"APPS": ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΑ

Οι σπονδυλωτές ταινίες τρόμου συνηθίζονταν από παλιά (αυτές δηλαδή που περιλαμβάνουν 4-5 διαφορετικές ιστορίες, οι οποίες συνήθως συνδέονται χαλαρά μεταξύ τους). Το αργεντινο-χιλιανό "Apps" του 2021 είναι μία ακόμα απ' αυτές. Αποτελείται από 5 (νομίζω) εντελώς αυτοτελείς ιστορίες, σκηνοθετημένες από 5 σκηνοθέτες (ο γνωστότερος είναι ο χιλιανός Lucio A. Rojas).

Δεν έχει νόημα να σας πω κάτι γι' αυτές. Υπάρχουν βίαιοι νεαροί που παρασύρουν κοπέλες σε ρέιβ πάρτι με κακούς σκοπούς, αιμοσταγείς αιρέσεις, παράξενες τηλεφωνικές εφαρμογές που οδηγούν σε ζοφερές καταστάσεις και άλλα τέτοια. Αν σας πω τώρα ότι δεν μου άρεσε ούτε μία μπορεί να με θεωρήσετε ψηλομύτη. Θα προσθέσω πάντως ότι σε κάποιες απ' αυτές δεν κατάλαβα τι ακριβώς έγινε (στις "εφαρμογές"), ενώ άλλες τις βρήκα τόσο άνευ λόγου, χαζές και προβλέψιμες που περισσότερο πεθαίνεις (αυτό με την αίρεση). 

Για να μην τα πολυλογώ και τρώω τον χρόνο σας, δεν μου άρεσε καθόλου. Πάμε παρακάτω.

ΑΙΜΟΣΤΑΓΗΣ "ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠ' ΤΟΝ ΒΟΡΡΑ"

 

Ο Robert Eggers εξελίσσεται σε έναν από τους πλέον ενδιαφέροντες δημιουργούς της εποχής μας. Στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του έχει περισσότερα λεφτά, πλησιάζοντας έτσι στη "μεγάλη παραγωγή", δίχως όμως να χάνει το ενδιαφέρον του (πράγμα συνηθισμένο σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις). Το "The Northman" (Ο Άνθρωπος απ' τον Βορρά) του 2022 είναι μια αιμοσταγής, "βάρβαρη" ιστορία από την εποχή των Βίκινγκς, με τον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ και την Άνια Τέιλορ-Τζόι στους δύο βασικούς ρόλους και μια πλειάδα γνωστών ηθοποιών στους δεύτερους, με βασική τη Νικόλ Κίντμαν, αλλά και τους Ουίλιαμ Νταφόε, Ίθαν Χοκ και Μπγιορκ (αν την αναγνωρίσετε να με φτύσετε...)

Ο γιος του αρχηγού μιας περιοχής των Βίκινγκς βλέπει, παιδί ακόμα, τον πατέρα του να δολοφονείται από τον αδελφό του (τον θείο του δηλαδή) και τη μητέρα του να αρπάζεται από τον δολοφόνο και τελικά να τον παντρεύεται. Γλυτώνοντας μάλλον τυχαία από τη σφαγή που ακολουθεί, κάνει την εκδίκηση σκοπό της ζωής του.

Σας θυμίζει τίποτα αυτή η ιστορία; Μα φυσικά πρόκειται για μια διασκευή του "Άμλετ" σε... Βίκινγκς βερσιόν. Και για να μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία, ο ήρωας λέγεται - καθόλου τυχαία - Άμλεθ. Εδώ το μοτίβο της εκδίκησης κυριαρχεί απ' την αρχή ως το τέλος. Κι όταν υπάρχουν έντονα ψυχολογικά διλήμματα (π.χ. εκδίκηση ή έρωτας και γαλήνη;) η πρώτη επιλογή θα κερδίζει. Η ιστορία κινείται ανάμεσα σε ωμό, σκληρό ρεαλισμό (σφαγές στα όρια του σπλάτερ, βρώμικα και λασπωμένα χωριά κλπ.) και σε μια μυθική, μαγική ατμόσφαιρα, ώστε τελικά η ταινία να ανήκει στο χώρο του φανταστικού. Βέβαια δεν είμαι και πολύ σίγουρος αν συμφωνώ με τη φιλοσοφία της ταινίας (η εκδίκηση πάνω απ' όλα, έστω και εις βάρος της ίδιας της ζωής πολλών, η πολύ "μάτσο" λογική κλπ. και μάλιστα όταν μια ψυχολογικής φύσης ανατροπή στα 2/3 περίπου το φιλμ ανατρέπει την όλη εικόνα), αλλά όλα αυτά νομίζω ότι περνούν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στη δυνατή εικόνα, το επικό όραμα του σκηνοθέτη και τη σκηνοθεσία εν γένει.

Θα παρακολουθώ με ενδιαφέρον τον Eggers. Ακόμα κι αν δεν συμφωνώ ιδεολογικά, είναι από τους λίγους οραματικούς δημιουργούς του καιρού μας, έστω και αν διαχειρίζεται μια μεγάλη παραγωγή, που θα ισοπέδωνε την προσωπική ματιά πολλών άλλων σκηνοθετών.

"ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ" Ή ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ;

 

Υπάρχουν αρκετοί (κριτικοί και "κοινοί θεατές") που το θεωρούν από τα πιο πρωτότυπα πράγματα που έχουν δει (σαφώς όχι όλοι πάντως). Στο IMDB η βαθμολογία του είναι 8,6 (!!!). Εμένα λοιπόν γιατί μου φάνηκε μια από τις πιο βαρετές ταινίες που έχω δει;

Μιλώ για "Τα Πάντα Όλα" (ελληνικός τίτλος του "Everything Everywhere All at Once" των Dan Kwan και Daniel Scheinert (2022). Όπου ένα μεσήλικο ζευγάρι κινέζων που ζουν στις ΗΠΑ, με προβλήματα με την νεαρή κόρη τους, βρίσκεται στα καλά καθούμενα μπλεγμένο σε μια απίστευτη και παλαβή περιπέτεια που έχει να κάνει με τα άπειρα παράλληλα σύμπαντα και τη στιγμιαία μετακίνηση από το ένα στο άλλο και, τελικά, πρέπει να κάνει ό,τι πρέπει για να σώσει τον κόσμο (όπως τον ξέρουμε τουλάχιστον). 

Η ταινία κινείται ανάμεσα στην κωμωδία, την επιστημονική φαντασία, την περιπέτεια δράσης... κι έχει και λίγη κλασική αμερικανιά στο τέλος, όπου για πολλοστή φορά "η οικογένεια είναι πάνω απ' όλα". Και διαθέτει επίσης και την απαραίτητη νότα πολιτικής ορθότητα και αποδοχής του διαφορετικού, αφού η κόρη είναι λεσβία. Δεν ξέρω τι είδατε εσείς. Εγώ πάντως είδα έναν απόλυτα κουραστικό αχταρμά, όπου οι ήρωες πετιούνται σε χρόνο dt από το ένα σύμπαν στο άλλο και διαρκώς εμφανίζονται διαφορετικά ντυμένοι και σε διαφορετικό περιβάλλον - θυμηθείτε ότι στους δυνητικά άπειρους παράλληλους κόσμους υπάρχουμε όλοι, αλλά διαφορετικοί κάθε φορά (μια διαφορετική παραλλαγή του εαυτού μας δηλαδή) και φυσικά με διαφορετικές σχέσεις με τους επίσης υπάρχοντες δικούς μας ή φίλους ή γνωστούς μας. Επίσης ελάχιστα κατάφερα να γελάσω με τα αστεία, τα οποία τις περισσότερες φορές έβρισκα εξαιρετικά χοντρά. 

Τελικά μου έμεινε στο κεφάλι ένας απόλυτος αχταρμάς, μια διαρκής βαβούρα και μια απόλυτη βαρεμάρα. Κάθε λίγο κοίταζα το ρολόι: Έχει πολύ ακόμα;

Ναι, ξέρω. Υπάρχει μία μάλλον μειοψηφία που το θεωρεί περίπου αριστούργημα. ΟΚ. Κανένα πρόβλημα.

"OKJA": ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ...

Ο Bong Joon Ho είναι βεβαίως ο περίφημος κορεάτης με ταινίες του όπως "Ο Επισκέπτης", "Παράσιττα", "Snowpiercer" και τόσες άλλες. Το 2017 ωστόσο, αμέσως πριν γυρίσει τα "Παράσιτα", κάνει μια περίεργη για τη φιλμογραφία του ταινία: Το "Okja", ένα στα όρια του παιδικού (παρά την ενίοτε σκληρότητά του) φιλμ, και μάλιστα με δυνατό δυτικό καστ: Τίλντα Σουίντον, Τζέικ Γκίλενχαλ, Πολ Ντάνο. 

Μια γιγάντια, πλην όμως οικογενειακή, εταιρία, συλλαμβάνει ένα μακρόπνοο σχέδιο: Θα παράγει στα βιοεργαστήριά της γιγάντια ζώα, θα τα δώσει να ανατραφούν σε φυσικό περιβάλλον σε φτωχές οικογενειακές φάρμες ανά τον κόσμο και σε 10 χρόνια περίπου (τόσο κάνουν να μεγαλώσουν αυτά), θα τα πάρει πίσω και θα τα παρουσιάσει στην ανθρωπότητα, η οποία θα ενθουσιαστεί σίγουρα από το νοστιμότατο κρέας τους. Ένα από τα παράξενα αυτά ζώα, που θυμίζουν γιγάντια γουρούνια, μεγαλώνει σε ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον σε μια απομονωμένη στο βουνό φάρμα και ζει ευτυχισμένο με ένα δεκάχρονο κοριτσάκι (το οποίο βεβαίως έχει περάσει όλη τη ζωή μαζί του). Όταν όμως συμπληρώνονται τα 10 χρόνια η εταιρία θα πάρει βίαια σχεδόν το ζώο, όπως ορίζει το συμβόλαιο με τον παππού της μικρής. Το κοριτσάκι, με τη βοήθεια μιας εξτρεμιστικής οργάνωσης για τα δικαιώματα των ζώων, θα φτάσει μέχρι την πρωτεύουσα απαιτώντας την επιστροφή του αγαπημένου του πλάσματος.

Βρήκα το φιλμ μάλλον αφελές (είναι πρώτη φορά που βρίσκω μέτρια ταινία του κορεάτη δημιουργού, τον οποίο εκτιμώ πολύ). Εντελώς στρατευμένο υπέρ της προστασίας των ζώων, μάλλον δεν αποφασίζει αν θα είναι κωμωδία, βαθιά συγκινητικό φιλμ, ένα είδος παραμυθιού  ή μια σκληρότατη καταγγελία. Νομίζω πάντως ότι, καθώς το κωμικό στοιχείο βρίσκεται περισσότερο στα όρια του γκροτέσκο με Σουίντον και Γκίλενχαλ να συμπεριφέρονται ως καρικατούρες, ενώ το σενάριο είναι απ' αυτά που λες ότι "δεν γίνονται", όλα αυτά τα στοιχεία δεν δένουν. Δεν πειράζει πάντως. Ο Bong Joon Ho μας αποζημίωσε πλήρως με το επόμενο φιλμ του, τα "Παράσιτα", οπότε μπορώ να θεωρήσω το συγκεκριμένο ως απλώς άτυχη στιγμή. 

ΥΓ: Όλα τα παραπάνω είναι βεβαίως προσωπικές γνώμες. Ξέρω κάποιους που συμπάθησαν την ταινία (στο IMDB μάλιστα η βαθμολογί είναι 7,2!)

ΤΟ "X" ΚΑΙ Η ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΕΝΟΣ ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ

 Θεωρώ από τα πλέον εξαντλημένα ή/και βαρετά είδη τα λεγόμενα slasher movies (αυτά όπου μια παρέα νεαρών πηγαίνει κάπου απομονωμένα και εκεί τους την πέφτει κάποιος "περίεργος" και σφάζει έναν έναν με διάφορους ευφάνταστους (;) τρόπους). Να όμως που και τα πλέον εξαντλημένα είδη μπορούν να ανανεωθούν (ως ένα βαθμό τουλάχιστον).

Αφορμή για τα παραπάνω αποτέλεσε το φιλμ "X" (2022) του Ti West. Όπου - τι ασυνήθιστο - μια παρέα νεαρών, αντρών και γυναικών φυσικά, νοικιάζει από ένα γέρικο ζευγάρι σπίτι σε μια απομονωμένη φάρμα στην επαρχία... και η σφαγή αρχίζει. 

Να όμως που η τετριμμένη ιστορία διανθίζεται έξυπνα με πολλά νέα στοιχεία : Πρώτα - πρώτα η ταινία διαδραματίζεται στα μέσα των 70ς, την εποχή δηλαδή που δημιουργήθηκε και άνθισε το είδος. Έτσι φωτογραφία, κοστούμια, γκάτζετ, ατμόσφαιρα εν γένει παραπέμπουν άμεσα στη εποχή αυτή (για τους νοσταλγούς). Έπειτα, η παρέα δεν πηγαίνει για αθώες διακοπές. Πάνε εκεί για να γυρίσουν πορνό, δίχως να τους ενοχλήσει κάποιος. Η παρέα αποτελείται από πορνοστάρ, το συνεργείο και τον σκηνοθέτη και τον παραγωγό. Υπενθυμίζουμε ότι τα 70ς ήταν η εποχή που ουσιαστικά για πρώτη φορά το πορνό μαζικοποιήθηκε (υπήρχε από την εποχή της εφεύρεσης του κινηματογράφου, αλλά τότε μόνο διαδίδεται ευρέως) και προβαλλόταν τόσο σε αίθουσες όσο και στη νέα τότε εφεύρεση του βίντεο. Έτσι οι νέοι της παρέας δρουν σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής. Στα συν και οι αναφορές στο θρησκευτικό φανατισμό, που ως γνωστόν ποτέ δεν έλειψε από την αμερικάνικη επαρχία.

Πέραν αυτών όμως - και σημαντικότερο μάλλον - είναι το γιατί γίνονται οι φόνοι. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με το συνήθη σχιζοφρενή ή κάτι τέτοιο. Οι λόγοι πηγάζουν από μια ανθρώπινη κατάσταση που όλοι σκεφτόμαστε ή θα βιώσουμε κάποια στιγμή. Δεν θα πω κάτι άλλο για λόγους σπόιλερ, αλλά - πώς να το πω αλλιώς - εδώ ο δολοφόνος γίνεται "άνθρωπος", κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο απρόσωπο και αψυχολόγητο τέρας. Και η πολύ ανθρώπινη αυτή αιτία είναι που κάνει το φιλμ πιο ανατριχιστικό - και του προσδίδει μια παράδοξη νότα μελαγχολίας, άγνωστη σε ταινίες του είδους.

Φυσικά την προτείνω μόνο σε φίλους του τρόμου (αν και διαθέτει πολύ λίγες εικόνες καθαρού σπλάτερ). Ωστόσο οι πιο "ψαγμένοι" απ' αυτούς θα ανακαλύψουν μια ευπρόσδεκτη ανανέωση - και πολλά κλεισίματα ματιού και παραπομπές σε μια εποχή που πολλοί θυμούνται με νοσταλγία - σε ένα είδος από το οποίο ουσιαστικά δεν περίμενα τίποτα πια. 

'FREAKS OUT" Ή ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

Ιδού μια μεγάλη έκπληξη: Μια μεγάλη παραγωγή που κινείται καθαρά στο χώρο του φανταστικού μας έρχεται από την Ιταλία! Πρόκειται για το "Freaks Out" (2021), δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Gabriele Mainetti.

Το 1942 οι Γερμανοί βρίσκονται στη σύμμαχό τους Ιταλία, όπου βεβαίως υπάρχει και έντονη αντιναζιστική αντίσταση. Οι ήρωες είναι 4 "τέρατα", (τρεις άντρες και μία κοπέλα), που ζουν ως οικογένεια στον περιοδεύοντα θίασο (ή τσίρκο) του Ίσραελ, ενός γέρου εβραίου. Μόνο που, εκτός από τις σωματικές ιδιομορφίες, οι ήρωές μας διαθέτουν και υπερδυνάμεις. Όταν ο προστάτης τους συλλαμβάνεται ως εβραίος, εκείνοι θα μείνουν μόνοι κοντά στη Ρώμη και θα πρέπει να αντιμετωπίσουν έναν φανατικό ναζί, που ψάχνει ακριβώς αυτούς, πιστεύοντας  ότι με τις δυνάμεις τους μπορούν να χαρίσουν τη νίκη στο Χίτλερ.

Τα καλά είναι ότι το φιλμ είναι εντυπωσιακό ως εικόνα, καλογυρισμένο, με πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και φωτογραφία (καλύτερη, αν θέλετε την προσωπική μου γνώμη από τα αντίστοιχα, βασισμένα στα εφέ αμερικάνικα). Τα κακά είναι ότι το σενάριο... ε... έτσι κι έτσι. Και κενά υπάρχουν και επιρροές από πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους πηγές, που δεν δένουν απαραίτητα. Έτσι από αγχωτικό θρίλερ με έντονο στοιχείο φανταστικού περνά ξαφνικά σε κάτι σαν παιδικό παραμύθι με αστεία γκαγκς (βλέπε τη σκηνή της απόδρασης) κι από τη γκροτέσκα, τρομακτική σχεδόν εικόνα των παρτιζάνων στα μάλλον σχηματικά ψυχολογικά προβλήματα του κακού ναζί... και άλλα παρόμοια. 

Βλέπεται ωστόσο με ενδιαφέρον λόγω κυρίως της εικόνας της και εντυπωσιάζει μάλιστα ως μία τόσο άρτια και με άποψη εικαστική προσέγγιση από μια χώρα που δεν μας έχει συνηθίσει στο είδος.  

"ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΕΔΩ" ΔΥΣΤΥΧΩΣ...

 

"Είναι πάλι Εδώ". Ελληνική απόδοση του γερμανικού φιλμ "Er ist wieder da" ("Look Who's Back" ο αγγλικός τίτλος), που γύρισε το 2015 ο David Wnendt. Ενός πολιτικού ουσιαστικά φιλμ που, ξεκινώντας ως κωμωδία, γίνεται απόλυτα ανατριχιαστικό στη συνέχεια.

Ο Χίτλερ, με άγνωστο τρόπο, μεταφέρεται τη στιγμή του θανάτου του στο αρχηγείο του το 1945 στο σύγχρονο Βερολίνο. Συνέρχεται ζαλισμένος και μπαρουτοκαπνισμένος για να αντικρίσει έναν κόσμο που στα μάτια του μοιάζει με επιστημονική φαντασία. Πιστός ωστόσο στις ιδέες του, αφού γι' αυτόν δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα, επιδίδεται, με τη βοήθεια ενός ξοφλημένου δημοσιογράφου που πιστεύει ότι πρόκειται για σωσία του πραγματικού και τον θεωρεί καλό μέσον για την αναβίωση της δικής του καριέρας, σε έναν αγώνα εκ νέου αναγνώρισης και, τελικά, εκ νέου επικράτησής του.

Είπαμε ότι όλα ξεκινούν ως κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, καθώς παρακολουθούμε τον έκθαμβο Χίτλερ να εξερευνά το νέο περιβάλλον και τις εκπληκτικές γι' αυτόν τεχνολογικές εφαρμογές, που στην εποχή του ήταν αδιανόητες. Θεωρεί φυσιολογικότατο που όλοι τον αναγνωρίζουν και αρχικά νομίζει ότι είναι ακόμα ο Φύρερ τους. Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν, όντας απόλυτα αμετανόητος, αρχίζει να στρέφει την τεχνολογία υπέρ του, να βλέπει τα mediα ως τέλεια μέσα προπαγάνδας, να δυναμώνει τελικά ολοένα την εικόνα του. 

Όπως καταλαβαίνετε στόχος του σκηνοθέτη (και το τελικό εφιαλτικό συμπέρασμα) είναι ότι "ναι, και σήμερα μπορεί να συμβεί". Γι' αυτό χαρακτήρισα αρχικά την ταινία "ανατριχιαστική". Σε κάποια σημεία μάλιστα ο δημιουργός χρησιμοποιεί μικρές αληθινές, ντοκιμαντερίστικες σκηνές όπου ρωτά περαστικούς για τη γνώμη τους σε φλέγοντα ζητήματα, αλλά και σύντομα πλάνα από την ανά τον κόσμο αναβίωση φασιστικών ομάδων (κάποια στιγμή μάλιστα φαίνεται και μια πορείας της Χρυσής Αυγής). Αν τότε, το 1933, συνέβη λόγω της εξαθλίωσης των γερμανών  από την ήττα και την επακόλουθη οικονομική κατάρρευση, σήμερα θα συνέβαινε λόγω της απόλυτης αδιαφορίας του δυτικού ανθρώπου για τα κοινά, της αποβλάκωσής του θα έλεγα από τα σύγχρονα media κυρίως. Τα οποία μάλιστα εύστοχα δείχνονται ως τέλειος μηχανισμός προπαγάνδας (πολύ αποτελεσματικότερος από τους παλιούς) αν τεθούν υπό τον έλεγχο κατάλληλων ανθρώπων. 

Πέραν όλων αυτών, η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα, συχνά μάλιστα - παρά όλα όσα προανέφερα -  είναι διασκεδαστικότατη και, με λίγα λόγια, τη θεωρώ ευχάριστη έκπληξη (αγνοούσα την ύπαρξή της). Έστω κι αν δεν είναι καθόλου ευχάριστα τα συμπεράσματά της...

"Ο ΜΙΚΡΟΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ" ΚΑΙ Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΤΣΙΩΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΟ

 

Το 1968, ενώ ο λεγόμενος "εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος" μεσουρανεί, ο Σταύρος Τσιώλης (1937-2019) κάνει την  πρώτη του σκηνοθετική εμφάνιση με τον "Μικρό Δραπέτη", στις αγκαλιές της κυρίαρχης τότε Φίνος Φιλμ βεβαίως.

Ένα παιδί το σκάει από το αναμορφωτήριο και περιπλανιέται στην ύπαιθρο προσπαθώντας, δίχως κανένα ουσιαστικά στοιχείο, να βρει τη μητέρα του, από την οποία τον έχουν χωρίσει. Πεινασμένος και διψασμένος θα βρει καταφύγιο στο εξοχικό σπίτι ενός μικρού κοριτσιού. Αυτό και τα άλλα παιδιά της παρέας θα κρύψουν με όποιο τρόπο μπορούν τον φυγάδα τόσο από τους δικούς τους γονείς όσο και από τους αστυνομικούς που τον ψάχνουν.

Η ταινία ανήκει σαφώς στο χώρο του μελό, που, μαζί με τις κωμωδίες, ήταν τα δύο είδη που άκμαζαν την εποχή εκείνη στο εγχώριο σινεμά. Υπάρχει το βίαια χωρισμένο από την κακιά, πλούσια πεθερά ζευγάρι που, φυσικά, αγαπιέται ακόμα, υπάρχουν οι συμπτώσεις, τα κλασικά "διαλείμματα" από τη δράση με μπουζούκια (εδώ ο Γιάννης Πουλόπουλος) κλπ. Ωστόσο, στα χέρια του - ήδη με προσωπική άποψη -  Τσιώλη οι αλλαγές στο "μοντέλο" είναι κάτι περισσότερο από εμφανείς: Ο σκηνοθέτης μετατοπίζει όλο το βάρος της ταινίας από τη μελό ιστορία έρωτα των γονιών του δραπέτη στην παρέα των παιδιών. Έτσι φτιάχνει μια ιδιόρρυθμη ταινία με παιδιά, όπου το χιούμορ (που πηγάζει κυρίως από τη μικρομέγαλη συμπεριφορά των παιδιών που σε κάποια σημεία γίνεται ξεκαρδιστική) συνδυάζεται με το σασπένς (η διαρκής προσπάθειά τους να κρύψουν τον δραπέτη) και την παράδοξη, άγουρη ερωτική ιστορία ανάμεσα στον προέφηβο ήρωα και το κοριτσάκι που τον κρύβει. Το "ενήλικο" μελό λειτουργεί απλά ως φόντο. Ταυτόχρονα δίνεται ένα αξέχαστο "πορτρέτο" του ελληνικού καλοκαιριού μέσα από παιδικά μάτια, όπως ίσως πολλοί το θυμούνται από τα παιδικά τους χρόνια. Εντύπωση μου προκάλεσε η πολύ καλή απόδοση της παιδικής συμπεριφοράς, με το συχνά παράλογο στοιχείο, το διαρκές παιχνίδι που πολλές φορές δεν διακρίνουν από την πραγματικότητα και τα άλλα που τη διακρίνουν.

Σίγουρα μια από τις πιο παράξενες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, με εναλλαγή, όπως είπαμε, δακρύβρεκτης συγκίνησης (δράμα γαρ, όπως είπαμε), σασπένς και γέλιου (μερικές σκηνές με τα παιδιά δεν παίζονται), η οποία έδειξε από την πρώτη στιγμή ότι ο Τσιώλης θα ακολουθούσε μια πολύ προσωπική πορεία.

"ANTLERS": ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΙΝΔΙΑΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

 

Μία δασκάλα επιστρέφει στην απομονωμένη μικρή πόλη της κάπου στο Όρεγκον, όπου σερίφης είναι ο αδελφός της. Στην τάξη της υπάρχει ένα παιδάκι που μοιάζει απόμακρο, κλειστό στον εαυτό του, χαμένο. Σιγά σιγά αποτρόπαια μυστικά, αλλά και μια τρομακτική, υπερφυσική οντότητα θα κάνουν την εμφάνισή τους...

Αυτά συμβαίνουν στην αρκετά καλή (για μένα τουλάχιστον) ταινία τρόμου "Antlers" του Scott Cooper του 2021. Και χαίρομαι επειδή τη βρήκα αρκετά καλή, όπως είπα, σε μια εποχή που το είδος βιώνει σαφή παρακμή. Ανησυχητική ατμόσφαιρα, τρομακτικά γεγονότα, αλλά και σύνδεση του τρομαχτικού στοιχείου με το κοινωνικό περιβάλλον, την (δύσκολη) καθημερινότητα, τα κοινωνικά προβλήματα. Για μια ακόμα φορά ένα φιλμ φέρνει στην επιφάνεια το ζοφερό υπόβαθρο μιας "ήσυχης" κοινωνίας (εδώ βεβαίως απομονωμένης και σχετικά μίζερης). Συγχρόνως έχουμε ένα φιλμ τρόμου που βασίζεται σε παγανιστικές παραδόσεις και ιδιαίτερα στην μυθολογία / θρησκεία των ινδιάνων, των αρχαίων δηλαδή κατοίκων των ΗΠΑ, οπότε υπάρχει και το φολκλορικό στοιχείο.

Καλοδεχούμενη λοιπόν ταινία. 

2022: ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ "ΒΑΤΜΑΝ"

 

Ας σας ζαλίσω λοιπόν για μια ακόμα φορά: Σιχαίνομαι τα υπερηρωικά φιλμ και θεωρώ το γεγονός ότι παράγεται ένα τέτοιο την εβδομάδα (περίπου) ως μέγιστη παρακμή του mainstream Χόλιγουντ (ας μη ξεχνάμε ότι το mainstream επαναλαμβάνω Χόλιγουντ παλιότερα είχε δώσει αριστουργήματα). Εξαίρεση στη γενική μου αυτή άποψη ήταν οι X-Men λόγω του "διαφορετικού" concept (αλλά μετά 3-4 τέτοιους τους βαρέθηκα κι αυτούς και δεν τους βλέπω πια) και κυρίως ο Batman, η σειρά του οποίου έχει δώσει εξαιρετικές ταινίες (ως καλύτερες θεωρώ τη 2η του Burton και την επίσης 2η του Nolan). 

Δεν είναι τυχαίο. Η όλη σύλληψη του Batman ως χαρακτήρα έχει σημαντικές ιδιορρυθμίες: Η βασικότερη απ' αυτές είναι ότι, απλούστατα, δεν διαθέτει υπερδυνάμεις που να τον ωθούν προς εξαιρετικές πράξεις. Οπότε αφήνει άφθονο περιθώριο για αμφισβητήσεις κάθε είδους (του ίδιου, αλλά και του είδους γενικότερα). Διότι το να είσαι εκατομμυριούχος, αλλά να μην έχεις προσωπική ζωή (ούτε ερωτική) και να μην κοιμάσαι τη νύχτα για να κυνηγάς το έγκλημα, μάλλον προς την ψυχοπάθεια και την αρρωστημένη εμμονικότητα τείνει. Αυτά πολύ γενικά.

Όσον αφορά τώρα τον Batman του 2022 του καλού σκηνοθέτη Matt Reeves με τον... ευφάνταστο τίτλο "The Batman" (!) με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στο βασικό ρόλο... χμμμ... έχει το ενδιαφέρον του, καθώς ο μασκοφόρος ήρωας πρέπει να αντιμετωπίσει έναν πανέξυπνο σίριαλ κίλερ, ο οποίος γνωρίζει πάρα πολλά για τη βαθύτατη σαπίλα της πόλης. Και καλογυρισμένο είναι (καλά, αυτό συμβαίνει με όλα τα παρόμοια, οπότε δεν αποτελεί είδηση) και, κυρίως κάνει κριτική σε ολόκληρη τη δομή του συστήματος (της Γκόθαμ υποτίθεται και, κατ' επέκταση, του σύγχρονου συστήματος) τονίζοντας με κάθε τρόπο ότι "από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι". Η καταγγελτική διάθεση δεν διστάζει να απομυθοποιήσει ούτε τους γονείς του ήρωα, "ιερούς" και αθώα θύματα μέχρι τώρα, ο θάνατος των οποίων είναι η αιτία που ο Batman έγινε ό,τι έγινε. Εκτός αυτού, μιλάμε για μια από τις πιο σκοτεινές ταινίες που έγιναν ποτέ, τόσο σεναριακά (δεν υπάρχει τίποτα σχεδόν θετικό ούτε κάποια "νορμάλ" - ό,τι και να σημαίνει αυτό - προσωπικότητα στην ταινία και στις καταστάσεις ούτε τίποτα  βελτιώνεται στο τέλος) όσο και κυριολεκτικά. Υπάρχει πιθανότητα να είναι το πιο σκοτεινό φιλμ (κυριολεκτώ εννοώντας την ίδια την εικόνα) που έχω δει ποτέ. Όλο διαδραματίζεται νύχτα, σε ένα διαρκώς βροχερό Γκόθαμ, σε σκοτεινούς δρόμους και μαυροντυμένους ήρωες κλπ. κλπ. Να τονίσω βεβαίως ότι δεν λείπουν οι ενοχλητικές "αμερικανιές", κυρίως στις τελευταίες σκηνές, με τα παιδάκια, τον "μεσσία" ήρωα κλπ. 

Συνολικά τη βρήκα λοιπόν σχετικά καλή ταινία, δίχως βεβαίως αυτό να αναιρεί την απέχθειά μου προς το είδος. Τελικά πόσους ακόμα Batman , έστω και αρκετά καλούς, μπορώ να αντέξω μέχρι να τους βαρεθώ πλήρως κι αυτούς και να μη ξαναδώ ποτέ;

"NEON DEMON": ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΚΕΛΥΦΟΣ, ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

 

Είναι γεγονός ότι δεν πολυσυμπαθώ τον δανό Nicolas Winding Refn, ο οποίος βεβαίως δουλεύει στις ΗΠΑ. Το "Neon Demon" του 2016 επιβεβαιώνει τη κακή μου γνώμη.

Μια νεαρή, πολύ όμορφη κοπέλα, άβγαλτη από την επαρχία (Elle Fanning) πάει στο Λος Άντζελες για να κάνει την τύχη της ως μοντέλο. Η ομορφιά και η φρεσκάδα της θα ξεχωρίσουν, θα φουντώσουν όμως και τη ζήλια πολλών από τους παρεπιδημούντες στον σκληρό κόσμο της μόδας...

Εντυπωσιακή εικόνα και φωτογραφία, απόλυτα γκλαμουράτη ατμόσφαιρα, όμορφες γυναίκες, απαστράπτον περιβάλλον, διάχυτος ερωτισμός και όλα αυτά, από ένα σημείο και πέρα τουλάχιστον, δοσμένα ως θρίλερ - συχνά ως θρίλερ τρόμου μάλιστα. Και όλα αυτά γιατί; Για να μας πει ότι ο κόσμος της μόδας είναι πολύ, μα πολύ κακός και ο ένας τρώει τις σάρκες του άλλου; Προσωπικά ήμουν ήδη σίγουρος γι' αυτό και δε με πολυνοιάζει κιόλας, δικό τους πρόβλημα. 

Γενικά βρήκα το φιλμ ανούσιο και το (φριχτό) τέλος, συνειδητά overdose βεβαίως, κάπως ατσούμπαλο, ξαφνικό και αψυχολόγητο. Τι να πω; Ότι ο Refn όλο και περισσότερο μου φαίνεται σκέτη φούσκα; Θα δω και τις παλιότερες ταινίες του για να σιγουρευτώ. Του αφήνω ακόμα μια μικρή περίοδο χάρης... 

"THE ROOM" Ή ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΦΙΑΛΤΕΣ

 

Να μια ενδιαφέρουσα ταινία του φανταστικού - ή, τουλάχιστον, ασυνήθιστη. "The Room" (2019) του γάλλου Christian Volckman, ο οποίος, όπως διαβάζω, είναι επίσης συγγραφέας και εικαστικός. Είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του και έχει ως πρωταγωνίστρια την πολύ όμορφη Olga Kurylenko.

Ένα ζευγάρι εγκαθίσταται σε απομονωμένο μεγάλο σπίτι κάπου στην εξοχή (εκείνος είναι ζωγράφος). Πολύ σύντομα θα ανακαλύψουν έκπληκτοι ότι το σπίτι (ένα δωμάτιο του σπιτιού για την ακρίβεια) μπορεί με μυστηριώδη τρόπο να εκπληρώσει κάθε υλική τους επιθυμίες. Άραγε, υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί σ΄ αυτό - και τι είδους; Και τι θα γίνει όταν η μεγαλύτερη επιθυμία της γυναίκας είναι να αποκτήσει παιδί; 

Αρκετά πρωτότυπη ιδέα, καλός ρυθμός και διαρκής πορεία προς μια όλο και πιο σκοτεινή εκδοχή της αρχικής ευφορίας. Το φιλμ, ενώ ανήκει στο χώρο του φανταστικού όντας ένα είδος παραμυθιού, είναι δοσμένο ως θρίλερ, φλερτάροντας μάλιστα με στοιχεία του σινεμά τρόμου - δίχως να είναι ακριβώς. Θεωρώ μια από τις αρετές του αυτήν ακριβώς την "υβριδική" ταυτότητα. Κι επειδή κρατά, νομίζω, τον θεατή, μου άρεσε αρκετά. Και ίσως αποτελεί και ένα είδος σχολίου για τον καταναλωτισμό και την εφήμερη ευτυχία που μπορεί να δώσουν τα υλικά και μόνο αγαθά. Πάντως, καλού κακού, προσέξτε τι εύχεστε...

"GOOD TIME";;;;;;;

 

Ο Κόνι παίρνει οργισμένος τον κάπως "καθυστερημένο" αδελφό του από μια θεραπευτική συνεδρία και οργανώνει μαζί του μια ληστεία τράπεζας, όπου τίποτα δεν πάει καλά. Θα πάρουν μεν τα λεφτά, αλλά ο αδελφός θα πανικοβληθεί και θα συλληφθεί. Από εκεί και πέρα ο Κόνι θα αποδυθεί σε μια οδύσσεια για να καταφέρει να βγάλει από τη φυλακή τον αδελφό του με κάθε τρόπο.

Αυτά συμβαίνουν στο "Good Time" του 2017, μια ταινία των αδελφών Benny  και Josh Safdie (ο πρώτος μάλιστα συμπρωταγωνιστεί υποδυόμενος τον καθυστερημένο αδελφό), με πρωταγωνιστή τον Robert Pattinson. Οι αδελφοί Safdie έχουν σκηνοθετήσει μερικές μεγάλου και αρκετές μικρού μήκους ταινίες. 

Η ταινία είναι όσο πιο αγχωτική μπορεί να γίνει μια ταινία αυτού του είδους. Είπαμε ότι από την αρχή τίποτα δεν πάει καλά, αλλά καθώς ο "μικρός" είναι στη φυλακή, ο αγώνας του μεγάλου αδελφού να τον σώσει τον οδηγεί όλο και πιο βαθιά στην (κοινωνική) κόλαση. Κάθε πρόβλημα που δημιουργείται μοιάζει να δημιουργεί με τη σειρά του άλλο, ακόμα μεγαλύτερο, ακόμα πιο αδιέξοδο. Όλο αυτό, δοσμένο ρεαλιστικά, αποτελεί μια κατάδυση στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα (όχι ακριβώς σε λούμπεν, αλλά και καμία σχέση μ' αυτό που θα ονομάζαμε "εύπορα") και στην καθημερινή ανθρώπινη μιζέρια. Συγχρόνως ο ρυθμός είναι πολύ καλός (και, το ξαναείπαμε, αγχωτικός), καθώς ο κλοιός σφίγγει όλο και περισσότερο και τα αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται...

Ενδιαφέρον φιλμ, με έντονη κοινωνική διάσταση εκτός της δράσης, που αξίζει την προσοχή σας.

ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΣΕ ΕΝΑ "ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ"

Ο γάλλος Gilles Mimouni έχει, άγνωστο γιατί, γυρίσει μία μόνο ταινία (και ελάχιστα τηλεοπτικά), της οποίας μάλιστα έγραψε και το σενάριο. Πρόκειται για το γνωστό "L'Appatrement" (Διαμέρισμα στο Κέντρο της Πόλης) του 1996. Με νεαρούς, λαμπερούς τότε πρωταγωνιστές τη Μόνικα Μπελούτσι και τον Βενσάν Κασέλ.

Ένας νέος με καλή δουλειά που σχεδιάζεινα παντρευτεί την κοπέλα του και ετοιμάζεται να φύγει για επαγγελματικό ταξίδι στο Τόκιο, βλέπει τυχαία κάπου - και τη χάνει πάλι - μια πρώην αγαπημένη του, η οποία είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς από τη ζωή του. Παρατώντας τα πάντα, δουλειά, κοπέλα κλπ., αρχίζει να ψάχνει εμμονικά τα ίχνη της και να θυμάται τι είχε συμβεί μεταξύ τους στο παρελθόν.

Το φιλμ διαθέτει πολύπλοκο σενάριο, με συνεχείς κινήσεις μπρος - πίσω στο χρόνο, δομημένο ως παζλ. Ο θεατής προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια για να κατανοήσει τι ακριβώς συμβαίνει - ή τι είχε συμβεί παλιά. Πρόκειται για ένα απολαυστικό παιχνίδι, που νομίζω ότι κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον. Ταυτόχρονα υπάρχει έντονο το ρομαντικό στοιχείο, αφού το όλο πράγμα δεν είναι μια αστυνομική ιστορία, όπως συνηθίζεται σε ταινίες με τέτοια δομή, αλλά μια καθαρά αισθηματική, όπου παλιοί ή πρόσφατοι πόθοι και έρωτες, μικρής ή μεγάλης διάρκειας, μπλέκονται αξεδιάλυτα. Ωστόσο η ιστορία είναι δοσμένη απόλυτα με τον τρόπο των ταινιών μυστηρίου. Σ' αυτό άλλωστε έγκειται και η πρωτοτυπία της ταινίας. Πέραν του ερωτικού στοιχείου, το φιλμ τονίζει την τεράστια σημασία της έννοιας του τυχαίου στη ζωή μας. Ποιος είπε ότι ορίζουμε τις ζωές μας;

Βλέπεται απνευστί και, πιθανόν, απαιτεί και δεύτερη θέαση για να ξεδιαλύνουμε σκοτεινά σημεία και να βάλουμε κάποια στοιχεία στη θέση τους.

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ "ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥ"

 

Το 1952 ο Akira Kurosawa (1910-1998) φτιάχνει μια από τις γνωστότερες ταινίες του, τον "Καταδικασμένο" (Ikiru). Μια ασπρόμαυρη, δραματική ταινία που μιλά ίσως... για το νόημα της ζωής.

Ένας απόλυτα γραφειοκράτης ηλικιωμένος προϊστάμενος σε δημόσια υπηρεσία, "άχρωμος", "άοσμος", τόσο που όλοι τον θεωρούν "άνθρωπο χωρίς ιδιότητες", μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και ότι του μένουν λίγοι μήνες ζωής. Τι θα κάνει στον χρόνο που του μένει;

Η ταινία διαθέτει πολλά επίπεδα: Υπάρχει το θέμα της άδειας ζωής (της ζωής του), που ξαφνικά συνειδητοποιεί ο ήρωας. Είναι μοναχικός, λιτοδίαιτος, ζει μεν με το γιο του και τη γυναίκα του τελευταίου, αλλά οι σχέσεις τους δεν βρίσκονται στο καλύτερο επίπεδο, μάλλον τσιγκούνης (ίσως και όχι ακριβώς, αφού δεν βρίσκει πώς να ξοδέψει τα λεφτά του), ο κλασικός τύπος του "σπίτι - δουλειά". Η οποία δουλειά, σημειωτέον, κυλά μέσα στη μονοτονία και τη ρουτίνα, δίχως τίποτα δημιουργικό. 

Από την άλλη βλέπουμε ένα δυνατό σχόλιο πάνω στην αδράνεια των δημόσιων υπηρεσιών, τη γραφειοκρατία που πνίγει κάθε προσπάθεια, το βάλτωμα όσων εργάζονται εκεί - αλλά και γενικότερα πάνω στην αφόρητη ρουτίνα πολλών επαγγελμάτων, βασική πηγή δυστυχίας για τον άνθρωπο. Από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, μπορεί κανείς να δει το φιλμ και ως ένα καθαρά ιστορικό ντοκουμέντο πάνω στην εξαιρετικά μίζερη Ιαπωνία της εποχής. Υπενθυμίζουμε ότι βρισκόμαστε λίγα μόλις χρόνια μετά την ήττα και τη βόμβα και τίποτα δεν προοιωνίζει το μετέπειτα οικονομικό θαύμα. 

Τέλος το φιλμ μιλά για την προτεραιότητα του "δημοσίου", του συλλογικού, της αλληλοβοήθειας επί του ιδιωτικού, της αποκλειστικής φροντίδας για τον εαυτό. Βλέπετε, ο ήρωάς μας θα δοκιμάσει διάφορους τρόπους να ξεδώσει ή, αν θέλετε, να ξοδέψει τα λεφτά του με τρόπους που δεν είχε ποτέ δοκιμάσει, που του είναι τελικά ξένοι και δεν το γεμίζουν. Λύτρωση θα βρει μόνο στο συλλογικό... Ή, αν το δείτε αλλιώς, μόνο όταν αποκτά ένα σκοπό στη ζωή, μια (υγιή) εμμονή. Έτσι γίνεται (η ταινία) ένα είδος καταδίκης (ή προειδοποίησης) για τους άδειους ανθρώπους, τους ανθρώπους χωρίς ενδιαφέροντα, που είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους νομίζετε. Ο δυστυχισμένος άνθρωπος είναι ο άδειος άνθρωπος, ο άνθρωπος δίχως όραμα.

Προειδοποιώ ότι η ταινία είναι "σκοτεινή", ίσως και καταθλιπτική θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει. Για όλα τα παραπάνω όμως - και άλλα που εσείς θα εντοπίσετε - παραμένει μια από πιο συγκινητικές και βαθιά ανθρώπινες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, που δείχνει ανάγλυφα ότι η προσωπική ευτυχία μέσα σε ένα υποβαθμισμένο και μίζερο κοινωνικό περιβάλλον είναι ανέφικτη.

"ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ" ΚΑΙ Ο "ΜΑΖΟΧΙΣΤΙΚΟΣ" ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Το 1986 ο γάλλος Jean-Jacques Annaud μεταφέρει στην οθόνη το περίφημο μπεστ σέλερ του Έκο "Το Όνομα του Ρόδου" με τον Σον Κόνερι και τον Κρίστιαν Σλέιτερ ως βασικούς πρωταγωνιστές. Ξαναείδα την ταινία μετά από πάμπολλα χρόνια και, κατά τη γνώμη μου, η μεταφορά είναι επιτυχημένη.

Κατά τον μεσαίωνα ένας φραγκισκανός μοναχός, ιδιαίτερα έξυπνος, ο οποίος στο παρελθόν είχε κατηγορηθεί ως αιρετικός, φτάνει με τον "μαθητή" του σε ένα απομονωμένο μοναστήρι για μια σύνοδο για θεολογικά θέματα ανάμεσα σε μοναχικά τάγματα. Από την πρώτη στιγμή θα αντιληφθεί ότι κάτι περίεργο συμβαίνει εκεί, όταν ο θάνατος ενός μοναχού θα κρατηθεί μυστικός. Ωστόσο, και ενώ κι άλλοι μοναχοί καταφθάνουν για τη σύνοδο, οι φόνοι (είναι πια ξεκάθαρο) μοναχών της μονής συνεχίζονται. Υπάρχει κάποιος δολοφόνος ή είναι ο διάβολος, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι;  

Η μεταφορά είναι πιστή στην ιστορία και το πνεύμα του βιβλίου (έχουν βέβαια αφαιρεθεί οι μακρές θεολογικές συζητήσεις για διάφορα ζητήματα, αλλά δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς). Εξ άλλου δεν πρέπει να συγκρίνουμε, νομίζω, μια ταινία με ένα βιβλίο. Ως ταινία λοιπόν είναι, νομίζω, καθηλωτική. Ο Ανό έχει δημιουργήσει εξαιρετικά ζοφερή, σκοτεινή ατμόσφαιρα, τόσο πίσω από τους τοίχους της μονής (και της απίστευτης βιβλιοθήκης της επίσης) όσο και στο τοπίο (χειμερινό πάντοτε) που την περιβάλλει - δίχως να παραλείψει να καταδείξει με μελανά χρώματα την εξαθλίωση των χωρικών που ζουν εκεί γύρω, σε αντίθεση με τη - σχετικά με την εποχή - καλοπέραση των καλόγερων και των ανθρώπων της εκκλησίας. Κυρίως όμως όλα τα λεφτά είναι οι μορφές των μοναχών: Μια αληθινή πινακοθήκη από πραγματικά γκροτέσκες φιγούρες, η μια "χειρότερη" από την άλλη (ο Ρον Πέρλμαν ξεχωρίζει ανάμεσά τους). 

Σε επίπεδο ιδεών προσωπικά απόλαυσα την απόλυτη καταδίκη και καταγγελία της έντονα μαζοχιστικής πλευράς του χριστιανισμού (ή έστω της πρόσληψής του ως τέτοιου από πολλούς). Δεν τρώμε ό,τι θέλουμε, δεν πηδάμε, δεν γελάμε, δεν διαβάζουμε / μαθαίνουμε κλπ. κλπ. Ο υστερικός φόβος τόσο για την ύλη, τη σάρκα, όσο και για τη γνώση. Όλη αυτή η σειρά αυστηρότατων απαγορεύσεων, φόβου και δεισιδαιμονίας είναι στην ουσία υπεύθυνη για τη ασφυκτική ατμόσφαιρα που προανέφερα. Και, συγχρόνως, η ταινία (και ο Έκο) δεν παραλείπουν να φωτίσουν και την υποκριτική πλευρά του πράγματος, αφού πολλοί από τους μοναχούς παραβαίνουν κρυφά τις απαγορεύσεις. Ε, ναι, όπως όλα δείχνουν η κατσούφικη εκδοχή του χριστιανισμού είχε θριαμβεύσει επί της (δυτικής) ανθρωπότητας για πολύ πάνω από 1000 χρόνια... Μέσα σ' αυτή την κόλαση ο ορθολογισμός, ο "επιστημονικός" τρόπος έρευνας και η ευφυϊα του ήρωα, ως πρώιμη φιγούρα του επερχόμενου Διαφωτισμού, φαντάζουν σαν τη μύγα μεσ' το γάλα. Η κατηγορία εναντίον του ως "αιρετικού" είναι αναπόφευκτη.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν βεβαίως ιδέες του μυθιστορήματος. Όπως και το πλήθος απολαυστικών αναφορών (του Έκο) σε πλήθος λογοτεχνικών ή υπαρκτών προσώπων (ο ήρωας παραπέμπει σαφώς στον Σέρλοκ Χολμς, ο νεαρός μοναχός που τον βοηθά είναι βεβαίως ο Γουότσον, ο τυφλός βιβλιοθηκάριος της μονής είναι ο Μπόρχες κλπ. κλπ.) Και, πέραν όλων αυτών των αναφορών, των ιδεών κλπ., παρακολουθούμε με αγωνία μια κανονική αστυνομική ιστορία με διαρκές σασπένς και όλο και πιο αγχωτικές καταστάσεις...

Οι λίγοι που δεν το έχετε δει, να το ψάξετε.

Ο ΧΡΟΝΗΣ ΜΠΟΤΣΟΓΛΟΥ ΚΑΙ Η ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

 

Ο Χρόνης Μπότσογλου (1941-2022) είναι από τους σημαντικότερους της ελληνικής μεταπολεμικής ζωγραφικής (και καθηγητής και για ένα διάστημα πρύτανης της Καλών Τεχνών). Μόλις το Φεβρουάριο του 2022, λίγες μέρες πριν τον θάνατό του δηλαδή κατά συγκινητική σύμπτωση, ολοκληρώθηκε και προβλήθηκε για πρώτη φορά το ντοκιμαντέρ του Φρέντυ Βιανέλλη "Χρόνης Μπότσογλου" με υπότιτλο: "Ήμουν κι εγώ εκεί και με φίλεψαν ένα πιάτο με φακή...". 

Η ταινία είναι νομίζω από τις πολύ καλές στην ούτως ή άλλως μικρή φιλμογραφία ελληνικών ταινιών που αφορούν την τέχνη. Κι έχει και μία ιδιαιτερότητα: Ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε αρκετά αποσπάσματα από ένα άλλο, αρκετά παλιότερο ντοκιμαντέρ για τον Μπότσογλου. Έτσι παρακολουθούμε τον καλλιτέχνη να ζωγραφίζει, να μιλά, να χαλαρώνει σε δύο χρόνους: Στον έναν βλέπουμε τον νεότερο εαυτό του (με μαύρα μαλλιά), στον άλλον τον καλλιτέχνη σε σχετικά πρόσφατα χρόνια. Ταυτόχρονα φίλοι του (οι περισσότεροι επίσης καλλιτέχνες) και η γυναίκα του μιλούν γι' αυτόν τόσο σε προσωπικό επίπεδο - συχνά με χιούμορ, όσο και για το έργο του.

Για την αγωνία του για τη δημιουργία, για τις προσπάθειές του στην τέχνη, για τις σημαντικότερες σειρές έργων του, όπως η περίφημη "Προσωπική Νέκυια" (εμπνευσμένη από ένα κεφάλαιο της Ιλιάδας), για την προσωπική του στάση στη ζωή, για κάποιες αναμνήσεις από το Παρίσι των 60ς-70ς και από αλλού και για άλλα πολλά θα δούμε τον καλλιτέχνη (και τους συν αυτώ) να μας μιλάνε / αποκαλύπτουν. Και, φυσικά, θα απολαύσουμε πολλά έργα του και σχόλια γι' αυτά.

Φυσικά πρόκειται για φιλμ για λίγους και με ειδικά ενδιαφέροντα για τα εικαστικά πράγματα της χώρας. Ωστόσο είναι νομίζω από τα καλά και ιδιαίτερα συγκινητικά του είδους (ιδιαίτερα αν γνώρίζε κάποιος τον καλλιτέχνη).

ΟΙ ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΤΙΚΟΙ "ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ"

 

Το 1988 ο Σταύρος Τσιώλης (1937-2019) κάνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα προς αυτό που λίγο αργότερα θα γινόταν το καθαρά προσωπικό του ύφος με τους "Ακατανίκητους Εραστές", μια ταινία δρόμου με την Όλια Λαζαρίδου και τον μικρό Τάσο Μηλιώτη (η μοναδική του εμφάνιση σε ταινία).

Ο 12χρονος Βασίλης το σκάει από το ορφανοτροφείο και ξεκινά με τα πόδια προς την Πελοπόννησο για να πάει στο χωριό της γιαγιάς του. Στο δρόμο θα συναντηθεί με μια μόνη κοπέλα, που τριγυρίζει άσκοπα (μάλλον μοναχικές διακοπές) στην περιοχή με το σαράβαλο αυτοκίνητό της. Θα συνεχίσουν την περιπλάνηση μαζί.

Αυτό που χαρακτηρίζει το φιλμ είναι ο μινιμαλισμός, οπτικός και σεναριακός. Δεν εξηγείται τίποτα ούτε γίνεται προσπάθεια αληθοφάνειας. Δεν ξέρουμε γιατί η κοπέλα περιπλανιέται μόνη (είναι θλιμμένη, ίσως να φανταζόμαστε κάποιον χωρισμό), γιατί πάει στη γιαγιά του ο μικρός (θα καταλάβετε στο τέλος, όταν φτάνει εκεί, τι εννοώ) κλπ. Όλα είναι δοσμένα ελλειπτικά, λιτά και ποιητικά. Ωστόσο υπάρχουν εδώ σε πρώιμη μορφή όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του μετέπειτα σινεμά του σκηνοθέτη: Η περιπλάνηση στην μίζερη ελληνική επαρχία (και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο), επαρχία που παράλληλα με τη μιζέρια ο Τσιώλης αντιμετωπίζει με αγάπη και συμπάθεια, η ταινία δρόμου, οι κωμικοτραγικές καταστάσεις, η συνύπαρξη χιούμορ και τρυφερότητας, οι κουφές, ενίοτε σουρεαλιστικές καταστάσεις, συνύπαρξη της πιο πεζής και άσχημης καθημερινότητας με την ζεστή και γεμάτη συμπάθεια ματιά του δημιουργού κλπ.

Συνίσταται κυρίως στους φίλους του ιδιόρρυθμου κινηματογράφου του Τσιώλη, οι οποίοι θα ανακαλύψουν εδώ το πρώτο - ατελές ακόμα - βήμα προς την κατεύθυνση που αργότερα αγάπησαν. Και, βέβαια, θα διασκεδάσουν με την απίστευτη, μικρομέγαλη εμφάνιση και τη διαρκή σοβαρότητα του μικρού πρωταγωνιστή, που κλέβει την παράσταση.

"ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ" : ΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

 

Το 2007 ο γάλλος Laurent de Bartillat γυρίζει τη μοναδική μεγάλου μήκους ταινία του "Αυτό που Είδαν τα Μάτια μου" (Ce que mes yeux ont vu), ένα μάλλον ενδιαφέρον φιλμ που εμπλέκει την τέχνη, τις προσωπικές εμμονές, τη γοητεία της έρευνας και άλλα.

Μια φοιτήτρια τέχνης θεωρεί ότι έχει ανακαλύψει κάτι ασυνήθιστο στους πίνακες του Watteau (1684-1721): Μια γυναικεία φιγούρα που εμφανίζεται πάντοτε με γυρισμένη την πλάτη στα έργα. Ανακοινώνει τα συμπεράσματά της στον ηλικιωμένο καθηγητή της, που θεωρείται εξπέρ στην τέχνη της εποχής αυτής, αλλά εκείνος μοιάζει να την αποθαρρύνει να συνεχίσει την έρευνα. Εκείνη ωστόσο θα αρχίσει να ψάχνει όλο και πιο εμμονικά, ενώ συγχρόνως θα αποκτά μια όλο και πιο προσωπική σχέση (όχι ερωτική) με τον καθηγητή.

Η ταινία θα ενδιαφέρει κυρίως τους λάτρεις της ζωγραφικής. Ωστόσο καταφέρνει να διατηρεί ένα μυστήριο, καθώς η έρευνα πάει όλο και πιο βαθιά στη ζωή του Βατό. Συγχρόνως σχολιάζει πώς το πάθος με κάτι μπορεί να οδηγήσει σε αληθινή εμμονή, ακόμα και να διαταράξει πλήρως τη ζωή κάποιου, όπως εδώ της μοναχικής ηρωίδας, που ίσως βρίσκει νόημα στη ζωή της πασχίζοντας να διαλευκάνει μια λεπτομέρεια. Δείχνει επίσης τρόπους έρευνας που αφορούν έργα τέχνης, μεταφέροντάς μας στον για πολλούς γοητευτικό κόσμο όχι των ίδιων των καλλιτεχνών, αλλά όσων ασχολούνται θεωρητικά με την τέχνη. Τελικά, αναρωτιέσαι, αξίζει τον κόπο όλο αυτό για να εμβαθύνεις σε ένα μυστηριώδες στοιχείο της ζωής ενός, έστω μεγάλου, ζωγράφου. 

Πάντως σεναριακά είναι κάπως ασαφές, με πράγματα που δεν εξηγούνται πλήρως, ενώ ο ρόλος του βωβού μίμου που μπαίνει στη ζωή της κοπέλας είναι μάλλον ανολοκλήρωτος. Πιστεύω πάντως ότι οι λίγοι που ασχολούνται με την τέχνη θα βρουν το φιλμ σχετικά ενδιαφέρον.

"BELFAST": Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΠΡΑΝΑ ΣΤΙΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Το 2021 ο Kenneth Branagh αισθάνεται την ανάγκη να θυμηθεί τα παιδικά του χρόνια στα τέλη των 60ς. Αν και δεν ήταν ακριβώς συνηθισμένα παιδικά χρόνια. Ο σκηνοθέτης γεννήθηκε στο πολύπαθο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας (που ανήκει στους Άγγλους, υπενθυμίζω) και εκεί γύρω θα ξεκινούσαν οι αιματηρές ταραχές ανάμεσα σε "αγγλόφιλους" προτεστάντες και "αποσχιστές" (που θέλουν να ενωθούν με την Ιρλανδία δηλαδή) καθολικούς, που θα ταλαιπωρούσαν την πόλη για πολλά χρόνια. Στο "Belfast" λοιπόν καταγράφει - με υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία - τις παιδικές του αναμνήσεις, οι οποίες αφορούν τόσο τον μικρόκοσμό του (η οικογένεια, η γειτονιά, τα παιχνίδια, οι φίλοι) όσο και το ευρύτερο πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον, όταν δηλαδή η παιδική ματιά αντιμετωπίζει την ωμή βία, της οποίας ουσιαστικά αδυνατεί να κατανοήσει τον λόγο ύπαρξης.

Έτσι η ταινία είναι ταυτόχρονα τρυφερή, ευαίσθητη, αστεία σε κάποια σημεία, όσο και κριτική για την όλη σκληρή πραγματικότητα της εποχής. Και μια σημαντική παρατήρηση: Εδώ οι "κακοί" είναι σαφώς οι (φανατικοί) προτεστάντες, οι οποίοι είναι κυρίαρχοι και οργανώνουν ένα πραγματικά βίαιο πογκρόμ ενάντια στις φτωχότερες συνήθως καθολικές οικογένειες, πολλές από τις οποίες αναγκάζουν όντως να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τις γειτονιές τους και να μετακομίσουν σε άλλες πόλεις ή στην Ιρλανδία (ένα από τα συνθήματα είναι "Έξω οι καθολικοί από το Μπέλφαστ"). Προσοχή όμως: Η ίδια η οικογένεια του αφηγητή δεν ανήκει στους κατατρεγμένους καθολικούς. Είναι προτεσταντική. Απλώς ζει σε κυρίως καθολική γειτονιά, είναι δεμένη με τους καθολικούς γείτονες και γενικά ζει αρμονικότατα μαζί τους. Έτσι μας υπενθυμίζει ότι η βία, ο (θρησκευτικός εδώ) ρατσισμός και η άγρια επιθετικότητα δεν προέρχονται από όλους τους προτεστάντες της πόλης, αλλά από συγκεκριμένους σκληρούς πυρήνες. Αν το καλοσκεφτούμε αυτό είναι προφανές σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση (δεν ήταν όλοι οι Γερμανοί ναζί, δεν ανήκουν όλοι οι μουσουλμάνοι στο ISIS κλπ.), αλλά η έμφυτη στον άνθρωπο τάση προς γενίκευση μας κάνει να το λησμονούμε χωρίζοντας τις εκάστοτε αντίπαλες ομάδες συλλήβδην σε "καλούς" και "κακούς". 

Τέλος πάντων, μου άρεσε η ταινία και εκτός από τη σχετικά σφαιρική ματιά στο πρόβλημα υπάρχει και η γενική 60ς ατμόσφαιρα (αλλά, προσέξτε, όχι των χίπικων και εναλλακτικών 60ς που γνωρίζουνε, αλλά των 60ς των φτωχών), υπάρχει η ωραία φωτογραφία που προανέφερα, αλλά και τα θαυμάσια τραγούδια του Van Morrison (από εκεί κι αυτός γαρ) που ακούγονται διαρκώς στο φιλμ. Δεν είναι κατά τη γνώμη μου αριστούργημα, αλλά μου άρεσε αρκετά.