"Ο ΗΛΙΟΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ" ΚΑΙ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΑΦΕΛΕΙΑ

Ο άγνωστος (και απ' ό,τι καταλαβαίνω μετριότατος) Ιταλός σκηνοθέτης Giorgio Stegani (1928-2020) γύρισε λίγες ταινίες στις δεκαετίες '60 και '70, από τις κριτικές όχι ιδιαίτερα σπουδαίες. Το 1971 γυρίζει το "Il Sole nella Pelle" ("Ο Ήλιος στο Δέρμα" είναι η μετάφραση, αν και μάλλον δεν βγήκε ποτέ στις ελληνικές οθόνες), με την 16χρονη τότε Ορνέλα Μούτι και τον Αλέσιο Οράνο.

Μία μαθήτρια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ερωτεύεται παράφορα νεαρό περιπλανώμενο χίπη. Φυσικά οι γονείς έχουν αντιρρήσεις, το ζεύγος δραπετεύει με το γιοτ της οικογένειας, πλην όμως ναυαγούν σε έρημο νησί και ζουν το έρωτά τους. Κάποια στιγμή θα "διασωθούν" (μάλλον παρά τη θέλησή τους) από τον στρατό (!) που τους ψάχνει, αλλά...

Δεν νομίζω ότι το φιλμ αντέχει κριτικής. Η αφέλεια και η προχειρότητα (σεναριακή και σκηνοθετική) δεν περιγράφονται. Κακοχωνεμένα χίπικα μηνύματα (τότε οι χίπις ήταν ακόμα της μόδας), ατάκες περί αγνής φύσης, αφόρητα κλισέ (θυμίζει ελληνικά δράματα της εποχής), χαρακτήρες - καρικατούρες, μια απόλυτα γελοία διαπίστωση μετά τη "σωτηρία" κλπ. κλπ. Λίγο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, λίγο προάγγελος της "Γαλάζιας Λίμνης", που γυρίστηκε αρκετά χρόνια μετά και... θα το ξαναπώ, απόλυτη αφέλεια. Τι μένει ; Μόνο η πανέμορφη και σέξι Ορνέλα Μούτι, συχνά σε "τολμηρές" εμφανίσεις, για να χαζέψει κανείς. Αξίζει νομίζω, μια που πιστεύω ότι πρόκειται για μια από τις ομορφότερες γυναίκες που πέρασαν ποτέ από την οθόνη. Αν αυτό είναι λόγος να το δείτε, κάντε το. Δεν υπάρχει κανένας άλλος. Το πολύ - πολύ να γελάσετε σε αρκετές στιγμές (ακούσια των δημιουργών της βεβαίως).

ΥΓ: Διασκέδασα πολύ όταν έψαχναν τους ερωτευμένους. Ελικόπτερα, πολεμικά πλοία... Μόνο τον 6ο Στόλο δεν είχαν είχαν στείλει...