή όχι. Ή, αν προτιμάτε άλλη διατύπωση, τα αποτελέσματα της βίας είναι, πολύ απλά, ανεξέλεγκτα και μπορεί να παρασύρουν τους πάντες, δίκαιους και άδικους.
Ενδιαφέρον φιλμ, αλλά για γερά στομάχια μόνο. Οι πιο ευαίσθητοι μάλλον θα έπρεπε να το αποφύγουν.

"UPGRADE": ΑΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ Ή...

Μια από τις καλές στιγμές σε ένα είδος που τα τελευταία χρόνια δεν αποδίδει όσο καλά επιτρέπουν οι αστείρευτες δυνατότητές του, αυτό της επιστημονικής φαντασίας, αποτελεί το "Upgrade", 2η ταινία του ηθοποιού και σεναριογράφου Leigh Whannell (2018). Συνδυάζει στοιχεία τρόμου, περιπέτειας και ΕΦ και νομίζω ότι τα καταφέρνει.
Στο κοντινό μέλλον ένας άντρας που έχει μείνει ανάπηρος, ενώ η γυναίκα του δολοφονείται από αναίτια επίθεση, αν και τεχνοφοβικός ο ίδιος, δέχεται την πρόταση ενός εφευρέτη να δεχτεί ένα εμφύτευμα προηγμένης τεχνολογίας, το οποίο θα τον κάνει όχι μόνο να περπατήσει πάλι, αλλά και θα του προσδώσει ιδιαίτερες δυνατότητες. Απώτερος μυστικός σκοπός του πάντως είναι να εκδικηθεί το θάνατο της γυναίκας του. Οι δυνατότητές του λοιπόν όντως αρχίζουν να βρίσκονται πολύ πάνω από το συνηθισμένο, παράλληλα όμως... Ας μη σας πω περισσότερα.
Καλογυρισμένο, σφιχτό, με αρκετή δράση, παρακολουθείται (από μένα τουλάχιστον) με αμείωτο ενδιαφέρον και αποτελεί νομίζω καλό παράδειγμε πετυχημένου low budget, ενώ, όντας βίαιο, διαθέτει και στοιχεία σπλάτερ. Ταυτόχρονα θέτει ένα ενδιαφέρον μεν δίλημμα (σχέση ανθρώπου - τεχνολογίας), το οποίο όμως είχε ήδη τεθεί δεκαετίες πριν από την κλασική "2001: Οδύσσεια του Διαστήματος". Τέλος μοιάζει να μη νοιάζεται και πολύ για καθησυχαστικά happy end.
Ενδιαφέρον φιλμ - όχι βεβαίως αριστούργημα - δείχνει πιστεύω τον δρόμο για μια ΕΦ που και παρακολουθειται δίχως να κουράζει, και κάποια ερωτήματα θέτει, αλλά και δεν βασίζεται σε εκκωφαντικούς καταιγισμούς εφέ, που μόνος στόχος τους είναι να εντυπωσιάζουν 15χρονους και να γεμίζουν τα ταμεία με εκατομμύρια.

Η "CANDELARIA", Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ Η ΦΤΩΧΗ ΚΟΥΒΑ

Η "Candelaria : Ενα Τραγούδια από την Αβάνα" (2017) είναι μια κουβανέζικη ταινία του Jhonny Hendrix και αφορά τον έρωτα στην τρίτη ηλικία και τη μοίρα της Κούβας σε μια ιδιαίτερη περίοδο της ιστορίας της.
Αρχές των 90ς η Σοβιετική Ένωση έχει καταρρεύσει και η Αμερική έχει κηρύξει εμπάργκο ενάντια στην Κούβα, η οποία μένει εντελώς αβοήθητη με αποτέλεσμα η φτώχια να καλπάζει. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ερωτευμένο παλιά, αποκτά τυχαία μια βιντεοκάμερα και η ζωή του θα αλλάξει εντελώς. Όχι μόνο, βλέποντας με "άλλο μάτι", μέσα από τον φακό δηλαδή, η ερωτική τους ζωή θα αποκτήσει ξανά πάθος, αλλά και κάποιες προτάσεις που σχετίζονται με την κάμερα θα τους φέρουν μπροστά σε διλήμματα. Όλα αυτά με φόντο μια πάμφτωχη χώρα, όπου ούτε καν το καθημερινό φαγητό είναι εξασφαλισμένο...
Λυρική, τρυφερή, γλυκόπικρη, με εναλλαγές συγκίνησης και ψηγμάτων ευτυχίας, αλλά και με ένα είδος κοινωνικής γενναιότητας, το φιλμ αφήνει μια μελαγχολική διάθεση και, γενικά, μάλλον θετικές εντυπώσεις. Μπορεί άραγε να ξαναζωντανέψει ο έρωτας, ανεξαρτήτως ηλικίας; Και, να ένα σχόλιο, μπορεί μια κάμερα, δηλαδή ο κινηματογράφος, δηλαδή το (ξανα)κοίταγμα της ζωής με άλλο μάτι, να αλλάξει ζωές; Προσωπικά θα εμμείνω και στην κοινωνική / οικονομική εικόνα μιας χώρας που ολισθαινει προς τη φτώχια και την ανέχεια κι όμως αντέχει (προσπαθεί να αντέξει τέλος πάντων) και - καθαρά πολιτικό αυτό - θα τονίσω ότι τα διάφορα εμπάργκο που συχνά ακούμε δεν είναι μόνο "απλοί" εμπορικοί πόλεμοι, αλλά έχουν τραγικές δυνέπειες στις καθημερινές ζωές εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων.
Αν σας αρέσουν οι χαμηλότονες, δίχως μεγάλες εξάρσεις, γεμάτες συναίσθημα ταινίες και ο λυρισμός στο σινεμά, νομίζω ότι θα σας συγκινήσει.

ΟΤΑΝ Ο "HITCH-HIKER" ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΩΤΙΚΟΣ...

Η Ida Lupino (1918-1995) αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση. Ήταν γνωστή χολιγουντιανή σταρ των 30ς και 40ς, ταυτόχρονα όμως, από το 1949 και μετά, έγινε σκηνοθέτης, κινηματογραφική αρχικά (7 ταινίες), τηλεοπτική στη συνέχεια. Αυτές τις εποχές όχι μόνο ήταν σχεδόν αδύνατο σε ένα απόλυτα ανδροκρατούμενο Χόλιγουντ να "κάνει κουμάντο" μια γυναίκα, αλλά και το ότι η γυναίκα αυτή είναι και σταρ, είναι πραγματικά μοναδικό.
Το 1953 λοιπόν γυρίζει το "Hitch-Hiker" (Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου), ένα μικρό (με 3 ουσιαστικά ηθοποιούς όλους κι όλους), ανατριχιαστικό φιλμ. Δύο φίλοι που πάνε για ολιγοήμερο ψάρεμα και "παραστρατούν" στο Μεξικό παίρνουν στο δρόμο έναν τύπο που κάνει ωτοστόπ. Από την αρχή καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για έναν ψυχοπαθή, καταζητούμενο σίριαλ κίλερ, ο οποίος σύντομα αποκαλύπτει την ταυτότητά του και δηλώνει στους δύο ότι είναι ξεγραμμένοι. Απλά δεν γνωρίζουν το πότε θα εκτελεστούν. Μάλλον μέχρι εκείνος να κατορθώσει να επιστρέψει δίχως να εντοπιστεί στις ΗΠΑ...
Ο William Talman, ένας όχι γνωστός ηθοποιός, δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία ως ψυχοπαθής, σαδιστής δολοφόνος. Δεν νομίζω ότι το φιλμ έχει να πει κάτι βαθύτερο. Ωστόσο είναι πολύ καλά φτιαγμένο, με την αγωνία να κορυφώνεται κάθε λεπτό που περνά, με την απειλή να μεγαλώνει διαρκώς. Υπόδειγμα λοιπόν αγχωτικής ταινίας, με εκφραστική λιτότητα, δείχνει τη σκηνοθετική ικανότητα της Lupino και αποτελεί ένα μικρό κλασικό φιλμ. Και σκεφτείτε, παρακαλώ, πόσες αγχωτικές ιστορίες με ωτοστοπ έχει εμπνεύσει στο μέλλον...
Όπως διαβάζω θεωρείται η καλύτερη ταινία της. Δεν είναι προσωπική άποψη, διότι είναι η μόνη της που έχω δει. Θα κυνηγήσω κι άλλες.

Ο ΦΟΒΕΡΟΣ "MEG" ΚΑΙ Ο STATHAM ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΜΠΟΡΕΙ

Μάλλον "παντός καιρού" σκηνοθέτης, ο Jon Turteltaub πέφτει με τα μούτρα στη μεγάλη περιπέτεια εν έτει 2018 με το "Meg: Ο Κυρίαρχος του Βυθού", με τον Jason Statham να τα κάνει όλα μόνος του και... ξέρετε τώρα πώς είναι αυτοί οι σούπερ σε όλα, που σώζουν τους πάντες και τα πάντα...
Εδώ ο ήρωάς μας είναι διασώστης του βυθού, που έχει αποσυρθεί εδώ και μερικά χρόνια επειδή κατηγορήθηκε ότι άφησε κάποιους να πεθάνουν  (αλλά, όπως βλέπουμε από την αρχή, δεν έφταιγε αυτός) και είναι πλέον σχεδόν αλκοολικός. Όταν όμως η πρώην γυναίκα του παγιδεύεται σε βαθυσκάφος στις Μαριάνες (το βαθύτερο σημείο των θαλασσών του πλανήτη) κάτω από έναν πλωτό σταθμό ερευνών στο πουθενά, βγαίνει από τη νάρκη του και σπεύδει προς σωτηρία. Φευ! Η "ενόχληση" του βυθού από τους ανθρώπους θα ξυπνήσει ένα πελώριο πρooϊστορικό καρχαριοειδές, που όλοι θεωρούσαν εξαφανισμένο, και ο εφιάλτης θα αρχίσει.
Πρόκειται βέβαια για ένα συνδυασμό "Σαγονιών του Καρχαρία" με ολίγον από "Jurassic Park", με διαρκή δράση, αγωνία και λίγα στοιχεία τρόμου. Και με ατελείωτη σειρά σούπερ επιδόσεων του Τζέισον, που δεν κωλώνει μπροστά σε τίποτα και βουτά διαρκώς με πρωτοφανή αυταπάρνηση για να σώσει όλο και περισσότερους, ακόμα και με γυμνά χέρια (διάβολε, το τέρας είναι κοντά 25 μέτρα, σχεδόν σαν μια επταόροφη πολυκατοικία, αλλά μασάει ο Τζ.;). Πώς το καταφέρνει τώρα μετά από χρόνια απραξίας και αφού μέχρι χτες (κυριολεκτικά) ήταν αλκοολικός, αυτό είναι άλλη ιστορία.
Αν πάντως θέλετε μια non stop περιπέτεια (με ολίγον φανταστικό στοιχείο), με τις απιθανότητες να διαδέχονται η μία την άλλη και με έναν υπερήρωα (έστω και αν δεν έχει υπερφυσικές ικανότητες), είναι η ταινία σας (με πατατάκια, μπύρες και άλλα καλά). Αν δεν τα έχετε βαρεθεί όλα αυτά φυσικά.
Πάντως όλα συγκλίνουν στο ότι οι αμερικάνοι χρειάζονται μονίμως κάποιον υπερήρωα (μεσία, ανίκητο, κάτι τέλος πάντων) για να τους σώσει, αφού μόνοι τους δεν... Αν και μάλλον όλη η ανθρωπότητα φαίνεται να χρειάζεται κάτι τέτοιο, αν κρίνουμε από το διεθνές σουξέ φιλμ σαν αυτό. Απλώς οι αμερικάνοι έχουν το know how στην κατασκευή τέτοιων...

"DIE HARD"... ΚΑΙ ΜΗ ΣΕ ΜΕΛΛΕΙ

Η σειρά των "Die Hard", παρά το ότι πρόκειται για το άκρον άωτον της ηρωικής απιθανότητας, περισσότερο από ό,τι άλλο με διασκέδαζε (το κατατάσσω φυσικά στις "ένοχες απολαύσεις"). Το πρώτο είχε γυριστεί το 1988, με τον μόνιμο Μπρους Γουίλις βεβαίως, από τον μετρ των ταινιών δράσης στα μέσα των 80ς και αρχές 90ς και μετά απολύτως εξαφανισθέντα (τι να απέγινε άραγε;) John McTiernan.
Όπου ο Μπρους είναι μπάτσος στη Νέα Υόρκη, που, παραμονές Χριστουγέννων, πάει στο Λος Άντζελες να συναντήσει τη γυναίκα του, στέλεχος πολυεθνικής εκεί, με την οποία βρίσκεται σχεδόν σε διάσταση, αλλά επιθυμεί να τα ξαναβρούνε. Βρίσκεται λοιπόν στο χριστουγεννιάτικο πάρτι που δίνει η εταιρία στον ουρανοξύστη της, όταν αυτός καταλαμβάνεται από τρομερά μεθοδικούς και έξυπνους, άψογα οργανωμένους, τέλεια οπλισμένους και πάνω απ' όλα αδίστακτους τρομοκράτες, οι οποίοι ωστόσο το παίζουν τρομοκράτες, αλλά στην πραγματικότητα το μόνο που θέλουν είναι 600τόσα ταπεινά εκατομμύρια. Οι καλεσμένοι θα πιαστούν όμηροι, ο ήρωάς μας τυχαία θα τη γλυτώσει και από εκεί και πέρα, επί δύο ώρες -- έχει και μεγάλη διάρκεια το άτιμο - είναι ολομόναχος εναντίον όλων!
Εντάξει, η απιθανότητα κυριολεκτικά χτυπάει κόκκινο, ο Μπρους τα κάνει όλα και συμφέρει αφού είναι πιο έξυπνος και πιο δυνατός απ' όλους, οι ταρζανιές διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς... έλα ντε όμως που, λόγω στιβαρής σκηνοθεσίας και σωστού timing, όλα αυτά τα αδύνατα καταφέρνουν νομίζω να καθηλώνουν τον θεατή... Υπάρχει και το "λίγο χιουμορ - λίγη συγκίνηση" για να δέσει η συνταγή, οπότε όλα καλά... Το θέμα είναι ότι το είδος αυτό του action movie το έχει κυριολεκτικά ξεχειλώσει το Χόλιγουντ (βλ. "Επικίνδυνες Αποστολές", Jason Statham κλπ. κλπ.) οπότε, προσωπικά τουλάχιστον, το έχω σκυλοβαρεθεί. Σκεφτείτε όμως ότι στην εποχή του ήταν ένα από τα πρώτα του είδους με τέτοιους σφιχτούς ρυθμούς, οπότε λογικά εντυπωσίασε (και γνώρισε φυσικά και 3 σίκουελ).
Προετοιμασμένοι λοιπόν με τόνους ποπ κορν και τη βεβαιότητα ότι θα δέίτε κάτι που δεν σηκώνει σοβαρή σκέψη (είναι μόνο για να το βλέπεις τέλος πάντων και όχι να το σκέπτεσαι), μάλλον θα το απολαύσετε.

Η ΑΝΤΡΙΚΗ ΦΙΛΙΑ, ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙς ΚΑΙ Η ΜΑΦΙΑ ΣΤΟ "BROOKLYN RULES"

Ο Michael Corrente είναι αμερικανός παραγωγός και ενίοτε σκηνοθέτης, δίχως βεβαίως καμιά λαμπρή καριέρα. Το 2007 πάντως γυρίζει το συμπαθητικό, χαμηλότονο "Brooklyn Rules", με θέμα τρεις φίλους που από παιδιά μεγαλώνουν μαζί στο όχι και τόσο αριστοκρατικό Μπρούκλιν.
Η ταινία παρακολουθεί τους ήρωες από παιδιά έως τα 30κάτι τους, κυρίως στη δεκαετία του 80, όταν τα γεγονότα γύρω από τις ζωές τους θα γίνουν δραματικά. Παρακολουθεί τις διαφορές στους χαρακτήρες και τις (επαγγελματικές και άλλες) επιλογές τους, την διαφορετική εξέλιξή τους και τους διαφορετικούς στόχους τους και, κυρίως, τις ποικίλες, πρόθυμες ή απρόθυμες σχέσεις τους με τη Μαφία, η οποία βεβαίως κυριαρχεί και ελέγχει τα πάντα στη γειτονιά. Και, πάνω απ' όλα, μιλά για τη φιλία, η οποία παραμένει ισχυρή όσα κι αν τους συμβούν.
Στο φιλμ, πάντα με σχετικά χαμηλότονο τρόπο, θίγονται και θέματα όπως η ταξική διαφορά των κατοίκων του Μπρούκλιν από άλλες, "καλύτερες" συνοικίες της Νέας Υόρκης, φυσικά το ακανθώδες και μάλλον αδύνατο να λυθεί θέμα της Μαφίας, η προσπάθεια να επιλέξει κανείς ανάμεσα στον "σωστό" και τον εγκληματικό δρόμο στη ζωή (σε τέτοιες περιοχές, στις ΗΠΑ ιδιαίτερα, ο δεύτερος δρόμος είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο). Είπαμε όμως ότι βασικό θέμα είναι η αντρική φιλία - ιδιαίτερα όταν αυτή είναι βαθιά ριζωμένη από τα παιδικά χρόνια - και η ευεργετική επίδρασή της στη ζωή. Τώρα βέβαια, κατά το φιλμ, η φιλία είναι ισχυρότερη από τις (έστω απαράδεκτες) ηθικές επιλογές, αλλά αυτό συμβαίνει συχνά και στην πραγματικότητα. Απλώς εδώ παραμένει ασχολίαστο και δίχως κριτική.
Συμπαθητικό φιλμ, δίχως ωστόσο, νομίζω, να είναι κάτι σπουδαίο.

Ο ΤΣΟΡΤΣΙΛ ΣΤΗΝ "ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ" ΤΟΥ

Να λοιπόν που ήρθε και η σειρά του Τσόρτσιλ να διαπρέψει στη μεγάλη οθόνη. Δια χειρός του  ενδιαφέροντος (ακόμα κι αν δεν σ' αρέσει κάποια συγκεκριμένη ταινία του) βρεττανού Joe Wright. Μιλάμε για την "Πιο Σκοτεινή Ώρα" του 2017.
Η ταινία περιγράφει όσα συνέβησαν το 1940, μια εποχή όπου οι γερμανοί ναζί κέρδιζαν κατά κράτος και Βρετανία, Ρωσία και Αμερική δεν είχαν μπει ακόμα  στον πόλεμο. Η Βρετανία σκεφτόταν να υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ (που ουσιαστικά θα σήμαινε ότι θα γινόταν υποχείριο του, καθώς όλη η υπόλοιπη Ευρώπη θα ήταν γερμανική). Και τότε, απροσδόκητα για πολλούς, πρωθυπουργός που θα διαδεχτεί τον άρρωστο Τσάμπερλεν εκλέγεται ο Τσόρτσιλ. Ο οποίος θα αλλάξει εντελώς πολιτική, θα παλέψει μέχρις εσχάτων και τελικά θα πείσει ακόμα και το βασιλιά ότι πρέπει να πολεμήσουν ενάντια στο ναζισμό.
Γιατί ο Τσόρτσιλ (του Συντηρητικού κόμματος) αποτελούσε έκπληξη; Κυρίως λόγω του εριστικού και αντιπαθούς χαρακτήρα του. Αριστοκράτης που "δεν είχε πάρει ποτέ το μετρό", σχεδόν αλκοολικός, αμετανόητος καπνιστής πούρων, απότομος και συχνά προσβλητικός με τους πάντες, με γουρουνίσια φάτσα, δεν ήταν αυτό που λέμε "κοσμαγάπητος". Ήταν όμως εξαιρετικά επίμονος , αυτό που λέμε "αγύριστο κεφάλι". Έτσι κατάφερε τελικά να επιβάλλει την άποψή του, που άλλαξε την ιστορία και την τροπή του πολέμου (φυσικά ο πόλεμος δεν κερδήθηκε μόνο από αυτό, αλλά σίγουρα έπαιξε μεγάλο ρόλο).
Όλα αυτά, τον δύσκολο και στρυφνό χαρακτήρα και τη επιμονή, ακόμα και σε στιγμές που όλα έδειχναν ότι θα λυγίσει, καταγράφει το φιλμ. Το οποίο βεβαίως παρακολουθείται μεν με ενδιαφέρον, αλλά δεν ξέρω αν θα γνώριζε τόση επιτυχία αν δεν το έπαιρνε πάνω του ο εκπληκτικά μεταμορφωμένος σε Τσόρτσιλ Γκάρι Όλντμαν (κάποιοι έχουν την ένσταση ότι τον έχει μετατρέψει σε ένα είδος καρικατούρας. Δεν ξέρω). Επίσης μη με ρωτήσετε αν τα γεγονότα είναι πέρα για πέρα πιστά στην πραγματικότητα. Ούτε κι αυτό το γνωρίζω. Η προσωπικότητα του Τσ. πάντως ήταν όντως κάπως έτσι. Για να το πούμε κομψά, αντιφατική. Όσο για το ότι οι Άγγλοι (όπως και οι αμερικάνοι) θα πολεμούσαν ντε και καλά τους ναζί, μη το θεωρείτε καθόλου δεδομένο. Λίγοι θα ήθελαν να εμπλακούν σε έναν εφιαλτικό πόλεμο με άγνωστη έκβαση αν ήταν δυνατό να τη γλυτώσουν. Απ' αυτή τη σκοπιά ο Τσ. ήταν ένας από αυτούς που έσωσαν εμάς, τις μελλοντικές γενιές δηλαδή, από ένα φριχτό παρόν (φαντάζεστε να είχε νικήσει ό,τι απεχθέστερο δημιούργησε ο 20ός αιώνας); Τώρα για το τίμημα που πλήρωσε ο λαός τότε... αποφασίστε εσείς. Η ιστορία δεν είναι ποτέ άσπρη - μαύρη, καλή ή κακή.
Τελικά αν θέλετε να μάθετε τα ιστορικά παρασκήνια και να απολαύσετε τον Όλντμαν δείτε του. Ως παραγωγή είναι βεβαίως λουστραρισμένη και άψογη. Όπως ξέρουν να κάνουν δηλαδή οι βρετανοί.

ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΙΚΗ ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ "OUT OF AFRICA"

Το 1985 ο Sidney Pollack (1934-2008) γυρίζει το ρομαντικό δράμα "Out of Africa" (Πέρα από την Αφρική), με τη Μέριλ Στριπ, τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τον Κλάους Μαρία Μπραντάουερ στους βασικούς ρόλους.
Το φιλμ είναι βασισμένο σε αυτοβιογραφικό βιβλίο της διάσημης δανέζας συγγραφέως Κάρεν Μπλίξεν. Η ηρωίδα λοιπόν (η Κάρεν δηλαδή) παντρεύεται κάπου στη δεκαετία του '10 ένα φίλο της όχι από έρωτα, αλλά περισσότερο για να δραπετεύσει από το ασφυκτικό περιβάλλον της πατρίδας της, και μετακομίζουν στην Αφρική (δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη αντίθεση σε όλα τα επίπεδα από το δίπολο Δανία - Κένυα), όπου κατέχει μια φάρμα. Η Κάρεν θα αγαπήσει τη νέα της πατρίδα, θα αποκτήσει καλές σχέσεις με τις εκεί φυλές, στις εκτάσεις που της ανήκουν θα δημιουργηθεί φυτεία καφέ... αλλά ο γάμος σύντομα θα καταρρεύσει. Το σημαντικό όμως είναι ότι θα γνωρίσει έναν κυνηγό με ελευθερο πνεύμα και ανάμεσά τους θα αναπτυχθει ένας παθιασμένος έρωτας με πολλά σκαμπανεβάσματα.
Όπως καταλαβαίνετε ο απόλυτος ρομαντισμός είναι εξ ορισμού εξασφαλισμένος. Τα πάθη, οι συγκινήσεις, οι χωρισμοί... Κι όλα αυτά σε ένα πέρα για πέρα εξωτικό περιβάλλον με λιοντάρια, ελέφαντες και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας. Το αφρικάνικο ντεκόρ είναι σίγουρα υποβλητικό - και αρκετά καρτποσταλικό / τουριστικό θα έλεγα, η φωτογραφία και η εικόνα εν γένει απόλυτα προσεγμένες, οι συγκινήσεις πολλές, ο καταιγισμός από Όσκαρ και η εισπρακτική επιτυχία αναμενόμενα. Βέβαια το φιλμ επικεντρώνεται στην προσωπική ιστορία της Μπλίξεν και πολύ λίγα μας λέει για την αποικιοκρατία, τη σχέση των λευκών με τους μαύρους που τους υπηρετούν κλπ. Μόνο για τις σχέσεις της ίδιας της ηρωίδας μ' αυτούς, οι οποίες είναι άψογες και αγαπησιάρικες.
Πέραν αυτών πάντως, αν σας αρέσουν τα χορταστικά (είναι και 161 λεπτά), βαθιά ρομαντικά, εξωτικά και "μεγάλα" φιλμ με τους μεγάλους έρωτες και τις έντονες συγκινήσεις, βρίσκεστε στο στοιχείο σας. Από τα πιο "τέτοια" που γύρισε ποτέ το Χόλιγουντ.

ΣΚΛΗΡΟΤΡΑΧΗΛΟΣ "HARPER"

O Jack Smight (1925-2003) υπήρξε κυρίως τηλεοπτικός σκηνοθέτης. Οι επιδόσεις του στη δεκαετία περίπου που ασχολήθηκε με το σινεμά δεν θα χαρακτηρίζονταν από κανέναν αξιοζήλευτες, ωστόσο το 1966 γύρισε ένα καλό, κατά τη γνώμη μου, νεο-νουάρ, το "Harper" (στην Ελλάδα είχε έναν παντελώς ηλίθιο και άσχετο τίτλο, κάτι με FBI και κάποιον Φάκελο, τα οποία ουδεμία απολύτως σχέση έχεουν με το φιλμ). Φιλμ με λαμπρό καστ με επικεφαλής στο ρόλο του ομώνυμου ντετέκτιβ τον Πολ Νιούμαν, αλλά και τους Λορίν Μπακόλ, Ρόμπερτ Βάγκνερ, Τζάνετ Λι και Σέλεϊ Γουίντερς.
Ο Χάρπερ είναι ένας "κουλ" ντετέκτιβ που προσλαμβάνεται από μία πλούσια σύζυγο για να ανακαλύψει τους απαγωγείς (κατά πάσα πιθανότητα) του εξαφανισμένου εκατομμυριούχου άντρα της. Αμέσως θα αντιληφτεί ότι η σύζυγος κάθε άλλο παρά συμπαθεί τον πιθανό απαχθέντα, ότι βρίσκεται σε διαρκή κόντρα με τη θετή κόρη της (κόρη του εξαφανισθέντος από άλλο γάμο), ότι ο γοητευτικός σωφέρ δεν ξέρουμε τι ρόλο ακριβώς παίζει... και πολλά άλλα τέτοια. Και οσο προχωρά το φιλμ η ιστορία γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, ενώ οι ύποπτοι πληθαίνουν.
Ακολουθώντας τα χνάρια του κλασικού νουάρ (μόνο που αυτό εδώ είναι έγχρωμο), η ταινία διαθέτει τον κλασικό κυνικό, μοναχικό ντετέκτιβ, τις επικίνδυνες γυναίκες, τις θανατερές ατάκες, την περίπλοκη ίντριγκα... όλα δηλαδή τα τυπικά γνωρίσματα του είδους. Και, φυσικά, την κριτική ματιά στον πολύ βρώμικο κόσμο του πλούτου, ο οποίος τις περισσότερες φορές στηρίζεται στο έγκλημα ή την απάτη. Το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του, όπως θα διαπιστώσετε στην πορεία, είναι ότι όλοι, μα όλοι οι χαρακτήρες (του ίδιου του ήρωα συμπεριλαμβανομένου, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τη συμπεριφορά του στις γυναίκες) είναι αρνητικοί περισσότερο ή λιγότερο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο (για να μη χαρακτηρίσουμε μερικούς καθάρματα). Έτσι, ενώ το φιλμ βλέπεται ευχάριστα, καταγράφει συγχρόνως έναν κάθε άλλο παρά αγγελικό κόσμο.
Δίχως να το χαρακτήριζω από τα αριστουργήματα του είδους, το απόλαυσα και δεν κουράστηκα καθόλου. Κάθε άλλο μάλιστα.
ΥΓ: Στη δεκαετία του 70 γυρίστηκε και 2ο φιλμ με τον Χάρπερ και τον Πολ Νιούμαν και πάλι.

ΤΟ "TOP SECRET" ΚΑΙ Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΩΜΩΔΙΑ

Κάποτε, στη δεκαετία του 80, υπήρχε ένα σκηνοθετικό και σεναριακό τρίο: Οι Jim Abrahams, David Zucker και Jerry Zucker, οι οποίοι "προσγειώθηκαν" στο χώρο της κωμωδίας με το "Airplane" του 1980. Το 1984 κάνουν τη δεύτερη ταινία τους στο ίδιο ακριβώς ντελιριακό, σουρεαλιστικό στιλ, το "Top Secret" (ηλίθιος ελληνικός τίτλος... "Άκρως... τρελό κι απόρρητο").
Όπου, κάπου στη δεκαετία του 50, νεαρός αμερικανός σούπερ σταρ του ροκ εντ ρολ πάει για μια συναυλία στην... Ανατολική Γερμανία. Το εκεί κομμουνιστικό καθεστώς παρουσιάζεται ως απόλυτα ναζιστικό, μια εντελώς παλαβή ιστορία διώξεων, απόπειρων δολοφονίας, συλλήψεων, αποδράσεων και... αντίστασης ξεκινά και, φυσικά, ο ήρωάς μας (ο νεαρός τότε Βαλ Κίλμερ) ερωτεύεται γερμανίδα, κόρη κρατούμενου ιδιοφυούς επιστήμονα...
Ξεχάστε κάθε, μα κάθε σεναριακή αληθοφάνεια. Εδώ τα πάντα συμβαίνουν για να παρωδηθούν "μέχρι θανάτου" ένα πλήθος από κλισέ, τόσο ενδοκινηματογραφικών (τρόπος λήψης, ηθοποιία, "καλοί" και "κακοί" κλπ.) όσο και συγκεκριμένων ειδών (ταινίες με ναζί, κατασκοπικές, περιπετειώδη θρίλερ, μιούζικαλ κλπ.) Κι όλα αυτά με ένα απόλυτα ντελιριακό, παράλογο και σουρεαλιστικό non stop χιούμορ, ενίοτε "χοντρό". Ξαναλέω ότι όλες οι καταστάσεις είναι απόλυτα προσχηματικές. Στην ουσία πρόκειται για μια ατέλειωτη παρέλαση κλισέ κάθε είδους, με μοναδικό σκοπό να ανατραπούν και να σατιριστούν. Πάντως εμένα δεν μου το βγάζετε από το μυαλό: Ουσιαστική επιρροή του κωμικού αυτού στιλ (εδώ σε κάπως πιο χοντροκομμένη βερσιόν) παραμένουν οι δαιμόνιοι Monty Python.
Απόλυτα διασκεδαστική αν ξεχάσετε κάθε μορφής αληθοφάνεια, είχε γίνει cult στα 80ς και συνεχίζει νομίζω να είναι ξεκαρδιστική σε αρκετά σημεία. Οπότε, για καθαρή διασκέδαση, ψάξτε την.

ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ "ΑΠΙΘΑΝΟΙ" ΚΑΙ Η ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ PIXAR

Ακόμα και η Pixar, αναμφισβήτητα η καλύτερη mainstream εταιρία animation, καταφεύγει κατά καιρούς στα σίκουελ. Τι να κάνουμε; Αυτοί όμως, για μια ακόμα φορά, καταφέρνουν να το κάνουν με χάρη και εξυπνάδα ή, τέλος πάντων, να εξασφαλίζουν ένα απόλυτα διασκεδαστικό αποτέλεσμα, ακόμα κι αν λείπει η αρχική έκπληξη του πρώτου φιλμ. "Οι Απίθανοι 2" λοιπόν (Incredibles 2) του Brad Bird (2018) συνεχίζουν τις περιπέτειες τής όντως απίθανης οικογένειας υπερηρώων, κάνοντας πλάκα φυσικά - επί τη ευκαιρία - και στα κλισέ του είδους.
Η οικογένεια αναγκάζεται να απέχει από ηρωικές πράξεις, που είναι παράνομες. Ένας πλούσιος ωστόσο θέλει να αποκαταστήσει την... "υπερηρωικότητα". Μόνο που όταν θα καλέσει κάποιο μέλος να σώσει για μια ακόμα φορά τον κόσμο - και να γίνει σούπερ σταρ - αυτός δεν θα είναι ο πάτερ φαμίλιας, αλλά η σύζυγός του, ενώ ο τελευταίος πρέπει να μείνει σπίτι και να ασχοληθεί με τα οικιακά. Εν τω μεταξύ η κόρη αντιμετωπίζει εφηβικά προβλήματα, ενώ οι ανεξέλεγκτες υπερδυνάμεις του βρέφους της οικογένειας αυξάνονται ανεξέλεγκτα...
Εγγυημένη διασκέδαση, περιπέτεια και δράση που συνδυάζεται με πολύ χιούμορ, αλλά και προβληματισμός για το ρόλο των Media, τη διαφήμιση και την "τηλεοπτική" εικόνα των κάθε λογής σταρ, και, βεβαίως, για τις "οικογενειακές αξίες / προτεραιότητες" και τα στερεότυπα των φύλων.
Αν και νο 2 λοιπόν, απολαύστε το! Η Pixar κάνει πολύ καλά αυτό που ξέρει να κάνει.

"OCEAN'S EIGHT" : ΤΩΡΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΘΗΛΥΚΟ!

Σας έχω πρήξει φοβάμαι: Βαριέμαι αυτά τα εξωπραγματικά φιλμ με εξωπραγματικές ληστείες, οι οποιες σχεδιάζονται με εξωπραγματικά λεπτομερείς προβλέψεις και πετυχαίνουν με εξωπραματική ακρίβεια. Και, πολύ περισσότερο, βαριέμαι το σύγχρονο Χόλιγουντ, το οποίο είναι πλέον παντελώς ανέμπνευστο και προφανώς διοικείται αποκλειστικά από λογιστές και οικονομολόγους, για τους οποίους είναι ακριβώς το ίδιο αν πουλάνς πατάτες ή ταινίες, φτάνει να βγάλουν λεφτά, και γι' αυτό παράγουν πλέον σχεδόν αποκλειστικά σίκουελ και ριμέικ - αφού τα βγάζουν τα λεφτά τους, τι μας νοιάζει;
Οπότε σειρά έχει και η 4η συνέχεια των "Ocean's Τάδε", με το "Ocean's Eight" του 2018 σε σκηνοθεσία του πετυχημένου τελευταία (με αντίστοιχα φιλμ) Gary Ross. Όπου η συγκλονιστική πρωτοτυπία είναι ότι αυτή τη φορά η συμμορία που σχεδιάζει και πραγματοποιεί ληστείες "που δεν γίνονται" αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες, οπότε χαζεύουμε και τη σχετική μάζωξη των σταρ: Σάντρα Μπούλοκ, Κέιτ Μπλάνσετ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Αν Χαθαγουέι, Ριάνα κλπ. Όπου η Μπούλοκ είναι η αδελφή του αδικοχαμένου Όσιαν (ο Κλούνεϊ στα άλλα φιλμ) και εγκέφαλος του σχεδίου, με δεξί της χέρι την Μπλάνσετ. Και αυτή τη φορά οργανώνουν την παντελώς απίθανη ληστεία διάσημου περιδέραιου από διαμάντια κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των πάντων, σε ένα από τα διασημότερα events της χρονιάς, χρησιμοποιώντας σαν όχημα - εν αγνοία της - το χαζό σούπερ μοντέλο Χαθαγουέι.. Μάλιστα.
Υπάρχει το σασπένς (μη φοβάστε, όλα τακτοποιούνται κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή), υπάρχουν οι ανατροπές, υπάρχει το χιούμορ... όλη η τυπική συνταγή των προηγούμενων φιλμ, μην και λείψει το παραμικρό κι τσινίσουν οι θεατές. Και υπάρχουν και μια σειρά από τρύπες στο σενάριο (βαριέμαι να αναφέρω τώρα) και υπάρχουν αυτά τα συνεχή "ε, αυτό δε γίνεται με τίποτα στην πραγματικότητα"! Παρ΄όλα αυτά - και παρά την δηλωμένη προσωπική μου βαρεμάρα - ξέρω ότι πολλοί θα το δουν ευχάριστα με πίτσα, τσιπς ή ό,τι άλλο και θα το θεωρήσουν μια εντελώς ανώδυνη καλοκαιρινή απόλαυση (αυτός είναι ο στόχος άλλωστε). Γι' αυτούς λοιπόν προσωπικά συνιστώ θερινό. Κι αν παραπονεθείτε "μα έχουμε δει άλλα 100 τέτοια"... τι να κάνω; Εγώ σας προειδοποίησα.

ΠΩΣ Ο "MIYAMOTO MUSASHI" ΕΓΙΝΕ ΣΑΜΟΥΡΑΪ

Ο Hiroshi Inagaki (1905-1980) είναι ένας από τους πολλούς γιαπωνέζους δημιουργούς που είναι μάλλον άγνωστοι στη Δύση. Από τους παραγωγικότερους μάλιστα (γύρω στις 80 ταινίες). Το 1954 γυρίζει το "Miyamoto Musashi" (γνωστό και ως "Samurai I"). Πρόκειται για το πρώτο μέρος (εξ ου και το Ι στον τίτλο) μιας τριλογίας του σκηνοθέτη για τον θρυλικό (στην Ιαπωνία, εγώ δεν...) ομώνυμο πολεμιστή, με πρωταγωνιστή τον Τοσίρο Μιφούνε.
Εδώ παρακολουθούμε τη νεανική ζωή του ήρωα. Ο Musashi ξεκινά ως καβγατζής, θερμοκέφαλος νεαρός, με μεγάλη δύναμη και επιδεξιότητα στα όπλα εκ φύσεως, που το σκάει με τον καλύτερο φίλο του από το εξαθλιωμένο μικρό χωριό τους με σκοπό να δοξαστούν στον πόλεμο και να γίνουν τιμημένοι σαμουράι. Ο πόλεμος όμως μόνο υπέροχος και δοξασμένος δεν είναι και θα γυρίσουν καταρρακωμένοι. Οι πορείες τους ωστόσο θα χωρίσουν, όταν ο φίλος του θα γνωρίσει μια γυναίκα και θα ακολουθήσει έναν πιο "σώφρονα" δρόμο στη ζωή, ενώ ο Musashi θα συνεχίσει από μάχη σε μάχη και από επιπολαιότητα σε  επιπολαιότητα τις περιπέτειές του, θα γίνει καταζητούμενος και θα συναντηθεί με έναν ιερέα, του οποίου η επίδραση στη ζωή θα είναι μεγάλη.
Έγχρωμο φιλμ με συχνά πανέμορφες εικόνες που καταγράφει την πορεία του ήρωα από τη νεανική αφροσύνη και τον ανεξέλεγκτο "τσαμπουκά" σε μια πιο ώριμη και φιλοσοφημένη θεώρηση της ζωής. Ταυτόχρονα διερευνά την αντιφατική σχέση του με τις γυναίκες (θέλει να ερωτευτεί, από την άλλη όμως τις αποφεύγει διότι θα γίνουν εμπόδιο στα όνειρά του αρχικά και στην απόφασή του για προσωπική βελτίωση αργότερα). Επίσης η ταινία διαθέτει έντονο αντιπολεμικό στοιχείο και μια σκεπτικιστική ματιά προς την έννοια του "ηρωισμού" (τελικά ποιος είναι "ήρωας" και ποιος απλώς θερμοκέφαλος;)
Σημαντικό φιλμ για τη εποχή του (όλη η τριλογία, αλλά μόνο αυτό το 1ο μέρος έχω δει), σε μια εποχή όπου η ηττημένη Ιαπωνία προσπαθούσε να βρει τον δρόμο της ανάμεσα στην ανεξέλεγκτη δυτικοποίηση αφ' ενός και στην παράδοση αφ΄ετέρου, που θέτει ερωτήματα και δημιουργεί σκέψεις για το τι είναι τελικά σημαντικό στη ζωή, δίχως να μας δίνει έτοιμα συμπεράσματα (δεν είναι τυχαίο ότι παρακολουθεί με συμπάθεια τις διαφορετικές πορείες και των δύο φίλων). Ενδιαφέρον!

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ "IRIS"

Καθώς οι γάλλοι προσπαθούν (όχι πάντοτε με επιτυχία) να αναπτύξουν "σινεμά είδους", οι κωμωδίες και τα αστυνομικά φιλμ μυστηρίου (μεταξύ άλλων) αυξάνονται. Στα τελευταία ανήκει και η "Iris" (2016) του Jalil Lespert, ένα (όχι μεταφυσικό) θρίλερ, με τον απαραίτητο τα αρκετά τελευταία χρόνια γάλλο πρωταγωνιστή Romain Duris.
Όπου η "αγαλματένια" σύζυγος τραπεζίτη εξαφανίζεται από τη μία στιγμή στην άλλη καθώς αυτός πάει να πληρώσει το λογαριασμό εστιατορίου. Σύντομα ο απελπισμένος σύζυγος θα λάβει τηλεφώνημα όπου ζητούνται λύτρα για την απαγωγή της γυναίκας του, ενώ στην όλη ιστορία εμπλέκεται με όχι ξεκάθαρο τρόπο ένας υδραυλικός. Γρήγορα θα μάθουμε ότι η ίδια η Iris δεν είναι άμοιρη ευθυνών, το μυστήριο όμως θα συνεχίσει να πυκνώνει.
Αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου λοιπόν με αρκετά πολύπλοκο σενάριο, κάμποσες ανατροπές και μια δόση ερωτικής διαστροφής. Δε νομίζω ότι θα κουράσει κανέναν ούτε όμως το θεωρώ και κάτι ιδιαίτερα σημαντικό - και, όπως συχνότατα συμβαίνει στο είδος αυτό, δεν το βρήκα απόλυτα πειστικό, αλλά σ' αυτό πολλοί θα αντιτάξουν ότι το γεγονός αυτό αποτελεί μέρος των συμβάσεων του συγκεκριμένου είδους. Πάντως, αν είστε φίλοι αυτών των θρίλερ, βλέπεται ευχάριστα - δίχως όμως τίποτα περαιτέρω. Και μερικοί ίσως παραπονεθούν για σεναριακά κενά.

"ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ" ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Ο Baltasar Kormakur είναι ο γνωστότερος διεθνώς ισλανδός σκηνοθέτης. Ξεχώρισε στην αρχή με καλές ταινίες στη χώρα του, πήγε στο Χόλιγουντ... και εκεί έγινε ένας σκηνοθέτης παντός καιρού, τουτέστιν γυρίζει διαφόρων ειδών φιλμ. Ό,τι προκύψει. Όπως το "Μετά την Καταιγίδα" (Adrift) του 2018.
Πρόκειται για τυπική ταινία επιβίωσης, βασισμένη, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοια φιλμ, σε αληθινή ιστορία. Μια ατίθαση κοπέλα που γυρίζει όλο τον κόσμο δουλεύοντας σε σκάφη - και αρνούμενη να χάσει την  ελευθερία της - γνωρίζει κάπου στα Φίτζι τον έρωτα της ζωής της, μια αληθινή αδελφή ψυχή με το ίδιο πάθος για την ιστιοπλοϊα και την περιπλάνηση. Αναλαμβάνουν να φέρουν ένα σκάφος στην Αμερική, πέφτουν σε τρομακτική καταιγίδα και μένουν ακυβέρνητοι στο μέσον του ωκεανού και μάλιστα με εκείνον σοβαρά τραυματισμένο. Από εκεί και πέρα έχουμε την τυπική ιστορία επιβίωσης: Πώς τα καταφέρνεις (αν τα καταφέρεις) σε τέτοιες εφιαλτικές συνθήκες με ελάχιστες προμήθειες;
Η ταινία αφηγείται την ιστορία της με συνεχή μπρος - πίσω στο χρόνο (μαθαίνουμε σιγά σιγά το πώς γνωρίστηκαν και πώς βρέθηκαν στη δεινή θέση που βρέθηκαν) και στο τέλος μας επιφυλάσσεται μια έντονη ανατροπή. Από εκεί και πέρα... ξέρετε... η δύναμη της θέλησης, η εφευρετικότητα, το ένστικτο επιβίωσης, ο έρωτας που φουντώνει, ο υπεράνθρωπος αγώνας, αρκετές δόσεις συγκίνησης... όλα αυτά. Ομολογώ ότι μάλλον κουράστηκα κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης και, γενικά, παρά τα μη γραμμικά παιχνίδια στην αφήγηση που προσδίδουν κάποιο ενδιαφέρον, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα.

"Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ" ΕΝ ΜΕΣΩ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

Ο Peter Medak είναι ούγγρος, αλλά ζει και δουλεύει στη Βρετανία, κάνοντας κυρίως τηλεόραση - και μερικές ενδιαφέρουσες ταινίες. Το 1993 γυρίζει το "Ο Ρωμαίος Αιμορραγεί" (Romeo is Bleeding) με τον πάντα καλό Γκάρι Όλντμαν και την ιδιαίτερ σέξι Λένα Όλιν, ένα άγριο αστυνομικό και ερωτικό φιλμ, που πάνω απ' όλα μιλά για ανεξέλεγκτα πάθη.
Ο ήρωας είναι ένας απόλυτα διεφθαρμένος μπάτσος. Συνεργάζεται με το οργανωμένο έγκλημα ώστε να "εξαφανιστούν" επικίνδυνοι μάρτυρες και είναι έρμαιο των ερωτικών του παθών - προσπαθώντας συγχρόνως να το κρύψει από τη γυναίκα του. Ώσπου θα πέσει θύμα των ίδιων των παρανομιών του: Οι "βρώμικοι" συνεργάτες του θα τον αναγκάσουν να αναλάβει ο ίδιος τη δολοφονία μιας επικίνδυνης - και ολίγον ψυχοπαθούς - ρωσίδας δολοφόνου, από τις καταθέσεις της οποίας κινδυνεύουν. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι εκείνη δεν είναι μόνο η πιο επικίνδυνη, αλλά και η πιο σέξι γυναίκα που έχει γνωρίσει...
Άγρια πάθη, η ακραία (καρικατούρα σχεδόν) μοιραία γυναίκα, βία και αυτοκαταστροφικές τάσεις, σχέσεις και ενέργειες συνθέτουν ένα ζοφερό, ασφυκτικό νεο-νουάρ, που αγγίζει τα όρια της διαστροφής (σε κάποια σημεία στο νου μου ήρθε ακόμα και το "άρρωστο" "Crash" του Κρόνενμπεργκ). Η ιστορία είναι ίσως σεναριακά κάπως τραβηγμένη, αυτό όμως δεν μειώνει την κινηματογραφική απόλαυση - αν σας αρέσουν οι οριακές, "βρώμικες" ιστορίες. Φυσικά η αστυνομική διαφθορά βρίσκεται σε πρώτο επίπεδο, αλλά ο στόχος δεν είναι η καταγγελία, αλλά η δημιουργία της κατάλληλης σκοτεινής ατμόσφαιρας. Κάτι σαν "Bad Lieutenant", αλλά με πολυπλοκότερο σενάριο (σαν ίντριγκα εννοώ).
Νομίζω ότι θα το απολαύσουν οι φίλοι σκοτεινών και βίαιων αστυνομικών ιστοριών.

"LOVING PABLO": ΕΡΩΤΑΣ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΛΗΣΤΙΑ

Το "Loving Pablo" (2017) του ισπανού Fernando Leon de Aranoa είναι ένα φιλμ για τη ζωή και την "καριέρα" του διαβόητου ναρκέμπορα Πάμπλο Εσκομπάρ, με τον Χαβιέ Μπαρδέμ και την Πενέλοπε Κρουζ στους βασικούς ρόλους. Και, φυσικά, βασίζεται στην αληθινή ιστορία.
Ο Εσκομπάρ μεσουράνησε στις δεκαετίες 80 και 90. Άπληστος, συχνά κτηνώδης, εξουσιομανής, μνησίκακος προς τους αντιπάλους του, ταυτόχρονα ευεργέτης των απελπιστικά φτωχών κατώτερων στρωμάτων της Μενταγίν (δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κολομβίας), οι οποίοι ζουν σε σκουπιδότοπους, λατρεύτηκε απ' αυτούς, δημιούργησε έναν πανίσχυρο ιδιωτικό στρατό, εξόντωσε "συνάδελφους" αντιπάλους, διέφθειρε τους πάντες, αλλά και ερωτεύτηκε παράφορα (παράλληλα με την κανονική του σύζυγο) μια διάσημη τηλεπερσόνα της χώρας του. Επίσης εξελέγει βουλευτής (!!!) - αν και όχι με πολύ καθαρό τρόπο βεβαίως - και ίσως το γεγονός αυτό και η έντονη αντίδραση που προκάλεσε, να υπήρξε η αρχή της πτώσης του.
Το φιλμ βασίζεται στην ερμηνεία του "μεταμορφωμένου" Μπαρδέμ και παρακολουθεί τα έργα και τις ημέρες του διάσημου κακοποιού, που έφτασε να σχετίζεται με τα μεγαλύτερα ονόματα (σε όλα τα επίπεδα) της χώρας του - και οι οποίοι βεβαίως γνώριζαν πολύ καλά, όπως και οποιοσδήποτε άλλος, το ποιόν του και την προέλευση των εκατομμυρίων του. Έτσι καταδεικνύεται μια "βάρβαρη" και εμμονική προσωπικότητα, η οποία βεβαίως θα προκαλέσει την αυτοκαταστροφή της κυρίως λόγω της δίψας της για εξουσία και της απληστίας της, η οποία ωστόσο διαθέτει και γοητευτικές ή "τρυφερές" πλευρές, αλλά και η πλήρης διαφθορά (κυριολεκτικά ως το κόκκαλο) μιας ολόκληρης κοινωνίας. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Διαθέτουν πολλές και συχνά αντιφατικές πλευρές.
Φυσικά δεν έχω ιδέα για το πόσο πιστό στα γεγονότα και στην προσωπικότητα του Εσκομπάρ παραμένει το φιλμ. Σε γενικές γραμμές πάντως έτσι έγιναν τα πράγματα. Είδα λοιπόν το βιογραφικό αυτό φιλμ με ενδιαφέρον, σίγουρα δεν βαρέθηκα, δεν το θεωρώ πάντως και τίποτα εξαιρετικό. Δείτε το αν σας ενδιαφέρει το συγκεκριμένο θέμα - και οι καλές ερμηνείες.
ΥΓ: Πολύ φοβάμαι πάντως ότι η συγκεκριμένη, παντελώς ακραία περίπτωση, δείχνει το δρόμο για την πορεία που ακολουθεί ολόκληρος ο κόσμος σήμερα. Τέτοιοι έμποροι κάθε είδους, παράνομοι με διάφορους τρόπους, δεν κινούν τα νήματα και κυβερνούν στην ουσία τα πάντα, χρησιμοποιώντας τους πολιτικούς και άλλες νόμιμες εξουσίες ως πιόνια; Φαίνεται πλέον όλο και περισσότερο. Απλώς γίνεται πιο συγκαλυμμένα και "ευγενικά"...

ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Καιρός για διακοπές. Αφήνουμε τα πάντα πίσω μας και κολυμπαάμε. Το ίδιο εύχομαι και για σας. Ραντεβού κάπου μετά τον 15αύγουστο. Α, και να προσπαθησετε να ευχαριστηθείτε ταινίες σε δροσερά θερινά.

ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΗ "DARLING"

Το Free Cinema του πρώτου μισού της δεκαετίας του 60 υπήρξε ένα σημαντικό κίνημα του βρετανικού κινηματογράφου. Το 1965 ένας από τους πρωτεργάτες του, ο John Schlesinger (1926-2003), γυρίζει το "Darling" με την Τζούλι Κρίστι στα πιο όμορφά της και τους Ντερκ Μπόγκαρντ και Λόρενς Χάρβεϊ. Και απομυθοποιεί έτσι το περίφημο "Swinging London", που τότε ήταν πιθανόν το πιο "trendy" μέρος του πλανήτη.
Η ηρωίδα είναι ένα όμορφο, γοητευτικό μοντέλο. Η εμφάνιση και το στιλ της κάνουν όλες τις πόρτες να της ανοίγουν. Ωστόσο εκείνη χαρακτηρίζεται από αμοραλισμό, επιπολαιότητα, απληστία. Θέλει πλούτο και δόξα. Θα αλλάξει πολλές αγκαλιές αφήνοντας πίσω της συντρίμια (ένας διανοούμενος τηλεπαρουστής σοβαρών εκπομπών, ένας playboy από τον χώρο των μπίζνες του θεάματος, ένας πλούσιος ιταλός ευγενικής καταγωγής κλπ.), θα κατακτήσει το όνειρο του πλούτου... και μετά;
Το φιλμ αποτελεί ένα ζωντανό πορτρέτο των υπέροχων και ταραγμένων 60ς - η τέχνη, η διανόηση, ο κοσμοπολιτισμός, τα πάρτι, ο έρωτας, το σεξ - αλλά και ένα δραματικό τελικά πορτρέτο της ηρωίδας. Η οποία αναζητά όπως είπαμε πλούτο και φήμη, αλλά μέσα της είναι κενή. Όμορφη, "τσαχπίνα", μοντέρνα, μπορεί εύκολα να κάψει καρδιές. Από την άλλη στερείται ηθικής, είναι άπληστη, δεν διστάζει να καταστρέψει ανθρώπους απλώς παρατώντας τους... Το πρόβλημά της συνοψίζεται στο ότι ουσιαστικά, παρά την εντυπωσιακή γοητεία που αποπνέει, μέσα της είναι απόλυτα κενή, στερείται ενδιαφερόντων. Περιφέρεται (και έλκεται) από χρυσό σε χρυσό επιπόλαια, δίχως ουσιαστικά να τη γεμίζει τίποτα. Η τιμωρία θα έρθει - σε ψυχολογικό επίπεδο εννοώ.
Έτσι η ταινία είναι, όπως είπαμε. πορτρέτο των ανήσυχων 60ς και του θρυλικού Swinging London ιδιαίτερα, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα απομυθοποιητική καθώς αποκαλύπτει την κενότητα πολλών από τους πρωταγωνιστές τους. Κάτω από μια ζαλιστική, εύθυμη, διαρκώς ανανεούμενη και απαστράπτουσα επιφάνεια κρύβεται το απόλυτο κενό, κάνοντας το ευχάριστο και χαρούμενο σε πρώτη όψη φιλμ κατά βάθος δραματικό και πικρό. Συγχρόνως όμως παραμένει ευρηματικό και φρέσκο μέχρι τις μέρες μας. Συνίσταται!

"THE MIGHTY" Ή ΟΤΑΝ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ ΑΡΜΟΝΙΚΑ

Ο βρετανός Peter Chelsom έχει φτιάξει κάποιες συμπαθητικές ταινίες. Ανάμεσά τους και το "The Mighty" του 1998 (με τον ηλίθιο ελληνικό τίτλο... "Μια Υπέροχη Γυναίκα" (!!!). Με λαμπρό καστ (Σάρον Στόουν, Χάρι Ντιν Στάντον, Τζίνα Ρόουλαντς, Γκίλαν Άντερσον κ.ά.) είναι η ιστορία δύο παιδιών, λίγο πριν την εφηβεία, που αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις ατόμων με ειδικές ανάγκες για εντελώς διαφορετικούς λόγους: Ο ένας πάσχει από σύνδρομο Morquio (κινητικά προβλήματα και άλλα και όλα αυτά δυστυχώς οδηγούν σε σχετικά σύντομο dead line), πλην όμως έχει εξαιρετικό μυαλό και αφάνταστες γνώσεις. Το όλο πορτρέτο θυμίζει κάπως Hawkins. Ο άλλος είναι εξαιρετικά ογκώδης και κάπως καθυστερημένος και υφίσταται διαρκές μπούλινγκ στο σχολείο. Όταν οι δύο αυτοί θα συμμαχήσουν (και συγχρόνως θα γίνουν όχι μόνο οι καλύτεροι φίλοι, αλλά ο μοναδικός φίλος που έχει ο καθένας τους), θα γίνουν μία σούπερ - μονάδα (το μυαλό και το σώμα), πετυχαίνοντας απίστευτα πράγματα.
Το φιλμ είναι τρυφερό, ευαίσθητο, συχνά συγκινητικό - και άλλοτε με χιούμορ - και βλέπεται ευχάριστα (από μένα τουλάχιστον). Ίσως κάπου να γίνεται μελό - αναμενόμενο με τέτοιο θέμα, αλλά συνολικά το βρήκα αρκετά καλό και σχετικά πρωτότυπο. Και, φυσικά, μιλά για την αποδοχή του διαφορετικού και τη δύναμη της φιλίας. Δώστε του μια ευκαιρία.

Ο ΣΤΑΘΜΟΣ 13 (ΞΑΝΑ)ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

Από τη μανία των ριμέικ δεν γλυτώνει τίποτα (διότι το Χόλιγουντ δεν κατάντησε χτες ανέμπνευστο, πάνε αρκετά χρόνια τώρα). Έτσι λοιπόν το 2005 ο γάλος Jean-Francois Richet ξαναγυρίζει  το θρυλικό "Σταθμός 13 δέχεται Επίθεση" (Assault on Prencinct 13) του 1976, του Carpenter φυσικά, όταν ακόμη αυτός ήταν στις δόξες του. Με καλό καστ μάλιστα (Ίθαν Χοκ, Γκάμπριελ Μπερν, Λόρενς Φισμπερν κ.ά.)
Όπου τη νύχτα της πρωτοχρονιάς ένας αστυνομικός σταθμός, στον οποίο έχουν ξεμείνει τρεις όλοι κι όλοι μπάτσοι που έχουν βάρδια χρονιάρα μέρα, αναγκάζεται να "φιλοξενήσει" έναν τρομερά επικίνδυνο εγκληματία, που είναι αδύνατο να μετακινηθεί περαιτέρω λόγω σφοδρής χιονοθύελλας. Και η έξωθεν λυσσασμένη επίθεση, που μετατρέπεται σε κανονική πολιορκία όσο κρατά η νύχτα και η θύελλα,  δεν αργεί να αρχίσει. Μόνο που οι έγκλειστοι σύντομα θα διαπιστώσουν ότι οι επιτιθέμενοι δεν είναι οι σύντροφοι του κακοποιού που θέλουν να τον ελευθερώσουν, αλλά...
Το πρωτότυπο φιλμ είναι πραγματικό υπόδειγμα σασπένς. Από την άλλη ο Richet δεν είναι κακός σκηνοθέτης (μετά από τον "Σταθμό" έκανε το πολύ ενδιαφέρων "Υπ' Αριθμόν 1 Δημόσιος Κίνδυνος" για τον διαβόητο κακοποιό Μεσρίν). Οπότε και το φιλμ αυτό (ο δεύτερος "Σταθμός" εννοώ), διατηρεί το σασπένς, βλέπεται απνευστί, και κάνει (μία ακόμη) καταγγελία για την αστυνομική διαφθορά. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι έπληξα. Όμως, διάβολε, το είχα ξαναδεί! Καλό ήταν, αλλά αν ήταν και πρωτότυπο... Όπως καταλάβατε, πιστεύω ότι και τα καλά ριμέικ δεν παύουν να επιβεβαιώνουν το ανέμπνευστο του σύγχρονου Χόλιγουντ που λέγαμε πριν.