"SNOWFLAKE" : ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ (!)

Να και μια απόλυτη έκπληξη από εκεί που δεν το περίμενα: Το "Snowflake" του 2017 ("Schneeflöckchen" στα γερμανικά, "Παγιδευμένοι στο Σενάριο" στη μοναδική προβολή του στην Ελλάδα) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του εκ Βενεζουέλας, που δουλεύει όμως στο Βερολίνο, βιντεοκλιπά έως τώρα Adolfo Kolmerer (με "guest" σκηνοθέτη - ό,τι κι αν σημαίνει αυτό - τον William James). Είναι γερμανικό φιλμ, με μαύρο χιούμορ, τρόμο, παράνοια κλπ. και μάλιστα, κατά τη γνώμη μου, σε πετυχημένο συνδυασμό.
Δύο αδέλφια πληρωμένοι δολοφόνοι βρίσκονται ξαφνικά παγιδευμένοι στο σενάριο που γράφει άγνωστός τους ερασιτέχνης σεναριογράφος... οδοντογιατρός, με την έννοια ότι διαπιστώνουν πως κάνουν ό,τι ακριβώς έχει γραφεί στο σενάριο από πριν κι ότι είναι αδύνατο να ελευθερωθούν από αυτή την κατάσταση. Ο ίδιος ο σεναριογράφος δεν έχει την παραμικρή ιδέα πώς γίνεται αυτό. Ταυτόχρονα έχουν αναλάβει την αποστολή να ανακαλύψουν και να εκδικηθούν τους δολοφόνους των ανύποπτων γονιών μιας κοπέλας, η οποία τους έχει προσλάβει για τον λόγο αυτό. Στη διαδρομή τους θα συναντήσουν σίριαλ κίλερς, ψυχοπαθείς κάθε είδους, υπερ-ήρωες, ναζί, αγγέλους και ό,τι άλλο φανταστείτε και, φυσικά, τον οδοντογιατρό, ο οποίος, άθελά του, κινεί τα νήματα όλης αυτής της παρανοϊκής ιστορίας. Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα Βερολίνο του κοντινού μέλλοντος παραδομένο στη βία και την αναρχία.
Παρά το τόσο  πλημμυρισμένοα από πρόσωπα και καταστάσεις σενάριο, βρήκα την ταινία πολύ πρωτότυπη, απολαυστική θα έλεγα. Υπάρχει βεβαίως και το σπλάτερ (δεν δείχνεται, συνήθως υπονοείται). Ο ρυθμός πάντως είναι καλός και με κράτησε από την αρχή ως το τέλος, οι χαρακτήρες ο ένας πιο περίεργος από τον άλλον, οι εκπλήξεις συνεχείς και η αντιναζιστική πινελιά στο τέλος ευπρόσδεκτη. Τα λέω αυτά διότι συνήθως άπειροι σκηνοθέτες που διαθέτουν μια ή περισσότερες καλές ιδέες μένουν σ' αυτές, μη μπορώντας να τις "δέσουν" σε μια συμπαγή ιστορία. Συνήθως φτιάχνουν "παλαβές" ταινίες, οι οποίες ωστόσο, παρά το κάποιο ενδιαφέρον που έχουν, είναι κάπως "κολάζ". Εδώ δεν νομίζω ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όπως είπα στην αρχή η πρωτοτυπία και το κινούμενο στο χώρο του φανταστικού σενάριο δένουν με το χιούμορ με πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα.
Αν είστε φίλοι του παρανοϊκού χιούμορ και των αντίστοιχων καταστάσεων - και φίλοι του κινηματογράφου του φανταστικού βεβαίως - ψάξτε το άγνωστο αυτό φιλμ και νομίζω ότι δεν θα απογοητευτείτε.

"MAVERICK" Ή ΤΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ ΩΣ ΚΩΜΩΔΙΑ

Στα 1994 ο Richard Donner, δίχως ποτέ να είναι ο μεγάλος σκηνοθέτης, είχε ήδη στο ενεργητικό του μια μεγάλη σειρά επιτυχιών ("Προφητεία", οι δύο πρώτοι Σούπερμαν, "Goonies", "Leathal Weapon" κλπ.). Τότε λοιπόν στρέφεται και προς το γουέστερν, επιλέγοντας ωστόσο την κωμική πλευρά του είδους. Διότι το "Maverick" θέλει πρώτα - πρώτα να είναι μια ανάλαφρη γουέστερν - κωμωδία, με (απίθανη) ανατροπή μάλιστα στο τέλος. Και βέβαια οι Μελ Γκίμπσον, Τζόντι Φόστερ, Τζέιμς Γκάρνερ, Τζέιμς Κόμπερν κάνουν ό,τι μπορούν για να προσθέσουν λάμψη.
Ο ομώνυμος ήρωας είναι ένας τυχοδιώκτης - επαγγελματίας χαρτοπαίκτης, που περιπλανιέται στις πόλεις του Φαρ Ουέστ κερδίζοντας τα προς το ζην από το πόκερ. Σε κάποια απ' αυτές θα συναντήσει την λίγο πόρνη και πολύ επαγγελματία κλέφτρα (και wannabe σταρ του πόκερ επίσης) Αναμπέλ (και φυσικά θα αποκτήσουν σχέσεις έλξης - απώθησης). Εκείνος θέλει να μαζέψει ένα σεβαστό ποσόν που αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσει να συμμετάσχει σε έναν σούπερ αγώνα που θα γίνει σε ποταμόπλοιο εν πλω, και είναι αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να το βρει. Ακριβώς το ίδιο κι εκείνη. Κάπου εκεί θα συναντήσουν εναν μεσήλικα που είναι κάτι σαν "εκπρόσωπος του νόμου" και, τελικά, θα αποδειχτεί ότι είναι ο "διαιτητής" του μεγάλου ματς. Προφανώς οι μοίρες όλων αυτών των (συμπαθών, όπως σε όλες τις κωμωδίες του είδους) απατεώνων θα μπερδευτούν δίχως τρόπο απεμπλοκής.
Κατ' αρχήν βρίσκω το φιλμ διασκεδαστικό - και δίχως ίχνος ρεαλισμού βεβαίως (ας μη ξεχνάμε ότι ο βασικός ήρωας "τα κάνει όλα" ή μάλλον είναι σούπερ σε όλα). Αλλά έτσι είναι οι συμβάσεις των χιουμοριστικών φιλμ του είδους. Καλά θα κάνουμε να το ξέρουμε και να το αποδεχόμαστε από την αρχή. Από την άλλη δεν βρήκα το ίδιο "εμπνευσμένες" όλες τις απίθανες καταστάσεις που συμβαίνουν. Σαν βασικό μειονέκτημα θεωρώ πάντως τη μεγάλη διάρκεια του φιλμ (127 λεπτά), που νομίζω ότι είναι αχρείαστη. Τέλος πάντων, ενώ συνολικά μου φαίνεται ρουτινιάρικο, βασισμένο σε πάμπολλα κλισέ (που υποτίθεται ότι ανατρέπει) και ένας ακόμα "ύμνος" στον μάλλον ανύπαρκτο τύπο του  "συμπαθητικού καθάρματος" (;), πιστεύω ότι μπορεί να διασκεδάσει αρκετά κανείς ή, τουλάχιστον, να περάσει δύο (και κάτι) ανώδυνες ώρες. Ελπίζω να μη βαρεθείτε.

ΕΝΑΣ ΑΡΚΕΤΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ "ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΦΙΛΟΣ"

Ο γάλλος Philippe Lioret είναι ένας χαμηλότονος, ευαίσθητος σκηνοθέτης (έχω δει το δικό του "Welcome"). Το 2016 γυρίζει τον "Οικογενειακό Φίλο" (Le fils de Jean), εξ ίσου τρυφερό και συγκινητικό - και με καλές ηθοποιίες.
Ένας χωρισμένος με παιδί γάλλος (διατηρεί πάντως καλές σχέσεις με την (πρώην) οικογένειά του), ο οποίος δεν έχει ποτέ γνωρίσει πατέρα, μαθαίνει ξαφνικά ότι ο πατέρας του μόλις πέθανε - και κάτι του άφησε μάλιστα - κι ότι όλα αυτά τα χρόνια ζούσε στο μακρινό (γαλλόφωνο όμως) Κεμπέκ του Καναδά. Υπάρχουν μάλιστα και δύο ετεροθαλή αδέλφια. Εκείνος θα ταξιδέψει στο Κεμπέκ σε μια προσπάθεια να γνωρίσει το παρελθόν του (στο κάτω - κάτω τίποτα συγκλονιστικό δεν τον κρατά στη χώρα του), όπου θα γνωρίσει τα αδέλφια του παριστάνοντας τον "οικογενειακό φίλο" (τα αδέλφια δεν ξέρουν τίποτα για όλα αυτά) καθώς και τον καλύτερο φίλο του νεκρού πατέρα, αυτόν δηλαδή που τον ειδοποίησε για το θάνατό του. Ωστόσο τίποτα δεν είναι όπως ακριβώς το περίμενε και, σιγά σιγά, μυστικά και ανατροπές θα (ξανα)έρχονται στην επιφάνεια (οπότε επίσης τίποτα δεν είναι όπως εκ πρώτης όψεως φαίνεται).
Μιλήσαμε για μυστικά, για ανατροπές, μην περιμένετε όμως θέαμα και ακραίες καταστάσεις ή ξεσπάσματα, δακρύβρεκτα ή μη. Είπαμε ότι ο Lioret είναι χαμηλότονος σκηνοθέτης, που κυρίως παίζει με τα αισθήματα. Και νομίζω ότι τα καταφέρνει. Η αναζήτηση ενός ανθρώπου που ψάχνει τις ρίζες του, το παρελθόν του (ίσως απλώς και μόνο επειδή το παρόν του δεν είναι και τίποτα σπουδαίο...) κατάφερε να με συγκινήσει - προσοχή: δίχως να έχει τίποτα μελό. Ίσως, υποψιαζόμεστε στο τέλος, βαθιά μέσα του θα ήθελε να τα παρατήσει όλα και να ζήσει στο καινούριο περιβάλλον και κοντά στα όσα πρώην μυστικά μόλις έμαθε. Ίσως.
Γενικά, δίχως να τη θεωρώ σπουδαία, τη βρήκα συμπαθητική ταινία και δεν μετάνιωσα που την είδα. Ίσως υπερβολικά χαμηλών τόνων και δίχως μεγάλες εξαρσεις, αλλά δεν με πείραξε. Γενικά τη συνιστώ σε όσους αρέσουν τα ευαίσθητα, με ανθρωπιά δράματα (και όχι μελό, θα επαναλάβω).

ΠΕΡΙ ΣΗΜΑΙΑΣ, ΣΤΡΑΤΟΥ, ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΩΝ ΣΤΟ "LAST CASTLE"

Συμπτωματικά (και δυστυχώς βεβαίως) θα γράψω για άλλη μία ταινία που, ιδεολογικά τουλάχιστον, βρίσκεται κοντά στο "Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν". Πρόκειται για το "The Last Castle" που γύρισε το 2001 ο αδιάφορος (τηλεοπτικός κυρίως) Rod Lurie. Με Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο βασικό ρόλο, αλλά και τους Μαρκ Ράφαλο και Τζέιμς Γκαντολφίνι.
Βρισκόμαστε σε μια απόρθητη στρατιωτική φυλακή, που διοικείται από έναν όχι και τόσο καλό και δίκαιο - όπως αποδεικνύεται - διοικητή. Εκεί καταφτάνει ένας μεσήλικας φυλακισμένος, πρώην στρατηγός και επανειλημμένως ήρωας πολέμου, ο οποίος σε κάποιον από τους "εξωτικούς" αμερικάνικους πολέμους παράκουσε διαταγές ανωτέρων για να σώσει τους άντρες του. Όλοι οι φυλακισμένοι τον σέβονται και τον εκτιμούν και, καθώς εκείνος τους οργανώνει και τους εμψυχώνει, θα έρθει μοιραία σε σύγκρουση με τον διοικητή που, περισσότερο  από κάθε άλλο, ανησυχεί μήπως χάσει την εξουσία του. Τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο σοβαρά, μέχρι την τελική αιματηρή σύγκρουση.
Στο φιλμ προβάλλεται απόλυτα ο στρατιωτικός ηρωισμός και η στρατιωτική πειθαρχία ως υπέρτατη αρετή. Φυσικά ο κακός διοικητής είναι απαράδεκτος σε πολλά και οι άντρες, με τη βοήθεια του γενναιότατου και σοφού στρατηγού φυσικά, θα νοιώσουν το ηθικό τους να αναπτερώνεται και ο "καλός εαυτός" των πάντων θα βγει στην επιφάνεια (άσχετα με την όποια εγκληματική αιτία βρισκόμαστε φυλακισμένοι, ο καλός στρατιώτης, που αγαπά την πατρίδα, εννοείται ότι πάντοτε κρύβει μέσα του έναν "καλό εαυτό", έτοιμο να θυσιαστεί γι' αυτήν). Υπάρχει πολύ μπλα μπλα για ηρωισμό, σημαία, στρατιωτική αρετή, στρατηγική (πολεμική και όχι μόνο) κλπ. Και βέβαια, εντάξει, με τον ηρωικό και γεμάτο αυταπάρνηση στρατηγό είμαστε και όχι με το κάθαρμα διοικητή, αυτό όμως που ποτέ δεν λέγεται είναι το γιατί πρέπει να θαυμάζουμε έναν τύπο που πολέμησε στου διαόλου τη μάνα "για την πατρίδα και τη σημαία" (για την Αμερική δηλαδή) σκορπίζοντας θάνατο στους "εχθρούς" (που κρύβονται φυσικά σε μακρινές ηπείρους). Δεν υπάρχειι πουθενά η παραμικρή αμφισβήτηση: "Γιατί βρισκόμαστε εκεί; Για ποιους και γιατί πολεμάμε;" Μα για την τιμη φυσικά. Α, όλα κι όλα, είναι πραγματικά υπέροχος διοικητής και κάνει τους άντρες του να τον αγαπάνε και να του είναι απόλυτα αφοσιωμένοι (και να σκοτώνουν, υποθέτω, αποτελεσματικότερα). Χεστήκαμε. Όλα αυτά βεβαίως είναι απόλυτα φτιαγμένα για Άντρες σε έναν καθαρά Αντρικό κόσμο. Μάλιστα...
Κατά τα άλλα η ταινία κυλά δίχως εκπλήξεις, με προβλεπόμενα στάνταρ ταινιών φυλακής, με τυπικά κακό διοικητή και με τυπικά φυλακισμένο που εξεγείρεται και αντέχει όλες, μα όλες τις δοκιμασίες (όχι παίζουμε). Και όσο περνά η ώρα η σύγκρουση ανάμεσά τους κορυφώνεται. Κλασικά πράγματα. Ζήτω η στρατοκαυλίαση!

"ΙΠΤΑΜΕΝΟΣ, ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ", ΣΤΡΑΤΟΚΑ...ΛΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΚΑ

Λίγες είναι οι ταινίες που απεχθάνομαι τόσο όσο ο "Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν" (An Officer and a Gentleman) που γύρισε ο Taylor Hackford το 1982 (με τον Ρίτσαρντ Γκιρ και την Ντέμπρα Γουίνκερ βεβαίως) και η οποία έγινε και μεγάλη επιτυχία.
Ο ήρωας, με τραυματική παιδική ηλικία και "αλήτης", αποφασίζει να αλλάξει (προς το καλό υποτίθεται) και να πραγματοποιήσει το όνειρό του να γίνει πιλότος της πολεμικής αεροπορίας, πράγμα καθόλου εύκολο φυσικά. Παρακολουθούμε λοιπόν την απάνθρωπη εκπαίδευσή του, μαζί με όλη τη "σειρά" του, το "υπέροχο" πείσμα του να πετύχει, τις σχέσεις του με τους συνυποψήφιούς του, με τον σκληρό και σκαιό εκπαιδευτή του, καθώς και τον έρωτά του με μια ντόπια κοπέλα, από αυτές που συστηματικά τα φτιάχνουν με υποψήφιους πιλότους στο στάδιο της σκληρής δοκιμασίας τους, ελπίζοντας ότι όταν γίνουν επιτέλους πιλότοι (πράγμα, κατά τη γνώμη τους φυσικά, απόλυτα high) θα τις παντρευτούν.
Κατά βάση το φιλμ είναι αισθηματικό. Παρακολουθεί τις παράλληλες ερωτικές σχέσεις του ήρωα και του καλύτερου φίλου του στο στρατό με δύο ντόπιες κοπέλες. Σχέσεις με εντελώς διαφορετική έκβαση. Μέχρις εδώ θα μπορούσε να είναι μια ακόμα νερόβραστη αισθηματική ιστορία, από τις τόσες που σκαρώνει ο αμερικάνικος και όχι μόνο κινηματογράφος (καλογυρισμένη βεβαίως). Είναι όμως οι άλλες, οι μη αισθηματικές ιστορίες που τρέχουν ταυτόχρονα, που μου προκαλούν τόση απέχθεια. Η εκπαίδευση των πιλότων δείχνεται ξεκάθαρα. Τόσο ωμή, τόσο βάρβαρη, τόσο άγρια... Τα πάντα είναι απαράδεκτα. Κι όμως, εκεί που ο Κιούμπρικ (ας μη συγκρίνουμε βεβαίως τις πο..τσες με τις βούρτσες) έδειξε το ίδιο ακριβώς πράγμα θέλοντας να το καταγγείλει στο "Full Metal Jacket", εδώ όλη αυτή η μαλακία περνά ως "φυσιολογική", απαραίτητη για "να γίνουν άντρες" και καλοί πιλότοι, και το βάρος πέφτει στην προσωπική ζωή των υποψηφίων, τους έρωτές τους κλπ., δηλώνοντας έμμεσα ότι "κατά βάθος είναι καλά παιδιά". Όσο για τα πατριωτικά συναισθήματα, αυτά πάνε σύννεφο...
Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να γίνουν επαγγελματίες δολοφόνοι και για το prestige, και επειδή είναι προσοδοφόρο επάγγελμα και επειδή είναι πατριώτες! Είναι απίστευτο το να βλέπεις να ουρλιάζουν ομαδικά, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του εκπαιδευτή τους, ότι "θα σκοτώσουμε δίχως καθόλου να συγκινηθούμε τη μητέρα στο τριτοκοσμικό χωριό που βυζαίνει το παιδί της" κι αυτό να θεωρείται καλό και να περνά δίχως την παραμικρή κριτική!!! Διότι έτσι μόνο θα γίνουν προφανώς καλοί βομβαρδιστές, όταν καταφέρουν να είναι απρόσβλητοι από συναισθήματα για να μπορούν να κάψουν ζούγκλες και ερήμους στου διαόλου τη μάνα (στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στον Παναμά κλπ. κλπ.). Και βέβαια, παρά το μίσος που γεννά στον ήρωά μας ο εκπαιδευτής, καταλαβαίνει κάποια στιγμή ότι "όλο αυτό γίνεται για το καλό του" (για να γίνει καλός πιλότος και άντρας δηλαδή) και κατά βάθος το κάθαρμα έχει δίκιο (γι' αυτό τα βρίσκουν στο... συγκινητικό τέλος).
Τέλος πάντων, σπάνια έχω δει τόσο βαθιά στρατόκαυλη, αμοραλιστική ταινία, όπου το ζητούμενο και το πρέπον είναι να μετατρέψεις ένα νεαρό σε πολεμική μηχανή (α, συγνώμη, όχι και αμοραλιστική... Μπορεί να σκοτώνουμε παιδιά και μανάδες και να καίμε χωριά, αλλά, όλα κι όλα, την κοπέλα μας την αγαπάμε τρυφερά και θα θυσιαστούμε αν χρειαστεί γι' αυτήν. Διότι είμαστε τζέντλεμαν! Τι να πω; Σκατά!

"ΤΟ ΑΠΩΤΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ" ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ!

Το 1977 η ανθρωπότητα (για να είμαστε ακριβείς η NASA) αποφασίζουν να κάνουν ένα τεράστιο βήμα για την επιστήμη και τον ανθρώπινο πολιτισμό γενικότερα: Να στείλουν το μικρό μη επανδρωμένο σκάφος Voyager σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα και πολύ πέρα απ' αυτό... Η Emer Reynolds, μια ιρλανδή δημιουργός ντοκιμαντέρ, γύρισε το 2017 "Το  Απώτατο Σημείο της Ανθρωπότητας" (The Farthest) καταγράφοντας το παράτολμο εγχείρημα.
Το φιλμ κινηματογραφικά ακολουθεί τις πεπατημένες των κλασικών ντοκιμαντέρ. Εικόνες αρχείου από την εποχή της προετοιμασίας και της εκτόξευσης, συνεντεύξεις από τους τότε επιστήμονες (ηλικιωμένους βεβαίως σήμερα), φωτογραφίες και υλικό από το διάστημα κλπ. Παρά το συμβατικό του στιλ ωστόσο παρακολουθείται νομίζω με αμείωτο ενδιαφέρον λόγω του ίδιου του θέματός του. Αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω οσο συντομότερα γίνεται:
Το 1977 η τεχνολογία ήταν κυριολεκτικά πρωτόγονη σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα. Αυτή ωστόσο ήταν η μόνη στιγμή που θα μπορούσε να εκτοξευτεί ένα σκάφος, το οποίο θα περνούσε όσο πιο κοντά γινόταν από τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος δίχως να αιχμαλωτιστεί για πάντα από τη βαρύτητα οποιουδήποτε απ' αυτούς, και στη συνέχεια να φύγει έξω από το σύστημα, διότι τη χρονιά αυτή η πλανήτες ευθυγραμμίζονταν (πράγμα που συμβαίνει κάθε 100τόσα χρόνια). Ή τότε ή ποτέ λοιπόν. Το μικρό σκάφος κατασκευάστηκε, οι πρωτόγονοι τότε υπολογιστές βοήθησαν, οι δύο Voyager (υπήρχε κι ένας δεύτερος προωρισμένος να μείνει στο δικό μας σύστημα) εκτοξεύτηκαν με επιτυχία... και η περιπέτεια άρχισε και συνεχίζεται! Στο σκάφος υπάρχει και ένας ηχητικός δίσκος (όπως ακριβώς οι δίσκοι βινυλίου) από χρυσάφι, για να μη φθείρεται, ο οποίος περιέχει φράσεις σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και μουσική κάθε είδους, από Μπετόβεν μέχρι Τσακ Μπέρι και εθνικές μουσικές χωρών (μιάμιση ώρα μουσικής συνολικά), για την (εντελώς απίθανη) περίπτωση που νοήμονες εξωγήινοι βρουν το σκάφος.
Το ταξίδι είναι απίστευτα μακρύ. Κάθε μερικά χρόνια (!) ο Voyager πέρναγε "ξυστά" από κάθε πλανήτη του συστήματος (από τον Δία μέχρι τον Ποσειδώνα), στέλνοντας κοντινές φωτογραφίες και άλλα πολύτιμα στοιχεία για κάθε έναν απ' αυτούς και για τους δορυφόρους τους (σ' αυτούς κρύβονταν μερικές από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις, όπως ένας δορυφόρος από πάγο ή άλλος του Ποσειδώνα με έντονη ανεξήγητη ηφαιστειακή δραστηριότητα, διότι ως ο πλέον απομακρυσμένος από τον ήλιο θα έπρεπε να είχε παγώσει). Στο φιλμ καταγράφεται η χαρά (τα "επιστημονικά πάρτι") κάθε μερικά χρόνια, όταν η δραστηριότητα ανέβαινε στο κατακόρυφο καθώς το σκάφος έφτανε σε έναν πλανήτη. Πολλά χρόνια μετά, το 2012, o Voyager έγινε το πρώτο ανθρώπινο κατασκεύασμα που εγκατέλειψε το ηλιακό μας σύστημα. Από τότε (η επικοινωνία υπάρχει ακόμα) μεταδίδει μόνο "μαύρες" εικόνες αχανούς διαστήματος. Κάποια στιγμή η επικοινωνία θα χαθεί αφού θα έχουν διανυθεί πάμπολλα έτη φωτός. Το συγκλονιστικό είναι ότι το σκάφος θα συνεχίσει να ταξιδεύει επ' άπειρον (δεν υπάρχουν τριβή ή άλλες φθορές στο απόλυτο κενό του διαστήματος).
Όλα αυτά δίνονται με συγκίνηση, χιούμορ, συναίσθημα. Σας είπα: Δεν είναι ότι πρόκειται για κάτι συγκλονιστικό ως φιλμ. Συγκλονιστικό είναι αυτό που πραγματεύεται. Όσοι ενδιαφέρεστε για θέματα διαστήματος μην το χάσετε.
ΥΓ: Σας είπα μόνο λίγα απ' όσα σχετίζονται με τη θαυμαστή αποστολή του Voyage. Υπάρχουν κι άλλα εξ ίσου ενδιαφέροντα που θα δείτε και που δεν χωράνε εδώ.

ΟΙ ΝΑΖΙ, ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΣΤΟ ΧΙΤΣΚΟΚΙΚΟ "NOTORIOUS"

Το 1946 οι Σύμμαχοι μπορεί να είχαν κερδίσει τον πόλεμο και ο Χίτλερ να είχε ήδη ξεκουμπιστεί από τον κόσμο αυτόν, η ναζιστική απειλή όμως ήταν κάτι παραπάνω από νωπή και παρέμενε τρομακτική. Κι αν κάπου τα καθάρματα ξανάπαιρναν την εξουσία; Έτσι στο περίφημο "Notorious" του Alfred Hitchcock (1899-1980) η απειλή αυτή κυριαρχεί.
Μια γυναίκα "αμφιβόλων ηθών" και στα πρόθυρα του αλκοολοσμού, κόρη ναζί που καταδικάστηκε, εξωθείται από έναν αμερικανό πράκτορα να εισέλθει στους κύκλους μυστικής ναζιστικής οργάνωσης και να ανακαλύψει τι μαγειρεύεται εκεί. Ο πράκτορας και η κοπέλα  (η οποία δεν είναι ναζί και απεχθάνεται τον πατέρα της) ερωτεύονται αμοιβαία, αυτό όμως δεν την εμποδίζει να παντρευτεί (παρά τη θέλησή της) τον βασικό ύποπτο για να συλλέξει πληροφορίες "από μέσα". Ο κλοιός όμως αρχίζει να σφίγγει γύρω της...
Μπορούμε να θαυμάσουμε πολλά στο κλασικό αυτό φιλμ: Το αριστοτεχνικό σασπένς (σήμα κατατεθέν βεβαίως του Χίτσκοκ), που γίνεται ολοένα και εντονότερο όσο προχωρά η ώρα. Το λαμπρό καστ της Ίνγκριντ Μπέργκμαν, του Κάρι Γκραντ και του Κλοντ Ρέινς. Την θαυμάσια ασπρόμαυρη φωτογραφία του Gregg Toland. Και, φυσικά, τους ποικίλους συμβολισμούς και τα  "παράπλευρα" για τα οποία θέλει να μας μιλήσει. Τον αλκοολισμό, από τα βασικά χαρακτηριστικά της ηρωίδας. Το θέμα της καταπιεστικής, ευνουχιστικής μητέρας (του επίσης ερωτευμένου με την Μπέργκμαν συζύγου) - σας θυμίζει μήπως το μεταγενέστερο "Ψυχώ"; Τον διχασμό ανάμεσα στην επιθυμία (τον έρωτα των δύο πρωταγωνιστών) και το απεχθές καθήκον (εδώ φτανει ακόμα και στον γάμο με τον "κακό"), ο οποίος μπορεί να εκληφτεί και ως βάναυση εισβολή στην ιδιωτικότητα και τη ζωή του ατόμου. Εδώ θα αναρωτηθούμε για τον ρόλο και τα μέσα που χρησιμοποιούν οι "καλοί", οι οποίοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν το άτομο (εδώ την κοπέλα) για να επιτύχουν τους στόχους τους. Και βέβαια πολλά άλλα στοιχεία, ψυχαναλυτικά και μη, που πάντοτε ενυπάρχουν στο έργο του μεγάλου δημιουργού.
Από τα κλασικά φιλμ του σκηνοθέτη, απ' αυτά που όσο προχωρά ο φιλμικός χρόνος τόσο "σφίγγεται" ο θεατής, αποτελεί must για τους φίλους του παλιού κινηματογράφου. Και μη φοβάστε. Οι μη γνωρίζοντες δεν πρόκειται να πλήξουν επειδή η ταινία είναι "παλιά". Είπαμε: Το σασπένς είναι το βασικό χιτσκοκικό γνώρισμα!

"ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η Chloe Zhao μπορεί να είναι κινεζικής καταγωγής, ζει ομως και δουλεύει στην Αμερική. Το "Καλπάζοντας με το Όνειρο" (The Rider) του 2017 είναι η δεύτερη ανεξάρτητη μεγάλου μήκους ταινία της και ασχολείται με εντελώς αμερικάνικο θέμα : Τους σύγχρονους κάουμπόις και ιδιαίτερα όσους ασχολούνται με το ροντέο.
Ήρωας του φιλμ είναι ένας νεαρός κάουμπόι που ζει με τον πατέρα του και την ελαφρά καθυστερημένη μικρή αδελφή του. Είναι από τους καλύτερους δαμαστές αλόγων, είναι πολύ ταλαντούχος στο ροντέο και, γενικά, τα άλογα είναι η ζωή του, αλλά μετά από πρόσφατο βαρύ τραυματισμό στο κεφάλι (σε ροντέο φυσικά), συναντά όλο και περισσότερες δυσκολίες για να ασχοληθεί μ' αυτά (οι γιατροί ουσιαστικά του το έχουν απαγορεύσει). Συχνά επισκέφτεται τον ακόμα πιο άτυχο από τον ίδιο φίλο του, πρώην πρωταθλητή στο ροντέο και νυν ανάπηρο, επίσης από τραυματισμό. Στο φιλμ παρακολουθούμε την πάλη του ήρωα ανάμεσα στην επιθυμία του για έναν τρόπο ζωής που αγαπά και γνωσρίζει και την ανάγκη για συμβιβασμό με τη σκληρή και αμείλικτη πραγματικότητα.
η ταινία είναι γυρισμένη με ντοκιμαντερίστικο τρόπο. Ακολουθούμε τον πρωταγωνιστή στη μίζερη καθημερινότητά του στο πληκτικό περιβάλλον του απομονωμένου μέρους όπου ζει, τις (όποιες) διασκεδάσεις με τους φίλους του, τη σχέση με τον πατέρα, την αδελφή του, κυρίως όμως με τα άλογα, πάνω απ' όλα όμως τον πόνο του όταν αργά και βασανιστικά συνειδητοποιεί ότι είναι πλέον αδύνατο να κάνει αυτό που αγαπά πάνω απ' όλα: Να δουλεύει με τα ζώα αυτά. Το φιλμ εστιάζει στη ζωή κάποιων ξεχασμένων ανθρώπων ης σύγχρονης Αμερικής, που παραμένουν λες στην εποχή των κλασικών γουέστερν, και, συγχρόνως, γίνεται απόλυτα συγκινητικό (σε πολλά επίπεδα): Η μικρή αδελφή, ο ανάπηρος νεαρός φίλος που κάποτε ήταν σταρ και είχε (νόμιζε ότι είχε) όλη τη ζωή μπροστά του, η ανάγκη για ρεαλισμό - ζήτημα πλέον ζωής και θανάτου - και η άγρια προσγείωση στην πραγματικότητα... Ίσως να πρόκειται για μια παραβολή της σκληρής διαδικασίας ενηλικίωσης, η οποία, βεβαίως, απαιτεί να πάψουμε να "καλπάζουμε με τα όνειρα"...
Τρυφερό, συγκινητικό φιλμ, δίχως ιδιαίτερη δράση και δραματικές κορώνες, συνίσταται σε ευαίσθητους θεατές, τους οποίους, νομίζω, θα συγκινήσει βαθιά, δίχως όμως να γίνεται μελό. Οι φανς των πολυσινεμά φοβαάμαι ότι θα πλήξουν. Κρίμα γι' αυτούς.

"SERENITY" Ή Ο JOSH WHEDON ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Ο Josh Whedon ήταν βέβαια κυρίως σεναριογράφος, αλλά και ο δημιουργός - σταρ των σειρών Buffy και Angel. To 2005 περνά για πρώτη φορά στον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης (δικό του και το σενάριο βέβαια) με το φιλμ επιστημονικής φαντασίας "Serenity". Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι τα καταφέρνει αρκετά καλά.
Ένα "σαράβαλο" διαστημόπλοιο με μάλλον τυχοδιώκτη κυβερνήτη "φιλοξενεί" για κάποιο διάστημα και απασχολεί μαζί με τα άλλα μέλη του πληρώματος έναν γιατρό και την μικρότερη αδερφή του. Σύντομα θα αποδειχτεί οτι η κοπέλα κρύβει στην πραγματικότητα ένα επτασφράγιστο μυστικό και... έχει και κάποιες "ιδιότητες", με αποτέλεσμα να την κυνηγά  η ίδια η "αυτοκρατορία" που κυβερνά τον γαλαξία, η οποία μάλιστα στέλνει γι' αυτόν το σκοπό έναν πανίσχυρο δολοφονο. Στο μεταξύ, κάπου στα σκοτάδια του διαστήματος, κάποια φρικιαστικά και αιμοδιψή πλάσματα (ανθρώπινα σημειωτέον) περιφέρονται ζητώντας ακατάπαυστα αίμα και τροφή...
Όπως καταλάβατε πρόκειται για μια φιλόδοξη διαστημική περιπέτεια. Αν ψάξετε πάντως προσεκτικά θα δείτε ότι ο ευφυής Whedon κάνει αυτό που έκανε πάντοτε (ιδιαίτερα στη Buffy) : Δανείζεται από παντού: Ο "Πόλεμος των Άστρων " (η αυθεντική τριλογία εννοώ, όχι οι... εβδομαδιαίες πλέον συνέχειες) βρίσκεται στη ραχοκοκαλιά της ιδέας (η πανίσχυρη "κακιά" κυβέρνηση, το σαράβαλο σκάφος με τον τυχοδιώκτη πλην όμως συμπαθή καπετάνιο, ο "γκουρού" με τις βαθυστόχαστες ατάκες κλπ.), αλλά συναντάμε και πλήθος άλλων στοιχείων από τα στάνταρ του είδους της ΕΦ. Το θέμα όμως εδώ είναι ότι, ενώ τίποτα σχεδόν δεν το βλέπουμε για πρώτη φορά, το "κολάζ" είναι τόσο έξυπνο και καλοφτιαγμένο, ώστε να μετατρέπει την όλη ιστορία σε μια απολαυστική περιπέτεια. Υπάρχει και ο χαρακτήρας του δολοφόνου, ο οποίος είναι αρκετά ενδιαφέρων, οπότε, με λίγα λόγια, δίχως να μπορώ να εντοπίσω κάποια πρωτοτυπία, απόλαυσα απόλυτα μια καλοστημένη διαστημική περιπέτεια, με κάποια (όχι φοβερά πάντως) "κρυμμένα μυστικά" και ανατροπές.
Γενικά, αν σας αρέσει το είδος, θα την συνιστούσα. Όχι, δεν θα σας προβληματίσει, δεν θα σας προκαλέσει βαθιές σκέψεις (περιέχει βέβαια κάποια θετικά πλην όμως κλισέ μηνύματα), πιστεύω όμως ότι θα την ευχαριστηθείτε. Το ευχάριστο δίωρο θα το έχετε κερδίσει.
ΥΓ1: Κρίμα που στη συνέχεια ο Whedon έπεσε με τα μούτρα στο υπερηρωικό είδος (δύο Avengers μέχρι στιγμής), είδος που προσωπικά βαριέμαι αφόρητα.
ΥΓ2: Και... όχι. Παρά την αφίσα, δεν πρόκειται για ταινία καράτε...

"UNEARTHLY STRANGER" Ή ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΕΙΣΒΟΛΗ "ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ"

O βρετανός John Krish (1923-2016) είναι ένας από τους πάμπολλους άγνωστους σκηνοθέτες, οι οποίοι, ωστόσο, πρόσθεσαν κι αυτοί το λιθαράκι τους... Αυτός εδώ γύρισε πολλά μικρού μήκους ντοκιμαντέρ (εκπαιδευτικά κυρίως) και έκανε και μερικές μεγάλου μήκους ταινίες. Στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας γυρίζει το 1963 το "Unearthly Stranger" ("Αόρατος Εχθρός" στην Ελλάδα), μια αρκετά συμπαθητική ταινία, με πρωταγωνιστή τον σπάνιο στον κινηματογράφο Τζον Νέβιλ (δεν είναι άλλος από τον βαρώνο Μυγχάουζεν στο γνωστό φιλμ του Γκίλιαμ, πολλά χρόνια αργότερα).
Ο οποίος είναι κυβερνητικός επιστήμονας που δουλεύει σε ένα μυστικό project. Στις διακοπές του συναντά μια άγνωστη, όμορφη γυναίκα, της οποίας το παρελθόν αγνοεί πλήρως, και πολύ σύντομα παντρεύονται και επιστρέφουν στην Αγγλία. Ωστόσο, τόσο ο ίδιος όσο και κάποιος άλλος φίλος και συνάδελφός του, θα παρατηρήσουν σημάδια αλλόκοτης συμπεριφοράς στη γυναίκα. Στο μεταξύ ένας άλλος συνάδελφος έχει πεθάνει μυστηριωδώς, ενώ οι ήρωές μας μαθαίνουν ότι και άλλοι επιστήμονες που ασχολούνται με παρόμοιο project σε άλλα μέρη του κόσμου, έχουν επίσης πεθάνει. Σύντομα το ζευγάρι θα βρεθεί στο επίκεντρο υποψιών και οι μυστικές υπηρεσίες αρχίζουν να ερευνούν...
Τυπικό φιλμ ΕΦ όπου κάποιοι πάιρνουν τη θέση οικείων μας προσώπων και "μας αλώνουν από μέσα". Εδώ βέβαια δεν παρατηρούμε τόσο έντονα την σχεδον υστερική φοβία των αντίστοιχων αμερικάνικων φιλμ (πρόκειται, βλέπετε, για βρετανική ταινία)  για τους "κακούς ξένους" (βλέπε "κόκκινους") που θα μας καταλάβουν, ωστόσο το κλίμα είναι παρόμοιο. Πάντως η ταινία έχει τις αρετές της: Την υποβλητική ασπρόμαυρη φωτογραφία, το σασπένς και την αγωνία (συχνά η ιστορία φλερτάρει με ταινία τρόμου), το μυστήριο... Και, βέβαια, η κλασική στο υποείδος αυτό της ΕΦ αίσθηση ότι αυτός που βλέπουμε και αγαπάμε δεν είναι αυτός που νομίζουμε... Ή, εν πάσει περιπτώσει, στην πραγματικότητα ελάχιστα γνωρίζουμε γι' αυτόν.
Άγνωστη, ξεχασμένη ταινία, όχι όμως από τις κακές. Αν είστε φαν των παλιών φιλμ του είδους και αγαπάτε την ασπρόμαυρη, δίχως πολλά - πολλά εφέ "παλιομοδίτικη" ατμόσφαιρα, ψάξτε την και δώστε της μια ευκαιρία. Δεν είναι αριστούργημα (όπως, ας πούμε, το Body Snatchers με παρόμοιο θέμα), το βρήκα όμως συμπαθητικό.

"ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ" ΚΑΙ Ο ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ WES ANDERSON

Μετά τον "Απίθανο κύριο Φοξ" ο απίθανος Wes Anderson ξαναγυρίζει το 2018 στην τεχνική του animation με κούκλες και στη χρήση του stop motion για να μας δώσει το απολαυστικό "Νησί των Σκύλων". Με τις φωνές μάλιστα μιας πραγματικής πλειάδας ηθοποιών και όχι μόνο, από τον Έντουραντ Νόρτον και τον Χάρβεϊ Καϊτέλ μέχρι την Σκάρλετ Γιόχανσον και τη... Γιόκο Όνο (και πολλών άλλων)!
Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία. Ο... γατόφιλος και διεφθαρμένος δήμαρχος μιας μεγαλούπολης εξορίζει όλους τους σκύλους της πόλης σε νησί - σκουπιδότοπο (όπου λιμοκτονούν), ισχυριζόμενος ότι "μεταδίδουν ασθένειες" και παρά το ότι το φάρμακο γι' αυτές έχει ήδη βρεθεί (φυσικά αυτό το αποκρύπτει). Όταν στο νησί μεταφέρεται και ο πιστός σκύλος - σωματοφύλακας του 12χρονου ανιψιού του Ατάρι, ο τελευταίος το σκάει και πάει ο ίδιος εκεί για να τον βρει. Μια εξωφρενική περιπέτεια αρχίζει...
Ο Άντερσον είναι και εδώ ευρηματικός, τόσο αισθητικά όσο και σεναριακά. Η εικόνα του είναι μινιμαλιστική, συχνά συμμετρική, ενώ η ιστορία συνδυάζει το σασπένς, την περιπέτεια, τη συγκίνηση και το χιούμορ (και κάποια σκληρότητα, που δεν την καθιστά ιδιαίτερα παιδική). Ταυτόχρονα βρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει με απλό τρόπο για αρκετά πράγματα: Από τη σύγχρονη προσφυγική κρίση έως τη διαφθορά και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα της εξουσίας και των οικονομικά ισχυρών και την πρόθεση της πρώτης (της εξουσίας εννοώ) να κερδίσει οικονομικά, αγνοώντας οτιδήποτε άλλο. Εκτός αυτού πάντως, το φιλμ δίνει την αφορμή στον Άντερσον να αποτίσει φόρο τιμής σε ολόκληρη τη γιαπωνέζικη κουλτούρα και αισθητική, που, όπως φαίνεται γνωρίζει και αγαπά: Από τα υπέροχα γιαπωνέζικα χαρακτικά περασμένων αιώνων και τα χαϊκού έως τα anime, τους κώδικες τιμής, τους διάσημους ιάπωνες σκηνοθέτες και τη σύγχρονη υπερτεχνολογία, αλλά και την επιρροή της αμερικάνικης κουλτούρας στη σύγχρονη γιαπωνέζικη (και αντιστρόφως). Και σε όσα άλλα στοιχεία εντοπίσετε ενδιάμεσα.
Πέραν αυτών των αναλύσεων, το φιλμ παραμένει πρώτιστα απολαυστικό, έξυπνο και πρωτότυπο. Η μουσική του Desplat, αλλά και η χρήση άλλων κομματιών, είναι υπέροχη (και συχνά υποβλητική) και εν γένει το όλο αποτέλεσμα ταυτόχρονα ψυχαγωγικό και αφορμή για σκέψεις και προβληματισμούς με τις απλές αλληγορίες του. Και μη ξενάτε: Μπορεί να πρόκειται για animation, σε καμιά όμως περίπτωση δεν απευθύνεται (μόνο) σε παιδιά. Δείτε το όλοι άφοβα!

ΤΟ ΠΑΡΑΙΣΘΗΤΙΚΟ ΡΙΟ ΣΤΟ "OBSCURO BARROCO"

Η Ευαγγελία Κρανιώτη είναι μια σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Το "Obscuro Barroco" του 2018 είναι η δεύτερη ταινία της, μια γαλλο-ελληνική παραγωγή και, τουλάχιστον σαν εικόνα, είναι όντως υποβλητική.
Το φιλμ μιλά για το Ρίο Ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Δεν μοιάζει όμως με ένα συνηθισμένο ντοκιμαντέρ για μια πόλη. Η Luana Muniz, διάσημο τραβεστί της πόλης (πέθανε το 2017, όπως διαβάζω) μας ξεναγεί εκεί με έναν διαρκή σχεδόν ποιητικό μονόλογο, που αναφέρεται στην πόλη του Ρίο ("εργοστάσιο ονείρων και εφιαλτών, μια πόλη διαδοχικών μεταμορφώσεων"), στα τραβεστί (αυτοί/ές, επίσης, είναι οι κατ' εξοχήν άνθρωποι που μεταμορφώνονται) και στη δική της ζωή, εμπειρία και προσωπικότητα. Προσοχή όμως: Δεν αφηγείται ιστορίες, περιστατικά, πώς ξεκίνησε κλπ. Καμία σχέση. Είπαμε: Ο λόγος είναι καθαρά ποιητικός.
Αυτό που, από την πρώτη κιόλας σκηνή με τα ομιχλώδη δάση - ζούγκλες που περιβάλλουν την πόλη ή βρίσκονται εντός της σε πάρκα, "πιάνει" τον θεατή, είναι η υπέροχη, επίσης ποιητική, εικόνα. Το αποκορύφωμα φτάνει στις ονειρικές σκηνές από το περίφημο καρναβάλι της πόλης (το διασημότερο στον κόσμο), με τα εξωπραγματικά άρματα, τις απίστευτες στολές, τα κορμιά που λικνίζονται ακατάπαυστα σε διονυσιακούς ρυθμούς... Τα πάντα αποπνέουν μαγεία και μια αύρα εξωπραγματικού, ενός οπτικού πλούτου που δεν πιστεύεις ότι υπάρχει κάπου σ' αυτόν τον κόσμο. Υπάρχουν όμως επίσης "πραγματικές" (δηλαδή απλούστερα κινηματογραφημένες) σκηνές από διαδηλώσεις γυναικών που ζητούν ισότητα και προστασία από την αρσενική επιβολή, καθώς και άλλες σε ειδικά κλαμπ. Οι σκηνές αυτές λειτουργούν ως αντίβαρα στην οπτική μαγεία των άλλων σκηνών και, κατά κάποιο τρόπο, προσγειώνουν στην πραγματικότητα.
Ίσως κάπου να έχανα το λόγο της "ξεναγού". Δεν έχει καμιά σημασία. Νομίζω ότι σοφότερο είναι να αφεθεί κανείς στη φαντασία των ονειρικών, υπνωτιστικών εικόνων, να έχει γενικά στο κεφάλι του την κυρίαρχη έννοια της μεταμόρφωσης και απλώς να απολαύσει το φιλμ, που ποιητικά (για μια ακόμα φορά το τονίζω) και απόλυτα αφαιρετικά μας μιλά για μια μυθική πόλη, για μια ιδιαίτερη ομάδα ανθρώπων και για μια συγκεκριμένη και ισχυρή περσόνα.

ΟΤΑΝ, ΣΕ "ΕΝΑ ΗΣΥΧΟ ΜΕΡΟΣ", Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΧΡΥΣΟΣ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Ευτυχώς κάπως συχνότερα τελευταία βλέπουμε ταινίες τρόμου όντως έξυπνες, μακριά από καταιγισμό εφέ και αδιάκοπων "μπου". Το πιστοποιεί (και) το "¨Ενα Ήσυχο Μέρος" (A Quiet Place) του 2018 του ηθοποιού και ενίοτε σκηνοθέτη John Krasinski, με τον ίδιο και την Έμιλι Μπλαντ στους βασικούς ρόλους.
Ο πολιτισμός έχει καταρρεύσει και οι άνθρωποι σχεδόν εξολοθρευτεί μετά την εισβολή (;) τυφλών τεράτων, τα οποία επιτίθενται και "καταναλώνουν" μόνο όπου (και όταν) υπάρχει ήχος. Μια οικογένεια από επιζήσαντες ζει σε απομονωμένη αγροτική περιοχή, έχοντας φροντίσει όσο μπορεί για την αυτάρκεια και την... ηχομόνωσή της. Αυτό όμως δεν θα εμποδίσει το ένα από τα παιδιά της να εξοντωθεί με εφιαλτικό τρόπο. Το πρόβλημα όμως που πρέπει να λυθεί λίγους μήνες μετά είναι ότι η γυναίκα είναι έγκυος. Μια σειρά από τρομακτικά και αγχώδη γεγονότα θα τους φέρει σε απελπιστική κατάσταση.
Η ταινία βασίζεται σε πρωτότυπη ιδέα και καταφέρνει να επιβάλλει  στον θεατή την δυστοπική - εφιαλτική για την ακρίβεια - ατμόσφαιρα από την πρώτη κιόλας σκηνή, αυτή στο εγκαταλειμένο σούπερ μάρκετ όπου πάει η οικογένεια για ανανέωση των προμηθειών της. Ο διαρκής αγώνας για μια ζωή δίχως ήχο - θέμα προφανώς ζωής ή θανάτου - διατηρεί το σασπένς αμείωτο (τι λέω; διαρκώς αυξανόμενο μάλλον) σε όλη τη διάρκειά της. Υποβλητικά σκηνοθετημένη, με σφιχτό σενάριο και αγχωτικό ρυθμό, θυμίζει κάπως το μετακαταστροφικό κλίμα του "Δρόμου" και - νομίζω - δίνει κι άλλη πνοή στο βαλτωμένο σε γενικές γραμμές είδος της ταινίας τρόμου. Αυτό που αποδεικνύει όμως περίτρανα είναι ότι δεν χρειάζονται πανάκριβα εφέ και εντυπωσιακές εκρήξεις για να σε κάνουν να τρομάξεις (αν και τα φριχτά πλάσματα, όταν τα βλέπουμε τελικά, είναι πολύ καλά κατασκευασμένα). Αυτό που χρειάζονται τα φιλμ του είδους είναι ιδέες και καλή σκηνοθεσία. Τα προς οπτικό εντυπωσιασμό "γεμίσματα" σε καμιά περίπτωση δεν κάνουν μια καλή ταινία (το αντίθετο μαλιστα συμβαίνει συνήθως). Κι όλα αυτά παρά το ότι διάφορα κλισέ του είδους υπάρχουν, τα βρήκα όμως έξυπνα χρησιμοποιημένα και καλά ενσωματωμένα στη δράση, ώστε να μην ενοχλούν.
Προσωπικά, όπως καταλάβατε, απόλαυσα το φιλμ. Μακάρι να υπάρξουν κι άλλα τέτοια, που θα συμβάλλουν στη πραγματική ανανέωση ενός είδους, το οποία εμφανέστατα πάσχει κάτω από την αφόρητη πίεση του σπλάτερ για το σπλάτερ και των ξαφνικών τιναγμάτων από το κάθισμα.
ΥΓ: Σίγουρα υπάρχουν κάποιες σεναριακές ευκολίες, με την έννοια ότι θα ήταν σχεδόν αδύνατο 4 άτομα να μην παράγουν απολύτως κανέναν ήχο. Όταν όμως μια ταινία αξίζει, μάλλον μπορούμε να το παραβλέψουμε αυτό.

ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΨΗΦΙΑΚΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ ΣΤΟ "READY PLAYER ONE"

Δυστυχώς έχω από καιρό πειστεί ότι ο Steven Spielberg δεν θα μας χαρίσει ποτέ ξανά τις 70ς και 80ς συγκινήσεις. Το "Ready Player One" του 2018 επιβεβαιώνει τους φόβους μου. Βέβαια εδώ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, αφού ο Spielberg (εκτός των κλασικών του γνωρισμάτων) επιχειρεί μια αληθινή βουτιά στον ψηφιακό κόσμο, στην ποπ κουλτούρα και, κυρίως, στη νοσταλγία των 70ς και 80ς (μεγάλο μέρος της κουλτούρας αυτής, ας μην το ξεχνάμε, την έχει δημιουργήσει ο ίδιος).
Στον δυστοπικό και ασταθή κόσμο του 2045, οι σχεδόν εξαθλιωμένοι άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά στο αχανές ψηφιακό περιβάλλον της εταιρίας OASIS, που δημιούργησε ο ιδιοφυής δημιουργός Χάλιντέι, όπου ο καθένας μπορεί να παίξει ό,τι θέλει, να κάνει ό,τι θέλει ή να γίνει όποιος θέλει. Ο δημιουργός όμως θα πεθάνει ξαφνικά, αφήνοντας ως διαθήκη το μυστικό ότι στον άπειρο κόσμο του OASIS βρίσκεται κρυμένο ένα "πασχαλινό αυγό". Όποιος το βρει (παίζοντας) κερδίζει την αμύθητη περιουσία του. Ο ήρωάς μας, ένας φανατικός και ταλαντούχος παίκτης, με τη βοήθεια κάποιων συμπαικτών του (όλοι ως άβαταρ βεβαίως), κυνηγούν το αδύνατο. Αντίπαλός τους όμως είναι ο αμείλικτος διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας, ο οποίος φυσικά δεν θα αφήσει τον κάθε τυχόντα να πάρει την εταιρία στα χέρια του.
Παρά τα εντυπωσιακά εφέ, την καταιγιστική δράση και την απαραίτητη συγκίνηση, το φιλμ προσωπικά μάλλον με κούρασε. Τα διαρκή "μπες-βγες" από τον αληθινό στον ψηφιακό κόσμο, η κυρίαρχη κομπιουτερέ αισθητική (την περισσότερα ώρα οι ήρωες δρουν με τη μορφή των άβατάρ τους), οι κάποιες σεναριακές αφέλειες... δεν μου φάνηκε ότι έδωσαν το ποθητό αποτέλεσμα. Φυσικά το ανθρώπινο στοιχείο και η παιδικότητα παραμένουν κυρίαρχα στοιχεία στο έργο του σκηνοθέτη, εδώ όμως θαμμένα κάτω από τόνους ψηφιακής αισθητικής. Η συμφιλίωση ψηφιακού (δηλαδή η επικράτεια των ονείρων και των επιθυμιών μας) και πραγματικού (δηλαδή με αληθινά συναισθήματα) κόσμου θα επέλθει, με κάποια μυστικιστικά κολπάκια βεβαίως, αλλά όχι προτού βαρεθώ αρκετά.
Κυρίαρχο ρόλο πάντως παίζουν εδώ οι διαρκείς αναφορές στην τεράστια (ποσοτικά εννοώ) ποπ κουλτούρα των 70ς και 80ς. Βιντεογκέιμς, τραγούδια, ταινίες, ντυσίματα, life style κι ό,τι άλλο φανταστείτε, όχι μόνο εμφανίζονται συνεχώς, αλλά και παίζουν καθοριστικότατο ρόλο στη σεναριακή εξέλιξη. Τώρα βέβαια εγώ δεν έπαιζα και πολλά βιντεοπαιχνίδια, οπότε χάνω πολλές αναφορές, ούτε και είμαι νοσταλγός των 80ς, πλην όμως το ατελείωτο παιχνίδι του "βρείτε την αναφορά" (από τη "Λάμψη" του Κιούμπρικ ως το κλασικό anime Ακίρα και από το παλιά παιχνίδια του Atari ως τα τραγούδια των A-Ha και των Depeche Mode και πάμπολλα άλλα) μου φάνηκε ότι είχε πλάκα (κι ας έχανα πολλά, όπως σας είπα).
Τέλος πάντων, το φιλμ προσπαθεί να είναι διασκεδαστικό και συγκινητικό και να κρατήσει τον θεατή, ο καταιγισμός εφέ και ψηφιακής αισθητικής όμως νομίζω ότι φτάνει στα όρια του overdose. Ας ξεκουραστώ λίγο...

ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑ ΣΤΟ "MEET JOE BLACK"

Ο Martin Brest είναι ένας συμπαθητικός σκηνοθέτης, δίχως όμως μια πραγματικά μεγάλη ταινία στο ενεργητικό του. Κάπως έτσι θα χαρακτήριζα και το "Meet Joe Black" που γύρισε το 1998, ένα αισθηματικό φιλμ φαντασίας.
Ένας βαθύπλουτος και ισχυρός μεγιστάνας του τύπου δέχεται την απρόσμενη επίσκεψη ενός γοητευτικού νεαρού, ο οποίος, όπως σύντομα θα διαπιστώσουμε, είναι ο Θάνατος που έχει δανειστεί το σώμα κάποιου που σκοτώθηκε τη μέρα εκείνη. Οι δυο τους θα έλθουν σε μια συμφωνία για μια κάποια... καθυστέρηση, όταν όμως η κόρη του πλούσιου - και πετυχημένη επαγγελματίας η ίδια - θα ερωτευτεί σφόδρα τον άγνωστο νεαρό, τα πράγματα θα περιπλακούν.
Φυσικά το φιλμ είναι πάνω απ' όλα ένα αισθηματικό δράμα, βουτηγμένο στο ρομαντισμό. Η πρωτοτυπία του έγκειται στην προσθήκη του στοιχείου του φανταστικού (θεμελειώδους βεβαίως για την πλοκή), το οποίο προσθέτει τη μεταφυσική διάσταση και κάποιους περί θανάτου στοχασμούς (το αναπόφευκτό του, την αξία της ζωής, αλλά και τη νίκη του έρωτα πάνω στο βόλεμα και τη συμβατικότητα, κλπ.). Ωστόσο δεν θεωρώ τους στοχασμούς αυτούς ιδιαίτερα βαθείς. Στο μεταξύ η ατμόσφαιρα χλιδής και πλούτου, οι επαύλεις, οι πισίνες, οι πολυτελείς δεξιώσεις, αλλά και οι μπίζνες, δίνουν και παίρνουν (διάχυτη και η κριτική στον σκληρό και άκαρδο κόσμο των μπίζνες). Υπάρχει βέβαια κάποια συγκίνηση, κάποια τρυφερότητα, οι "ευκολοι" σε συγκινήσεις μπορεί να δακρύσουν και λίγο... Και υπάρχουν και οι Άντονι Χόπκινς και Μπραντ Πιτ (στα πολύ νιάτα του) για να λαμπρύνουν κι άλλο το ήδη "λαμπρό" σκηνικό.
Τώρα βέβαια όλο το πράγμα βασίζεται σε μια εξωφρενική σύμπτωση (αν και φαίνεται από την αρχή, ας μην σας την αποκαλύψω), ενώ (κρίνοντάς το με ρεαλιστικά δεδομένα), το τέλος είναι επίσης προβληματικό αν το καλοσκεφτεί κανείς - και κάπως εύκολο. Αλλά αυτά, μπροστά στη γκλάμορους ατμόσφαιρα και τους ρομαντικούς έρωτες, μάλλον λίγους από τους φανς θα ενοχλήσουν. Οπότε οι ρομαντικές ψυχές ας αφεθούν να συγκινηθούν. Προσωπικά δεν το θεωρώ κακό, ωστόσο μάλλον λίγο με άγγιξε. Ο πολύς ρομαντισμός ενίοτε μπουχτίζει. Πάντως οι αντιδράσεις του "ψυχρού" Θανάτου που για πρώτη φορά δοκιμάζει - όντας σε... διακοπές - τις υλικές απολαύσεις της ζωής των θνητών, είναι ενίοτε διασκεδαστικές.

"ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ ΕΔΩ": ΕΝΑ ΘΡΙΛΕΡ "ΤΕΧΝΗΣ"

Η σκωτσέζα Lynne Ramsay είναι μια ενδιαφέρουσα και σημαντική σύγχρονη σκηνοθετης. Έτσι λοιπόν, όταν καταπιάνεται με ένα θρίλερ, το αποτέλεσμα, αν μη τι άλλο, σίγουρα θα είναι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Άσχετα αν θα αρέσει ή όχι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το "Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ" (Υou Were Never Really Here) του 2017.
Ένας βετεράνος του Ιράκ, κάτι μεταξύ ντετέκτιβ και πληρωμένου δολοφόνου (μοναχικός, με μίζερη - ανύπαρκτη μάλλον - προσωπική ζωή, με σωματικά και ψυχικά προβλήματα ο ίδιος), αναλαμβάνει να βρει τα ίχνη της 13χρονης κόρης ενός φιλόδοξου γερουσιαστή, που δεν γύρισε ποτέ σπίτι της μια νύχτα... Σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος με μια αδίστακτη σπείρα προαγωγέων ανηλίκων και λοιπών εγκλημάτων. Σχεδόν στα όρια της παράνοιας, βασανισμένος από προσωπικούς εφιάλτες, ο ήρωας, που έχει τη φήμη του αδίστακτου, "αποτελεματικού" επαγγελματία, θα βουτήξει σε μια αιματοβαμμένη κόλαση, όπου αλήθεια και ψευδαίσθηση μπλέκονται αξεδιάλυτα.
Την ταινία παίρνει ολόκληρη πάνω της ο εξαιρετικός Γιοακίν Φίνιξ, που είναι πολύ δυνατός στο ρόλο του. Από εκεί και πέρα η ιστορία παραπέμπει βεβαίως στον κλασικό "Ταξιτζή" του Σκορσέζε, ως μια πιο "ψυχεδελική" (και βίαιη) παραλλαγή. Λίγοι διάλογοι, παραισθητικές εικόνες, βία και τρέλα συνθέτουν τον καμβά στον οποίο φτιάχνεται η ιστορία. Φυσικά ο ήρωας, με την κατάδυσή του στη βία, προσπαθεί να ξορκίσει τους δικούς του δαίμονες, που κυρίως φωλιάζουν στη μνήμη του γεμάτη με τραύματα του παρελθόντος, να αναδυθεί σε μια πολυπόθητη γι' αυτό κανονικότητα. Και στο τέλος; Ε, αυτό η σκηνοθέτης το αφήνει αρκετά ανοιχτό... Πάντως η πάλη του πρωταγωνιστή με τα ποικίλα προβλήματα και φαντάσματά του μένει στη μνήμη. Όσο για τη βία, το σημειώσαμε, υπάρχει άφθονη.
Είπαμε : Ασυνήθιστη ταινία, οδυνηρή σε κάποιες στιγμές της, παραισθητική και βίαιη, σίγουρα θα ταράξει κάποιους. Προσωπικά τη βρήκα ιδιαίτερη, δίχως όμως να ενθουσιαστώ κιόλας. Σίγουρα πάντως αυτή που είναι ιδιαίτερη είναι η δημιουργός της, η Ράμσεϊ. Αυτή πρέπει να την έχουμε υπ' όψη μας σαν μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγχρονη παρουσία.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΕΣ "ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ"

Ο γάλλος Albert Dupantel είναι κυρίως ηθοποιός, αλλά και κατά καιρούς σκηνοθέτης. Το 2017 λοιπόν σκηνοθετεί την 6η μεγάλου μήκους ταινία του, το "Ραντεβού Εκεί Ψηλά" (Au revoir la-haut), μια, αν μη τι άλλο, ευχάριστη ταινία.
Το φιλμ μας μεταφέρει στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, στα εφιαλτικά χαρακώματα. Εκεί δύο γάλλοι συμπολεμιστές, ένας νέος από πολύ πλούσια οικογένεια και ένας φτωχός μεγαλύτερός του θα καταφέρουν να τη γλυτώσουν από τη σφαγή που προκαλούν οι εγκληματικές και άνευ λόγου διαταγές του σαδιστή και στρατόκαυλου διοικητή του, πλην όμως ο νεαρός θα έχει παραμορφωθεί φριχτά στο πρόσωπο και θα σωθεί χάρη στην αυτοθυσία του φίλου του. Μετά τον πόλεμο οι δύο θα παραμείνουν αχώριστοι και θα συγκατοικήσουν (ο μεσήλικας θα εξακολουθήσει να φροντίζει τον άλλο, που χρειάζεται βέβαια βοήθεια), πλην όμως πάμφτωχοι, αφού ο νέος, από φρίκη για την κατάστασή του, θα αρνηθεί να εμφανιστεί στην οικογένειά του, η οποία τον θεωρεί νεκρό. Όντας όμως προικισμένος ζωγράφος και εκκεντρικός χαρακτήρας, θα επινοήσει διάφορες ανατρεπτικές ιδέες για πλουτισμό. Στο δρόμο τους όμως θα εμφανιστεί και πάλι απρόσμενα ο παλιός αδίστακτος διοικητής τους...
Παρίσι του μεσοπολέμου (δεκαετία του 20), απόλυτος αμοραλισμός και διαφθορά παντού, μια Ευρωπη που προσπαθεί να επουλώσει τις ανοιχτές πληγές της και τεράστιες αντιθέσεις φτώχιας και πλούτου, συνθέτουν το σκηνικό μιας καλογυρισμένης και αρκετά πρωτότυπης σε σύλληψη περιπέτειας (βασίζεται σε πετυχημένο μυθιστόρημα), η οποία συνδυάζει με έξυπνο τρόπο το διακριτικό χιούμορ και τις δραματικές (τραγικές θα έλεγα) καταστάσεις. Παράλληλα είναι και αρκετά θεαματική, κρατώντας, νομίζω, αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Λογικό κατά τη γνώμη μου να θριαμβεύσει εισπρακτικά στη Γαλλία (αντίθετα με τις βαρετές γαλικές κωμωδίες που μας κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια, η επιτυχία των οποίων μάλλον κακο γούστο δείχνει). Εντάξει, οι χαρακτήρες, αν και συχνά πολύπλοκοι και παράξενοι, παραμένουν βασικά καλοί - κακοί (αν και όχι απόλυτα), αλλά αυτό δεν με πείραξε. Εξ άλλου οι περισσότεροι "καλοί" δεν είναι μονοδιάστατα καλοί.
Μόνη μου αντίθεση σε ένα αρκετά χορταστικό φιλμ η συχνή και βασικής σημασίας για την εξέλιξη της ιστορίας χρήση των συμπτώσεων, πράγμα που πάντοτε εύρισκα εύκολο (για να το πω κόσμια) ως σεναριακή λύση. Κατά τα άλλα το ευχαριστηθηκα. Και είναι από τις σπάνιες φορές που κάπως διαφωνώ με την πλειοψηφία των κριτικών, που μάλλον αρνητικές ήταν.
ΥΓ: Ενδιαφέρον, για όσους γνωρίζουν το θέμα και ενδιαφερονται, το "εσωτερικό" παιχνίδι με τη ζωγραφική. Ο ταλαντούχος ήρωας ζωγραφίζει με στιλ που παραπέμπει άμεσα στον Σίλε, ενώ το σπίτι του ζάπλουτου τραπεζίτη είναι μια αληθινή πινακοθήκη μοντέρνας ζωγραφικής. Προσπαθείστε αν θέλετε να εντοπίσετε πίνακες και καλλιτέχνες...

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΚΑΙ ΜΑΦΙΑ ΣΤΑ "ΜΤΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ"

Οι ιταλοί (σικελοί μάλιστα) Fabio Grassadonia και Antonio Piazza μας είχαν δώσει πριν μερικά χρόνια το "Salvo", μια ταινία για τη μαφία, εντελώς διαφορετική όμως από ό,τι έχουμε συνηθίσει στις σχετικές ιστορίες (απόλυτα σινεφίλ ματιά σε ένα θέμα που συνήθως δεν...). Η μαφία αποτελεί  και πάλι βασικό θέμα στην ταινία τους του 2017 "Τα Μυστήρια της Σικελίας" (Sicilian Ghost Story), και πάλι όμως επιχειρούν μια διαφορετική προσέγγιση. Εδώ παίζουν έντονα με το μεταφυσικό, αλλά και το ποιητικό στοιχείο.
Κάποιοι μαφιόζοι απάγουν ένα 13χρονο αγόρι, του οποίου ο πατέρας "μιλά" πολύ στην αστυνομία για την εγκληματική οργάνωση, ώστε να τον εκβιάσουν και να τον κάνουν να σωπάσει. Ο περίγυρος δεν αντιδρά (ο γνωστός νόμος της σιωπής), η αστυνομία το ίδιο, ωστόσο ένα συνομίληκό του κορίτσι, το οποίο είναι ερωτευμένο μαζί του, αποφασίζει να δράσει μόνο του και να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης.
Πάνω σ' αυτή την ιστορία (η οποία μάλιστα είναι αμυδρά βασισμένη σε αληθινό περιστατικό απαγωγής αγοριού στη Σικελία, που συνεβει στη δεκαετία του 90), οι δύο σκηνοθέτες στήνουν ένα είδος παραμυθιού με αρκετά μεταφυσικά στοιχεία, με στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, με ποιητική διάθεση... γενικά με βλέμμα που ελάχιστα θυμίζει φιλμ σχετικά με τη μαφία. Η αφήγηση περνά αυθαίρετα από τα σκληρά αληθινά γεγονότα (αυτά της βάρβαρης κράτησης του αθώου αγοριού, της σχέσης της κοπέλας με την οικογένειά της και την ακούραστη αναζήτησή της, την απραξία αρχών και κατοίκων κλπ.) στην ονειρική ατμόσφαιρα της φαντασίας, των ποιητικών εικόνων, του πώς φαντάζονται (ή θα ήθελαν να είναι) τα πράγματα οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές. Ταυτόχρονα ακόμα και στο επίπεδο της αμείλικτης πραγματικότητας ο ρομαντισμός παίζει σημαντικό ρόλο. Ο ρομαντισμός όπως αυτός αποτυπώνεται στον τόσο δυνατό, νεανικό, πρώτο έρωτα.
Σίγουρα ασυνήθιστο φιλμ ή μάλλον ασυνήθιστη ματιά σ' ένα θέμα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε εντελώς διαφορετικά. Και βέβαια και καταγγελία για τα όσα συμβαίνουν σε σχέση μ' αυτή την αειθαλή και πανταχού παρούσα εγληματική οργάνωση που, πολύ φοβαάμαι, είναι πλέον αδύνατο να ψοφήσει με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν μπορώ να πω ότι η ταινία με ικανοποίησε απόλυτα, ωστόσο, λόγω των όσων ανέφερα - του παράδοξου συνδυασμού στοιχείων βασικά - νομίζω ότι αξίζει την προσοχή μας. Όπως και γενικότερα η πρωτότυπη δουλειά των δύο αυτών δημιουργών.

"THE CORPSE VANISHES" 'Η Ο ΜΠΕΛΑ ΛΟΥΓΚΟΖΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΠΙΑ Νο 2

Το είπαμε και προηγουμένως: Μετά τους θριάμβους του ως Δράκουλας ο Μπέλα Λουγκόζι γύρισε ουκ ολίγες b-moviες, εκ των οποίων πολύ λίγες είναι αξιόλογες. Στη σειρά των κακών ταινιών του ανήκει νομίζω και το "The Corpse Vanishes" που γύρισε το 1942 ο παραγωγικός Wallace Fox (1895-1958). Για το οποίο ισχύουν τα ίδια περίπου πράγματα που γράψαμε και για το "Devil's Bat".
Εδώ ο Λουγκόζι είναι κάτι σαν βρικόλακας (δεν ξεκαθαρίζεται ποτέ), ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, σκοτώνει (ή μάλλον οδηγεί σε καταληψία)... νύφες, την ώρα του γάμου τους, όταν μυρίζουν μια δηλητηριασμένη ορχιδέα που τους στέλνει ως δώρο. Στη συνέχεια κλέβει τα πτώματά τους και τα χρησιμοποιεί για να παίρνει το αίμα, με το οποίο κρατά νέα και όμορφη την αγαπημένη του κόμισα, η οποία στην πραγματικότητα, δίχως την "τροφή" της, δείχνει γριά 80 χρονών! Και πάλι δημοσιογράφος θα είναι ο πρώτος που θα υποψιαστεί κάτι, αυτή τη φορά όμως γυναίκα και όμορφη. Όπως είπα, το κολασμένο ζεύγος δεν ξεκαθαρίζεται ποτέ αν είναι βρικόλακες ή όχι, πάντως κοιμούνται σε (ανοιχτά) φέρετρα.
Το απίστευτα πρόχειρο και κουφό σενάριο εδώ ξεπερνά κάθε κρυφό πόθο όσων λατρεύουν τις παλιές κακές ταινίες. Και, για να αναφέρουμε το σημαντικότερο και πλέον εξόφθαλμο, διάβολε, γιατί πρέπει να κάνει όλη αυτή την πολύπλοκη ίντριγκα με νύφες τη στιγμή που παντρεύονται, να τις κάνει να λιποθυμούν μπροστά στο συγκεντρωμένο για το γάμο πλήθος και μετά να τις κλέβει κάτω απο τις μύτες τόσων ανθρώπων και, πολύ απλά, δεν απαγάγει από το σπίτι τους ή απ' όπου αλλού τις νέες και όμορφες κοπέλες που χρειάζεται; Όσο για τη γριά υπηρέτριά του, που είναι και χαροκαμένη μάνα δύο "τεράτων", ενός νάνου και ενός γιγάντιου τύπου σαν το τέρας του Φρανκενστάιν (!), αυτή δεν χύνει ούτε δάκρυ όταν τα παιδιά της πεθαίνουν. Απλώς εκδικείται. Υπάρχουν πλήθος άλλων λεπτομερειών που κάνουν το σενάριο ασυνάρτητο, τόσο που μια προσεχτική μελέτη του θα βγάλει φοβερό γέλιο. Όσο για τις ηθοποιίες... φαντάζεστε.
Μένουν μόνο λίγες ατμοσφαιρικές σκηνές, που θυμίζον φιλμ κλασικού γοτθικού τρόμου και μπορούν να προκαλέσουν κάποια μικρή ανατριχίλα, είναι όμως τόσο λίγες που δεν μπορούν τίποτα να σώσουν. Για μια ακόμα φορά δείτε το για πλάκα ή για να γνωρίσετε πώς είναι έναν κακό, παλιό b-movie τρόμου.

"DEVIL BAT" Ή Ο ΜΠΕΛΑ ΛΟΥΓΚΟΖΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΠΙΑ

Εννοείται ότι σ' όλη την ιστορία του σινεμά υπήρχαν b-movies. Όχι όλα cult, όπως πιθανόν νομίζουν κάποιοι. Πολλά είναι πραγματικά κακά. Ο Μπέλα Λουγκόζι έπαιξε σε κάμποσα απ' αυτά (ας μη ξεχνάμε ότι το τελευταίο του φιλμ ήταν το ανεκδιήγητα "κλασικό" "Plan 9 from Outer Space"). Πίσω στα 1940 πάντως πρωταγωνιστούσε στο "Devil Bat" του μάλλον άγνωστου, πλην όμως παραγωγικότατου (από τα μέσα της δεκαετίας του 50 στην τηλεόραση πλέον) Jean Yarborough (1900-1975).
Όπου ένας ιδιοφυής "τρελός επιστήμονας" (ο Λουγκόζι φυσικά), ο οποίος δουλεύει για λογαριασμό μιας μεγάλης εταιρίας καλλυντικών, μεγενθύνει με ηλεκτρικά μέσα μια νυχτερίδα ώσπου αυτή γίνεται γιγάντια και, στη συνέχεια, την βάζει να σκοτώνει όποιους αυτός μισεί. Πώς το καταφέρνει;  Αυτό είναι το πιο αστείο: Δημιουργεί μια... after shave λοσιόν με ένα μυστηριώδες συστατικό (από το Θιβέτ) που αν το μυρίσει η νυχτερίδα γίνεται φονική. Χαρίζει λοιπόν τη λοσιόν στα υποψήφια θύματά του, που δεν είναι άλλα από τα πλούσια αφεντικά του, κι όταν αυτά απολαμβάνουν μια καλοκαιρινή νύχτα στον κήπο φορώντας το νέο τους άρωμα, εκείνη επιτίθεται. Κάποιος ρεπόρτερ όμως που στέλνεται εκεί για να καλύψει τους φόνους υποψιάζεται την αλήθεια...
ΟΚ, η ταινία είναι γελοία σε πολλά επίπεδα: Η ηθοποιίες, τα εφέ (όλα τα λεφτά η εμφανώς ψεύτικη νυχτερίδα), το κακό χιούμορ (που πηγάζει πάντοτε από τον "αστείο" φωτογράφο που συνοδεύει τον δημοσιογράφο), η ανέμπνευστη σκηνοθεσία... Πάνω απ' όλα όμως υπάρχει το αλλοπρόσαλλο σενάριο. Το οποίο δεν δίνει ουσιαστικά κίνητρα στον αδίστακτό, μοχθηρό δολοφόνο (αφού ο ίδιος αρνήθηκε στο παρελθόν να γίνει μέτοχος της νυν κραταιάς εταιρίας), το εύρημα με τη λοσιόν μπάζει (όταν σφίγγουν τα χέρια με έναν που μόλις έχει πασαλειφτεί μ' αυτήν, γιατί δεν μυρίζει και ο άλλος;), η απόλυτη ψυχραιμία της κοπέλας, της οποίας ο αδελφός και άλλα αγαπημένα προσωπα έχουν μολις δολοφονηθεί φριχτά, αλλά αυτή συμπεριφέρεται σαν να μη συμβαίνει σχεδον τίποτα - απλώς φορά μαύρα, οι επαναλαμβανόμενες πανομοιότυπα σχεδόν σκηνές των φόνων, οι οποίες συμβαίνουν περίπου στο ίδιο μέρος κλπ. κλπ.
Φυσικά σε αρκετά σημεία ο σύγχρονος θεατής πιάνει τον εαυτό του να γελά αντί να "παγώνει από τρόμο" (και, βεβαίως, αυτή δεν ήταν καθόλου η πρόθεση του σκηνοθέτη). Τώρα αν η παρουσία του Λουγκόζι και η στομφώδης ηθοποιία του κάνουν την ταινία cult δεν ξέρω. Ίσως κάποιοι βρουν παρόμοια στοιχεία στο φιλμ. Εγώ πάντως έμεινα με ένα πλατύ χαμόγελο, ενώ μόλις είχα δει ένα φιλμ τρόμου... Το οποίο, δυστυχώς, δεν βρήκα καν ατμοσφαιρικό.