"ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΟΣΤΩΝ" : ΣΙΡΙΑΛ ΚΙΛΕΡΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

 

Μετά τη "Σιωπή των Αμνών" και την τεράστια επιτυχία της η μόδα των σίριαλ κίλερς ανέβηκε κατακόρυφα. Αν υπήρχαν τόσοι όσοι έχουν υπάρξει στην οθόνη δε νομίζω ότι θα επιβίωνε κανείς μας... Τέλος πάντων ο "Συλλέκτης Οστών" (The Bone Collector) γυρίστηκε το 1999 από τον Phillip Noyce, διαθέτει μια κάπως πρωτότυπη ιδέα, αλλά και την Αντζελίνα Τζολί και τον Ντέντζελ Ουάσινγκτον.

Ο τελευταίος είναι ένας σούπερ ντετέκτιβ, κάτι σαν σύγχρονος Σέπλοκ Χολμς που χρησιμοποιεί, βεβαίως, την πιο προηγμένη τεχνολογία, αλλά, μετά από μια οδυνηρή περιπέτεια είναι ανάπηρος. Διευθύνει λοιόν τις έρευνες από το σπίτι του καθηλωμένος στο κρεβάτι (μπορεί να κινήσει μόνο το κεφάλι και τα χέρια του). Οπότε είναι αποκλειστικά και μόνο ένας λαμπρός εγκέφαλος. Εκείνη είναι μια κοινή αστυνομικός, που, όταν ανακαλυπτεται τυχαία το πρώτο πτώμα, κάνει με τόση οξυδέρκεια και επιτυχία τη δουλειά της (συλλογή στοιχείων κλπ.), που ο ανάπηρος ντετέκτιβ εντυπωσιάζεται και την χρήζει, με το έτσι θέλω, μόνιμη (και μερικές φορές σχεδόν αποκλειστική) συνεργάτη του, δίνοτας εντολές ή ιδέες από μακριά. Μαζί λοιπόν θα κυνηγήσουν έναν ανατριχιαστικό δολοφόνο.

Είναι καλογυρισμένο, κρατά σε αγωνία τον θεατή, διαθέτει την πρωτότυπη ιδέα που ανέφερα, αλλά, είπαμε, όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί. Επίσης μια πιο ψύχραιμη ματιά θα αποδείκνυε ότι μάλλον ελάχιστα απ' αυτά θα ήταν δυνατόν να συμβούν στην πεζή πραγματικότητα... Αλλά αυτό δεν πειράζει και τόσο, με την έννοια ότι σε πολλά είδη ταινιών αποδεχόμαστε τις συμβάσεις του κάθε είδους και κάνουμε τα στραβά μάτια στην αναληθοφάνεια... Εδώ πάντως παράλληλα παρακολουθούμε και τη σχέση των δύο πρωταγωνιστών, η οποία θα περάσει από πολλά, διαφορετικά στάδια, για να καταλήξει σε ένα μάλλον γελοίο και απίθανο τέλος.

ΟΚ, θα περάσετε δύο ώρες με σασπένς και μυστήριο, αλλά δεν είναι και τίποτα σπουδαίο...

ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ "X-MEN"

 

Το είπαμε. Δεν συμπαθώ τις υπερηρωικές ταινίες. Ωστόσο τα διάφορα X-Men είναι από τα λίγα φιλμ του είδους προς τα οποία τρέφω μια κάποια συμπάθεια. Ο λόγος είναι αυτό το χαρακτηριστικό θέμα του φόβου της διαφορετικότητας που διαθέτει στη βάση του ο μύθος τους. Έτσι, όταν το 2000 ο Bryan Singer γύρισε τους πρώτους X-Men τους είδα με συμπάθεια και μετά, από κεκτημένη ταχύτητα, είδα και τους υπόλοιπους.

Σε έναν κόσμο που φοβάται και προσπαθεί να εξοντώσει τους μεταλλαγμένους (αυτούς με κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες δηλαδή), ένας ανάπηρος επιστήμονας με εξαιρετική διάνοια (μεταλλαγμένος και ο ίδιος) συγκεντρώνει γύρω του, σε ένα είδος σχολής, παιδιά με αποκλίσεις από το κανονικό. Για να τα προστατέψει, αλλά και για να τα εκπαιδεύσει. Εκεί καταφεύγει για να γλυτώσει η έφηβη Ρογκ, αλλά και ο παλαίμαχος, βασανισμένος Γουλβερίν (αυτός άθελά του). Η πάλη ενάντια στους ῾῾κακούς῾῾ μεταλλαγμένους δεν θα αργήσει να αρχίσει.

Εντάξει. Σας είπα ότι μ᾽αρέσει ο βασικός μύθος. Εξ άλλου τότε, το 2000, δεν είχαμε ακόμα πήξει τόσο πολύ στους υερήρωες, με το Χόλιγουντ να μας πετά στα μούτρα έναν τέτοιο κάθε μήνα. Οπότε το θέαμα, οι προεκτάσεις της ιστορίας (φοβόμαστε και διώκουμε κάθε διαφορετικό από εμάς, χαρακτηριστικό της σκληρής εποχής μας με θύματα κάθε είδους) και μερικές συγκινητικές ιστορίες γύρω από κάποιες περιπτώσεις μεταλλαγμένων, το κάνουν να βλέπεται ευχάριστα. Βέβαια, για να πούμε και τα κακά, δεν παύει σε καμία περίπτωση να ακολουθεί το τυπικό, βαρετό ῾῾πατρόν῾῾κάθε φιλμ του είδους: Το όποιο ενδιαφέρον μένει στο πρώτο μισό κι έπειτα ακολουθεί μια βαρετή, συνηθως βαβουριάρικη και εφετζίδικη κλωτσοπατινάδα (ναι, ξέρω, όχι ακριβώς, υπάρχουν ακτίνες, διανοητικές δυνάμεις, τηλεκινήσεις και χίλια δυο άλλα, ΟΚ) ανάμεσα στους καλούς και τους πολύ κακούς, με διακύβευμα την ίδια τη σωτηρία του κόσμου (του πλανήτη, του σύμπαντος κλπ.). Από αυτό το πατρόν λοιπόν δεν μπορεί να ξεφύγει το συγκεκριμένο φιλμ. Αλλά είπαμε: Τότε δεν είχαμε φάει ακόμα στη μάπα όλους αυτούς τους πράσινους, κόκκινους, με μαγικά σφυριά, ασπίδες, λάσα, με κολάν ή σούπερ μίνι... οπότε ας του το συγχωρήσουμε. Για το είδος είναι συμπαθητικό.

"Ω ΑΔΕΛΦΕ, ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;῾῾ : Η ΚΑΤΑ ΚΟΕΝ... ΟΔΥΣΣΕΙΑ

 

Μόνο οι δαιμόνιοι αδελφοί Coen (Joel και Ethan) θα μπορούσαν το 2000 να μεταφέρουν στο νότο των ΗΠΑ της δεκαετίας του 30 την... ομηρική Οδύσσεια. Το Ὡ Αδελφέ, Πού Είσαι;῾῾ ("O Brother, Where Art Thou?") είναι ακριβώς αυτό. Και με τι καστ! Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζον Τουρτούρο, Τζον Γκούντμαν, Χόλι Χάντερ κ.α.

Όπου τρεις κατάδικοι δραπετεύουν και περιπλανώνται στο Νότο με προορισμό μια πόλη όπου βρίσκεται κρυμμένος ένας θησαυρός. Αρχικά βέβαια είναι δεμένοι και οι τρεις με αλυσίδες, σέρνοντας ο ένας τον άλλον, οπότε πρώτα πρέπει να λυθούν. Από εκεί και πέρα οι περιπέτειες και τα όσα θα αντιμετωπίσουν δεν έχουν τελειωμό. Και... μη ξεχνάτε: Οι Σειρήνες, ο Κύκλωπας, η Πηνελόπη που περιμένει... βρίσκονται όλα στο δρόμο τους!

Απολαυστικό, εξαιρετικά αστείο σε πολλά σημεία, με τους διαφορετικούς χαρακτήρες και στιλ των τριών να αποτελούν πηγή διασκέδασης, το φιλμ παραμένει από τα χαρακτηριστικότερα των Κοέν. Υπέροχες εικόνες και φωτογραφία, νότος των ΗΠΑ στα 30ς με όλη την μυθολογία που τον περιβάλλει, απίστευτη μουσική με παλιά φολκ, μπλουζ  και γκόσπελ τραγούδια της εποχής (το σάουντρακ είχε κάνει τότε μεγάλη επιτυχία) και, φυσικά, μαζί μ᾽όλα αυτά η απαραίτητη σάτιρα των Κοέν που σπάει κόκαλα: Η ανθρώπινη βλακεία (αγαπημένο τους θέμα), οι πέρα για πέρα διεφθαρμέρνοι πολιτικοί, ο ρατσισμός και η Κου Κλουξ Κλαν, η θρησκεία, το απάνθρωπο σωφρονιστικό σύστημα, όλα έχουν τη θέση τους στο κοενικό σύμπαν. Και ο αρχαίος ελληνικός από μηχανής θεός ακόμα! Και ένα έξτρα μπράβο στον Τουρτούρο και τον Τιμ Μπλέικ Νέλσον, που είναι πραγματικά ξεκαρδιστικοί. 

Για μένα παραμένει απολαυστικὄ! Αν δεν το έχετε δει, ψάξτε το.

Ὁ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΪΧΗ῾῾: ΕΝΑ... ΑΡΧΑΙΟ ΜΠΛΟΓΚΜΠΑΣΤΕΡ

 

Πώς ήταν οι μεγάλες χολιγουντιανές επιτυχίες των αρχών του σινεμά; Πρόσφατα είδα το ῾῾Γιο του Σεϊχη῾῾ του 1926, γυρισμένο από τον έμπειρο σκηνοθέτη της εποχής George Fitzmaurice (1885-1940), με τον μεγάλο γόη του βωβού Ροντόλφο Βαλεντίνο (είναι η πρώτη φορά που βλέπω φιλμ του Βαλεντίνο). 

Εξωτική ρομαντική περιπέτεια σε αραβική χώρα, με φόντο την  έρημο.  Ο γιος του σεϊχη της περιοχής ερωτεύεται χορεύτρια, η οποία όμως είναι κόρη αρχηγού συμμορίας κλεφτών και απαγωγέων, οι οποίοι, χρησιμοποιώντας την ως δόλωμα, ληστεύουν διαφόρους. Φυσικά και εκείνη τον ερωτεύεται παράφορα και θέλει να ξεφύγει από το παρελθον της. Θα ακολουθήσουν πολλές μεταξύ τους παρεξηγήσεις, χωρισμοί και επανενώσεις, ξιφομαχίες, μαχες, κυνηγητά στην έρημο και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας.

Φυσικά σἠμερα η τόση αφέλεια στα πάντα δεν θα μπορούσε να σταθεί. Ωστόσο το θέαμα και η δράση (για την εποχή βεβαίως) είναι απόλυτα χορταστικά και πιθανόν να ῾῾κρατήσουν῾῾ κάποιους θεατές ακόμα και σήμερα. Εννοείται ότι ο Βαλεντίνο είναι τέλειος σε όλα, εννοείται ότι είναι ο καλύτερος ξιφομάχος, εννοείται ότι είναι φλογερός εραστής και ρομαντική ψυχή και γιος ενός πᾶτἐρα εφάμιλλού του σε όλα. Επίσης θα σημειώσουμε (για την ιστορία, διότι τότε δεν νομίζω ότι θα το έπαιρνε κανείς είδηση) τον ρατσισμό του φιλμ: Όλοι οι ῾καλοί῾ (ο σεϊχης και ο γιος του, η χορεύτρια κλπ.) έχουν... ευρωπαϊκές ρίζες ή είναι μιγάδες. Αντιθέτως οι ῾κακοί῾ είναι απλώς άραβες. Ψιλά γράμματα όμως για τότε, όταν οι χώρες αυτές δεν ήταν καν ανεξάρτητες, αλλά κτήσεις βρετανών, γάλλων κλπ.  

Αυτό που έχει κινηματογραφική σημασία είναι ότι εδώ βλέπουμε τις απαρχές ή το αρχετυπικό στιλ των μετέπειτα  μπλογκμπάστερ, που, περνώνντας από τους ῾Ἱντιάνα Τζόους῾῾, που συνειδητά αποτίουν φόρο τιμής σε φιλμ όπως αυτό, φτάνουν ως τη σύγχρονη υπερηρωική κυριαρχία: Περιπέτεια, δράση, έρωτας, διάσπαρτο χιούμορ σε κάποιες σκηνές, παρά τη σοβαρότητα των καταστάσεων, απόλυτος διαχωρισμός σε καλούς και κακούς κλπ.  Δίχως να αντέχει απόλυτα στο χρόνο, έχει πλάκα να βλέπει  κανείς τα αρχέτυπα σημερινών γνώριμων ειδών.

"LONELY HEARTS": ΜΠΟΝΙ ΚΙΑΙ ΚΛΑΪΝΤ ΣΤΟ ΠΙΟ ΑΠΕΧΘΕΣ

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 40  ήταν διαβόητο στις ΗΠΑ ένα ζεύγος σίριαλ κίλερς γνωστό με το όνομα "Lonely Hearts Killers". Εκείνος συναντούσε (μετά από αρκετή τρυφερή αλληλογραφία) μοναχικές γυναίκες, παρίστανε τον ερωτευμένο, παρουσίαζε την ερωμένη του ως αδελφή του και, αφού έμεναν στο σπίτι τους, τις δολοφονούσαν και τις λήστευαν. Μερικές φορές τις είχε πείσει προηγουμένως να γράψουν και την περιουσία τους στο όνομά του. 

Την αληθινή αυτή ιστορία (με τίτλο "Lonely Hearts") μεταφέρει στην οθόνη ο Todd Robinson (1η ταινία του μετά από διάφορα  τηλεοπτικά) το 2006 με καλό καστ: Τζάρεντ Λέτο, Σάλμα Χάγιεκ, Τζον Τραβόλτα, Λόρα Ντερν, Τζέιμς Γκαντολφίνι! Παρακολουθούμε με συχνά φλας μπακ το πώς γνωρίστηκε το αιματηρό ζεύγος, τη δράση του και τις εξαντλητικές προσπάθειες δύο ντετέκτιβ να βρουν την ταυτότητα και τα ίχνη των δολοφόνων και να συνδέσουν τα νήματα. Ουσιαστικά όλα επιτυγχάνονται χάρη σε έναν εμμονικό ντετέκτιβ (Τραβόλτα) που κουβαλά τα δικά του ψυχικά τραύματα, ενώ εμείς γνωρίζουμε από την πρώτη κιόλας σκηνή ότι το ζεύγος οδηγείται στην ηλεκτρικλή καρέκλα. 

Φυσικά η ιστορία φέρνει άμεσα στο νου τους Μπόνι και Κλάιντ. Μόνο που εδώ τα πράγματα είναι πιο άγρια, πιο αιματηρά. Το ζεύγος δεν διαθέτει τίποτα από το ρομαντισμό και την ιδιόρυθμη χάρη των τελευταίων. Είναι απλώς απεχθείς. Τα πορτρἐτα τους (εκεινος αδίστακτος, αυτή το ίδιο, αλλά και ζηλιάρα και μισότρελη), καθώς και των διωκτών τους, επιχειρεί να σκιαγραφήσει ο σκηνοθέτης. 

Έχει το ενδιαφέρον του, νομίζω, δίχως όμως να είναι και κάτι σπουδαίο

THE TEXAS CHAINSSAW MASSACRE: THE BEGINNING. ΔΕΝ ΒΑΡΕΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ Ο LEATHERFACE;

 

Το 1974 ο Τομπ Χούπερ άλλαζε τα δεδομένα στις ταινίες τρόμου με τον αυθεντικ2006), ό, ωμό ῾Σχιζοφρενή Δολοφόνο με το Πριόνι῾, που παραμένει νομίζω μέχρι σήμερα μια από τις εφιαλτικότερες ταινίες όλων των εποχών. Ο ίδιος έκανε ένα σίκουελ στη δεκαετία του 80, εμπλουτίζοντας το σπλάτερ με κατάμαυρό χιούμορ και κριτική διάθεση. Από εκεί και πέρα το χάος: Κάθε τρεις και λίγο εμφανίζεται μια ακόμα παραλλαγή της ταινίας: Νο 3, σίκουελ και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας. Μέσα στο χαος αυτό των ῾῾σχιζοφρενών῾῾ να και το πρίκουελ: "The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning", που γυρίζει το 2006 ο μέτριος Jonathan Liebesman.

Υποτίθετασι ότι βλέπουμε το ξεκίνημα της ιστορίας: Εποχή Βιετνάμ: Δύο αδέλφια, που ετοιμάζονται να φύγουν στον πόλεμο, κάνουν ένα τελευταίο ταξίδι με αυτοκίνητο με τις κοπέλες τους. Στο μεταξύ, εκεί στο πουθενά, το σφαγείο της μικρής πόλης κλείνει. Ο γόνος της γνωστής βλαμμένης οικογένειας, ο ούτως ή άλλως καθυστερημένος μετέπειτα ῾῾Πετσινοπρόσωπος῾῾, μένει άνεργος. Ωστόσο η οικογένεια δεν έχει καμιά όρεξη να ξεμείνει από κρέας. Το ανύποπτο κουαρτἐτο νεαρών θα αποτελέσει την πρώτη λεία και ο εφιάλτης θα αρχίσει.

Στα λίγα συν η σχετική σκιαγράφηση της εποχής, με την διαφορετική άποψη για τον πόλεμο των δύο αδελφών, του ῾῾πατριώτη῾῾και του ειρηνιστή - αρνητή. Επίσης η ῾῾ξεθωριασμένη῾῾ φωτογραφία, που μιμείται μάλλον τη χρωματική ατμόσφαιρα του κλασικού φιλμ του 74. Κατά τα άλλα, όλα τα έχουμε ξαναδεί πολλάκις:  Άφθονο σπλάτερ και αίμα, κοπέλες που ουρλιάζουν, τσιγκέλια, η απεχθής οικογένει (με κάποιο μαύρο χιούμορ και εδώ) κλπ. κλπ. Τίποτα σπουδαίο. Όσους ῾῾Σχιζοφρενείς῾ και να γυρίσουν οι μιμητές δεν πρόκειται να ζήσουμε ποτέ ξανά το αξέχαστο σοκ του πρώτου διδάξαντος.

ΥΓ: Το είδα κατά λάθος, νομίζοντας ότι είναι το φιλμ του 74 και μετά είπα ῾Δε βαριέσαι... ας το δούμε κια αυτό῾῾

"THE HOUSE IN THE SQUARE" : ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

 

Θα μπορούσαμε και να το θεωρήσουμε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ουσιαστικά όμως είναι ένα ρομαντικό. αισθηματικό φιλμ με σταρ τον Τάιρον Πάουερ. Μιλάμε για το "The House in the Square" (γνωστό και ως "I'll Never Forget You"), γυρισμένο το 1951 από τον καλό βρετανό Roy Ward Baker (1916-2010), ο οποίος αργότερα γύρισε μερικές ταινίες τρόμου.

Ένας επιστήμονας είναι παθιασμένος με τη ζωή του Λονδίνου του 18ου αιώνα και, αν και αμερικανός, ζει εκεί σε ένα μεγάλο διαμέρισμα της εποχής αυτής, που κληρονόμησε από τους βρετανούς προγόνους του. Καποια στιγμή η επιθυμία του θα πραγματοποιηθεί: Θα μεταφερθεί στην εποχή που αγαπά, θα ερωτευτεί μια όμορφη κοπέλα της εποχής... και διάφορα άλλα θα συμβούν φυσικά.

Όπως είπα πρόκειται κυρίως για αισθηματικό φιλμ, το οποίο χρησιμοποιεί, για ρομαντικούς περισσότερο λόγους, το εύρημα του ταξιδιού στο χρόνο δίχως (επιστώ την προσοχή στους λάτρεις του είδους) να ασχολείται καθόλου με τα κλασικά χρονικά παράδοξα που δημιουργεί το ταξίδι ῾῾πίσω῾῾. Πέραν της ερωτικής ατμόσφιαρας που δημιουργεί η παράξενα ελκυστική Ann Blyth, η ταινία έχει και ένα ενδιαφέρον στοιχείο: Την απομυθοποίηση του 18ου αιώνα από τον ήρωα, όταν ανακαλύπτει ότι το Λονδίνο της εποχής, βρώμικο και γεμάτο φτωχούς στα όρια της εξαθλίωσης, δεν είναι όσο ειδυλιακό το φανταζόταν. Αυτό βεβαίως δεν εμποδίζει σε τίποτα να πλεχτεί το δικό του αιώνιο ειδύλιο...

Πέραν αυτού  βρήκα την ταινία λίγο ξεπερασμένη και αφελή. Ιδίως λόγω του ήρωα που πέφτει από γκάφα σε γκάφα δίχως να μπορεί, στοιχειωδώς έστω, να συγκρατήσει τις συνεχείς αναφορές σε στοιχεία ή γεγονότα του μέλλοντος, με αποτέλεσμα όλοι να τον κοιτάνε περίεργα (για να μην πω να τον θεωρούν ῾῾του διαβόλου῾῾). Λίγη προσοχή σε όσα σου ξεφεύγουν,  Τάιρον! 

"DEPARTMENT Q: A CONSPIRACY OF FAITH": ΔΑΝΕΖΙΚΑ ΘΡΙΛΕΡ Νο 2

Και δεύτερο στη σειρά καλό δανέζικο θρίλερ που έτυχε να δω: "Department Q: A Cponspiracy of Faith" (2016) του Hans Petter Moland (είναι αυτός που το 2014 είχε γυρίσει το φευγάτο ῾Με σειρά εξαφάνισης῾). Πρόκειται για σειρά ταινιών με ήρωες  τους δύο ντετέκτιβ του ῾῾ντιπάρτμεντ῾῾, που αγωνίζονται να λύσουν δύσκολες καταστάσεις. 

Εδώ έχουμε κλασική περίπτωση σίριαλ κίλερ. Ο οποίος απαγάγει και εξαφανίζει παιδιά. Μόνο που εδώ υπάρχει μια ιδιαιτερότητα: Τα παιδιά προέρχονται απ῀ό οικογένειες που ανήκουν σε φανατικές χριστιανικές κοινότητες (στιλ ῾Μάρτυρες του Ιεχωβά῾). Οι δύο ντετέκτιβ ερευνούν την εξαφάνιση δύο παιδιών, μόνο που οι ίδιοι οι γονείς τους αρνούνται να την καταγγείλουν. Τι ακριβώς συμβαίνει και πότε θα αρχίσουν να κινδυνεύουν και οι ίδιοι;

Πρόκειται για το είδος των θρίλερ που πριν από τη μέση γνωρίζουμε ποιος είναι ο δολοφόνος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότ μειώνεται το σασπένς. Κάθε άλλο. Πρόκειται για ιδιαίτερα σκοτεινή ταινία, καλογυρισμένη, που κατάφερε να με κρατήσει απόλυτα. Συγχρόνως ρίχνει μια ματιά (καθόλου κολακευτική) σε όλες αυτές τις πρερίκλειστες, οπισθοδρομικές, φανατικές χριστιανικές σέχτες, που κάθε άλλο παρά καλο κάνουν σε νέους ανθρώπους που έχουν την ατυχία να γεννηθούν στους κόλπους τους. Οι φίλοι των θρίλερ να το ψάξουν. Όντως οι βόρειοι έχουν δημιουργήσει σχολή στο είδος. Στο συγκεκριμένο φιλμ μάλιστα προσέξτε και τις εξαιρετικές εικόνες που διαθέτει.

"JUST ANOTHER LOVE STORY"; ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ...

 Ο Ole Bornedal είναι δανός και έχει κάνει αρκετές ταινίες εκεί. Συνήθως είναι θρίλερ, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο μαύρα. Το 2007 γυρίζει μια από τις καλές ταινίες του, το "Just Another Love Story", που, όπως αντιλαμβάνεστε, μόνο αυτό δεν είναι.

Ένας μεσήλικας άνδρας, που δίχως να το συνειδητοποιεί, νοιώθει εγκλωβισμένος στα πλαίσια της  οικογένειάς του (γυναίκα και δύο παιδιά), εμπλέκεται χωρίς να φταίει σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Η γοητευτική γυναίκα που το προκάλεσε διασωληνώνεται αναίσθητη. Εκείνος την επισκέπτεται, εκείνη συνέρχεται με αμνησία, κι αυτός παίρνει τη θέση του νεκρού κάπου στην Άπω Ανατολή φίλου της. Πόσο όμως μπορεί να κρατήσει αυτό το ψέμμα και τι γίνεται με το μυστηριώδες παρελθόν της κοπέλας που, σιγά - σιγά, επιστρέφει;

Καλό και ευφάνταστο φιλμ, με στοιχεία νεο-νουάρ και βέβαια, με έναν ήρωα που δρα απερίσκεπτα τινάζοντας τα πάντα στον αέρα, παγιδευμένος από τη γοητεία μιας γυναίκας. Η διαφορά από το κλασικό νουάρ μοτίβο είναι ότι η κοπέλα δεν είναι σατανική, το βλέπουμε από την αρχή αυτό, απλώς είναι απόλυτα μπερδεμένη από την αμνησία της. Θα λέγαμε ότι αυτή είναι το θύμα. Όλα προκαλούνται από εκείνον, την επιπολαιότητα ή/και τον εγωισμό του. Και, αν θέλετε και κάποιο "μήνυμα", θα έλεγα ότι το φιλμ μιλά για το ύπουλα αποπνικτικό κλίμα μιας συμβατικής και, εκ πρώτης όψεως, γαλήνιας και ανέφελης, οικογενειακής ζωής. 

Σφιχτό θρίλερ, με ανατροπές, που αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι οι "βόρειοι" έχουν ανπτύξει μια πολύ ενδιαφέρουσα σχολή σκοτεινών θρίλερ, είτε αυτά κινούνται στο χώρο του φανταστικού είτε όχι.

"AMMONITE" : ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Το "Ammonite" (2020). δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Francis Lee, μιλά για έναν απαγορευμένο έρωτα ανάμεσα σε γυναίκες στη δεκαετία του 1840. Με την Kate Winslet και την Saoirse Ronan.

Η ηρωίδα είναι μια φανατική παλαιοντολόγος που ζει σε μικρή αγγλική πόλη.. Κάθε μέρα κατεβαίνει στην παραλία για να μαζέψει δείγματα απολιθωμάτων, κυρίως αμμωνιτών, τα οποία πουλά από το σπίτι της ή τα στέλνει στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο (καποτε τους είχε στείλει έναν ολόκληρο ιχθυόσαυρο που είχε ανακαλύψει). Φυσικά ως γυναίκα δεν έχει καμιά επίσημη αναγνώριση. Ζει φτωχικά και μοναχικά με την άρρωστη μητέρα της. Όλα θα αλλάξουν όταν στην πόλη θα φτάσει για τουρισμό ένα πλούσιο νιόπαντρο ζεύγος. Ο σύζυγος ενδιαφέρεται για την παλαιοντολογία και όταν φύγει σε ταξίδι οι σχέσεις ης νεαρής συζύγου του και της Μάρι θα πάρουν άλλη τροπή.

Χαμηλότονο φιλμ εποχής, με καλές ηθοποίες, το οποίο βέβαια μιλά για πολύ συγκεκριμένα θέματα: Κυρίως βέβαια για την καταπίεση και την απαγόρευση κάποιων συγκεκριμένων ερώτων. Αλλά και για τη γυναικεία καταπίεση γενικότερα. Δεν είναι μόνο η κοινωνική καταδίκη ενός λεσβιακού έρωτα. Είναι και οι παμπολλοι περιορισμοί που επιβάλλονταν στις γυναίκες της εποχής (και τώρα ακόμα, αλλά τοτε ήταν φυσικά πολύ χειρότερα). Κι αυτό δείχνεται με πολλούς τρόπους: Από τη μη αναγνώριση της σημαντικής δουλειάς της ηρωίδας μέχρι τον εγκλωβισμό (που οδηγεί σε κατάθλιψη) της άλλης, που έχει υποχρεωθεί σε έναν μάλλον μη επιθυμητό γάμο.

Είπαμε: Αρκετά ενδιαφερον, χαμηλότονο όμως και βραδυφλεγές. Σκιαγραφεί καλά τη μουντή και θλιμένη ατμόισφαιρα της εποχής και της κατάστασης, καθώς και τους χαρακτήρες των γυναικών, δίχως όμως εξάρσεις. 

ΥΓ: Η Μέρι Άνινγκ είναι υπαρκτό πρόσωπο, παλαιοντολόγος και έμπορος απολιθωμάτων, με σημαντικές ανακαλύψεις στο ενεργητικό της. Για την ερωτική της ιστορίοα αγνοώ. Ήταν πάντως μοναχικό άτομο.

ΕΝΑΣ "DREDD" ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ

 

Μερικές φορές συμβαίνει κι αυτό. Ο "Dredd" του Pete Travis, γυρισμένος το 2012, είναι σαφώς καλύτερη ταινία από την πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του διάσημου κόμικς ήρωα το 1995, στο "Judgw Dredd" με τον Σταλόνε. Στο νεότερο φιλμ, εκτός του ότι ο Ντρεντ είναι πιο ῾απάνθρωπος και κτηνώδης, βρήκα εντυπωσιακή και την ῾῾κακιά῾῾ Lena Heαdey

Σε ένα βίαιο, δυστοπικό μέλλον, όπου ένα μεγάλο μέρος των ΗΠΑ στην ανατολική ακτή αποτελεί μια μοναδική τερατώδη μεγαλούπολη, και όπου βεβαίως βασιλεύει η βία, οι ῾Δικαστές῾, σώμα μπάτσων και δικαστών ταυτόχρονα πασχίζουν να την πατάξουν... με ακόμα περισσότερη βία. Ο Δικαστής Dredd με μια νεοσύλλεκτη υποψήφια Δικαστίνα (που έχει αντιρρήσεις για τον τρόπο δράσης των Δικαστών) παγιδεύονται σε ένα γιγάντιο, εξαθλιωμένο  μεγακτίριο, όπου κατοικούν πολλές χιλιάδες άνθρωποι, από μια αδίστακτη παραγωγό και έμπορο ενός πανίσχυρου ναρκωτικού που θερίζει.

Πρόκειται για εξαιρετικά σφιχτή και καλογυρισμένηγ ταινία, καθαρής δράσης βεβαίως, αλλά που κρατά από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό τον θεατή. Γυρισμένο σχεδόν ολόκληρο στο αχανές συγκρότημα κατοικιών, σε ένα έντονα παρακμιακό περιβάλλον και απόλυτα κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (και πολλή βία εννοείται), υπόσχεται ένα εκρηκτικό δίωρο. Βεβαίως όλη η σύλληψη του (κόμικς αρχικά της 2000AD) των σκληροτράχηλων Δικαστών-μπάτσων που αποδίδουν άμεσα διακιοσύνη με το όπλο τους, είναι αρκετά φασίζουσα και αυτό έχει συχνά επισημανθεί. Ευτυχώς εδώ κάπως μπαλώνονται τα πράγματα, καθώς εισάγεται το μοτίβο των διεφθαρμένων Δικαστών και υπάρχει, όπως είπαμε, και η όλη αμφισβήτηση του συστήματος από τη νεαρή κοπέλα. Πάλι καλά. 

"THE MACHINIST" Ή Η ΚΑΤΑΒΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ

 

Υπάρχουν αρκετές ταινίες που μιλάνε για τη σταδιακή κατάβαση του εκάστοτε ήρωα/ίδας προς την ψυχική διαταραχή. Μου έρχονται, ας πούμε, άμεσα στο νου δύο φιλμ του Πολάνσκι, η Ἁποστροφή῾ και ο ῾Ένοικος῾ και υπάρχουν και πολλά άλλα. Στη σειρά των ταινιών που πραγματικά ξεχωρίζουν με αυτό το ζοφερό θέμα έρχεται να προστεθεί και το "The Machinist" (Άγρυπνος, 2004) του Brad Anderson, ο οποίος έχει κάνει καποια συμπαθητικά φιλμ (τα περισσότερα στο χώρο του φανταστικού), ποτέ όμως δεν κατάφερε να φτάσει την ταινία στην οποία αναφερόμαστε.

Ο ήρωας είναι ένας βιομηχανικός εργάτης, που κάνει μια μονότονη δουλειά σε ένα μουντό και άσχημο περιβάλλον. Πάσχει από επίμονη αϋπνία, η μόνη του σχέση είναι οι τακτικές επισκέψεις σε μια πόρνη και η υπόλοιπη ζωή του είναι μοναχική. Η γνωριμία με μια σερβιτόρα θα του δώσει μια σύντομη διέξοδο, ωστόσο όλα όσα συμβαίνουν γύρω του θα τον κάνουν να αμφιβάλλει όλο και περισσότερο για την πνευματική του υγεία και για το τι ακριβώς συμβαίνει στη ζωή του.

Ο Κρίστοφερ Μπέιλ, απίστευτα αδυνατισμένος για τις ανάγκες του ρόλου (τι λέω, αληθινός σκελετός) είναι εξαιρετικός. Η ταινία είναι γυρισμένη σε αποχρώσεις του γκρίζου, με όλα τα άλλα χρώματα ῾῾κατεβασμένα῾῾ώστε να τονίζεται η καταπιεστική ατμόσφαιρα. Η ίδια η εικόνα λοιπόν, τα μυστικά του παρελθόντος που αναδύονται, το όλο μουντό κλίμα του φιλμ, κάνει την παρακολούθησή του μια ζοφερή εμπειρία, που επειτείνεται όσο αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ίδιο τον πρωταγωνιστή. Ωστόσο, έχοντας υπ᾽όψιν εξ αρχής ότι δεν πρόκειται για κάτι ευχάριστο, παρακολουθείστε (όσοι θέλετε) ένα δυνατό φιλμ, το οποίο μάλιστα μιλά για την ανθρώπιμη αλλοτρίωση από την απρόσωπη, μονότονη, άνευ κανενός ενδιαφέροντος και στερημενη από κάθε δημιουργικότητα εργασία. Ή ίσως για το απρόσωπο και γκρίζο των σχέσεων και της ζωής μας στο βιομηχανικό περιβάλλον; Ή και για άλλου είδους αλλοτριώσεις; Αλλά πρωτίστως σε ένα τέτοιο εργασιακό και όχι μόνο περιβάλλον πόλης δεν μπορεί παρά να προκύψουν μη υγιείς άνθρωποι... Ίσως πάλι όλα να προέρχονται από τη μοναξιά. Ή μήπως η μοναξιά είναι επακόλουθο αυτού του είδους ζωής;

"DOGMA" : ΔΕΝ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ ΣΕ ΠΙΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

 

Μόνο κάποιος σαν τον Kevin Smith θα μπορούσε (ή θα τολμούσε) να κάνει μια τόσο ανατρεπτική θρησκευτικά ταινία όπως το "Dogma" του 1999. Είναι μάλιστα εντυπωσιακό το πόσοι γνωστοί ηθοποιοί παίζουν σε ένα τόσο ῾῾βλάσφημο῾῾ φιλμ: Λίντα Φιορεντίνο, Μπεν Άφλεκ, Ματ Ντέιμον, Άλαν Ρίκμαν, Σάλμα Χάγιεκ κ.ά.... και η Αλάνις Μόρισετ στο ρόλο... όχι δεν θα σας πω σε τι ρόλο, να το δείτε μόνοι σας.

Όπου δύο έκπτωτοι άγγελοι, καταδικασμένοι να ζουν  στη γη, θέλουν να επιστρέψουν στον παράδεισο μέσω ενός... κόλπου που σχετίζεται με κάποια απόφαση της καθολικής εκκλησίας. Μια πιστή καθολική και ανέραστη γυναίκα (η οποία εργάζεται σε... κλινική αμβλώσεων), ο... 13ος απόστολος, άγνωστος στο πλατύ κοινό και σκόπιμα αποσιωπημένος από τα Ευαγγέλια και οι μόνιμοι τύποι των ταινιών του Σμιθ Jay και Silent Bob (ο τελευταίος είναι ο ίδιος ο Σμιθ) καλούνται να τους σταματήσουν πάσει θυσία, διότι αν καταφέρουν να μπουν στον παράδεισο δίχως τη θέληση του θεού (ο οποίος, σημειωτέον, κάπου απουσιάζει και όλοι τον έχουν χάσει), θα καταστραφεί το σύμπαν όπως το γνωρίζουμε.

Καταλαβαίνεται τι γίνεται. Η ταινία ανατρέπει μεθοδικά θα λέγαμε κάθε δόγμα της χριστιανικής θρησκείας (παρθενικότητα της Παναγίας, αληθινή φύση του θεού, κακοί και μοχθηροί άγγελοι... για να αναφέρω λίγα μόνο που μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό). Κάθε ατάκα, κάθε φράση, κάνει ανελέητη πλάκα στη θρησκεία και ιδιαίτερα στον καθολικισμό, τον οποίο μοιάζει να έχει βάλει στο στόχαστρο. Και, δίχως να διστάζει, το τερματίζει με την απροσδόκητη εμφάνιση του ίδιου του θεού. Σημειωτέον ότι μέσα σε όλη αυτή την πλάκα δεν λείπει και λίγο σπλάτερ. Βεβαίως, συγχρόνως με όλο αυτό, ο Σμιθ, που είναι βέβαια και σεναριογράφος, καυτηριάζει ανελέητα το ρόλο της εκκλησίας ως επιχείρησης που κάνει μπίζνες, τα χαζά ταμπού των φανατικών πιστών, το ρατσισμό ακόμα και στη θρησκεία, τη λατρεία του χρήματος και την άνευ όρων παράδοση σ᾽αυτό και διάφορα άλλα που όντως συμβαίνουν στην κοινωνία και τη θρησκεία.

Απολαύστε το, όπως εγώ (κι ας είναι κάπως μεγάλη η διάρκειά του) με δική σας ευθύνη. Αν δεν σηκώνουν οι θρησκευτικές σας πεποιθήσεις τόση ῾῾βλασφημεία῾῾ και τόσο χαβαλέ με τα χριστιανικά δόγματα, αφείστε το καλύτερα.

"DISTURBIA", ΧΙΤΣΚΟΚ ΚΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ ΑΓΧΗ

 Ο D.J Caruso ίσως να μην είναι μεγάλος σκηνοθέτης (πιο πολύ τηλεόραση έχει κάνει), αλλά το "Disturbia" (Υποψίες στην Ελλάδα) του 2007 είναι ένα συμπαθητικό θριλεράκι, που μπορεί να διασκεδάσει τον θεατή.

Έφηβοι και πάλι, προάστια και πάλι, ο 16χρονος πρωταγωνιστής έχει χάσει τον πατέρα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, έχει γίνει λίγο αγρίμι, και κάποια στιγμή ρίχνει μπουνιά στον καθηγητή ισπανικών στο σχολείο. Αστυνομία ανηλίκων κλπ. και τελικά καταδικάζεται σε εγκλεισμό στο σπίτι (όπου ζει με τη μητέρα του) για το καλοκαίρι. Με βραχιόλι στο πόδι που, μόλις φύγει περισσότερο από συγκεκριμένα μέτρα μακριά από το σπίτι, ειδοποιεί αυτόματα η αστυνομία. Τι να κάνει λοιπόν να περάσει την ώρα του, κατασκοπεύει με κιάλια τους γείτονες. Το πρώτο που ανακαλύπτει είναι μια όμορφη συνομίληκή του που μετακομίζει απέναντι. Θα την ερωτευτεί, θα έρθουν κοντά κλπ. Το δεύτερο όμως είναι ότι ένας μοναχικός γείτονάς του είναι πιθανόν σίριαλ κίλερ. Είναι όμως όντως ή όλα αυτά είναι εφηβικές υποψίες παιδιών που έχουν δει πολλά θρίλερ;

Φυσικά και η ιστορία παραπέμπει άμεσα στον "Σιωπηλό Μάρτυρα" του Χίτσκοκ. Κιάλια, καθηλωμένος στο σπίτι ήρωας, κοπελα, δολοφόνος απέναντι... Έτσι το φιλμ γίνεται ένα είδος χαριτωμένου, εφηβικού ριμέικ της εξαιρετικής χιτσκοκικής ταινίας. Χαριτωμένο όμως. Και το σασπένς του το έχει και το διαρκές παιχνίδι ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασίωση και το εφηβικό άγχος, την επαναστατικότητα, τον ρομαντισμό, αλλά και την αμηχανία του πρώτου έρωτα και κάποιο χιούμορ... κι άλλα. Όλα αυτά δένουν έξυπνα και το αποτέλεσμα δεν ενοχλεί καθόλου. Είπαμε: Αντιμετωπίζοντάς το ως ένα είδος ιδιόρυθμου ριμέικ και δίχως να περιμένετε κάτι άλλο από δύο ευχάριστες ώρες (όντως ευχάριστες όμως), μια χαρά βλέπεται. Κι ας αντιπαθώ τον Shia LeBeouf που πρωταγωνιστεί (εδώ πάντως γίνεται ακόμα
κι αυτός συμπαθητικός).

"ANTHONY ZIMMER" : ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ῾ΤΟΥΡΙΣΤΑ῾῾

 

Θυμάστε την ταινία ῾῾Ο Τουρίστας῾῾ του 2010, με τον Τζόνι Ντεπ και την Αντζελίνα Ζολί; Μια πολύ μέτρια ταινία κατά τη γνώμη μου. Ίσως να μη ξέρετε ότι αυτή βασιζόταν σε μια παλιότερη γαλλική ταινία, του 2005 συγκεκριμένα, με τίτλο "Anthony Zimmer" (στην Ελλάδα ῾῾Το Μεγάλο Κόλπο), του Jerome Salle με τη Σοφί Μαρσό και τον Ιβάν Ατάλ. Το γαλλικό πρωτὀτυπο ήταν κατά τη γνώμη μου καλύτερο, όπως συνήθως συμβαίνει με κάθε μεταφορά ξένης ταινίας στην Αμερική.

Αστυνομικό φιλμ, με έναν μοναχικό, συνηθισμένο τύπο σε ἐνα τρένο, που αρχίζει τις ταπεινές διακοπές του. Όταν ξαφνικά μια όμορφη γυναίκα κάθεται απέναντί του (ενώ το τρένο είναι άδειο) και, ούτε λίγο ούτε πολύ τον καλεί να μοιραστούν τις δικές της πολυτελείς διακοπές (πλουσία γαρ). Φυσικά εμείς οι θεατές, αλλά και το ῾῾θύμα῾῾ υποψιάζονται ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Φυσικά και έχει λάκκο, και το διαπιστώνουμε συντομότατα, αλλά οι ένταση και οι ανατροπές θα είναι συνεχείς.

Καλογυρισμένη, γρήγορη, με ανατροπές, όπως είπαμε, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Φυσικά ανήκει στο είδος αυτό των αστυνομικών φιλμ που λές ῾῾ἁυτά δεν μπορούν να γίνουν στην πραγματικότητα῾῾ και όντως έτσι είναι. Ωστόσο το φιλμ βρίκεται στις οθόνες μόνο για να σας διασκεδάσει δίχως να πλήξετε και δίχως κανένα περαιτέρω βάθος (εκτός τη για μια ακόμα φορά ῾῾αποκάλυψη῾῾ ότι διάφορες αστυνομίες και μυστικές υπηρεσίες είναι διεφθαρμένες. Το ξέρουμε). Σ´αυτόν όμως τον απλό στόχο της διασκέδασης τα καταφέρνει μια χαρά. Καλύτερα επαναλαμβάνω από τον αμερικάνικο κλώνο του.

Ο "MANK", Ο ΟΡΣΟΝ ΚΑΙ Ο ῾῾ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΪΝ῾'

 

Θεωρώ τον David Fincher έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς της εποχής μας (σε αντίθεση με έναν άλλο μεγαλεπήβολο οραματιστή, τον Νόλαν, που τον θεωρώ επιδεικτικό και βαρυφορτωμένο σε βαθμό μπουχτίσματος). Ο Φίντσερ λοιπόν το 2020 εισχωρεί στην ενδοκινηματογραφική ιστορία γυρίζοντας το "Mank", με έναν πραγματικά εντυπωσιακό Γκάρι Όλντμαν στον ομώνυμο ρόλο. 

Οι κινηματογραφόφιλοι γνωρίζουν τον σκηνοθέτη Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, ένα από τα μεγάλα χολιγουντιανά ονόματα. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν (εγώ τουλάχιστον το αγνοούσα) είναι ότι είχε έναν εξ ίσου διάσημο στην εποχή του αδελφό, τον Χέρμαν Μάνκιεβιτς, γνωστό με το παρατσούκλι Μανκ. Αυτός υπήρξε πολυγραφότατος σεναριογράφος γνωστών ταινιών με κορωνίδα τον περίφημο ῾Πολίτη Κέιν῾῾, του οποίου έγραψε το αρχικό σενάριο, που στη συνέχεια ῾῾πείραξε¨ ο Όρσον Ουέλες. Εκτός από διασημος και ακριβοπληρωμένος σεναριογράφος, υπήρξε γνωστός κοσμικός που δεν μασούσε τα λόγια του, με μονίμως πανέξυπνες, καυστικές και κυνικές ατάκες και πασίγνωστος αλκοολικός (άλλωστε πέθανε από επιπτώσεις του αλκοόλ στα 55 του). Η ταινία καταγράφει την ταραγμένη περίοδο της ζωής του την εποχή που έγραφε το περίφημο σενάριο, τις σχέσεις αγάπης ῏μίσους με τον Όρσον Ουέλες και, με φλας μπακ, μας δείχνει κάποιες στιγμές από την προηγούμενη ζωή του και τις σχέσεις του με τον μεγιστάνα Χιρστ, στον οποίο βασίστηκε ο ῾῾Πολίτης Κέιν῾῾, τον οποίο γνώριζε καλά.

Η ταινία, παρά τη μεγάλη διάρκεια, εἴναι για μένα εξαιρετική. Ακτινογραφία μια ολόκληρης εποχής του Χόλιγουντ, όσα συνέβαιναν και συμβαίνουν πίσω από την οθόνη, θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία που σε βάζει στο κλίμα της εποχής και πολύ καλές ηθοποιίες με κορυφαίο (το είπαμε) τον Γκάρι Όλντμαν. Ταυτόχρονα είναι μια διεισδυτική και καθόλου κολακευτική ματιά στο εξωτερικώς απαστράπτον και εσωτερικώς βρώμικο, αντιδημοκρατικό, συντηρητικότατο πολιτικά Χόλιγουντ των μεγάλων στούντιο και των μεγάλων (και διαπλεκόμενων) παραγωγών. Ο Μανκ κινείται με άνεση σ᾽αυτόν τον πολυτελή χώρο. Όλοι τον σέβονται για τις ικανότητές του, αλλά και τον φοβούνται ή τον αντιπαθούν για τον ανατρεπτικό καθημερινό λόγο του, για τις σταράτες, άφοβες (και αυτοκαταστροφικές) δηλώσεις του, αλλά και για τις σκηνές που μπορεί να προκαλέσει λόγω μέθης στο πιο σικ πάρτι ή δείπνο. Προσωπικά απόλαυσα το φιλμ.

Ωστόσο  η ταινία έχει μια μεγάλη ῾῾δυσκολία῾῾: Απευθύνεται μόνο (σχεδόν μόνο τέλος πάντων) σε όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα του παλιού, κλασικού Χόλιγουντ. Οι υπόλοιποι θα χαθούν μεσα σε κυκεώνα αναφορών, ονομάτων παραγωγών, ηθοποιών, σκηνοθετών, ταινιών κλπ. και φοβάμαι ότι θα κουραστούν. Οπότε απευθύνεται κυρίως σε σινεφίλ, όχι επειδή είναι δύσκολη ως γραφή και ῾῾φεστιβαλική῾῾, αλλά λόγω του πλήθους των ενδοκινηματογραφικών αναφορών της. Οι υπόλοιποι ας απολαύσουν τουλάχιστοιν τον Όλντμαν και την όμορφη, ατμοσφαιρική φωτογραφία (και κάποια κουτσομπολιά για τις τότε διασημότητες).

"LYMELIFE" Ή ΟΙ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΚΑΙ Η ΕΦΗΒΕΙΑ

 

Υπάρχει μια σειρά αμερικάνικων ταινιών, ανεξάρτητων και μη, με θέμα τα προβλήματα δυσλειτουργικών οικογενειών - πράγμα που καθόλου δεν συμβάλλει στην εδραίωση της εικόνας της ¨ευτυχισμένης῾῾ μέσης αμερικάνικης οικογένειας - οι οποίες ταινιες είναι συμπαθητικές (και συχνά καλές θα έλεγα) και οι οποίες αντιμετωπίζουν τις δύσκολες καταστάσεις με χιούμορ (ή και με χιούμορ). Μια τέτοια ταινία είναι το "Lymelife" του 2008 του Derick Martini (ο οποίος έχει γράψει και το σενάριο με τον αδελφό του Στιβ), με τους Άλεκ Μπάλντουιν, Τίμοθι Χάτον και, στο βασικό ρόλο, τον Ρόρι Κάλκιν, ένα από τα πολυπληθή αδέλφια Κάλκιν και μάλλον συμπαθέστερου του Μακόλεϊ.

Έφηβος με προβλήματα, θύμα μπούλινγκ στο σχολείο, έχει μεγάλο αδελφό και ίνδαλμά του στο στρατό και είναι ερωτευμένος με συνομήλική του κόρη φιλικής οικογένειας, με την οποία κάνουν κολλητή παρέα, αλλά δεν τολμά να της εξομολογηθεί τον έρωτά του. Ο πατέρας του είναι κλασικός μαλάκας μπίζνεσμαν, ο οποίος μάλιστα απατά τη γυναίκα του με τη μητέρα της έφηβης που λέγαμε, ενώ ο πατέρας της κοπελίτσας πάσχει από σπάνια ασθένεια και, στην ουσία, είναι σαλταρισμένος. Μέσα σ᾽αυτή την ῾῾ωραία ατμόσφαιρα῾῾ είναι ζήτημα χρόνου να ξεσπάσει ό,τι καλύπτεται κάτω από την απατηλά στιλπνή επιφάνεια.

Κόψατε τις φλέβες σας; Λάθος. Όπως σας έλεγα στην αρχή είναι από τα φιλμ που διαθέτουν και χιούμορ. Γενικά το δράμα εναλλάσσεται με χαμόγελα, η όλη αντιμετώπιση είναι πιο ανάλαφρη από την ιστορία που περιέγραψα, υπάρχει ευαισθησία, κατανόηση στα εφηβικά προβλήματα που όλοι κάποτε βιώσαμε, υπάρχει δυνατό  και ανοιχτό τέλος και... τελικά δώστε του μια ευκαιρία. Δίχωςε να είναι κανένα αριστούργημα, είναι νομίζω συμπαθητικό.

Η ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΗΣ "WONDER WOMAN 84"

 

Καλά κάνω εγώ και δεν αντέχω τα υπερηρωικά φιλμς... Αλλά, μια που έπεσε μπροστά μου, είπα να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να δω την "Wonder Woman 84" (2020) της Patty Jenkins. Αφού έπιασε η πρώτη άλλωστε, κορόιδα είμαστε να μη γυρίσουμε και αναπόφευκτο νο 2;

Όπου η ομώνυμη αμαζόνα - ηρωίδα, που έχει ξεμείνει στον κόσμο μας, βρίσκεται στα 1984. Ένας περίεργος κρύσταλος εκπληρώνει κάθε ευχή αν τον αγγίξεις, ένας αντιπαθής φιλόδοξος μπίζνεσμαν το αντιλαμβάνεται και το εκμεταλλεύεται πραγματοποιώντας τις επιθυμίες όλων (και, φυσικά, αποκτώντας αμύθητα πλούτη και δύναμη δίχως σύνορα), μια σεμνή και αδέξια επηστήμονας μεταμορφώνεται σε πανίσχυρη μέγαιρα, ολόκληρος ο κόσμος γίνεται μπάχαλο (φαντάσου όλοι να μπορούν να πραγματοποιούν όποια ευχή τους καπνίσει)... και μόνο Εκείνη μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα.

Βρήκα την ταινία κακή. Ούτε να με κρατήσει κατάφερε (έτσι, απλώς με τη δράση της) ούτε σενάριο διέθετε (ή μάλλον το σενάριο έμπαζε από παντού) ούτε να πει τίποτα κατάφερε. Αντίθετα υπήρχαν τόνοι αφέλειας (να πω μήπως βλακείας;), μια αχρείαστη πρώτη μακρά σκηνή από την παιδική ηλικία της ηρωίδας έτσι, για το διδακτικό μήνυμα, και ένα ηλίθιο τέλος όπου... όλη η ανθρωπότητα (μα όλη, μηδενός εξαιρουμένου) μετανοεί... Προτιμώ να μη σχολιάσω τίποτα (ή να μην το συζητήσω άλλο) αφού η βλακεία ήταν αφόρητη. Υποτίθεται ότι η αφέλεια υπάρχει επίτηδες ως αναφορά στα "αθώα" 80ς. Σας υπογράφω ότι δεν ένοιωσα την παραμικρή νοσταλγία. Και, στο κάτω κάτω, ποια αφέλεια; Τα 80ς του "Blade Runner", του "Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες", των "Aliens", του πρώτου "Εξολοθρευτή" κλπ. κλπ. Δεν νομίζω ότι το φανταστικό σινεμά των 80ς ήταν αφελές.

Και να φανταστεί κανείς ότι η Patty Jenkins είναι αυτή που το 2003 έκανε το πολύ καλό "Monster" με μια εκπληκτική (και αγνώριστη) Σαρλίζ Θερόν! Έκτοτε βέβαια, άγνωστο γιατί, έκανε μόνο τηλεόραση. Δεν έχω καμιά όρεξη να δω την τηλεοπτική δουλειά της...

O "FLASH GORDON" ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΟΥ ΚΙΤΣ

 

Ο "Flash Gordon" εἰναι βέβαια ο διαστημικός ήρωας των κόμικς των 30ς και των παλιών, ασπρόμαυρων κινηματογραφικών σίριαλς που ακολοιύθησαν. Το 1980 μεταφέρεται και στο σινεμά από τον Mike Hodges, που έχει κάνει λίγα, αλλά πιο ενδιαφέροντα φιλμ. Στους βασικούς ρόλους ένα παντελώς άσχετο και άγνωστο ζεύγος (που, εκτός από λίγες κακές ταινίες, στη συνέχεια έκαναν κυρίως τηλεόραση) και πολλούς σημαντικούς ηθοποιούς στους δεύτερους ρόλους (Μαξ φον Σίντοφ, Ορνέλα Μούτι, Μαριάντζελα Μελάτο, Τοπόλ...)

Η ιστορία είναι περίπου αυτή του πρωτότυπου κόμικς: Ο Φλας και η κοπέλα του μεταφέρονται παρά τη θέλησή τους από τον επιστήμονας Ζάρκοφ στον πλανήτη Μόνγκο. Εκεί θα συγκρουστούν με τον πανίσχυρο και πολύ κακό αυτοκράτορα Μινγκ που απειλεί τη γη και θα γνωρίσουν διάφορες φυλές του πλανήτη, αλλά και την όμορφη κόρη του αυτοκράτορα, που θα ερωτευτεί τον Φλας.

ΟΚ. Αλλά όλο αυτό είναι τόσο, μα τόσο κιτς, τόσο κακόγουστο, που νομίζω ότι μάλλον δεν βλέπεται. Ανύπαρκτοι χαρακτήρες, ηλίθιες καταστάσεις (και λύσεις σε δύσκολες καταστάσεις), γελοία σκηνικά και κοστούμια, περιρέουσα αφέλεια πολλών τόνων, σενάριο που σε αρκετά σημεία μοιάζει μ᾽αυτό του πρώτου "Star Wars" του 1977 και πολλά άλλα συνθέτουν ένα απίστευτα κακό θέαμα που με κούρασε σχεδόν από την αρχή. Ξέρω. Όλη αυτή η αφέλεια είναι συνειδητή αναφορά στον κόσμο των καθημερινών κόμικς σε εφημερίδες των 30ς και των κινηματογραφικών σίριαλς της ίδιας εποχής που αναφέραμε. Αντιλαμβάνομαι επίσης την επιθυμία των δημιουργών να κάνουν την ταινία καλτ (αυτό ίσως να το έχουν κάπως πετύχει, αφού κάποιοι την βλέπουν για πλάκα και σήμερα). Συγνώμη, αλλά προσωπικά όλα αυτά δεν με ἔπιασαν. Νομίζω με λίγα λόγια ότι δεν κατάφεραν τίποτα απὄσα επιθυμούσαν και έμεινε μόνο το καθαρό κιτς και οι Queen να τραγουδούν κάθε τρεις και λίγο "Flash"! Πραγματικά το θεωρώ από τις χειρότερες προσπάθειες για συνειδητή ῾῾επιστροφή στην αφέλεια῾῾. Ευτυχώς που υπήρχε και η υπέροχη την εποχή εκείνη Ορνέλα Μούτι και έβλεπα και κάτι ωραίο...

ΥΓ: Τον Φλας Γκόρντον ήθελε στα 70ς να κάνει ταινία, μεταξύ άλλων, και ο Φελίνι, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε.

Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ "UNDINE"

 

Εκτιμώ πολύ τον γερμανό Christian Petzold. Η "Undine" του 2020, ένα ῾῾στοιχειωμένο῾῾ σύγχρονο ερωτικό παραμύθι δεν με απαγοήτευσε καθόλου.

Η ομώνυμη ηρωίδα είναι μια κοπέλα που χωρίζει από τον εραστή της. Την ίδια μέρα θα γνωρίσει κάτω από παράξενες συνθήκες έναν επαγγελματία δύτη, που δουλεύει σε υποβρύχιες εργασίες και θα ερωτευτούν παράφορα. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή πολλών συμβάντων, μερικά από τα οποία ανηκουν στο χώρο του μεταφυσικού.

Το φιλμ, σχετικά αργό, ποιητικό, υπνωτικό και υποβλητικό, με γοήτευσε με έναν παράξενο τρόπο. Πρόκειται για μια ρομαντική ερωτική ιστορία ρευστή σαν το νερό, που αποτελεί βασικό στοιχείο της, σαν παραμύθι, όπως είπα στην αρχή. Ένα είδος ύμνου στον έρωτα και τη δύναμή του - ή στα πάθη που αυτός μπορεί να ξυπνήσει. Όχι, τίποτα ξενέρωτο και χολιγουντιανό. Βρισκόμαστε πολύ μακριά απ᾽αυτό. Συν τοις άλλοις η πόλη του Βερολίνου και η ιστορία της, για την οποία μιλά σε επισκέπτες μιας έκθεσης η Undine, παίζει κι αυτή το ρόλο της, ενὠ το μεταφυσικό, φανταστικό στοιχείο συμβάλλει στη δημιουργία του ονειρικού κλίματος και επιτείνει τη ῾῾μαγική῾῾ επίδραση του έρωτα. 

Ίσως το φιλμ να παραείναι ῾῾φεστιβαλικό῾῾ για μερικούς και να κουράσει κάποιους εθισμένους σε πολύ γρήγορους ρυθμούς. Προειδοποιώ γι᾽αυτό. Προσωπικά με συνεπήρε και μου άφησε μια ῾῾στοιχειωμένη῾῾, πλην όμως όμορφη γεύση.

"BRONSON" : ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ, ΑΛΛΑ ΑΝΕΥ ΟΥΣΙΑΣ

 

Δεν συγκαταλέγομαι στους θαυμαστές του δανού, συνήθως όμως αγγλόφωνου σκηνοθέτη Nicolas Winding Refn.Νομίζω πως ό,τι κάνει γίνεται προς εντυπωσιασμό του θεατή και μόνο. Την ίδια αίσθηση είχα ωλέποντας το "Bronson" του 2008 με τον Τομ Χάρντι, ο οποίος για μένα είναι το μόνο που αξίζει στο φιλμ.

Περιστρέφεται γύρω από έναν απίστευτα βίαιο χαρακτήρα, ήδη από τα χρόνια του σχολείου και παρά το ότι έχει νορμάλ παιδική ηλικία με γονείς που τον αγαπούν. Νεαρός θα επιχειρήσει ληστεία, θα συλληφθεί και θα φυλακιστεί για 7 χρόνια. Λόγω βίαιης συμπεριφοράς στη φυλακή θα μείνει συνολικά 34 χρόνια (!) από τα οποία τα 30 στην απομόνωση. Στο μεταξύ το αληθινό του όνομα αντικαθίσταται από το όνομα του (επίσης βίαιου στις ταινίες του) ινδάλματός του, του Τσαρλς Μπρόνσον.

Η ταινία βασίζεται σε αληθινή ιστορία και το πρόσωπο αυτό είναι υπαρκτό. Από εκεί και πέρα δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί μισεί τόσο την κοινωνία, κάθε θεσμό της (δίχως φυσικά να έχει κάποια αναρχική ιδεολογία, κάθε άλλο). Γιατί είναι τόσο, μα τόσο βίαιος με τους πάντες γύρω του. Το μόνο που τον τρέφει είναι το διαρκές όνειρο για διασημότητα. Οτιδήποτε ακραίο γράφεται γι᾽αυτόν στις εφημερίδες, από τα βίαια ῾κατορθώματά῾ του έως το ρεκόρ εγκλεισμού στην απομόνωση που κατέχει,  τον ικανοποιέι απόλυτα. Υπάρχει μόνο αυτός και όλοι γύρω του είναι μαλάκες. Το ξύλο που τρώει τον αφήνει αδιάφορα, σα να μην αισθάνεται πόνο. Προφανώς βρισκόμαστε μπροστά σε ένα είδος πιθανόν εκ γενετής σπάνιας ψυχοπάθειας. Αυτά.

Ο Ρεφν, δεξιοτέχνης γαρ, διαθέτει εντυπωσιακή σκηνοθεσία, χρησιμοποιεί διάφορα κόλπα και εμπνεύσεις, αλλάζει στιλ κλπ. κλπ. Καταφέρνει έτσι, κατά τη γνώμη μου, να φτιάξει μια εντυπωσιακή φούσκα, δίχως νόημα, δείχνοντάς μας μια μεμονωμένη περίπτωση χωρίς ίχνος εμβάθυνσης. Ευτυχώς που ο Χάρντι είναι εντυπωσιακός στο βασικό ρόλο. Επαναλαμβάνω όμως: Βρίσκω τον δημιουργό αυτόν κενό και άνευ λόγου.

Ἡ ΖΩΝΤΑΝΗ ΝΕΚΡΗ῾ ΚΑΙ ΤΟ ΑΔΕΞΙΟ ΣΙΝΕΜΑ ΤΟΥ JEAN ROLLIN

 

Γνωρίζετε το γάλλο σκηνοθέτη Jean Rollin (1938-2010); Αν όχι δεν πειράζει και τόσο. Έχει κάνει γύρω στα 50 φιλμ. Πολλά απ᾽αυτά είναι τρόμου. Τα υπόλοιπα είναι πορνό, γυρισμένα κυρίως στα 70ς. Και βέβαια και τα τρόμου δεν στερούνται ποτέ μιας γερής δόσης ερωτισμού. Για πολλούς ο Ρολέν είναι απόλυτα καλτ δημιουργός. Προσωπικά αναγνωρίζω κάποιες (θετικές) ιδιορυθμίες, αλλά τις περισσότερες φορές μάλλον γελάω με τις ταινίες του. 

Το "La Morte Vivante" (Ἡ Ζωντανή νεκρή) του 1982 για παράδειγμα αφηγείται την ιστορία μιας νεκρής κοπέλας, που ζωντανεύει ως σαρκοφάγο βαμπίρ λόγω... ραδιενεργών αποβλήτων που αποθηκεύονται κρυφά στην κρύπτη του πύργου της. Μια φίλη της (υπονοείται ότι παλιότερα υπάρχει ερωτική σχέση μεταξύ τους) επιστρέφει από το εξωτερικό, συναντά τη νεκροζώντανη αγαπηημένη της (η οποία αρχικά δεν μπορεί να μιλήσει) και, όντας ακόμα ερωτευμένη κάνει τα πάντα (ακόμα και να την ῾῾ταϊζει῾῾) για να την κάνει όπως πριν και να βρεθούν και πάλι μαζί.

Ε, ναι, το στόρι είναι πρωτότυπο. Λεσβιακός έρωτας με βαμπίρ, ρομαντισμός μέχρι θανάτου (κυριολεκτικά) και σπλάτερ (μερικές φορές διαρκείας) εναλλάσσονται. Και, για να προειδοποίησω τους ρέκτες, υπάρχει γυμνό, αλλά ούτε μία γαργαλιστική ερωτική σκηνή, εντάξει; Ο Ρολέν κρατά τα πορνό για τις πορνό ταινίες του. Επίσης στα φιλμ του (και σ᾽αυτο) υπάρχουν μερικές όντως ποιητικές και μακάβριες συγχρόνως εικόνες (η κοπέλα που περιφέρεται στους ανθισμένους αγρούς ή στον πύργο κλπ.). Από εκεί και πέρα αρχίζει το αστείο: Οι ηθοποιίες είναι κυριολεκτικά άθλιες (λες και το κάνει επίτηδες) με αποκορύφωμα αυτές ενός ζευγαριού αμερικάνων που τυχαίνει να βρίσκεται στην περιοχή, το σενάριο είναι μάλλον προσχηματικό (γελοίο καλύτερα), οι ατάκες σκοτώνουν, ο άκρατος ρομαντισμός σπάει κόκαλα και, τελικά, βγάζει γέλιο κλπ. κλπ. 

Τι να σας πω. Δέστε το με δική σας ευθύνη (όπως και κάθε άλλο φιλμ του σκηνοθέτη). Δεν αντιλέγω για την κάποια ιδιαιτερότητά του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μ᾽αρέσει κιόλας. Ούτε στο καλτ τριπ μπορώ να μπω στη συγκεκριμένη περίπτωση...

Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΠΡΟΑΣΤΕΙΩΝ ΣΤΟ "AMERICAN BEAUTY"

 

Το 1999 ο Sam Mendes κάνει το εντυπωσιακό ντεμπούτο του στο σινεμά με το "American Beauty", μια από τις πιλέον απομυθοποιητικές και σαρκαστικές ματιές στην τυπική, ήσυχη, όμορφη, ειδυλιακή για κάποιους, ζωή των μεσαίων στρωμάτων στα αμερικάνικα προάστια. Με εξαιρετικούς Κέβιν Σπέισι και Ανέτε Μπένινγκ, αποτελεί μια από τις κορυφαίες ταινίες των 90ς.

Ο ήρωας, μεσήλικας, παντρεμένος με μια ῾῾κίλερ῾῾ μεσίτρια (πλην όμως μάλλον αποτυχημένη παρά το αδίστακτό του χαρακτήρα της) και με έφηβη κόρη, απολύεται από τη δουλειά του. Αποτυχημένος λοιπόν κι αυτός, καταπιεσμένος από τη σύζυγο, σεξουαλικά πεινασμένος, με μια ουσιαστικά διαλυμένη οικογένεια αφού μάλλον απεχθάνεται τη γυναίκα του και αδυνατει να επικοινωνήσει με την κόρη του, αποφασίζει να απελεθερωθεί έστω και τώρα από κάθε σύμβαση και επιτέλους να ζήσει όπως γουστάρει. Όπως όμως θα διαπιστώσετε από την πρώτη μόλις σκηνή είναι αργά γι᾽αυτόν...

Όμορφα σπίτια με περιποιημένους κήπους, αυτοκίνητα, γυμναστἠρια στα υπόγεια, καλές σχέσεις με τους γείτονες... Όλα μοιάζουν υπέροχα, ηλιόλουστα, ήρεμα. Κι όμως, μέσα σε σχεδόν κάθε όμορφο σπίτι σιγοβράζει μια μικρή κόλαση. Η οικογένεια του ήρωα, αλλά και η γειτονική του, κάθε άλλο παρά ειδυλιακές είναι. Ο Μέντες κατεδαφίζει κάθε ψευδαίσθηση αρμονίας και ομορφιάς. Δυσαρμονία, πλήξη, καταπιεμένες σεξουαλικές επιθυμίες και σεξουαλικό ανικανοποίητο και, γενικά, ανεκπλήρωτα όνειρα, οικονομικά προβλήματα, χάσμα γενεών, απόλυτη παράδοση στον κομφορμισμό και την ανούσια ρουτίνα, κενότητα... Να ποια είναι η αληθινή, η αθέατη κατάσταση. Κι όλο αυτό είναι αναμενόμενο κάποτε να ξεσπάσει σε τραγωδία.

Η ματιά του σκηνοθέτη είναι διεισδυτική, σαρκαστική, κάποτε υπερβολική, ενιοτε με μαύρο χιούμορ (που φαίνεται άλλωστε και από τον ειρωνικό τίτλο). Σίγουρα πάντως ανατρεπτική για τη μέση αμερικάνικη πραγματικότητα. Πώς να συνυπάρξει, για παράδειγμα, ο απόλυτος, στρατόκαυλος συντηρητισμός με ένα ζέυγος γκέι; Πώς να δει ο εσἤλικας, στερημένος ήρωας μια δεκαεξάρα αν όχι με πόθο; Πώς... Τα ῾πώς῾ θα μπορούσαν να συνεχιστούν για πολύ. 

Το εἰπα από την αρχή! Για μένα το "American Beauty" παραμένει μία από τις σημαντικότερες αμερικάνικες ταινίες των 90ς.

ΤΑ ΜΕΤΡΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ "GONE BUT NOT FORGOTTEN"

 

Θυμάστε τη Μπρουκ Σιλντς από τις πολύ αρχές των 80ς; Μετά τις λίγες πρωτες επιτυχίες εξαφανίστηκε ή μάλλον έπαιζε και παίζει σε συνήθως μέτριες ταινίες, τηλεταινίες ή σειρές. Εγώ πάντως είχα λοιπόν περιέργεια να δω πώς έχει γίνει μετά από τόσα χρόνια. Το "Gone but not Forgotten" (στην Ελλάδα ῾῾Το Σημείωμα του Δολοφόνου῾) λοιπόν είναι ένα θρίλερ του 2005 που γύρισε ο δημιουργός μέτριων ταινιών του είδους Armand Mastroianni, όπου μάλιστα η Σιλντς πρωταγωνιστεί με έναν άλλο ξεχασμένο από την ίδια περίπου εποχή, τον Λου Ντάιμοντ Φίλιπς.

Εκείνη είναι πετυχημένη δικηγόρος και υπερασπίζεται έναν αντιπαθή και ψυχρό πελάτη, που κατηγοτείται ως σίριαλ κίλερ γυναικών. Ως τίμια δικηγόρος πάντως είναι πεπεισμενη για την αθωότητά του. Ο Φίλιπς είναι ο αντίπαλός της εισαγγελέας. Κάποια στιγμή η κοπέλα θα ανακαλύψει ότι ο πελάτης της έχει ένα απεχθές, βρώμικο παρελθόν 10 χρόνια πριν - με λίγα λόγια είναι ένα κάθαρμα. Πριν 10 χρόνια, ναι, τι συμβαίνει όμως με τη σύγχρονη υπόθεση για την οποία κατηγορείται;

Θα μπορούσε να είναι συμπαθητικό θρίλερ με σχετικά πρωτότυπη ιστορία. Το συγκεκριμένο όμως δεν έχει, νομίζω, το απαιτούμενιο νεύρο, είναι ουδέτερο σκηνοθετικά, από άποψη σεναρίου κάποια πράγματα συμβαίνουν ῾ἑύκολα῾῾, ενώ πιστεύω ότι οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές δεν διαθέτουν την απαιτούμενη χγημεία. Ιδιάιτερα ο Φίλιπς δεν με έπειθε καθόλου ως τίμιος εισαγγελέας. ΟΚ, περνάς ίσως την ώρα σου, αλλά τίποτα παραπάνω.

ΥΓ: Εκ των υστέρων έμαθα ότι πρόκειται για τηλεταινία.

"LORE": Η ΦΡΙΚΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

 

Η "Lore"  είναι μια γερμανική τανία του 2012, που γύρισε η αυστραλέζα Cate Shortland. Πολύ καλή ερμηνεία από την πρωτοεμφανιζόμενη τότε Σάσκια Ρόζενταλ και... για τα υπόλοιπα  το λόγο έχει η εφιαλτική κληρονομιά του ναζισμού.

Το 1945 ο πόλεμος έχει μόλις τελειώσει. Η Γερμανία έχει συντριβεί και οι σύμμαχοι έχουν καταλάβει διάφορα μέρη της ο καθένας. Παντού επικρατεί χάος, τρόμος, πείνα. Παντού υπάρχουν ερείπια. Η μόλις έφηβη Λόρι, μετά τον θάνατο του ναζί πατέρα της και τη σύλληψη της επίσης ναζί μητἐρας της, αναγκάζεται να πάρει τα 4 μικρότερα αδέλφια της (το ένα βρέφος) και να καταφύγει σε μια θεία της, στην άλλη άκρη της Γερμανίας. Το ταξίδι των 5 παιδιών θα γίνει με τα πόδια στη διαλυμένη χώρα και θα εξελιχτεί σε μια απίστευτη οδύσεια, με τους κινδύνους κάθε είδους να ελλοχεύουν παντού. Η συνάντηση με έναν μυστηριώδη φυγάδα θα είναι καθοριστική.

Η μικρή Λόρι πιστεύει απόλυτα στο ναζισμό και τον Χίτλερ διότι έτσι την έχουν μάθει από μικρό παιδακι. Δεν έχει γνωρίσει τίποτα άλλο. Ουσιαστικά, παρά το χάος γύρω της, τα πτώματα, την πείνα και τα ερείιπα, δεν πιστεύει καν ότι η πατρίδα της έχασε τον πόλεμο ούτε ότι ο φύρερ είναι νεκρός (ας σημειωθεί ότι τα 4 μικρά παιδιά δεν γνωρίζουν ούτε την τύχη των γονιών τους και νομίζουν ότι θα τους περιμένουν εκεί που πηγαίνουν). Σιγά σιγά όμως οι πρώτες αμφιβολιες τρυτπώνουν μέσα της. Μήπως τίποτα δεν είναι όπως νοόμιζε, μήπως τίποτα δεν είναι όπως την είχαν μάθει να πιστεύει;

Η ταινία, αντιπολεμική και αντιναζιστική, δείχνει με έξυπνο τρόπο όχι το ναζισμό και τον πόλεμο, αλλά αυτά που αφήνουν πίσω, μετά το τέλος τους, ο ναζισμός και ο πόλεμος. Αυτό ίσως και να είναι ακόμα πιο εφιαλτικό. Δράμα λοιπόν, καλή σκηνοθεσία, αγωνία για τη μοίρα των αδελφών, συχνά εντυπωσιακές εικόνες... Φυσικά καταλαβαίνετε ότι πρόκειται για βαριά ταινία, συχνά ζοφερή. Καλή όμως. Και, με τον πλάγιο τρόπο που σας ανέφερα, πετυχαίνει απόλυτα το στόχο της.

"THE VAST OF THE NIGHT": ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΦ ΤΩΝ 50ς

Η ταινία του 2019 "The Vast of the Night:" είναι η πρώτη του  Andrew Patterson. Είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, πριν απ᾽όλα όμως είναι ένα νοσταλγικό φιλμ - αναφορά στις σειρές και στις ταινίες του είδους της δεκαετίας του 50.

Βρισκόμαστε όντως στα 50ς. Μια νύχτα, σε μια μικρή πόλη του New Mexico ο ραδιοφωνικός δέκτης ενός ντόπιου dj πιάνει έναν παράξενο, μυστηριώδη ήχο. Συγχρόνως - ή μάλλον εξ αιτίας του - παράδοξα φαινόμενα (και εμφανίσεις) αρχίζουν να συμβαίνουν στην περιοχή. Το πιο παράξενο είναι ότι σποραδικές μαρτυρίες ισχυρίζονται ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο dj και μια μαθήτρια που τις νύχτες δουλεύει ως τηλεφωνήτρια αρχίζουν μια αγχωτική αναζήτηση της αλήθειας για το τι ακριβώς συμβαίνει.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή η ταινία μας δηλώνει ξεκάθαρα τις αναφορές της: Παρουσιάζεται ως ασπρόμαυρο επεισόδιο μιας σειράς των 50ς που λέγεται Paradox Theatre και παραπέμπει άμεσα στο θρυλικό Twilightlight Zone. Είναι λοιπόν σα να βλέπουμε ένα επεισόδιο μιας τέτοιας σειράς (το οποίο βεβαίως σύντομα θα γίνει έγχρωμο). Και όντως η όλη ατμόσφαιρα είναι όμοια με αυτή των επεισοδίων της ιστορικής σειράς. Παρά το ότι, όπως είπαμε είναι πρωτοεμφανιζόμενος, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να μιμηθεί άψογα το κλίμα αυτό, να δώσει τη (συνεχώς νυχτερινή) ατμόσφαιρα των 50ς, να διατηρήσει ένα διαρκές σασπένς και μυστήριο και να πετύχει καλές ηθοποιίες από το ζεύγος των πρωταγωνιστών. Τι άλλο θέλετε;

Αν είστε φαν του είδους νομίζω ότι θα το απολαύσετε. Για μένα αποτέλεσε μια ευχάριστη, νοσταλγική έκπληξη από το πουθενά.

Η ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ῾ἉΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ῾῾

 

Είναι σαφές : Τον Σταύρο Τσιώλη (1937-2019) ή τον λατρεύεις ή ξύνεις αμήχανα το κεφάλι και αποχωρείς. Ανήκω στην πρώτη κατηγορία, των απόλυτων φανς. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον που να έχει αποδώσει τόσο καλά τη νεοελληνικότητα, το κιτς και το μπάχαλο που επικρατούν, με τόσο ιδιόρυθμο χιούμορ, αλλά ταυτόχρονα και με ένα είδος συμπάθειας και γλυκύτητας. Το ῾῾Ας Περιμένουν οι Γυναίκες῾῾ του 1998 είναι για πολλούς η καλύτερη ταινία του.

Δύο μπατζανάκηδες διαφορετικών χαρακτήρων, αλλά κολλητοί και συνεργάτες σε μικρή επιχείρηση, ξεκινούν τέλη Ιουλίου από τη Θεσσαλονίκη για να συναντήσουν τις οικογένειές τους που παραθερίζουν στη Θάσο. Στο δρόμο όμως θα ῾῾κολλήσουν῾ στη Βόλβη όπου ο ένας θα... αρρωστήσει από έρωτα για μια γυναίκα που συνάντησε για λίγο μόλις λεπτά. Ο τρίτος μπατζανάκης, πιο ευκατάστατος και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, θα καταφτάσει από τη Θάσο να δει τι απέγιναν οι άλλοι. Και νέες περιπέτειες, ερωτικές και μη, θα αρχίσουν.

Ναι, η ταινία είναι πραγματικά ξεκαρδιστική. Το απίθανο τρίο των.... μπατζανάκηδων (Ζουγανέλης, Μπακιρτζής, Μπουλάς) βρίσκονται στις καλύτερες κινηματογραφικές τους στιγμές. Οι ατάκες, αλλά και οι αλλοπρόσαλλες καταστάσεις που αγγίζουν το σουρεαλισμό παρά την κοινοτοπία των χώρων,  πέφτουν βροχή. Και, μέσα σ᾽όλη  αυτή την κωμικοτραγική ατμόσφαιρα προβάλλει ανάγλυφα το (αρνητικό) πορτρέτο του νεοέλληνα: Κομπιναδόρος, ακράτητα συναισθηματικός, αλλοπρόσαλλος, βολεψάκιας, με σημαία το ρουσφέτι, φαφλατάς, αλλά και κάπως ρομαντικός (με γελοίο τρόπο). Όσο ρομαντισμό μπορεί να επιτρέψει βεβαίως το κιτς που τυλίγει τα πάντα, από τα ρούχα και τις εμφανίσεις μέχρι τη σκηνή στην παραλία, το ξενοδοχείο ή τα σκυλάδικα που ακούγονται διαρκώς. Αλλά συγχρόνως, το είπα και στην αρχή, ο Τσιώλης έχει μια γλυκειά ματιά για όλη αυτή την κακογουστιά, σα να λέει: ¨Τι να κάνουμε; Αυτό είμαστε.῾῾ 

Για μένα ίσως ένα από τα ελάχιστα ελληνικά cult φιλμ. Όσοι συντονιστούν με το ανεπανάληπτο κλίμα του Τσιώλη θα το απολαύσουν από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή. Είτε το κάνετε αυτό όμως είτε όχι, σίγουρα θα μάθετε κάτι για το... συνέδριο της Βόλβης του 1979, το 1ο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο πιθανότατα ουδείς θα θυμόταν σήμερα αν δεν το είχε αποθανατίσει με τόσο σπαρταριστό τρόπο η ταινία (δια στόματος Μπουλά).

Ο "ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΨΑΛΜΟΣ" ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Ο Miklos Jancso (1921-2014) υπήρξε σημαντικός ούγγρος σκηνοθέτης. Και μάλιστα από τους πλέον πρωτοποριακούς. Μια από τις γνωστές ταινίες του είναι "Ο Κόκκινος Ψαλμός" (Meg ker a nep) του 1972. Ένα φιλμ που θα μπορούσαμε να πούμε ότι κινείται στα όρια του πειραματικού.

Μας μεταφέρει στην Ουγγαρία της δεκαετίας του 1890, όταν οι αγρότες εξεγείρονται ενάντια στη φτώχια και την εκμετάλλευση από τους γαιοκτήμονες. Τα αιτήματά τους είναι καθαρά σοσιαλιστικά. Η εξέγερση θα καταπνιγεί από το στρατό, προς μεγάλη ικανοποίηση των γαιοκτημόνων βεβαίως.

Αυτό είναι η ιστορία που μας αφηγείται η ταινία. Το θέμα όμως είναι πώς το κάνει. Ολόκληρο το φιλμ είναι κάτι σαν ένα μπαλέτο, μια χορογραφία που συμβαίνει πάντοτε σε ανοιχτούς χώρους, στους αγρούς. Εξεγερμένοι, άντρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, στρατιώτες και αξιωματικοί, ευγενείς και γαιοκτήμονες, όλοι περιφέρονται διαρκώς στα απέραντα λιβάδια με την κάμερα να τους κυκλώνει από παντού, σα να χορεύει μαζί τους. Στην ουσία υπάρχουν σ' όλόκληρο το φιλμ μόνο σκηνές πλήθους. Ακόμα και η βία, οι θάνατοι και οι εκτελέσεις, δίνονται με ένα θεατρικό, σχεδόν χορευτικό τρόπο. Οι διάλογοι είναι λίγοι, μη ρεαλιστικοί. Συχνά απλώς απαγγέλονται διάφορα μανιφέστα. Η μουσική ειναι πανέμορφη και βασίζεται σε ουγγρικά λαϊκά τραγούδια. Τα σύμβολα ειναι άφθονα. Το κόκκινο (επανάσταση, αλλά και αίμα) κυριαχεί, συχνά πάνω σε λευκό. Τα λουλούδια, οι γυμνές γυναίκες, το κρασί, τα ξίφη, τα ματωμένα χέρια,ο ερωτισμός, όλα δίνονται συμβολικά. Συχνά οι εικόνες είναι πανέμορφες. Και με τον τρόπο αυτό περνάει όλη η ιστορία : Η επανάσταση, οι διαφορετικές τάσεις ανάμεσα στους επαναστάτες (μετριοπαθείς - ή ηττοπαθείς - και αποφασισμένοι για όλα), οι αδίστακτοι ή πονηροί γαιοκτήμανες, που προσπαθούν να τους παραπλανήσουν για να τους ησυχάσουν, ο στρατός που βοηθά την κυρίαρχη τάξη, ο αξιωματικός που παίρνει το μέρος των επαναστατών και πολλά άλλα δίνονται με την παράξενη, τελετουργική αυτή γραφή. Όλα βεβαίως μιλούν για την αναγκαιότητα της επανάστασης (πρόκειται για έναν ύμνο σ' αυτήν), όλα είναι μαρξιστικά, κομμουνιστικά. Όλα είναι σύμφωνα με την γραμμή και την ιδεολογία του τότε κομμουνιστικού καθεστώτος. Κι όμως, πόσο μακριά από τον κυρίαρχο σοσιαλιστικό ρεαλισμό βρισκόμαστε! Να ένα (σπάνιο) παράδειγμα απόλυτα στρατευμένης, πολιτικής ταινίας, ταυτόχρονα όμως απόλυτα ποιητικής και μη ρεαλιστικής.

Όπως ίσως καταλάβατε το φιλμ είναι δύσκολο και πολλοί θα κουραστούν. Άλλοι θα το θεωρήσουν ξεπερασμένο, άλλοι αριστουργηματικό. Δεν θα πάρω θεση. Θα πω όμως ότι σίγουρα είναι κάτι πολύ ιδιάιτερο.

"DAY THE WORLD ENDED" : Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

 

Ως γνωστόν ο Roger Corman, ο ῾῾πάπας῾῾ των b-movies, έχει γυρίσει στην παραγωγικότατη καριέρα του από ταινίες που πραγματικά δεν βλέπονται έως μικρά διαμάντια. Το "Day the world ended" του 1955 είναι από τις σχετικά καλές στιγμές του.

Μετά από πυρηνικό ολοκαύτωμα οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλοι έχουν μεταλλαχτεί με διάφορους φριχτούς τρόπους. Ένας πατέρας, που είχε προβλέψει την καταστροφή και ήταν προετοιμασμένος γι´αυτή, ζει με την όμορφη κόρη του σε μια κοιλάδα η οποία είναι προστατευμένη από τη ραδιενέργεια. Σ᾽αυτήν θα καταφύγουν κι άλλοι επιζώντες, εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους (ένα ύποπτο ζευγάρι, ένας γέρος χρυσοθήρας, ένας γεωλόγος κ.ά.). Η ταινία παρακολουθεί τον αγώνα τους για επιβίωση ενάντια όχι μόνο στην εχθρική πλέον φύση και στα μεταλλαγμένα τέρατα, αλλά και μεταξύ τους.

Αρκετά κλειστοφοβικό, με σχετικό σασπένς, το φιλμ αποτελεί για μένα - εννοείται παρά τις αφέλειές του - ένα καλό δείγμα b-movie των 50ς. Σημαντικό ρόλο σ᾽αυτό παίζει το ότι η ομάδα των επιζώντων αποτελείται από ῾῾κάθε καρυδιάς καρύδι῾῾, οπότε οι μεταξύ τους συγκρούσεις τείνουν να τινάξουν στον αέρα την επιβίωση όλων. Οι άνθρωποι δεν θα ομονοήσουν και θα παραμείνουν εγωκεντρικοί ακόμα και στην ύστατη στιγμή, μοιάζει να μας λέει πικρά η ταινία. Αποτελεί επίσης τυπικό παράδειγμα του φοβου που διακατείχε την ανθρωπότητα για επικείμενη πυρηνική καταστροφή, ο οποίος κορυφώνεται στη δεκαετία του 50, που βρίσκεται ακόμα πολύ κοντά χρονικά στη Χιροσίμα και, ταυτόχρονα, σηματοδοτεί τη χειρότερη ίσως φάση του Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στις δύο τότε (πυρηνικές υπενθυμίζουμε) υπερδυνάμεις. 

Πέραν αυτών υπάρχει το κλασικό λαβ στόρι, υπάρχει η αγωνία για το ποιος θα επιζήσει και ποιος όχι... και υπάρχει και το τέρας που εμφανίζεται προς το τέλος, που μάλλον χαμόγελα προκαλεί σήμερα. Είπαμε, είναι Κόρμαν και οι κάθε λογής αφέκειες είναι αναμενόμενες. Συνολικά πάντως, όπως είπα, το βρίσκω καλό δείγμα b-movie της εποχής.

ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΕΣ῾῾

Οι ῾῾Ιστορίες από το Δάσος με τις Καστανιές῾῾ (Stories from the Chestnut Woods) του 2019 είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σλοβένου  Gregor Bozic και είναι ιταλοσλοβενική παραγωγή (μιλά και τις δύο γλώσσες). 

Λίγο μετά το τέλος του Β᾽Παγκοσμίου πολέμου, σε μια εντελώς ξεχασμένη και καθυστερημένη περιοχή της Σλοβενίας κοντά στα ιταλικά σύνορα, οι κάτοικοι ζουν σε συνθήκες περίπου μεσαίωνα και σε μεγάλη φτώχια. Ένας ηλικιωμένος ξυλουργός χάνει την επίσης ηλικιωμένη γυναίκα του και αμέσως μετά συναντά μια νέα, μόνη και όμορφη κοπέλα που πασχίζει να ζήσει πουλώντας κάστανα που μαζεύει από το δάσος. Οι δυό τους θα περάσουν μια νύχτα μαζί (όχι ερωτική, απλώς η κοπέλα θα τον φιλοξενήσει) και θα χαθούν στις ιστορίες ή τα όνειρα (ύπνου και ξύπνου) και τις παραισθήσεις.

Το ατού της ταινίας είναι η πολύ όμορφη φωτογραφία της. Μερικές από τις εικόνες της μένουν στο μυαλό. Από εκεί και πέρα έχουμε να κάνουμε με ένα μακρόσυρτο, δίχως κάτι ιδιαίτερο, φιλμ, που μιλά για ένα χαμένο τρόπο ζωής και θέλει (ενίοτε τα καταφέρνει) να γίνει συγκινητικό. Όλοι οι ήρωες του ζουν θα έλεγες ανάμεσα στην αληθινή ζωή και το όνειρο.Οι παραισθητικές σκηνές εναλλάσονται με την πραγματικότητα.

Δεν με ικανοποίησε ιδιαίτερα - εκτός της εικαστικότητάς της. Νομίζω ότι είναι μια από αυτές τις ταινίες που προορίζονται θαρρείς μόνο για φεστιβάλ κινηματογράφου.

῾῾Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΓΗ῾῾ ΩΣ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΩΝ ΜΥΡΙΑΔΩΝ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ

 

Το "I am Legend" (1954) του εξαιρετικού Richard Matheson είναι ένα από τα σημαντικά βιβλία επιστημονικής φαντασίας και, δικαίως, έχει μεταφερθεί τρεις φορές στο σινεμά. Η πρώτη μεταφορά έγινε το 1964 και είναι μια χαμηλού προϋπολογισμού ιταλοαμερικανική ασπρόμαυρη παραγωγή των σχετικά άγνωστων Ubaldo Ragona (1916-1987) και Sydney Salkow (1909-2000). Ο δεύτερος υπήρξε παραγωγικός, αλλά δίχως γνωστά φιλμ στο ενεργητικό του. Τίτλος: "The Last Man on Earth". Θεωρώ την ταινία πολύ καλή μετυαφορά, τουλάχιστον σε σχέση με το κακό για μένα ῾I am Legend" με τον Γουίλ Σμιθ. Το φιλμ του 1964 διαθέτει τον Βίνσεντ Πράις ως βασικό πρωταγωνιστή, ενώ είναι πολύ πιστό στο βιβλίο.

Μετά από μυστηριώδη ασθένεια η γη έχει γεμίσει με μολυσμένους με εμφάνιση πολύ κοντά σ᾽αυτή των ζόμπι. Είναι όμως βρικόλακες. Βγαίνουν μόνο νύχτα, απεχθάνονται τους καθρέφτες και τα σκόρδα, μεταδίδουν την αρρώστια στα θύματά τους... Υπάρχει μόνο ένας επιζών, ο οποίος παραδόξως δεν έχει μολυνθεί. Τις μέρες βγαίνει και παλουκώνει τους βρικόλακες, ψάχνοντας συστηματικά στα ερείπια της εγκαταλειμένης πόλης όπου κρύβονται τη μέρα και είναι ανίσχυροι. Οι νύχτες του όμως είναι εφιαλτικές. Ταμπουρώνεται στο σπίτι του, όπου δέχεται τις διαρκείς, αλλά μάλλον ανίσχυρες επιθέσεις των τεράτων, πίνει, δεν μπορεί να κοιμηθεί και θρηνεί ακατάπαυστα τους χαμένους αγαπημένους του (σημειωτέον ότι ανάμεσα στους μολυσμένους που τον πολιορκούν είναι και ο πρώην καλύτερος φίλος του). Κάποια στιγμή, στις καθημερινές ημερήσιες περιπλανήσεις του θα ανακαλύψει μια ζωντανή γυναίκα, θα την πάρει σπίτι του και όλα θα πάρουν μια παράξενη τροπή.

Εφιαλτικό, απαισιόδοξο, δίχως να υποχωρεί σε τεχνητά χάπι εντ, παρουσιάζει πάνω απ᾽όλα ένα βασανισμένο ήρωα, που ζει έναν καθημερινό εφιάλτη και βρίσκει καταφύγιο στο αλκοόλ. (έτσι ακριβώς δεν θα γινόταν αν μένατε ολομόναχοι στον κόσμο;) Βλέπετε, οι βρικόλακες που τον πολιορκούν μιλάνε και φωνάζουν μονότονα και ακατάπαυστα το όνομά του, καλώντας τον να γίνει ένας απ᾽αυτούς. Ο όλος προβληματισμός του φιλμ θυμίζει τους ῾Ῥινόκερους῾῾ του Ιονέσκο. Το ζήτημα είναι αν θα παραμείνει κανείς άνθρωπος (δηλαδή ο εαυτός του) ή θα λυγίσει και, τελικά, θα γίνει ῾ἕνα με το πλήθος῾῾ για να γλυτώσει από την αβάσταχτη μοναξιά. Δεν θα σας πω τίποτα για το δυνατό τέλος, όπου κάθε ενοοια ῾῾καλών῾῾και ῾῾κακών῾῾ανατρέπεται - ή μάλλον τίθεται υπό αμφισβήτηση. Τίποτα δεν είναι όπως, βολικά, νομίζουμε.

Βέβαια ο Πράις είναι όπως πάντα υπερβολικός και βαρύγδουπος, και ίσως σε κάποια σημεία (λίγα νομίοζω)  το φιλμ να είναι κάπως ξεπερασμένο. Συνολικά όμως παραμένει σημαντική ταινία, από τα καλύτερρα κατά τη γνώμη μου b-movies. Και (αυτό θα το καταλάβετε αμέσως) προαναγγέλει τα επερχόιμενα ζόμπι του Ρομέρο και όλα τα άλλα που ακολούθησαν.

ΚΑΛΩΣΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ "SCHOOL OF ROCK"

 

Ο Richard Linklater είναι ένας σκηνοθέτης ικανός για όλα. Ποιος θα περίμενε ότο ο δημιουργός της γνωστής τριλογίας "Before Sunrise"... κλπ. ή του "Boyhood" θα μπορούσε να κάνει μια ξεκαρδιστική και πέρα για πέρα ῾῾ανεβαστική῾῾ κωμωδία όπως το ῾῾School of Rock῾῾ του 2003. Με ένα απίστευτο Τζακ Μπλακ βεβαίως, ίσως στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του.

Ο ήρωας είναι ένας αθεράπευτος ροκάς. Παίζει χαρντ ροκ (στα όρια του χέβι μέταλ) με τη μπάντα του, είναι πραγματικά παθιασμένος με το ροκ, ζει (ή προσπαθεί να ζήσει) με απόλυτα ροκ τρόπο ζωής, αλλά τίποτα δεν του πάει καλά. Μετά από συνεχείς αποτυχίες το συγκρότημα τον απολύει προσλαμβάνοντας άλλον τραγουδιστή κι εκείνος δεν έχει να πληρώσει ούτε το νοίκι. Και τότε του έρχεται μια φαεινή (απελπισμένη μάλλον) ιδέα: Βουτώντας τα χαρτιά και τα πτυχεία του δάσκαλου συγκατοίκου του... προσλαμβάνεται για μερικούς μήνες σε ιδιωτικό σχολείο ως προσωρινός αντικαταστάτης δασκάλου που κάτι έκτακτο του έτυχε. Μην έχοντας ιδέα όμως από εκπαίδευση... τι άλλο να διδάξει πέρα απ᾽αυτό που ξέρει καλύτερα; Πατώντας στη μέχρι τότε μουσική εκπαίδευση της τάξης του αρχίζει να διδάσκει ροκ (κρυφά φυσικά) και δημιουργεί μια παιδική ροκ μπάντα. Η συνέχεια είναι απολαυστική.

Πρώτα απ᾽όλα η ταινία είναι διασκεδαστική όσο δεν παίρνει. Εγώ τουλάχιστον πέρασα θαυμάσια. Εκτός αυτού είναι ένα αληθινό μάθημα για το πώς δημιουργείται το καθαρό ροκ. Αποτελεί, για την ακρίβεια, έναν ύμνο στο ροκ. Το οποίο βεβαίως αντιπαραθέτει στη στείρα, αρτηριοσκληρωτρική εκπαίδευση... ή μάλλον στον δίχως χαρά και δημιουργικότητα τρόπο διδασκαλίας. Η εκπαίδευση χρειάζεται και το παιχνίδι, είναι σα να μας λέει το φιλμ. Σε παιδιά απευθυνόμαστε! Παράλληλα ο ροκ τρόπος ζωής παρουσιάζεται ως αντικομφορμιστικός, απελευθερωτικός, ανατρεπτικός, δημιουργικός. Τα υπόλοιπα είναι γκρίζα και όλοι ζουν καταπιεσμένοι θάβοντας τα καλύτερα κομμάτια του εαυτού τους βαθιά μέσα τους. Και, βεβαίως, θα το επαναλάβω, το όλο πράγμα έχει πολύ πλάκα.

Εννοείται ότι απολύτως τίποτα απ᾽όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατό να συμβεί στην πραγματικότητα. Η ῾῾σκευωρία῾῾θα κατέρρεε την πρώτη κιόλας μέρα - άντε τη δεύτερη. Το φιλμ όμως λειτουργεί σαν ένα σύγχρονο ροκ παραμύθι και διόλου δεν ενδιαφέρεται για την όποια αληθοφάνεια. Για όλα αυτά, και για τον Μπλακ που τα δίνει όλα, πετάξτε όσο περισσότερη γκριζάδα μπορείτε από πάνω σας και διασκεδάστε το.

"Η ΜΑΡΚΗΣΙΑ ΤΟΥ Ο..." ΚΑΙ Η ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

 

Ποτέ δεν υπήρξα ιδιαίτερος θαυμαστής του Eric Rohmer (1920-2010). Το σινεμά του, φιλοσοφικό, διαλογικό, εγκεφαλικό ακόμα κι αν ασχολείται με καλοκαιρινά φλερτ, με κουράζει σχετικά. Το 1976 γύρισε τη μοναδική νομίζω (δεν είμαι σίγουρος γι' αυτό) ταινία εποχής που έχει κάνει, τη "Μαρκησία του Ο...", βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Heinrich von Kleist. (1777-1811). Σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο νεαρός τότε Μπρούνο Γκαντζ.
Σε μια επίθεση σε ιταλική πόλη από ρωσικά στρατεύματα, μια γερμανίδα μαρκησία σώζεται από ιπποτικό ρώσο αξιωματικό. Αργότερα όμως αντιλαμβάνεται ότι είναι έγκυος δίχως να μπορεί να εξηγήσει το πώς, αφού δεν έχει (δεν έχει αντιληφθεί τουλάχιστον) να έχει πάει με άντρα. Το μυστηριώδες συμβάν δημιουργεί κύμα δραμάτων και ανατροπές στις οικογενειακές και άλλες σχέσεις της κοπέλας, η οποία βεβαίως δεν μπορεί να εμφανιστεί πλέον στην συντηρητική κοινωνία της εποχής.

Αυτό που πρώτα παρατηρεί κανείς είναι το στιλ που κινηματογραφεί το φιλμ ο Ρομέρ. Οι εικόνες παραπέμπουν άμεσα, αμεσότατα, στην "ψυχρή" νεοκλασική, αλλά και στην πρωτο-ρομαντική ζωγραφική της εποχής (τόσο στον Νταβίντ όσο και στον Φούσλι). Κάθε πλάνο είναι ουσιαστικά ένας πίνακας. Σ' αυτό συντελούν βεβαίως η θεατρική ηθοποιία και το όλο στήσιμο, όσο και οι ίδιοι οι διάλογοι, που δεν είναι άμεσοι, καθημερινοί, αλλά χρησιμοποιούν τη λογοτεχνική γλώσσα περασμένων αιώνων. Σε ορισμένα σημεία μάλιστα το όλο πράγμα αγγίζει τα όρια του κωμικού. Φυσικά όλο αυτό ο Ρομέρ το κάνει επίτηδες και η ιστορία περνά από το απόλυτα τραγικό στο ανάλαφρο με επιδεξιότητα. Συγχρόνως υπάρχει η αδιαπραγμάτευτη ηθική, η εμμονή στην αλήθεια, η μέχρις εσχάτων υπεράσπιση της αθωότητας της ηρωίδας, που προτιμά, όπως είπαμε,  να αποκαλυφτεί η αλήθεια με όποιο τίμημα.

Εντυπωσιακό ως εικόνα, ηθελημένα ψυχρό ως κατασκευή, άψογη αναπαράσταση εποχής (τόσο από εξωτερική όσο και από ιδεολογική άποψη), το φιλμ παραμένει σημαντικό, αλλά όχι για όλους. Πολλοί θα κουραστούν από την ηθελημένη θεατρικότητά του.

"PRIMER": ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

 

Το 2004 ο Shane Carruth γυρίζει την πρώτη από τις δύο μέχρι σήμερα ταινίες του, το "Primer". Πρόκειται για ένα πάμφθηνο φιλμ επιστημονικής φαντασίας με θέμα το ταξίδι στο χρόνο, που κυρίως βασίζεται στο εγκεφαλικόι και πολύπλοκο σενάριό του.

Δύο φίλοι και συνεργάτες επιστήμονες πειραματίζονται επί χρόνια τον ελεύθερο χρόνο τους στο γκαράζ του ενός, που έχουν μετατρέψει σε εργαστήριο. Κάποια στιγμή, έκπληκτοι και οι ίδιοι, θα διαπιστώσουν ότι έχουν κατασκευάσει μια μηχανή με την οποία μπορούν να κινούνται στο χρόνο, ενώ τα ῾῾πραγματικά῾῾τους σώματα παραμένουν αδρανή και διασωληνωμένα. Από εκεί και πέρα περίεργες ιστορίες θα ξεκινήσουν και οι μεταξύ τους σχέσεις θα ανατραπούν πολλές φορές.

Πολύπλοκες καταστάσεις με τα πήγαιν᾽ έλα στο χρόνο και πολύ και κουραστικό κατά τη γνώμη μου μπλα μπλα στην αρχή ενός φιλμ που, ενώ θεωρείται σημαντικό για πολλούς, προσωπικά δεν κατάφερε να με κρατήσει και, τελικά, με κούρασε αρκετά. Μετά από ένα σημείο μάλιστα έχασα και τον ειρμό με το χρόνο και, τελικά (το ομολογώ, συγχωρείστε με) δεν κατάλαβα πολύ καλά τι έγινε. Το φιλμ όμως θέτει και θέματα ηθικής (μέχρι πού μποιρούμε να φτάσουμε, γνωρίζοντας ότι θα παραμείνουμε ατιμώρητοι;) Όπως καταλάβατε σε καμία περίπτωση δεν συγκαταλέγομαι στους φαν της συγκεκριμένης ταινίας.

"YELLOW CAT": ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΖΑΧΣΤΑΝ!

 

Προφανώς είναι η πρώτη ταινία από το Καζαχστάν που βλέπω: "Yellow Cat" (2020) του Alikhan Yerzanov, ο οποίος, όπως είδα, έχει κάνει κι άλλες ταινίες. Παράξενο, μοντέρνο σινεμά με επιροές, ωραίο στιλ και φωτογραφία, αλλά και τοπικό χρώμα. Όχι όμως για πολλούς. Για λίγους και εκλεκτούς, θα έλεγα.

Σε έναν τόπο που θυμίζει έρημο, με λίγα, μίζερα κτίρια, που φαίνεται να κυβερνάται από συμμορίες που τα έχουν βρει απόλυτα με τα όργανα της τάξης, ο ήρωας, κάπως χαζούλης (αυτό που θα λέγαμε ῾ἑλαφρύς῾῾), έχει εμμονή με το φιλμ ῾Σαμουράι῾του Μελβίλ με τον Αλέν Ντελόν. Μιμείται σκηνές και ατάκες από την ταινία και έχει ως όνειρο να φτιάξει έναν κινηματογράφο πάνω στα βουνά, στο απόλυτο πουθενά! Κάποτε γνωρίζει μια πόρνη, η οποία είναι σαν κι αυτόν: Ονειροπαρμένη, που δεν επικοινωνεί πολύ με την πραγματικότητα. Οι δυο τους θα πάρουν κάποια λεφτά που ανήκουν σε συμμορία και θα φύγουν κυνηγημένοι, αλλά ζώντας όχι ακριβώς έναν έρωτα, αλλά μια επιστροφή στην παιδικότητα και τα ατελείωτα παιχνίδια της.

Χιούμορ, ποίηση, σουρεαλισμός, κινηματογραφοφιλικές αναφορές, αθωότητα που αψηφά τη σκληρή πραγματικότητα εναλλάσονται στο φιλμ, ενώ μια διαρκής παιχνιδιάρικη διάθεση το διαπερνά. Στο πρώτο μέρος, που έχει περισσότερο χιούμορ, θυμίζει το σινεμά του Καουρισμάκι, με τις λίγες, κοφτές ατάκες, τις απίθανες καταστάσεις, τη λιτότητα των σκηνικών, τις κουφές καταστάσεις. Όσο προχωρά το φιλμ γίνεται όλο και πιο ποιητικό, ονειρικό και σουρεαλιστικό συγχρόνως. Οι ήρωες (και ο δημιουργός υποθέτω)  μοιάζουν να προτείνουν πάνω απ᾽όλα μια επιστροφή σε μια αθώα και ευτυχισμένη παιδικότητα, γεμάτη παιχνίδια, αψηφώντας κάθε έννοια πραγματικότητας.

Είναι φιλμ για όσους μπορούν να απολαύσουν και μη χολιγουντιανό σινεμά. Πιστεύω ότι αυτοί θα το απολαύσουν. Εγώ πάντως το απόλαυσα! και, προφανώς, υπήρξε αποκαλυπτικό, αφού μου γνώρισε ένα δημιουργό από μια χώρα που καλά καλά δεν θυμόμαστε ότι υπάρχει.

ΟΤΑΝ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΕ ΚΑΙ ΗΡΘΕ "Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ"

 

Το 1968 ένα πάμφθηνο, ασπρόμαυρο b-movie τρόμου ταράζει κυριολεκτικά τα κινηματογραφικά νερά. Λεγόταν "Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών" (Night of the Living Dead) και "δράστης" ήταν ο 28χρονος τότε George Romero (1940-2017). Ηταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Οι ηθοποιοί ήταν όλοι άγνωστοι.

Δύο αδέλφια βρίσκονται σ' ένα νεκροταφείο για να φέρουν λουλούδια στον τάφο της μητέρας τους. Εκεί θα δεχτούν ξαφνική και απρόσκλητη επίθεση από άγνωστο άντρα που... περπατά κάπως παράξενα. Η κοπέλα θα καταφύγει σε ένα έρημο σπίτι εκεί κοντά, στο οποίο θα καταφύγει επίσης μια ετερόκλητη ομάδα ατόμων, καθώς όλο και περισσότερα πεινασμένα ζόμπι ("φρέσκοι" ακόμα νεκροί που σηκώνονται από τους τάφους τους) θα πολιορκήσουν το σπίτι.

Η ταινία είναι ταυτόχρονα καλτ και κλασική. Ο νεαρός Ρομέρο καταφέρνει να στήσει με το τίποτα ένα φιλμ εξαιρετικού σασπένς, να εγκαινιάζει τη μεγάλη "μόδα" των ζόμπι, που συνεχίζεται ως τις μέρες μας (στα 70ς και 80ς την ακολούθησαν και οι ιταλοί με πιο σπλάτερ προασνατολισμό), να τρομάξει πραγματικά το ανύποπτο ως τότε κοινό (οι σχετικά λίγες αλλά άγριες σκηνές σπλάτερ πρέπει να σόκαραν τότε), να φτιάξει ένα φιλμ με χαρακτήρες και να κάνει και κοινωνική κριτική. Θα επαναλάβω: Όλα αυτά "με το τίποτα"! Διότι, αντίθετα με πάμπολλες κακές, αλλά πιο "καλογυρισμένες" και ακριβές ταινίες τρόμου που ακολούθησαν, τα πρώτα ζόμπι του Ρομέρο διαθέτουν ξεχωριστούς χαρακτήρες που απαρτίζουν την ομάδα των πολιορκημένων, με συγκεκριμένη ψυχοσύνθεση και συμπεριφορά, με μεταξύ τους συγκρούσεις (βρισκόμαστε μίλια μακριά από την παντελώς αψυχολόγητη συμπεριφορά δεκάδων ηρώων ταινιών τρόμου, που δυστυχώς αφθονεί στο είδος). Όλα αυτά προσδίδουν έναν πρωτόγνωρο ρεαλισμό στο φιλμ, μια ντοκιμαντερίστικη αισθητική, που το κάνει ακόμα πιο τρομαχτικό. Επιπλέον θεωρείται μια από τις πρώτες αμερικάνικες ταινίες με μαύρο πρωταγωνιστή (εξαιρούνται αυτές με τον Σίντνεϊ Πουατιέ). Άλλωστε προς το τέλος (το οποίο βεβαίως δεν θα σας αποκαλύψω) γίνεται μια ξεκάθαρη αναφορά και κριτική στο φυλετικό ρατσισμό των ΗΠΑ (οι σκηνές ντοκιμαντέρ ενώ πέφτουν οι τίτλοι τέλους δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία γι' αυτό). Ο Ρομέρο ήταν από τότε ένας από τους πολύ λίγους πολιτικοποιημένους δημιουργούς τρόμου.

Αν δεν είστε φίλοι του είδους αποφύγετέ το, διότι ένας "παρθένος" θεατής μπορεί να σοκαριστεί ακόμα και σήμερα. Για τους υπόλοιπους αποτελεί απόλυτο must. Για μένα αποτελεί την πρώτη και μάλλον την καλύτερη ταινία με ζόμπι.