Το 1952 ο μεγάλος Jean Renoir (1874-1979) γυρίζει τη "Χρυσή Άμαξα" (Le carrosse d'or) με την Άννα Μανιάνι στον βασικό ρόλο (και έντονα τεχνικολόρ χρώματα).
Στα τέλη του 180υ αιώνα ένας ιταλικός θίασος της comedia del' arte, αποτυχημένος στην Ευρώπη, καταφθάνει στο μακρινό και, φυσικά, "επαρχιακό" Περού και προσπαθεί - μετά τς πρώτες απογοητεύσεις από τη χώρα και το "πρωτόγονο" περιβάλλον - να εδραιωθεί με τις παραστάσεις του. Στο μεταξύ διάφοροι διάσημοι της πόλης (από τον Ευρωπαίο κυβερνήτη ως τον σούπερ σταρ ταυρομάχο) ερωτεύονται την πρωταγωνίστρια, η οποία δεν έχει πρόβλημα να μοιράσει τον έρωτά της. Καταλύτης για τις εξελίξεις είναι η νέα ολόχρυση άμαξα του σπάταλου κυβερνήτη, την οποία όλοι ποθούν...
Πλούσια χρώματα, γκρίζες περούκες και βαριά φορέματα της εποχής, αριστοκράτες και πληβείοι, "πολιτισμένοι" λευκοί άποικοι και "πιο σκούροι" ιθαγενείς και, πάνω απ' όλα ίσως, αναβίωση των παραστάσεων και του γενικότερου κλίματος της comedia del' arte, συνθέτουν μια "μπαρόκ" ταινία. Στην οποία, να τονίσουμε, συνυπάρχουν οι ερωτικές περιπέτειες και τα παιχνίδια της καρδιάς με ζήλιες, χωρισμούς και επανενώσεις, αλλά και το χιούμορ. Το τελευταίο ευπρόσδεκτο για μένα στοιχείο σατιρίζει και διάφορους αντρικούς χαρακτήρες και συμπεριφορές, από τον καλοπερασάκια και ουσιαστικά άχρηστο κυβερνήτη ως τον ζηλόφθονο, μάτσο ταυρομάχο.
Δεν το θεωρώ από τα αριστουργήματα του Renoir. Προσωπικά με κούρασε η βαριά, χρυσοποίκιλτη αισθητική της εποχής, που σήμερα μάλλον θα αποκαλούσαμε κιτς (δεν φταίει ο Ρενουάρ, έτσι ήταν τότε), ενώ η ανάλαφρη ματιά και η ιστορία δεν κατάφεραν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Ωστόσο αρκετοί φίλοι του παλιού σινεμά που δεν έχουν τα δικά μου αισθητικά προβλήματα με την εποχή θα το βρουν διασκεδαστικό. Άλλωστε η βαθμολογία του στο IMDB είναι υψηλή.
