Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα "Digger" (2026). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα "Digger" (2026). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, Νοεμβρίου 22, 2026

"DIGGER", ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ


Νομίζω ότι ο μεξικανός Alejandro Inarritu έχει γίνει στις τελευταίες του ταινίες ένας "ανοικονόμητος" δημιουργός. Μεγαλεπήβολα σχέδια, τεράστιες (σε διάρκεια και κόστος) ταινίες... και συχνά κουραστικές (η προηγούμενη ταινία του, το "Bardo" του 2022, ήταν για μένα μια από τις χειρότερες και πλέον βαρετές ταινίες που είχα δει τότε). Με το "Digger" του 2026 τα πράγματα (προσωπική άποψη πάντοτε) βελτιώνονται πολύ, αλλά και πάλι... Πάντως ο Τομ Κρουζ, αγνώριστος, ενσαρκώνει πολύ καλά αυτό που ήθελε ο σκηνοθέτης. Κοντά του οι Τζον Γκούντμαν, Σάντρα Χούλερ, Τζέσε Πλέμονς κ.ά.

Ένας αδίστακτος και αθεράπευτα άπληστος δισεκατομμυριούχος (πετρελαιάς κυρίως), ο ισχυρότερος άνθρωπος στον κόσμο, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις δικών του επιστημόνων, τεχνικών και συμβούλων, σκάβει στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό για να βγάλει ακόμα περισσότερα από τα σπλάχνα της γης. Όταν αυτό προκαλεί παγκόσμια καταστροφή, αμετανόητος πάντα, επωμίζεται αυθαίρετα τον ρόλο του "σωτήρα του πλανήτη" από την καταστροφή που ο ίδιος προκάλεσε.

Ναι, ο Inarritu κάνει μια κατάμαυρη, άγρια σάτιρα όσων εφιαλτικών συμβαίνουν στον πλανήτη σήμερα, τοποθετώντας στο κέντρο της μια παντοδύναμη και απεχθέστατη φιγούρα, κάτι σαν συνδυασμός Τραμπ και Μασκ, που οδηγεί την ανθρωπότητα στην καταστροφή λόγω απληστίας (τη λέξη αυτή θα πρέπει να την επαναλαμβάνουμε διαρκώς) και παρανοϊκής μεγαλομανίας. Όλα αυτά δίνονται με ένα ακραίο στιλιζάρισμα, τα γεγονότα εναλλάσσονται με σκηνές - στο παρασκήνιο και στη σκηνή - από μια θεατρική παράσταση, πολλοί χαρακτήρες μοιάζουν με καρικατούρες - επίτηδες βεβαίως, ενώ μέσα σ' όλα υπάρχει και ένα πλήρες χέσιμο για τον μισότρελο, άρρωστο και φασιστοειδή πρόεδρο των ΗΠΑ (ο Τζον Γκούντμαν).

Βεβαίως. Ιδεολογικά συμφωνώ απόλυτα. Καλά κάνει ένα τόσο γνωστό όνομα να προειδοποιεί και καταγγέλλει τους υπεύθυνους (είναι ξεκάθαρο ποιοι είναι αυτοί) της εφιαλτικής κατάστασης που βιώνει ο πλανήτης, ο οποίος για πρώτη φορά στην ιστορία του βλέπει ως υπαρκτή πιθανότητα την πλήρη καταστροφή του από ανθρώπινες ενέργειες, και μάλιστα όχι μόνο πολεμικές! Ωστόσο όλη αυτή η διαρκής παρουσία του Κρουζ (ο οποίος είναι πολύ καλός, αλλά εδώ μιλάω για τη σκηνοθεσία), ο ασταμάτητος παρανοϊκός λόγος του, το απόλυτα γκροτέσκο και μεγαλεπήβολο της όλης κατάστασης (ηθελημένα ξαναλέω), συν τη μεγάλη διάρκεια, με κούρασαν πολύ. Όσο και αν συμφωνώ με τις απόψεις του και τις προειδοποιήσεις του, δεν μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα μια ταινία κατά τη διάρκεια της οποίας κοίταξα αρκετές φορές το ρολόι μου.

 Καλές οι προθέσεις και μπράβο στην τόλμη του Inarrit, αλλά δεν απόλαυσα τα αποτελέσματα...