ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ "28 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ"

Ο Danny Boyle με τον τακτικό συνεργάτη του σεναριογράφο Alex Garland αποφασίζουν εν έτει 2025 να επαναλάβουν παλιές επιτυχίες. Το "28 Χρόνια Μετά", με απροσδόκητη εμφάνιση του Ρέιφ Φάινς μάλιστα, είναι ένα σίκουελ του παλιού φιλμ "28 Μέρες Μετά", αυτή τη φορά όμως από τα χέρια των αρχικών δημιουργών. 

28 χρόνια μετά το ξέσπασμα στη Βρετανία της επιδημίας που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι, ολόκληρο το νησί είναι αποκλεισμένο από παντού. Οι μολυσμένοι - διαφόρων "κατηγοριών" πλέον - κυριαρχούν, ωστόσο υπάρχουν και καλά προφυλαγμένες κοινότητες με υγιείς επιζώντες. Σε μια απ' αυτές, που ζει σε ένα μικρό νησί που ενώνεται με την ξηρά με μια πολύ στενή λωρίδα, ένας πατέρας με τον γιο του βγαίνουν από τα τείχη για μια παραδοσιακή "τελετή ενηλικίωσης" στον έξω άγριο κόσμο.

Τα παραπάνω είναι μόνο η αρχή, καθώς πολλά, συχνά αναπάντεχα, συμβαίνουν στο φιλμ. Οι δημιουργοί τονίζουν τους χαρακτήρες των ηρώων τους, περνούν μηνύματα ενάντια στην απομόνωση και υπέρ της προσωπικής, ανοιχτής επαφής των ανθρώπων - η αληθινή πανδημία του covid είναι ακόμα πολύ κοντά, και βέβαια διατηρούν τον ρυθμό και την αγωνία για το τι θα συμβεί μετά. 

Παρά το ότι πρόκειται για σίκουελ και παρά το γεγονός ότι έχουμε δει πολλά παρόμοια θέματα με μελλοντικές δυστοπίες και αποκλεισμένες "υγιείς" κοινότητες, πέρασα καλά βλέποντας την ταινία, η οποία δεν με κούρασε καθόλου. Φυσικά η πρωτοτυπία του πρώτου φιλμ έχει χαθεί, αλλά βρήκα την ταινία του 2025 πολύ ευχάριστη. Για φίλους του τρόμου φυσικά - αν και μπορεί να το παρακολουθήσει και κάποιος που δεν είναι φανατικός του είδους.

ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ "ΔΙΠΛΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ"

Η βασκική οργάνωση ΕΤΑ για 60 περίπου χρόνια διεξήγαγε στην Ισπανία ένοπλο αγώνα με πολλά θύματα διεκδικώντας την αυτονομία / ανεξαρτησία της Χώρας των Βάσκων (οι οποίοι, σημειωτέον, έχουν εντελώς άλλη καταγωγή και άλλη γλώσσα που σε τίποτα δεν θυμίζει Ισπανούς ή ισπανικά). Ο αγώνας αυτός τερματίστηκε το 2018, όταν κατέθεσαν τα όπλα και εγκατέλειψαν την ένοπλη δράση. Η ταινία "Διπλή Ταυτότητα" (La Infildrada) γυρίστηκε το 2024 από την Arantxa Echevarria με την Carolina Yuste πολύ καλή στον βασικό ρόλο και βέβαια σχετίζεται άμεσα με το θέμα αυτό.

Στις αρχές των 90ς και ενώ ο αγώνας της αστυνομίας ενάντια στην ΕΤΑ συνεχίζεται, ένας επιθεωρητής συλλαμβάνει την ιδέα να "φυτέψει" μια γυναίκα αστυνομικό στην οργάνωση, η οποία θα προσποιείται ότι συμμερίζεται τις ιδέες των Βάσκων, ώστε να έχει πληροφόρηση από τα μέσα. Μια μοναχική κοπέλα δέχεται και μια αγωνιώδης ιστορία κατασκοπίας ξεκινά.

Πολιτικό και ψυχολογικό θρίλερ με σασπένς, καθώς τα πράγματα αλλάζουν συχνά και κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί μετά, κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Ωστόσο θεωρώ ως κύρια αρετή της ταινίας το βάρος που ρίχνει στην ανάπτυξη των ανθρώπινων σχέσεων, του χαρακτήρα της ηρωίδας, αλλά και ανθρώπων του (βάσκικου) περίγυρού της. Βλέπετε, η γυναίκα αυτή έπαιζε για πολλά χρόνια τον ρόλο της. Ζούσε -  δηλαδή έκανε παρέες, δεσμό, είχε μόνιμη καθημερινή, ανθρώπινη επαφή - διαρκώς στους κόλπους της οργάνωσης. Ζούσε με τον εχθρό (όπως η αστυνομία θεωρούσε την ΕΤΑ). Πώς είναι αυτό; Πώς αλλάζει την ψυχολογία σου; Τα συναισθήματά σου; Μπορεί κανείς να προσποιείται επί τόσο πολλά χρόνια και να υποκρίνεται ότι πιστεύει σε κάτι που μισεί;

Στα συν και το ότι η ταινία δεν χαρίζεται σε κανέναν. Μπορεί γενικά να κλείνει υπέρ της αστυνομίας και της "πάταξης της τρομοκρατίας", αλλά καταγράφει και τις βάναυσες συχνά μεθόδους της, και τον συχνά κυνικό χαρακτήρα του επιθεωρητή που προαναφέραμε, ενώ δεν έχει κανένα πρόβλημα να δείχνει  και κάποιους συμπαθητικούς, ανθρώπινους τρομοκράτες.  

Γενικά την βρήκα ενδιαφέρουσα και πιστεύω ότι δικαίως κέρδισε πολλά βραβεία στη χώρα της. 

 

ΠΩΣ ΕΙΠΑΤΕ; "ΚΟΝΑΝ Η ΒΑΡΒΑΡΗ";

Για να (τολμήσετε να) το δείτε πρέπει να ξέρετε τι περίπου θα δείτε. Αλλιώς... δεν ξέρω πώς θα αντιδράσετε και δεν εγγυώμαι για τίποτα. Λοιπόν : Το 2023 ο ιδιόρρυθμος (για να το πω κομψά) Bertrand Mandico γυρίζει την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του (έχει κάνει πολλές μικρές), το "Κόναν η Βάρβαρη" (Conann), με την γνωστή μας cult πρωταγωνίστρια (από τις αρχές του Τζάρμους ήδη) Ελίνα Λόουενσον και άλλες πολλές άγνωστες σε μένα.

Στην αρχαιότητα η Κόναν είναι μια 16χρονη βάρβαρη. Όταν η φυλή της ξεκληρίζεται και η μητέρα της δολοφονείται μπροστά στα μάτια της, εκείνη όχι μόνο επιβιώνει, αλλά και τα φτιάχνει με την αρχηγό της εξ ίσου βάρβαρης επιτιθέμενης φυλής (αν καταλάβατε, πρόκειται για κοινωνίες αποκλειστικά γυναικών). Από εκεί και πέρα το ζεύγος θα διατρέξει με μαγικό τρόπο τον χρόνο και τους αιώνες, από την βαθιά και απροσδιόριστη αρχαιότητα της αρχής ως το κοντινό μέλλον. Η Κόναν κάθε φορά έχει μεγαλώσει κατά μία δεκαετία, παρά το ότι ανάμεσα σε κάθε σταθμό έχουν περάσει αιώνες. Έτσι κάθε φορά ενσαρκώνεται από διαφορετική ηθοποιό, ως τα βαθιά γεράματά της στο μέλλον. Μαζί με το ζεύγος τους αιώνες διατρέχει ένα πανταχού παρόν σκυλόμορφο ον με μαγικές ιδιότητες.

Ο Mandico, το είπαμε, διαθέτει προσωπική αισθητική, που φλερτάρει με το κιτς και γενικά την έννοια του "ψεύτικου" στα σκηνικά. Παραληρηματικός, κάποιες φορές ακατανόητος, πάντα όμως ιδιαίτερος, με παράξενους τεχνητούς φωτισμούς, περίεργη φωτογραφία και φτιαχτά τοπία, δημιουργεί φανταστικούς, απόλυτα "χειροποίητους" κόσμους και χρησιμοποιεί σε κάθε "σταθμό" διαφορετικούς τρόπους έκφρασης: Άλλοτε ο λόγος είναι ποιητικός και στομφώδης, άλλοτε καθημερινός ή ό,τι άλλο φαντάζεστε. Κάνει ένα απόλυτα queer σινεμά, το οποίο ωστόσο είναι πολύ προσωπικό και παράδοξο τόσο αισθητικά όσο και αφηγηματικά. Εδώ υπάρχουν -  μεταξύ πολλών άλλων - και άμεσες αναφορές στον Cronenberg, στο "Crash" και στο "Γυμνό Γεύμα" του συγκεκριμένα, αλλά και, στο τελευταίο μέρος, μια βιτριολική σάτιρα της σύγχρονης τέχνης (προσοχή, περιέχει και κανιβαλισμό).

Καταλάβατε. Σινεμά για πολύ λίγους (ελάχιστους) που ή αγαπάς ή σε απωθεί εντελώς. Ούτε στρωτή αφήγηση υπάρχει ούτε αποδεκτή αισθητική και βέβαια κυριαρχεί το queer στοιχείο, όπως είπαμε πριν. Προσωπικά το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Εσείς δείτε το με αποκλειστικά δική σας ευθύνη.

"ΟΙ ΑΓΡΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ" : ROAD MOVIE ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ

Ο Βασίλης Κεκάτος έχει πάρει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για μια μικρού μήκους ταινία του. Το 2025 φτάνει η ώρα για την πρώτη μεγάλου μήκους του: Τις "Άγριες Μέρες μας" με την πολύ καλή Δάφνη Πατακιά στον βασικό ρόλο.

Μια ατίθαση κοπέλα μαλώνει με την καταπιεστική οικογένειά της, φεύγει από το σπίτι, συγκρούεται και με την κολλητή της και τελικά μένει άστεγη. Θέλοντας να πάει στον Έβρο, όπου μένει η αδελφή της, γνωρίζει μια παρέα νεαρών, αγοριών και κοριτσιών, που αλωνίζουν την Ελλάδα με τροχόσπιτο  βοηθώντας - όχι με νόμιμο τρόπο - ανθρώπους που ζουν στο όριο της φτώχειας. Γοητευμένη από την ελεύθερη και αντισυμβατική ζωή τους θέλει να γίνει μέλος της παρέας και προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. 

Road movie, ανατρεπτικές αντικαπιταλιστικές και αντισυστημικές ιδέες, πόθος για ελευθερία απ' όλες τις κοινωνικές συμβάσεις και παράξενη ενηλικίωση, συγκαταλέγονται στα θετικά της ταινίας. Ωστόσο η ιστορία δεν φαίνεται, από την αρχή σχεδόν, ιδιαίτερα ρεαλιστική, παρά το ότι θα το ήθελε (μιλώ για την δράση της παρέας, που μάλλον δεν θα μπορούσε να σταθεί στην πραγματικότητα στην οποία ζούμε). Καλές προθέσεις, αλλά οι ιδέες σύντομα αρχίζουν να επαναλαμβάνονται. Δεν κουράστηκα ακριβώς, κράτησε το ενδιαφέρον μου, αλλά στο τέλος μάλλον τη βρήκα τραβηγμένη (όχι για ιδεολογικούς λόγους, μια χαρά κάνουν ό,τι κάνουν οι φίλοι μας).

Μένει η καταγραφή του πάθους, της ορμής και της τρέλας της νιότης, τα όνειρα για μια ελεύθερη ζωή κόντρα στις συμβάσεις, η αντιπάθεια για τη "μούχλα" της σταθερότητας. Συνολικά όμως δεν την βρήκα ολοκληρωμένη ταινία. Σίγουρα πάντως είναι ενδιαφέρουσα.

"VERMIGLIO" : ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Το 2024 ένα ιταλικό φιλμ έρχεται να μας θυμίσει άλλες εποχές. Τόσο πραγματικές όσο και κινηματογραφικές. Το "Vermiglio" (Βερμίλιο : Η Νύφη του Βουνού" ο μάλλον αχρείαστος ελληνικός τίτλος) της Maura Delpero. 

Ενώ ο πόλεμος μαίνεται ακόμα το 1944 - αν και βρίσκεται πλέον προς το τέλος του - στο ορεινό ομώνυμο χωριό οι κάτοικοι συνεχίζουν την δύσκολη καθημερινότητά τους δίχως να πολυπαίρνουν χαμπάρι απ' αυτόν. Η οικογένεια του δάσκαλου, ενός δίκαιου ανθρώπου - αλλά και με τα ελαττώματά του - με 7 παιδιά γνωρίζει χαρές και λύπες, γέννες και θανάτους. Η εικόνα θα αλλάξει όταν ένας ντόπιος νεαρός επιστρέφει από το μέτωπο με έναν συνομήλικό του λιποτάκτη, ο οποίος του έσωσε τη ζωή.

Εξαιρετική φωτογραφία, απόλυτος ρεαλισμός, πιστευτές καταστάσεις, αληθινοί χαρακτήρες με τα καλά και τα κακά τους (όπως οι πραγματικοί άνθρωποι δηλαδή), όλα δημιουργούν μια "παλιά" ατμόσφαιρα. Όχι, εμένα δεν μου θύμισε τόσο νεορεαλισμό, όπως γράφτηκε από πολλούς. Νομίζω ότι ο νεορεαλισμός εξέταζε κυρίως αστικές καταστάσεις. Μου θύμισε περισσότερο ιταλικές ταινίες των 70ς, κάτι σαν "Πατέρα Αφέντη", "Δέντρο με τα Τσόκαρα" και τέτοια. Ναι, όταν ένα φιλμ σε κάνει να ζεις, να αισθάνεσαι όσα δείχνει, να σε συναρπάζει με την αλήθεια του, είναι καλό φιλμ. Και παράλληλα, δίχως καθόλου να είναι κυρίαρχο στοιχείο, υπάρχει διάχυτη μια υπόγεια αντιπολεμική ατμόσφαιρα. Βλέπετε κανένας δεν μιλά για μάχες και πολεμικά γεγονότα, κανένας φαίνεται να μη νοιάζεται για την έκβαση το πολέμου. Το μόνο που θέλουν όλοι είναι να τελειώσει επιτέλους και να πάει στο διάολο. Για μένα είναι μια αντιπολεμική διάθεση πολύ περισσότερο βαθιά από κραυγαλέες παρόμοιες. 

Και μια γενική παρατήρηση: Βλέποντας ταινίες σαν αυτή μένεις έκπληκτος συνειδητοποιώντας πόσο διαφορετική ήταν η ζωή τις εποχές αυτές στην φτωχή επαρχία, πόσο οι άνθρωποι ήταν δεμένοι και εξαρτώνταν από τη φύση, πόσο βαθιά βίωναν τον καθημερινό μόχθο... Και πόσο πιο δυνατά και βαθιά ήταν τα συναισθήματα, πόσο πιο εξοικειωμένοι ήταν με τον θάνατο, πόσο πολύτιμος ήταν ο έρωτας, πόσο αποδέχονταν ό,τι τους συνέβαινε ως μέρος του κύκλου της ζωής και λοιπά και λοιπά. Προσοχή, διότι όσα έγραψα πιο πάνω παρεξηγούνται : Δεν εννοώ ότι η ζωή ήταν "καλύτερη". Ίσα - ίσα, ήταν πιο δύσκολη. Δεν κάνω τέτοιου είδους κριτική. Απλώς μένω έκπληκτος με την απύθμενη διαφορά τρόπου ζωής και βίωσης της ανθρώπινης κατάστασης μέσα σε αρκετά λιγότερο χρόνο από έναν αιώνα. Δεν ξέρω αν είμαστε καλύτερα ή χειρότερα, ξέρω όμως ότι οι διαφορές είναι τεράστιες. Είμαστε ένας διαφορετικός τύπος ανθρώπου σε σχέση με αυτούς που βλέπουμε σε ταινίες σαν αυτή.

  

ΙΣΩΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ "AND THEN THEY WERE NONE"

Το "And then they Were None" της Άγκαθα Κρίστι έχει βεβαίως μεταφερθεί πολλές φορές στην οθόνη. Ίσως η καλύτερη (μια από τις καλύτερες για να είμαι πιο ακριβής εφοσον δεν τις έχω δει όλες) είναι η ασπρόμαυρη βερσιόν του 1945. Αναμενόμενο, αφού, αν και αγγλόφωνο, έχει γυριστεί από τον κλασικό Γάλλο σκηνοθέτη Rene Clair (1898-1981).

7 άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, διαφορετικών επαγγελμάτων, φύλου και ηλικίας, καλούνται από μυστηριώδη πλούσιο να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε πύργο σε απομονωμένο και ακατοίκητο νησί. Όταν φτάσουν θα διαπιστώσουν ότι υπάρχει ένα ζεύγος ως υπηρετικό προσωπικό, αλλά ο οικοδεσπότης είναι άφαντος. Και τότε ένας - ένας οι καλεσμένοι θα αρχίσουν να δολοφονούνται...

Τυπική Άγκαθα Κρίστι στα καλύτερά της, αλλά και απολαυστική ταινία. Εκτός από το προφανές σασπένς, την κλειστοφοβική ατμοσφαιρα, τις ανατροπές και την αγωνία για το ποιος είναι ο δολοφόνος (αφού ένας - ένας από τους ύποπτους αποκλείεται), υπάρχει και το διάχυτο χιούμορ, πράγμα που συνηθίζει ο Clair. Κάποιοι θα το βρουν "παλιομοδίτικο", με τους μόνιμα κοστουμαρισμένους κυρίους και τις ξυνές γεροντοκόρες ή μη. Ωστόσο είναι πολύ πιο ουσιαστικό και απολαυστικό από κάτι βαρυφορτωμένες σύγχρονες αντίστοιχες παραγωγές, που σε τραβάνε από το μανίκι κραυγάζοντας "Κοιτάξτε πόσο εντυπωσιακές εικόνες μπορώ να φτιάξω" και τελικά σε κάνουν να βαριέσαι αφού αυτό που χάνεται είναι ο ρυθμός. 

Τέλος πάντων, αν και τόσο "παλιό" ως εικόνα, το βρήκα απολαυστικότατο. 

"ΤΟ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ" ΚΑΙ Ο ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΙΚΟΣ - ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΣ - WES

Κάποτε λάτρευα τον Wes Anderson. Σήμερα εξακολουθώ να βλέπω φανατικά τις ταινίες του, αλλά ο αρχικός ενθουσιασμός έχει μειωθεί αισθητά. Εννοείται ότι δεν είμαι ο πρώτος που το παρατηρεί, αλλά είναι αλήθεια ότι ο ιδιαίτερος αυτός δημιουργός επαναλαμβάνεται άλλοτε αποτυχημένα κι άλλοτε με διασκεδαστικά αποτελέσματα... αλλά μέχρις εκεί. "Το Φοινικικό Σχέδιο" του 2025 δεν αποτελεί εξαίρεση. Ούτε καν στη χρήση πολλών γνωστών ονομάτων στο καστ. Εδώ επικεφαλής είναι ο Μπενίσιο ντελ Τόρο και στους ποικίλους άλλους ρόλους θα βρούμε τον Ουίλιαμ Νταφόε, την Σκάρλετ Γιόχανσον, τον Μάρεϊ Άμπρααμς, τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, τον Μάικλ Σέρα και άλλους.

Στυγνός και αδίστακτος εκατομμυριούχος επιχειρηματίας θέλει να ξεκινήσει το μεγαλύτερο σχέδιό του: Να βάλει χέρι στα πλούτη της Φοινίκης, μιας ανεξάρτητης χώρας. Εκτός από έναν νεαρό Σουηδό δάσκαλο θα ενεργοποιήσει για το σχέδιο αυτό την ...καλόγρια κόρη του. Ωστόσο οι επίδοξοι δολοφόνοι του καραδοκούν παντού...

Το σχεδόν σουρεαλιστικό σενάριο, τα ευρήματα που παραπέμπουν σε κινούμενα σχέδια (που πέφτουν από πολύ ψηλά αλλά ποτέ δεν παθαίνουν κάτι), η γνωστή ιδιόρρυθμη σκηνοθεσία με τα απόλυτα συμμετρικά πλάνα, τα παστέλ χρώματα, τη συχνά ακίνητη κάμερα που τα κάνει να μοιάζουν με πίνακες κλπ. κλπ., το all star καστ, το ιδιαίτερο χιούμορ και το ακόμα πιο ιδιαίτερο παίξιμο των ηθοποιών και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του δημιουργού είναι κι εδώ πανταχού παρόντα. Μαζί με πλήθος σινεφιλικές αναφορές (ακόμα και το όνομα του πρωταγωνιστή παραπέμπει άμεσα στον θρυλικό παραγωγό Alexander Korda) και διαρκείς μπηχτές για τον σύγχρονο αδίστακτο καπιταλισμό που δεν σταματά μπροστά σε τίποτα, δημιουργεί ένα ακόμα ανάλαφρο κινηματογραφικό παράδοξο, απ' αυτά που σκαρώνει ο κύριος Anderson. Το βρήκα αρκετά καλύτερο από το προηγούμενο "Asteroid City" (στο οποίο είχα βαρεθεί) και σαφώς περισσότερο διασκεδαστικό, ωστόσο υπερβολικά "άδειο" και, όπως είπα και στην αρχή, ένα ακόμα δείγμα ενός αενάως επαναλαμβανόμενου ύφους. Καλά πέρασα, αλλά ο ενθουσιασμός έχει εκλείψει. Φοβάμαι δια παντός.

 

 

 

"ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ" ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;

To 2017 o Νορβηγός Tommy Wirkola (που προφανώς δουλεύει και στις ΗΠΑ) γυρίζει το "Τι Συνέβη στη Δευτέρα", ένα φιλμ δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας με τους Ναομί Ραπάς στον βασικό... εφταπλό (!) ρόλο και τους Γκλεν Γλόουζ και  Ουίλιαμ Νταφόε. 

Στο κοντινό μέλλον ο υπερπληθυσμός κοντεύει να τινάξει τον πλανήτη στον αέρα. Η (παγκόσμια να υποθέσω) δικτατορική κυβέρνηση αποφασίζει να επιτρέπει μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια. Στο μεταξύ λόγω άλλων παρενεργειών τα πολλαπλά παιδιά είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Όσα "περισσεύουν" μπαίνουν σε κατάψυξη περιμένοντας να "αναστηθούν" όταν έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες. Ωστόσο ένας μόνος πατέρας που αποκτά 7 πανομοιότυπες κόρες καταφέρνει να αποκρύψει το γεγονός και να τις μεγαλώσει σε διαμέρισμα. Όταν γίνουν ώριμες κοπέλες ντύνονται πανομοιότυπα και πηγαίνουν στη δουλειά (ή βγαίνουν έξω εν γένει) μια μέρα η κάθε μία, ενώ οι υπόλοιπες 6 παραμένουν στο σπίτι. Πόσο όμως μπορεί να κρατήσει αυτό;

Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και, κυρίως, πρωτότυπη. Η μουντή, γκρίζα ατμόσφαιρα με τους γεμάτους πλήθη δρόμους, θυμίζει κινηματογραφικές αποδώσεις οργουελιανών κινηματογραφικών διασκευών. Ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε, το σενάριο μπάζει από παντού και, όσο το σκέφτεται κανείς, τόσο περισσότερες απορίες δημιουργούνται. Όσο για την πλοκή είναι γεμάτη από κλισέ και αναμενόμενες καταστάσεις. Όσο δε προχωρά το φιλμ τόσο πιο ταινία δράσης γίνεται, τόσο πιο "εύκολες" είναι οι καταστάσεις και οι εντελώς αναμενόμενες λύσεις τους, τόσο πιο συμβατικοί και χοντροκομμένοι είναι οι "καλοί" και οι "κακοί". Έτσι, τελικά, αυτό που μένει δεν είναι ένα πρωτότυπο φιλμ επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια ταινία με σασπένς που βασίζεται στη δράση και στα κυνηγητά. Κατά τη γνώμη μου βεβαίως όλα αυτά. Κρίμα...

"DEMOLITION MAN" (ΑΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΩΔΥΝΟΥ ΧΑΒΑΛΕ ΤΩΝ 80ς)

Το 1993 ο μέτριος Marco Brambilla γυρίζει το φιλμ επιστημονικής φαντασίας "Demolition Man" με τους Σιλβέστερ Σταλόνε ενάντια στον Γουέσλι Σνάιπς και την Σάντρα Μπούλοκ ως την απαραίτητη γυναικεία παρουσία. 

Στο μέλλον οι κατάδικοι αντί να εκτελούνται μπαίνουν στην κατάψυξη και διατηρούνται εκεί. Το μέλλον αυτό, κατά τα άλλα, είναι παντελώς ξενέρωτο, καθώς απαγορεύεται να βρίσεις, να πηδήσεις (αυτό γίνεται με ένα είδος.... διασωλήνωσης), να πετάς σκουπιδάκια κλπ. Όταν ο πιο επικίνδυνος κατάδικος ξεπαγώνει και δραπετεύει, αναγκάζονται να ξεπαγώσουν και έναν εξ ίσου επικίνδυνο μπάτσο (τον Σταλόνε, είμαι σίγουρος ότι το μαντέψατε), που τα είχε κάνει μπάχαλο στο παρελθόν και είχε καταψυχθεί κι αυτός. Είναι ο μόνος που μπορεί να τον αντιμετωπίσει.

Όπως φαντάζεστε όλη η ιστορία είναι το... νεομπάχαλο που θα συμβεί στον ήρεμο, δίχως ίχνος βίας μελλοντικό κόσμο, όταν οι δυο άσπονδοι εχθροί θα αρχίσουν να κυνηγιούνται διαλύοντας τα πάντα. Επίσης το φιλμ προσπαθεί συνειδητά να διαθέτει και χιούμορ. Αν αυτό σας διασκεδάζει, τότε θα περάσετε μια χαρά. Αν βαριέστε κυνηγητά και εκρήξεις, αλλάξτε ταινία. Εδώ είναι όλα τόσο σχηματικά, τόσο μαύρα - άσπρα, τόσο εύκολα, που πιο πολύ πεθαίνεις. Όσο για τα "μηνύματα".... τι να πω. Μπροστά σε ένα τόσο ξενέρωτο και άγευστο (πλην όμως ειρηνικότατο) μέλλον, μια χαρά είναι μια γερή δόση αντρίλας και ωμής βίας. Μάλιστα...

ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ "COUNTDOWN"

Ο Robert Altman (1925-2006) είναι σίγουρα ένας μεγάλος αμερικανός δημιουργός. Ωστόσο το έργο του παραμένει άνισο. Είναι ικανός για εξαιρετικά φιλμ και άλλα που θέλω να φύγω στα μισά. Το "Countdown" γυρίστηκε το 1967 και ήταν η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του (προηγουμένως είχε κάνει πολλές μικρού μήκους και πολλή τηλεόραση). Το καστ περιλαμβάνει τον Τζέιμς Κάαν και τον Ρόμπερτ Ντιβάλ. Παρά τους καλούς ηθοποιούς φοβάμαι ότι είναι από τις πλέον βαρετές του ταινίες.

Διαδραματίζεται στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση ετοιμάζονται να στείλουν την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στη σελήνη. Το ποιος θα το πετύχει πρώτος είναι πολύ σημαντικό ζήτημα γοήτρου. Όταν λοιπόν οι αμερικανοί μαθαίνουν ότι οι ρώσοι είναι απόλυτα έτοιμοι, αποφασίζουν ότι πρέπει πάσει θυσία να τους προλάβουν. Και επειδή ο πλέον έμπειρος και καλά εκπαιδευμένος τους αστροναύτης δεν μπορεί να σταλεί για λόγους που θα δείτε αρχίζουν να εκπαιδεύουν με ταχύτατους, αγχωτικούς ρυθμούς  το νο 2...

Το φιλμ εμπλέκει στοιχεία επιστημονικής φαντασίας (πολύ λίγα), πολιτική και ίντριγκες, οικογενειακές ιστορίες των αστροναυτών και άλλα. Το θέμα είναι ότι μέλλον στερείται ρυθμού και κυλά αργά με άφθονες συζητήσεις, πρόβες, ενδοοικογενειακές τριβές κλπ. κλπ. Προσωπικά με κούρασε και, παρά το ότι δείχνει καθαρά την παράνοια (και όσα αυτή συνεπάγεται) της πολιτικής των εκάστοτε υπερδυνάμεων, δεν κατάφερε να κινήσει το ενδιαφέρον μου. Ο Kubrick χειρίστηκε κατά τη γνώμη μου πολύ καλύτερα ένα παρόμοιο θέμα στο κλασικό "SOS. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα". 

ΘΕΑΤΡΑ, ΤΕΛΕΤΕΣ ΚΑΙ... "DEAD BY DAWN"

Να και μια πολωνική ταινία τρόμου : "Dead by Dawn" του 2025, γυρισμένη από τον Dawid Torrone. Είναι η πρώτη του.

Θίασος συγκεντρώνεται σε μυστηριώδες, παλιό θέατρο, απομονωμένο φυσικά από την πόλη, για να κάνει μια πρόβα τζενεράλε της παράστασης που ετοιμάζει, έστω και αν χρειαστεί να μείνει εκεί όλη νύχτα. Και φυσικά, τι πρωτότυπο, κάποιος αρχίζει να σκοτώνει ένα - ένα τα μέλη της ομάδας. Οφείλω να παραδεχτώ ότι ο σίριαλ κίλερ φορά πρωτότυπη μάσκα, που δεν μοιάζει με αυτές που έχουμε συνηθίσει.

Τι πρωτότυπο! θα μου πείτε. Θα συμφωνήσω. Απλώς το συγκεκριμένο φιλμ είναι σχετικά καλογυρισμένο, έχει ρυθμό, εμπλέκει το μεταφυσικό στοιχείο, αφού δεν πρόκειται για απλώς "σχιζοφρενή" ή κάτι τέτοιο, υπάρχει η διαδικασία της τελετουργίας, υπάρχουν κάποιες καλές σκηνές, αφού σε κάποια σημεία η παράσταση μπλέκεται με την δράση του δολοφόνου... 

Γενικά το βρήκα συμπαθητικό και νομίζω ότι βλέπεται ευχάριστα (από τους φίλους του τρόμου εννοώ). Όχι κάτι φοβερό, αλλά αρκετά καλό για το είδος του. Αν βεβαίως δεν έχετε σιχαθεί το ίδιο το είδος (κάποιον που σκοτώνει διαδοχικά εννοώ).

ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ "ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ"

Το "Of Freaks and Men" ("Άνθρωποι και Τέρατα" ή "Pro urodov i lyudey") είναι μια ιδιόρρυθμη ρωσική ταινία που γύρισε το 1998 ο Aleksey Balabanov. Ιδιόρρυθμη τόσο ως ιστορία όσο και ως εικόνα.

Στις αρχές του αιώνα, όταν το σινεμά είναι βωβό, δύο κακοποιοί "εισβάλλουν" ειρηνικά σε δύο οικογένειες και αρχίζουν να επιβάλλουν τη θέλησή τους. Μεταξύ άλλων γυρίζουν μικρές ταινίες πρώιμης πορνογραφίας για πελάτες τους, όπου "πρωταγωνιστπύν" (ακούσια και εκούσια ταυτόχρονα) η κόρη από τη μία και η τυφλή σύζυγος από την άλλη. Σαν να μην έφταναν αυτά στην ιστορία μπαίνουν και δύο... σιαμαία παιδιά, που κι αυτά γίνονται θύματα εκμετάλλευσης ως αξιοθέατο...

Κατ' αρχήν το φιλμ είναι όλο γυρισμένο σε σέπια, με τεχνικές που θυμίζουν όντως βουβό σινεμά (και οι ατάκες εμφανίζονται σε καρτέλες, όπως γινόταν στα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου). Όσο για την ιστορία, είναι ένα κράμα σκληρότητας, εκμετάλλευσης, μαύρου χιούμορ, νοσταλγικής ματιάς πάνω στην πρώτη (αλλά εντελώς πρώτη) εποχή της κινηματογραφικής πορνογραφίας και του κινηματογράφου γενικότερα κλπ. Ενοχλητικό και διασκεδαστικό με "διεστραμμένο" τρόπο, αποτελεί μια πινακοθήκη ανθρώπων που είναι ταυτόχρονα αθώοι και "κακοί", αφού ακόμα και τα θύματα της ιστορίας μοιάζουν να γοητεύονται από το κακό ή, τέλος πάντων, να μην αντιδρούν όσο θα περίμενε κανείς.

Ίσως κάποιοι το βρουν γοητευτικό ή/και διασκεδαστικό, πολλοί θα το θεωρήσουν ενοχλητικό, σίγουρα πάντως είναι ασυνήθιστο και μη κατατάξιμο. Προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα πάντως, παρά την αναμφισβήτητη πρωτοτυπία του. Μάλλον αναρωτήθηκα γιατί υπάρχει αυτή η ταινία.

"ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ Σ' ΑΚΟΥΣΕΙ" ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ ΣΤΑ 80ς

Να μια συμπαθητική, "χειροποίητη" ταινιούλα τρόμου του 2025. Έρχεται από την Αργεντινή, γυρίστηκε από τον Mariano Cattaneo και λέγεται "No One will Hear You Scream".

1990. Ολόκληρη η Αργεντινή είναι καθηλωμένη στις τηλεοράσεις παρακολουθώντας την εθνική τους ομάδα στο παγκόσμιο κύπελλο που γίνεται στην Ιταλία. Σε μια πόλη ένας σίριαλ κίλερ βρίσκει την ευκαιρία για δολοφονίες όταν, κατά τη διάρκεια των αγώνων, τα πάντα είναι έρημα. Τι θα γίνει όταν θα συναντηθεί με μια νεαρή γνώστρια του ροκ που δουλεύει στο δισκάδικο του πατέρα της;

Έχουμε δει χιλιάδες τέτοιους δολοφόνους στην οθόνη. Το ενδιαφέρον εδώ, εκτός από το κλασικό σασπένς των ταινιών αυτών, είναι η νοσταλγική ατμόσφαιρα των 80ς που δημιουργείται με κάθε εικόνα και κάθε ατάκα. Το παλιό δισκάδικο, η κοπέλα που γράφει ολόκληρους δίσκους ή δικές της επιλογές σε κασέτες - πειρατικά όλα αυτά βεβαίως (έτσι ακριβώς γινόταν και στη χώρα μας), οι συζητήσεις για συγκροτήματα (υπαρκτά ή φανταστικά), η εικόνα της πόλης (μάλλον επαρχιακή πρέπει να είναι), όλα συντελούν σ' αυτό. Άλλωστε η μουσική και οι κασέτες που λέγαμε παίζουν κομβικό ρόλο στο σενάριο.

Θα μπορούσε να είναι ένα low budget ιταλικό τζιάλο. B' movie είναι κι αυτό, αλλά από τα συμπαθητικά τέτοια. Δίχως φυσικά να πρόκειται για αριστούργημα. Αυτό μας έλειπε... Απλώς θα περάσετε καλά αν είστε φίλος του είδους.

"Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ" ΚΑΙ Ο ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΠΛΕΟΝ CRONENBERG

Το 2024 ο 82χρονος πλέον David Cronenberg γυρίζει τον ¨Κύριο των Νεκρών" (The Shrouds) με τον Βενσάν Κασέλ στο βασικό ρόλο και τους Γκάι Πιρς και Νταϊάν Κρούγκερ στους υπόλοιπους.

Συντετριμμένος από τον θάνατο της γυναίκας του ένας πλούσιος και οραματιστής επιχειρηματίας επινοεί το αδιανόητο: Με μια προχωρημένη τεχνολογία στους τάφους οι συγγενείς μπορούν να παρακολουθούν από το σπίτι τους την αργή σήψη των πτωμάτων των αγαπημένων τους! Κάποια στιγμή όμως οι τάφοι στο ιδιωτικό του κοιμητήριο βανδαλίζονται. Τι συμβαίνει; 

Φυσικά η εντελώς "άρρωστη" αυτή ιδέα ταιριάζει απόλυτα στο σύμπαν του σκοτεινού αυτού δημιουργού. Εκτός αυτού όμως η ταινία σχετίζεται και με τα προσωπικά βιώματά του : Το 2017 έχασε τη γυναίκα του. Το φιλμ αποτελεί μάλλον μια έκφραση πένθους. Θα δείτε άλλωστε ότι ο ήρωας είναι το απόλυτο alter ego του σκηνοθέτη. Έχει κάνει τον Κασέλ να μοιάζει ακόμα και εξωτερικά με τον ίδιο.

Μάλιστα. Σεβαστά όλα αυτά, δεκτή ακόμα και η "νεκροφιλική" διάσταση ως έκφραση απόλυτου έρωτα (και ο Πόε το ίδιο δεν έκανε;), αλλά πιστεύω ότι ο κάποτε μεγάλος σκηνοθέτης δεν ελέγχει πλέον τις δημιουργίες του. Εδώ φτιάχνει διάφορες μάλλον άχρηστες υποπλοκές, αφήνει κενά στην ιστορία, ένα ανοιχτό, αινιγματικό τέλος... και άλλα όχι ιδιαίτερα θετικά. Έτσι, ενώ όπως προείπα, βρισκόμαστε στο γνωστό εφιαλτικό του σύμπαν, που εδώ γίνεται ακόμα πιο φριχτό αφού καταπιάνεται με τη μεταθανάτια σήψη του ανθρώπινου σώματος, αλλά και την ασθένεια και τις επιπλοκές της, το φιλμ γίνεται μπερδεμένο και τελικά, κατά τη γνώμη μου, κουραστικό. Προσωπικά είχα χάσει το ενδιαφέρον μου πολύ πριν το τέλος.

Η παρακμή μεγάλων δημιουργών είναι αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο. Θυμηθείτε ας πούμε τους Coppola, Carpenter, De Palma και πολλούς άλλους. Πάντοτε πάντως παραμένει λυπηρό φαινόμενο.

ΟΙ ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΦΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ "ΣΤΑΣΟΥ ΠΛΑΪ ΜΟΥ"

Το 1986 ο Rob Reiner βρίσκεται στην καλύτερη φάση της καριέρας του. Τότε γυρίζει το "Stand by me" (Στάσου Πλάι μου), βασισμένο σε έργο του Stephen King. Ανάμεσα στα παιδιά και τους έφηβους που παίζουν βρίσκονται οι Ρίβερ Φίνιξ και Κίφερ Σάντερλαντ αντίστοιχα.

Στην επαρχιακή Αμερική του 1959 μια παρέα 12χρονων αγοριών μαθαίνει τυχαία ότι ένας 16χρονος ανακάλυψε σε απομακρυσμένη περιοχή το πτώμα ενός αγοριού και δεν έχει πει τίποτα σε κανέναν. Συνεπαρμένα από ένα τέτοιο γεγονός ξεκινούν κρυφά ένα διήμερο ταξίδι με σκοπό να δουν το πτώμα ή, αν θέλετε, να αντικρύσουν για πρώτη τους φορά τον θάνατο. Το ίδιο όμως θέλει να κάνει και η παρέα των 16χρονων κωλόπαιδων - υπάρχουν και οφέλη στη μέση - που έχουν και το πλεονέκτημα να οδηγούν και αυτοκίνητα...

Η ταινία είναι πολύ καλή σε πολλά επίπεδα. Πρώτα απ' όλα μας μεταφέρει με άριστο τρόπο στο κλίμα και στο μυαλό των παιδιών αυτής της ηλικίας. Σε συνδυασμό με το γεγονος αυτό, που είναι πανανθρώπινο, υπάρχει και το δυν της συγκεκριμένης εποχής, ώστε να δημιουργήσει στον θεατή "διπλό" νοσταλγικό αίσθημα. Το βάρος παέφτει στο θέμα της παιδικής φιλίας. Πρόκειται για τις βαθιές φιλίες των παιδικών μας χρόνων, που, ενώ είναι σχεδόν σίγουρο ότι μεγαλώνοντας ο καθένας θα πάρει τον δικό του δρόμο και πιθανόν θα χαθούν για πάντα, μένουν ανεξίτηλες στην καρδιά μας. Ακριβώς επειδή ήταν οι πρώτες και αποτυπώθηκαν. Παράλληλα αναπτύσσονται και άλλα θέματα, όπως αυτό της επιμονής και του αγώνα για να κερδηθεί κάτι μια που, όπως όλα δείχνουν, τίποτα δεν μας δίνεται δίχως να το προσπαθήσουμε. υπάρχου και πολλές άλλες στιγμές και φάσεις που θα θυμηθείτε τα παλιά αυτά χρόνια (της ηλικίας του καθενός εννοώ, δεν εννοώ τα 50ς).

Αλλά αυτά όλα είναι σκέψεις και ιδέες. Σε κινηματογραφικό επίπεδο το φιλμ κρατά αμείωτο το σασπένς, με τις περιπέτειες των παιδιών στη διαδρομή τους και τους "κακούς" που πλησιάζουν. Παράλληλα οι παρένθετες ιστορίες που αφηγούνται γύρω από τη φωτιά, αλλά και το διάχυτο χιούμορ γλυκαίνουν την ατμόσφαιρα, ενώ το πορτρέτο του καθενός από τους μικρούς ήρωες και τα προσωπικά τους προβλήματα σχεδιάζονται αριστοτεχνικά. 

Μια από τις καλύτερες ταινίες που αφορούν την παιδική ηλικία και τις αναμνήσεις, αυτοβιογραφική ταυτοχρονα για τον King, νοσταλγική, συγκινητική, αλλά και αγωνιώδης. Ίσως να μην έχει μιλήσει κανείς ποτέ τόση τρυφερότητα για την αναζήτηση ενός... πτώματος. Ταυτόχρονα αποτελεί και μια από τις καλύτερες μεταφορές έργου του King στην οθόνη (αλήθεια, έχετε προσέξει ότι οι καλύτερες μεταφορές του έχουν γίνει σε μη φανταστικές ταινίες, αξαιρώντας τη "Λάμψη" και το "Κάρι"; Θυμηθείτε εκτός από αυτό εδώ τα "Misery" και "Ρίτα Χέιγουορθ" κλπ.)

ΟΙ "ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ", ΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ

Να λοιπόν που ο μαύρος σκηνοθέτης Ryan Coogler απογειώνεται με την 5η ταινία του, εξακολουθώντας να κάνει ταινίες με μαύρους, αλλά κάθε άλλο παρά αποκλειστικά για μαύρους. Το "Sinners" (Αμαρτωλοί) του 2025, με τον Michael B. Jordan στον βασικό (διπλό) ρόλο, είναι ταυτόχρονα μια ταινία για τον ρατσισμό ενάντια στους μαύρους στις ΗΠΑ, μια ταινία για τα μπλουζ και... μια ταινία τρόμου με βρικόλακες!

Στη δεκαετία του 30 δίδυμοι μαύροι γκάνγκστερς, πλούσιοι από τις μέχρι τότε "επιδόσεις" τους στο Σικάγο, επιστρέφουν στα μέρη τους στο νότο, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι μαύροι και πολλοί από τους λευκούς ανήκουν στην Κου Κλουξ Κλαν... Στο δρόμο μαζεύουν εξαίρετους μαύρους μουσικούς αφού στόχος τους είναι να ανοίξουν ένα κλαμπ με ζωντανή μουσική αφιερωμένο στα μπλουζ. Η μεγάλη νύχτα των εγκαινίων φτάνει, το πλήθος συρρέει, όλοι περνούν θαυμάσια, δεν γνωρίζουν όμως ότι η περιοχή, εκτός από τα γουρούνια της Κου Κλουξ Κλαν παράγει και... βρικόλακες.

Παρά τις μέτριες κριτικές που πήρε στη χώρα μας προσωπικά η ταινία μου άρεσε πολύ. Για να το πω αλλιώς την ευχαριστήθηκα από την αρχή ως το τέλος. Απόλαυσα το πρώτο, μη φανταστικό μέρος με την προσπάθεια των δίδυμων να στήσουν το κλαμπ τους, τις ιστορίες των μουσικών και την σταδιακή εμφάνιση του φανταστικού στοιχείου. Ακόμα περισσότερο απόλαυσα την εξαιρετική μουσική, που περιλαμβάνει από υπέροχα μπλουζ της εποχής έως ιρλανδέζικες μπαλάντες. Η μουσική άλλωστε παίζει απόλυτα καθοριστικό ρόλο  στο φιλμ, είναι αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας. Τόσο, που κάποιοι χαρακτηρίζουν την ταινία μιούζικαλ. Αν τώρα κάποιες στιγμές το όλο πράγμα παραγίνεται "προπαγανδιστικό" - υπέρ των μαύρων βεβαίως - και κάπως απλοϊκό, προσωπικά του το συγχωρώ μπροστά στην όλη απόλαυση, οπτική και ακουστική, που μου πρόσφερε.

Άλλωστε πόσο συχνά βλέπουμε πολύ καλογυρισμένες... μουσικές αλληγορίες τρόμου, που εμπνέονται από το "From Dusk till Dawn" του Rodriguez, και έχουν σαφή αντιρατσιστική κατεύθυνση;

Ο "ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ" ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΟΛΗΨΙΑΣ

Οι Scott Beck και Bryan Woods δουλεύουν μαζί κυρίως ως σεναριογράφοι, αλλά και ως σκηνοθέτες. Στο "Heretic" του 2024, ας πούμε, τα κάνουν και τα δύο. Είναι ένα φιλμ τρόμου με τον Χιου Γκραντ σε όντως απροσδόκητο για τα μέχρι τότε δεδομένα του ρόλο και τις Σόφι Θάτσερ και Κλόε Ίστ. 

Δύο νεαρές μορμόνες (που σημαίνει, αν και με το ζόρι 20 χρονών, θρησκόληπτες και με ιεραποστολικό ζήλο, καταπνίγοντας κάθε λογής φυσιολογικότατα πάθη της νεότητας) πάνε στο σπίτι μεσήλικα κυρίου για τον συνηθισμένο καθημερινό προσηλυτισμό (καθημερινή απόπειρα προσηλυτισμού για την ακρίβεια). Εκείνος τις δέχεται ευγενικότατα, δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον, αποδεικνύεται βαθύς γνώστης κάθε θρησκευτικού ζητήματος, όμως η συνέχεια γίνεται όλο και πιο περίεργη...

Παρακολούθησα την ταινία με ενδιαφέρον, κυρίως στο διαλογικό πρώτο μέρος, όπου το σασπένς και μια κλειστοφοβική αίσθηση "μπαίνουν στη σκηνή" αργά και μεθοδικά. Παράλληλα οι περί θρησκείας συζητήσεις - και η ολοένα αυξανόμενη αμφισβήτησή της - μου κράτησαν αμείωτη την προσοχή. Σιγά - σιγά προχωρούμε προς την κλασική λογική της ταινίας τρόμου. 

Συνολικά το βρήκα αρκετά πρωτότυπο (ως κάποιο σημείο του τουλάχιστον). Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο σ' αυτά τα φιλμ - όχι μόνο τρόμου, αλλά και αστυνομικά και γενικά με ανατροπές - είναι αυτό που οι ήρωες προβλέπουν τέλεια κάθε αίτιο και αιτιατό : Αν κάνω αυτό τότε, για ψυχολογικούς λόγους, ο άλλος θα κάνει οπωσδήποτε το άλλο, οπότε εγώ θα κάνω το επόμενο κλπ. κλπ. Είναι προφανές ότι ποτέ τα πράγματα δεν γίνονται τόσο προβλεπόμενα, ιδίως σε τόσο ασυνήθιστες περιπτώσεις / καταστάσεις. Τέλος πάντων.

Δεν το βρήκα κακό, το βρήκα αρκετά ιδιαίτερο, αλλά μέχρι εκεί.

"Η ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΣΑ" ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΒΑΡΙΕΜΑΙ...

Ο Κορεάτης Hong Sang-soo είναι παραγωγικότατος, αφού από το 1996 έχει γυρίσει 40 ταινίες. Η "Ταξιδιώτισα" (Yeohaengjaui Pilyo για τους Κορεάτες φίλους μας) γυρίστηκε το 2024 και έχει ως πρωταγωνίστρια την πανταχού παρούσα (και πολύ καλή) Ιζαμπέλ Ιπέρ. Ήταν η πρώτη του ταινία που είδα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα.

Η Γαλλίδα πρωταγωνίστρια έχει ξεμείνει (άγνωστο πώς) στην Κορέα και πίνει ακατάπαυστα ΄να ντόπιο ποτό (αγνοώ αν είναι αλκοολούχο ή μη). Φιλοξενείται στο σπίτι του πολύ  νεότερου φίλου της και, για να βγάλει κάποια λεφτά αφού έχει μείνει ταπί, διδάσκει μαθήματα γαλλικών σε δύο ευκατάστατες κορεάτισες με έναν πολύ δικό της τρόπο. Αυτά. Α, ναι, κάποια στιγμή εμφανίζεται και η μητέρα του φίλους της...

Ίσως η ταινία να μας μιλά για την αποξένωση κάποιου σε μια μεγάλη πόλη. Ίσως θέλει απλώς να φτιάξει το πορτρέτο μιας μοναχικής κατά βάθος γυναίκας, που προσπαθεί να επιβιώσει με όποιον τρόπο μπορεί. Ίσως πάλι να μιλά για την προσπάθεια προσέγγισης ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους και κουλτούρες. Ίσως κάτι άλλο. Ωστόσο, όσο σημαντικό και αν πιθανόν είναι αυτό που θέλει να μεταδώσει ο δημιουργός, η απόλυτα μινιμαλιστική πλοκή και εικόνα, οι επαναλαμβανόμενες σχεδόν τελετουργικά πράξεις της ηρωίδας και οι αργοί ρυθμοί με κούρασαν αρκετά. Μια Ιπέρ μόνη της δεν φτάνει κατά τη γνώμη μου για να φτιαχτεί μια ενδιαφέρουσα ταινία.

ΟΙ ΦΑΝΤΑΧΤΕΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ (ΚΑΙ Ο ΑΧΤΑΡΜΑΣ) ΤΟΥ "THE FALL"

Το 2006 ο εν γένει κιτς Ινδός σκηνοθέτης και βιντεοκλιπάς Tarsem (Singh)  - αν και υπογράφει σκέτο Tarsem - που εργάζεται στις ΗΠΑ, γυρίζει το "The Fall", ένα παραμυθώδες φιλμ που κινείται (παραπαίει μάλλον θα έπρεπε να πούμε) μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. 

Στο Χόλιγουντ των 20ς ένας βαριά τραυματισμένος κασκαντέρ καθηλωμένος στο νοσοκομείο αφηγείται σε ένα κοριτσάκι μια φανταστική ιστορία: Ένα μπερδεμένο παραμύθι με μυστηριώδεις μονομάχους, μάγους, μια αναζήτηση από 6 πολύ διαφορετικούς και αταίριαστους συντρόφους, πεντάμορφες, παλάτια και άλλα πολλά. Κάθε λίγο η αφήγηση διακόπτεται καθώς η πραγματικότητα εισβάλλει άγρια ή / και πεζή.

Εντυπωσιακά εφέ και εικόνες με εμμονή στη συμμετρία, πολύπλοκες ιστορίες που μπερδεύονται και... για να μην πολυλογώ, πολύ σύντομα κουράστηκα και μετά βαρέθηκα και μετά περίμενα πώς και πώς να τελειώσει και να φύγω (έχουμε την εμμονή ή το βίτσιο να μην αφήνουμε ποτέ ταινία στη μέση εφόσον την ξεκινήσαμε). Έχω δει και άλλες ταινίες του Tarsem και η γνώμη μου ήταν πάντοτε ίδια : Εντυπωσιασμός σε μπουχτιστικό βαθμό, κακά σενάρια, απαστράπτουσα, "άδεια" εικόνα και σύντομη άφιξη της κούρασης. Λέω να μην ξαναδοκιμάσω. Αν πάντως θεωρείτε ότι καλή ταινία είναι αυτή που διαθέτει εντυπωσιακή και γυαλιστερή εικόνα και ανάλογα εφέ, τότε ίσως σας αρέσει.

Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΠΟΥ ΣΥΝΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ "ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ"

Το 2024 ο Καναδός Matthew Rankin γυρίζει την 2η ταινία του "Οικουμενική Γλώσσα" (Une Langue Universelle), μια απόλυτα σουρεαλιστική κωμωδία / σάτιρα. Η ταινία για μένα είναι η πλέον "κουφή" και παράδοξη της φετινής χρονιάς. 

Η πατρίδα του σκηνοθέτη, το Winnipeg του Καναδά, μοιάζει να έχει υποστεί... ιρανική εισβολή - άγνωστο πώς, πότε και γιατί. Όλοι μιλούν περσικά, όλες οι επιγραφές και οι διαφημίσεις είναι γραμμένες στη γλώσσα αυτή κλπ. κλπ. Επίσης όλα μοιάζουν να έχουν σταματήσει γύρω το 1980. Εμείς παρακολουθούμε τρεις ιστορίες, καθημερινές και ανθρώπινες, αλλά εξ ίσου σουρεαλιστικές, που προς το τέλος ενώνονται με έξυπνο τρόπο.

Ναι, είναι μια από τις πλέον παλαβές ταινίες των τελευταίων χρόνων με σουρεαλιστικές εικόνες και καταστάσεις από την αρχή ως το τέλος : Γαλοπούλες περιφέρονται στο χιόνι, υπάρχει ένα μεγάλο κατάστημα που πουλά αποκλειστικά... χαρτομάντιλα (και μάλιστα ίδιας μάρκας), ένας ξεναγός περιφέρει ένα γκρουπ τουριστών σε αξιοθέατα όπως ένας ξεχασμένος χαρτοφύλακας σε ένα παγκάκι που έχει γίνει σύμβολο της πόλης, οι γειτονιές της λέγονται "γκρίζα συνοικία", "καφέ συνοικία" κ.ο.κ. και άλλα πολλά και ευφάνταστα. Για να καταλάβετε το όλο κλίμα το χιούμορ θυμίζει αυτό του Καουρισμάκι ή του Wes Anderson (περισσότερο του πρώτου κατά τη γνώμη μου). 

Κι όμως, κάτω απ' αυτές τις παντελώς παράλογες καταστάσεις και εικόνες κρύβεται τόσο μια "ύπουλη" τρυφερότητα και ανθρωπιά όσο και μια ανελέητη σάτιρα της πεζής και άνευ ουδενός ενδιαφέροντος καθημερινότητας που περιβάλλει τον λεγόμενο "μέσο άνθρωπο" και όπου δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Αλλά και σάτιρα αυτού του είδους παγκοσμιοποίησης που οδηγεί σε αφόρητη ομοιομορφία, και των κοινωνικών αντιφάσεων - όπως ακριβώς το φιλμ συνδυάζει τα απόλυτα κοινότοπα, σχεδόν ακίνητα πλάνα που ποτέ δεν δείχνουν κάτι ενδιαφέρον οπτικά με την τρομερή φαντασία των όσων διαδραματίζονται. Προσωπικά διασκέδασα και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, τονίζοντας ότι δεν θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια. Το πανταχού παρόν χιούμορ είναι παράδοξο, ιδιόρρυθμο, παλαβό. Η ταινία συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ψάχνουν για κάτι διαφορετικό στο σινεμά, πολύ μακριά από οτιδήποτε συνηθισμένο.