ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΚΛΑΣΙΚΑ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ: "TOP HAT"

Ο Mark Sandrich (1900-1945) ήταν αρχικά ένας σκηνοθέτης του βωβού με πάμπολλες μικρού μήκους στο ενεργητικό του, που, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, πέρασε στις μεγάλου μήκους το 1933. Δεν έγινε πολύ γνωστός αφού πέθανε το 1945 μόλις 45 ετών. Το 1935 πάντως γυρίζει ένα από τα γνωστότερα (ασπρόμαυρα) μιούζικαλ με τον Φρεντ Αστέρ και τη Τζίντζερ Ροτζερς, το "Top Hat".
Ένας διάσημος αμερικανός χορευτής και σόουμαν φτάνει στη Βρετανία για ορισμένες παραστάσεις και, αμέσως σχεδόν, ερωτεύεται κεραυνοβόλα ένα μοντέλο που μένει στο ακριβώς από κάτω δωμάτιο του πολυτελούς του ξενοδοχείου. Θα ακολουθήσει μια σειρά παρεξηγήσεων (και συμπτώσεων) μεταξύ τους και όλα θα κορυφωθούν όταν αμφότεροι θα βρεθούν στη Βενετία.
Αισθηματική κωμωδία (και μιούζικαλ φυσικά, το είπαμε) με μερικά χαρακτηριστικά χορευτικά του φοβερού ζεύγους και, κυρίως, με την αθάνατη μουσική του Ίρβινγκ Μπερλίν (εδώ ακούγεται για πρώτη φορά το πασίγνωστο "Dancing cheak to cheak", τραγουδισμένο βεβαίως από του δυο τους). Όσο για την ιστορία... υπάρχουν όλες οι χολιγουντιανές συμβάσεις της εποχής - εντάξει, τα μιούζικαλ σχεδόν εξ ορισμού περιέχουν πολλές τέτοιες - υπάρχουν όμως και αρκετές σκηνές που βγάζουν πολύ γέλιο με το κρεσέντο παρεξηγήσεων, που εμπλέκουν άσχετους τύπους, αλλά και με κάποιους φοβερούς δευτεραγωνιστές (με καλύτερο κατά τη γνώμη μου τον απίστευτο μπάτλερ του παραγωγού και φίλου του Αστέρ και την ξεκαρδιστική σχέση αγάπης - μίσους που διατηρεί με το αφεντικό του).
Γενικά το φιλμ θα ικανοποιήσει απόλυτα τους φίλους του παλιού μιούζικαλ, παραμένει διασκεδαστικό ως σήμερα (και αφόρητα κιτς όταν φτάνουμε στο βενετσιάνικο ξενοδοχείο), είναι κλασικό, αλλά ταυτόχρονα θα ξενίσει όσους δεν είναι συνηθισμένοι στο παλιό αυτό στιλ. Τελική παρατήρηση: Παρακολουθώντας το σενάριο, βλέπουμε πόσο αυτές οι ταινίες επηρέασαν (σεναριακά πάντοτε) πάμπολλες ελληνικές κωμωδίες των 50ς και 60ς (και λίγο 70ς), φτάνοντας ως την εποχή του Δαλιανίδη.

"ALONE" Ή ΔΙΧΩΣ ΤΗ ΣΙΑΜΑΙΑ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ

Σα να μην έφταναν όλα είναι και δύο οι σκηνοθέτες. Ιδού τα ονόματα :Banjong Pisanthanakun και Parkpoom Wongpoom! Είναι  ταϊλανδοί και το 2007 γύρισαν το φιλμ τρόμου "Alone" (Fad). 
Όπου δύο σιαμαίες αδελφές χωρίζονται με εγχείρηση στην εφηβεία τους. Όταν ξεκινά το φιλμ η μία είναι ευτυχισμένη με τον άντρα της, με τον οποίο ζουν στην Κορέα... η άλλη όμως έχει πεθάνει. Να όμως που, όταν πηγαίνουν στην Ταϊλάνδη, στο πατρικό σπίτι, μετά από μια αρρώστεια της μητέρας της, η ζωντανή αρχίζει να βλέπει κάθε λίγο μπροστά της τη νεκρή αδελφή...
Το φιλμ προχωρά με διαρκή φλας μπακ, αποκαλύπτοντάς μας σιγά - σιγά τι έχει συμβεί στο παρελθόν, τη σχέση των σιαμαίων και τις συνθήκες του χωρισμού τους. Όλα αυτά διακόπτονται από τις τρομαχτικές σκηνές του παρόντος, που θα φτάσουν μέχρι τελικό κρεσέντο.
Δεν το λες απαράδεκτο φιλμ τρόμου, ένα από τα πολλά σκουπίδια που αφθονούν στο είδος. Είναι αξιοπρεπές, ωστόσο ούτε και για τίποτα σπουδαίο πρόκειται νομίζω. Απλώς βλέπεται.
ΥΓ1: Να ξέρετε ότι η Ταϊλάνδη παράγει πολλές και κάποιες φορές καλές ταινίες τρόμου.
ΥΓ2 (πιθανό σεναριακό σπόιλερ - απορία): Όλα καλά, η μητέρα όμως γιατί δεν έλεγε τίποτα τόσο χρόνια; (θα καταλάβετε τι εννοώ μόνο αν το δείτε)

Ο ΠΡΩΤΟΣ "MAD MAX"... ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Το 1979 ο αυστραλός George Miller γυρίζει την πρώτη του ταινία με τον άγνωστο εξ ίσου αυστραλό Μελ Γκίμπσον στον ομώνυμο ρόλο. Τίτλος: "Mad Max" (στην Ελλάδα "Μαντ Μαξ ο Εκδικητής") και βάζει έτσι τη βάση μιας εξαιρετικής σειράς που αριθμεί έως σήμερα 4 φιλμ.
Σε μια παρακμασμένη, βίαιη Αυστραλία του κοντινού μέλλοντος μπάτσοι αγωνίζονται με άνευ λόγου κακοποιούς, ενώ παντού (τουλάχιστον στην επαρχία, έξω από τις μεγάλες πόλεις) μοιάζει να επικρατεί απόλυτο χάος και εγκληματικότητα. Ένας από τους αστυνομικούς, αηδιασμένος από την κατάσταση, παραιτείται και αποσύρεται με την οικογένειά του σε εξοχικό σπίτι. Η βία όμως θα τον βρει κι εκεί και τότε...
Την εποχή που βγήκε το φιλμ ουδείς το είχε πάρει και πολλή είδηση και, βέβαια, ουδείς φανταζόταν τι θα ακολουθούσε. Ο Μίλερ το απογείωσε στο 2ο Μαντ Μαξ του 1981 και, δεκαετίες μετά, έκανε μια εκπληκτική τέταρτη συνέχεια (αυτή με τη Σαρλίζ Θερόν). Το πρώτο αυτό φιλμ του '79 είναι σίγουρα πιο "ταπεινό". Ως στόρι θυμίζει αρκετά βίαια αστυνομικά (από "Dirty Harry" έως Τσαρλς Μπρόνσον), όπου, σε ένα διεφθαρμένο σύστημα ένας εκπρόσωπος του νόμου (και όχι πάντα) παίρνει το νόμο στα χέρια του. Αυτοδικία δηλαδή. Η διαφορά είναι ότι αυτή η πρώτη ταινία της σειράς έδειχνε ήδη τις ιδιαιτερότητές της. Ίσως να μην ήταν ρητά έτσι, αλλά όλος ο περίγυρος μας κάνει να σκεφτούμε ότι ήδη βρισκόμαστε στο χώρο της δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας. Η απόλυτη αναρχία (όχι δυστυχώς με την πολιτική έννοια), η ανεξέλεγκτη βία, η έλλειψη καυσίμων, όλα παραπέμπουν εκεί. Το κλου όμως είναι οι απίστευτες φιγούρες, όχι τόσο των "κακών" όσο των μπάτσων. Απόλυτα γκροτέσκες, παρακμιακές μορφές, παρατημένες θα έλεγε κανείς σε ένα ερείπιο που είναι το "αρχηγείο" (καμιά σχέση με τα πολυσύχναστα και πυκνοκατοικημένα γραφεία που έχουμε συνηθίσει σε πάμπολλες ταινίες), που δρουν σχεδόν ανεξέλεγκτα, συχνά αυτοσχεδιάζοντας, είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο φανταστικού που μπαίνει σε μια, κατά τα άλλα, αστυνομική ταινία δράσης και εκδίκησης. Όσο για το όλο σκηνικό, με τη σκόνη της ερήμου, το μόνιμο καυτό ήλιο και τις μικρές, σαν αυτές του Φαρ Ουεστ, πόλεις, νομίζω ότι παραπέμπουν κατ' ευθείαν σε γουέστερν.
Καλογυρισμένο, όχι πάντως όσο τα μεταγενέστερα της σειράς, κρατά ακόμα τον θεατή και παρακολουθείται ευχάριστα (αν ξέρετε τι θα δείτε). Καλύτερα όμως να δώσετε το βάρος στα επόμενα.

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ ΚΑΥΣΤΙΚΗ "ΞΥΠΟΛΗΤΗ ΚΟΜΙΣΣΑ"

Θεωρώ τον Joseph Mankiewicz (1909-1993) έναν από τους σημαντικότερους αμερικανούς σκηνοθέτες (θυμηθείτε το ""Όλα για την Εύα"" ή το "Σλουθ"). Ως εξαιρετική ταινία θεωρώ και την "Ξυπόλητη Κόμισσα" (Barefoot Contessa) του 1954 με την εκθαμβωτική Άβα Γκάρνερ και τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ.
Η ταινία ξεκινά με την κηδεία της πρωταγωνίστριας, άρα ξέρεις από την πρώτη στιγμή ότι η ηρωίδα είναι νεκρή. Ανάμεσα σ' αυτούς που την παρακολουθούν βρίσκεται ένας περίλυπος Μπόγκαρντ. Αυτός, με φωνή off, είναι που μας διηγείται την παράξενη ιστορία της γυναίκας αυτής. Με συνεχή φλας μπακ το παζλ της ζωής της τραγικής ηρωίδας συμπληρώνεται και διάφοροι γρίφοι λύνονται: Γιατί, κατά τον αφηγητή, είναι "διάσημη, όμως πεθαίνει άγνωστη"; Και, κυρίως, τι σχέση έχουν μαζί της όσοι παρακολουθούν την κηδεία; Αυτό ειδικά είναι κάτι που θα σας ξαφνιάσει. Όχι, ο Μπόγκαρντ δεν είναι ο συντετριμμένος ερωτευμένος...
Το φιλμ μοιάζει με νουάρ, αλλά δεν είναι. Υιοθετεί κάποιες σταθερές του είδους (φωνή off που λέγαμε, καυστικές, θανατερές ατάκες, εκπλήξεις στην πορεία των πραγμάτων...), αλλά δεν είναι. Πρόκειται κυρίως για δραματική ταινία ή, αν προτιμάτε, για το ψυχολογικό πορτρέτο μιας εντελώς ασυνήθιστης γυναίκας. Ο έρωτας υπάρχει, δεν είναι όμως παθιασμένος, δεν είναι καν αυτός που κινεί τα νήματα και δημιουργεί ακραίες καταστάσεις. Δεν θα σας πω άλλα για λόγους spoiler.
Αυτό που είναι εκπληκτικό (και πολύ σπάνιο για το Χόλιγουντ της εποχής) είναι η καυστικότητα και η κοινωνικά κριτική στάση του φιλμ. Σπάνια έχουμε τόσο δριμεία κριτική της ζωής των πλούσιων (αριστοκρατών που σιγά - σιγά φθίνουν, αλλά και ισχυρών του χρήματος). Οι πρώτοι παρουσιάζονται απλούστατα ως παράσιτα. Άχρηστοι, ανούσιοι, που περιφέρουν την αφόρητη παρακμή τους σε βαρετές - πλην όμως πολυτελέστατες - δραστηριότητες. Οι δεύτεροι - ανάλογα με το χαρακτήρα και τα ψυχολογικά βίτσια του καθενός - είναι απλώς καθάρματα, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Η καταγγελία της "υψηλής κοινωνίας" των τίτλων ή/και του χρήματος είναι πλήρης και εξουθενωτική. Από την άλλη υπάρχει μια άλλη εξ ίσου βιτριολική καταγγελία: Αυτή της show business και του ίδιου του χολιγουντιανού κινηματογράφου ειδικότερα (ο Μπόγκαρντ είναι ένας πρώην αλκοολικός σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Χόλιγουντ, δίχως τίποτα το ηρωικό). Αδίστακτοι παραγωγοί, σκηνοθέτες που αναγκάζονται να σκύψουν το κεφάλι, δυστυχισμένοι σούπερσταρ, όλα συνθέτουν μια καθόλου κολακευτική τοιχογραφία του χώρου, και μάλιστα ζωγραφισμένη από τα μέσα (πιο μέσα δεν γίνεται). Και ανάμεσα σ' αυτά αναδύεται η ασυνήθιστη προσωπικότητα μιας σταρ η οποία, πολύ απλά, αμφισβητεί και αρνείται με κάθε τρόπο τον τρόπο ζωής της ως τέτοια. Όχι, είναι σα να λέει, δεν βρίσκεται στο χρήμα και τη φήμη η ευτυχία (κι αυτό, το τονίζω, όχι με μελοδραματικούς και ρομαντικούς τόνους). Τέλος να επισημάνω και τις ασυνήθιστες (για Χόλιγουντ τουλάχιστον) σχέσεις μεταξύ των ηρώων. Ο δεσμός δύο λαμπερών πρωταγωνιστών δεν είναι πάντοτε μια έντονη ερωτική ιστορία...
Ένα φιλμ με ασυνήθιστα στοιχεία και απροσδόκητα καταγγελτικό για τις σάπιες καταστάσεις που μας περιβάλλουν. Κλασικό!

"THE LOST BOYS": ΝΕΟΙ, ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ... ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ

Ο Joel Schumacher γυρίζει το 1987 το "The Lost Boys" (῾῾Τα Παιδιά της Νύχτας῾῾ στην Ελλάδα), με τον Κίφερ Σάντερλαντ, την Νταιάν Γουίστ και τον Τζέισον Πάτρικ στους βασικούς ρόλους. Πρόκειται για μια συμπαθητική κωμωδία τρόμου (ή - αν προτιμάτε - ταινία τρόμου με πολύ χιούμορ).

Μία χωρισμένη γυναίκα και τα δύο αγόρια της μετακομίζουν στο σπίτι του πατέρα της σε παραθαλάσσια, τουριστική πόλη. Ο έφηβος πρωτότοκος θα ερωτευτεί μια κοπέλα και θα μπλέξει με την παρέα της, μια ομάδα μοτοσυκλετιστών που ... ε... δεν φαίνονται πολύ καλά παιδιά. Σύντομα θα αποδειχτεί ότι είναι βρυκόλακες και, φυσικά, τα πράγματα θα γίνουν πολύ σοβαρά...

Βρισκόμαστε βεβαίως στην καρδιά των 80ς κι αυτό φαίνεται (στις μεταπάνκ αμφιέσεις, στη μουσική, στο όλο κλίμα). Το φιλμ καταφέρνει να γίνεται υποβλητικό σε κάποιες στιγμές του, κυρίως όμως ποντάρει στο κωμικό στοιχείο. Μερικές αστείες ατάκες, κάποιοι απίστευτοι τύποι, η όλη ιστορία που ανατρέπει κάποια κλισέ σχετικών ταινιών (όχι τίποτα φοβερές ανατροπές βέβαια), το ρομαντικό στοιχείο και ο κεραυνοβόλος έρωτας (τα οποία, μοιραία, περνάν σε δεύτερο επίπεδο και, ευτυχώς, δεν ξενερώνουν την ταινία) και ο ρυθμός εν γένει κάνουν την ταινία συμπαθητική - ή τουλάχιστον δεν νομίζω ότι θα κουράσει κανέναν. Μια χαρά τέλος πάντων για ένα νεανικό φιλμ. Και, μια που είπαμε για απίστευτους τύπους, οι βαρεμένοι έφηβοι κυνηγοί βρυκολάκων και ο παππούς νομίζω ότι κλέβουν την παράσταση.

Διασκεδαστικό, μπορεί να χαρίσει ένα ευχάριστο δίωρο. Χωρίς πολλούς προβληματισμούς εννοείται.

ΓΕΛΩΝΤΑΣ ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΜΙΑ ῾ἉΠΙΘΑΝΗ ΠΤΗΣΗ῾῾

Στην Ελλάδα το μάθαμε ως ῾῾Μια Τρελή... Αππίθανη Πτήση῾῾. Ο κανονικός του τίτλος ήταν βέβαια "Airplane!" και γυρίστηκε το 1980 από την ήδη γνωστή στην Αμερική από το "Centacky Fried Movie" κωμική τριάδα των Jim Abrahams, David Zucker  και Jerry Zucker (αργότερα θα έκαναν λίγες ακόμα κωμικές ταινίες ως τρίο, αλλά και ο καθένας μόνος του).
Το τι συμβαίνει στο φιλμ είναι δύσκολο να περιγραφεί. Φυσικά πρόκειται για μια αεροπορική πτήση, όπου όλα πάνε στραβά. Ανάμεσα στους κάθε λογής επιβάτες υπάρχει ένας βετεράνος πιλότος του πολέμου, αλκοολικός και με ψυχολογικά προβλήματα, που βρίσκεται εκεί για να πείσει μια όμορφη αεροσυνοδό να τα ξαναφτιάξουν. Κι όταν οι πιλότοι αχρηστεύονται λόγω... δηληττηρίασης, καλείται να προσγειώσει μόνος του το σκάφος με τους πανικόβλητους επιβάτες.
Φυσικά η ιστορία δεν έχει καμιά σημασία και είναι (συνειδητά εννοείται) εντελώς προσχηματική. Αυτό που μετρά εδώ είναι μια ατέλειωτη σειρά από εντελώς σουρεαλιστικά αστεία και καταστάσεις, τόσο λεκτικά όσο και γκαγκς. Ταυτόχρονα σατιρίζονται και παρωδούνται ανελέητα πάμπολλα είδη και κλισέ του χολιγουντιανού σινεμά (πολεμικά, δραματικά και αισθηματικά φιλμ, ταινίες καταστροφής, που ήταν τότε της μόδας και πολλά άλλα). Πρόκειται για ένα από τα φιλμ που ξεκίνησαν αυτή τη σειρά ταινιών που παρωδούν άλλες ταινίες ή είδη και που σήμερα έχουν καταντήσει ανούσια κλισέ οι ίδιες. Τότε όμως γινόταν για πρώτη (ή σχεδον πρώτη) φορά, γι᾽αυτό και το αποτέλεσμα ήταν ξεκαρδιστικό. Σημειώστε και το κάθε άλλο παρά πολιτικώς ορθό χιούμορ που διαπερνά το φιλμ (κάποιες σκηνές ή ατάκες θα ήταν αληθινά αδιανόητο να γυριστούν στις μέρες μας).
Πλημμυρισμένη λοιπόν από παράλογο χιούμορ, τραβώντας συχνά στα άκρα αστεία και καταστάσεις - μερικές φορές με χοντροκομένο τρόπο, αλλά του το συγχωρώ -  το φιλμ προκαλεί ακόμα κύματα γέλιου. Κι αν σκεφτείτε ότι το στιλ αυτό τρελής κωμωδίας καθιερώθηκε από φιλμ σαν αυτό, τότε η αξία του νομίζω ότι παραμένει. Διασκεδάστε το δίχως ενοχές!

"ΕΠΑΦΗ" 'Η ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η Έλι από μικρή αγαπά να ακούει μακρινές φωνές μέσω ραδιοφωνικών πομπών / δεκτών. Όταν μεγαλώσει θα γίνει αστροφυσικός και με αληθινό πάθος θα πείθει διάφορες υπηρεσίες (και όχι μόνο) να υποστηρίζουν χρηματοβόρα προγράμματα παρακολούθησης συχνοτήτων από το σύμπαν, προκειμένου να πιάσουν σήματα από εξωγήινες διάνοιες. Και κάποια στιγμή, εκεί που όλα μοιάζουν να αποτυγχάνουν, συλλαμβάνει όντως ένα λογικό μήνυμα από "εκεί έξω". Από εκεί και πέρα η ταινία ασχολείται με την προετοιμασία ολόκληρης της ανθρωπότητας για την πρώτη επαφή με εξωγήινους, οι οποίοι βεβαίως, όπως όλα δείχνουν, είναι πολύ περισσότερο τεχνολογικά προοδευμένοι από εμάς.
Φυσικά καταλάβατε ότι μιλώ για την "Επαφή" του 1997 του Robert Zemeckis με τη Τζόντι Φόστερ και τον Μάθιου ΜακΚόναχιου στους βασικούς ρόλους, ένα φιλμ που από τότε είχε προκαλέσει εντύπωση. Το οποίο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Carl Sagan.
Οι αρετές της ταινίας είναι αρκετές. Κατ' αρχάς έχουμε μια πραγματικά σοβαρή αντιμετώπιση ενός θέματος επιστημονικής φαντασίας. Τι θα γίνει αν, μια μέρα, όντως κάποιοι εξωγήινοι επικοινωνήσουν μαζί μας; Τι θα κάνουν οι κυβερνήσεις; Πώς θα αντιδράσει ο επιστημονικός κόσμος; Και οι θρησκόληπτοι, που μέχρι τη στιγμή αυτή θα απέκλειαν μια τέτοια πιθανότητα (πώς να δεχτούν ότι ο θεός τους έφτιαξε κι άλλους, εντελώς διαφορετικούς, κι όχι μόνο εμάς; Πάει το "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν"...) Από την άλλη, πέρα από τις μπούρδες των φανατικών, η ταινία ουσιαστικά βασίζεται στη σοβαρή διαμάχη μιας διάνοιας που ερμηνεύει τα πράγματα με επιστημονικό τρόπο και δίχως την παρουσία θεού (της ηρωίδας) και μιας άλλης που αντιμετωπίζει τον κόσμο μεταφυσικά (ο ΜακΚόναχιου). Αυτό νομίζω είναι και η ουσία του φιλμ, που αναπτύσσει έτσι μια ενδιαφέρουσα φιλοσοφική διάσταση. Καταλήξτε μόνοι στα συμπεράσματά σας. Θα πω μόνο πολύ επιγραμματικά ότι, δίχως να κλίνει προς την "θεϊκή" πλευρά (πράγμα σπάνιο για Χόλιγουντ), μοιάζει να προσπαθεί να γεφυρώσει τον υλισμό με το μεταφυσικό όραμα.
Ενδιαφέρον φιλμ, ίσως λίγο "μακρόσυρτο" για κάποιους φανς των σύγχρονων υπερηρωικών φαστ (κυριολεκτικά) φουντ ταινιών, που παραμένει όμως γοητευτικό και, κυρίως, "τροφή για σκέψη". Και διαθέτει, βεβαίως, και το σασπένς του.

HARD CANDY: ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΔΥΟ

Πρόκειται για ένα από εκείνα τα φιλμ που ξεχειλίζουν από ψυχολογικό τρόμο δίχως να δεἴχνουν πολλά. Επίσης γι᾽αυτά που βασίζονται σε δύο μόλις ηθοποιούς, διαδραματίζονται ως επί το πλείστον σε ένα κλειστό χώρο, όμως... κρατάνε τον θεατή. Θρίλερ δωματίου δηλαδή. Μιλώ για το "Hard Candy" (Στημένο Παιχνίδι στην Ελλάδα) του 2005, του βρετανού David Slade (που κάνει κυρίως τηλεόραση και πού και πού και καμιά ταινία), με τους Ellen Page και Ptrick Wilson.
Ένας τριαντάρης γνωρίζει μέσω ίντερνετ 14χρονη πανέξυπνη, ταλαντούχα κοπελίτσα, συναντώνται για πρώτη φορά σε καφέ κι εκείνος την καλεί σπίτι του. Από εκεί και πέρα θα αρχίσει ένα αγχωτικό και νοσηρό παιχνίδι ανάμεσα στα δύο αυτά πρόσωπα, για το οποίο δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά διότι, βεβαίως, θα καταστρέψω κάθε έννοια σασπένς. Και βέβαια, το ενοχλητικό θέμα της παιδεραστίας πλανάται από τις πρώτες κιόλας σκηνές στην ατμόσφαιρα, απλώς και μόνο από τις ηλικίες των δύο ηρώων... (όχι, μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να δείτε κάτι ενοχλητικό σ᾽αυτό το θέμα)
Από τα ενδιαφέροντα φιλμ αυτού του είδους, το οποίο καταφέρνει να είναι όντως αγχωτικό (ψυχοβγαλτικό θα έλεγα), με διαρκείς ανατροπές και ένα συνεχές παιχνίδι γάτας - ποντικού (ποιος είναι ποιος άραγε;) Ίσως πολλοί να πουν ῾῾ἁποκλείεται να στηθούν όλ᾽ αυτά῾῾, πλην όμως πολλά τέτοια πετυχημένα θρίλερ βασίζονται σε μια παρόμοια αρχική σύμβαση που πρέπει να δεχτούμε εξ αρχής για να τα απολαύσουμε.
Αν αρέσκεστε σε τέτοιου είδου φιλμ, νομίζω είναι επιτυχημένο. Για το ψυχοβγαλτικό όμως σας προειδοποίησα, έτσι;

"8 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ" ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΛΛΟΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΡΕΚΒΙΕΜ

Το έχω ξαναγράψει: Θεωρώ τον Hal Ashby (1929-1988) σημαντικό σκηνοθέτη. Η τελευταία ταινία του όμως, το "8 Εκατομμύρια Τρόποι για να Πεθάνετε" του 1986 είναι μάλλον μέτρια. Διάβασα κάπου ότι είχε προβλήματα με παραγωγούς, που δεν τον άφησαν να το κάνει όπως ήθελε. Πιθανόν. Πάντως ο Τζεφ Μπρίτζες, ο Άντι Γκαρσία και η Ροσάνα Άρκετ είναι καλοί.
Πρόκειται για αστυνομικό φιλμ. Ένας πρώην αστυνομικός, αλκοολικός στο τελευταίο στάδιο λόγω τύψεων για έναν αχρείαστο φόνο που διέπραξε, μπλέκει σε ένα σκληρό κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών και πορνείας (το τελευταίο είναι το light κομμάτι του όλου πράγματος). Ερωτεύεται μια πόρνη και η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη, καθώς ο ίδιος παραπαίει μεταξύ αλκοολισμού και αποτοξίνωσης, αλλά επιμένει...
Η ιστορία έχει κάποια κενά, τα πράγματα συμβαίνουν κάπως ασύνδετα, το φιλμ δεν είναι τόσο βρώμικο όσο θα μπορούσε λόγω θέματος (μάλλον οι παραγωγοί και πάλι...), το ξενέρωτο χάπι εντ διαθέτει μια σκηνή στην οποία άνευ λόγου επιμένει..., ενώ αυτό που, καθαρά για προσωπικούς λόγους με ενόχλησε είναι η αφόρητη εϊτίλα (τα ρούχα και οι κομμώσεις, το σάουντρακ, η όλη ατμόσφαιρα), ... Τι να κάνουμε όμως; Έτσι ήταν τότε. Πάντως ο Μπρίτζες είναι καλός στο ρόλο του και υπάρχει και η προτελευταία απίστευτη σκηνή στην αποθήκη, όπου όλοι ουρλιάζουν και πυροβολούν ανεξέλεγκτα, την οποία απόλαυσα.
Εντάξει. Είπαμε, δεν είναι κάτι σπουδαίο, έχουμε δει κι άλλα παρόμοια αστυνομικά, πάντως βλέπεται νομίζω δίχως να κουράσει κανέναν.

"FEMALE TROUBLE" : Η ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΟΥ (ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ) ΚΑΚΟΥ ΓΟΥΣΤΟΥ

Τον John Waters , τον ῾῾πάπα῾῾ του κιτς και του κακού γούστου, τον γνωρίζετε (ελπίζω). Δύο χρόνια μετά το θρυλικό "Pink Flamingos" (ίσως την πιο trash ταινία που έγινε ποτέ) συνεργάζεται και πάλι με τη θρυλική, βαρέων βαρών τραβεστί Ντιβάιν για να κάνει το 1974 την παρόμοιας αισθητικής σουρεαλιστική κωμωδία "Female Trouble".
Όπου εξιστορείται ο βίος και η πολιτεία της Ντον Ντάβενπορτ, από τα εφηβικά της χρόνια, ως οργισμένη τινέιτζερ, έως το επεισοδιακό της τέλος, αφού έχει περάσει από μια ῾῾καριέρα῾῾(;) στη σόου μπίζνες, που πάντοτε ήταν το όνειρό της, αλλά και στο (ακραίο κι αυτό) έγκλημα ταυτόχρονα.
Φυσικά η αισθητική είναι όσο πιο απαράδεκτη γίνεται. Όλα είναι τόσο κιτς, τόσο κακόγουστα, ώστε το φιλμ συνίσταται μόνο σε όσους διαθέτουν γερά στομάχια, όχι λόγω υπερβολικού σπλάτερ ή κάτι τέτοιο, αλλά λόγω... αισθητικής. Εννοείται ότι όλοι σχεδόν οι ήρωες είναι άσχημοι και απωθητικοί... τι λέω, όλα είναι απόλυτα ηθελημένα απωθητικά. Οι άνθρωποι, οι πράξεις τους, τα ντεκόρ, οι καταστάσεις, οι ηθοποιίες...
Ο Γουότερς εδώ είναι όσο ανατρεπτικός μπορεί κανείς να γίνει, σατιρίζοντας (αναποδογυρίζοντας καλύτερα) τα πάντα: Την οικογένεια, τη μητρότητα, την αισθητική και το καλό γούστο, τη δουλειά, το σχολείο και την εκπαίδευση γενικότερα... και δεν θυμάμαι τι άλλο ακόμα! Κυρίως όμως στο στόχαστρό του βρίσκονται οι σόου μπίζνες και η ανοησία και η κενότητά τους και το όνειρο των περισσότεων σύγχρονων ανθρώπων να γίνουν με κάθε τρόπο σταρ. Με κάθε τρόπο. Σημειώστε το αυτό, γιατί είναι έννοια - κλειδί για το φιλμ. Και, φυσικά, ανατρέπει και την ίδια τη φιλμική αισθητική, όπως είπαμε, τους κινηματογραφικούς κανόνες δηλαδή, με τα άθλια σκηνικά, το άθλιο παίξιμο, το εντελώς σχηματικό σενάριο... με τα πάντα. Και, επειδή κάποιοι που δεν γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, ίσως να μην πιστεύουν στα μάτια τους, ας μην έχουν την παραμικρή αμφιβολια: Τα πάντα γίνονται απόλυτα συνειδητά. Το μόνο που λείπει από το φιλμ είναι το στοιχείο της έκπληξης: Είχε προηγηθεί, βλέπετε, το "Pink Flamingos"...
Από τις μεγάλες στιγμές του underground κινηματογράφου και μία από τις ανατρεπτικότερες ταινίες όλων των εποχών, σαφώς ΔΕΝ συνίσταται για όλους...

ΜΕ ΕΠΑΘΛΟ ΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΣΤΟ "HIGHLANDER"

Το 1986 ο αυστραλόις σούπερ επιτυχημένος βιντεοκλιπάς (έχει σκηνοθετήσει πάμπολλα πασίγνωστα βιντεοκλίπ των 80ς) Russell Mulkahy γυρίζει τη δεύτερη ταινία του, το πολλά υποσχόμενο ῾Highlander" με τον Κρίστοφερ Λαμπέρτ και τον Σον Κόνερι. Δυστυχώς η μετέπειτα κινηματογραφική του πορεία θα αποτελείται από μετριοτατα, κοινότοπα φιλμ δράσης και λίγο τρόμου...
Ο ήρωας της ταινίας είναι ένας επιτυχημένος παλαιοπώλης της Νέας Υόρκης. Σύντομα θα μάθουμε ότι το μυστικό του είναι ότι είναι αθάνατος. Έχει γεννηθεί αιώνες πριν ως σκωτσέζος και συνεχίζει... Ανήκει σε μία περίεργη ομάδα αθανάτων που ζει, μυστικά προφανώς, ανά τον κόσμο. Όμως, όπως λέει η παράδοση, μόνο ένας αθάνατος μπορεί να υπάρχει τελικά. Και όλα δείχνουν ότι έχει έλθει η ώρα του τελικού ξεκαθαρίσματος.
Πρωτότυπη ταινία φαντασίας για την εποχή της, με δράση, το απαραίτητο ρομαντικό love story, μπόλικες ξιφομαχίες και αποκεφαλισμούς και, οπωσδήποτε, ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, είχε αποτελέσει μεγάλη έκπληξη στην εποχή της (γι᾽αυτό άλλωστε γυρίστηκαν και δυο - τρεις συνέχεις, οι οποίες μάλλον δεν βλέπονται). Η ιστορία του ήρωα αφηγείται στιο φιλμ με συνεχή φλας μπακ, ώστε να συμπληρωθεί το παζλ του παρελθόντος του αι του πώς έφτασε έως εδώ. Σήμερα βέβαια η αρχική έκπληξη έχει χαθεί, το φιλμ ωστόσο εξακολουθεί νομίζω να βλέπεται ευχάριστα και να παραμένει διασδκεδαστικό. Αν δεν το έχετε δει και θέλετε να περάσετε δύο ευχάριστες ώρες χωρίς προβληματισμούς, δείτε το.
Να έχετε επίσης υπ᾽όψη ότι η δεκαετία του 80 για πολλούς αποτελεί μία από τις ῾῾χρυσές εποχές῾῾ του σινεμά του φανταστικού και η συγκεκριμένη ταινία έβαλε κι αυτή το λιθαράκι της στην εδραίωση της παραδοχής αυτής. Κρίμα για την πολύ κακή συνέχεια του δημιουργού της.

"KONTROL" Ή Η ΠΑΡΑΔΟΞΗ ῾῾ΠΑΝΙΔΑ῾῾ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

Ο Nimrod Antal είναι ουγγρικής καταγωγής σκηνοθέτης και γυρίζει ταινίες μεταξύ Ουγγαρίας και Χόλιγουντ. Το "Kontrol" του 2003 είναι το ντεμπούτο του στις μεγάλου μήκους και είναι ουγγρικό φιλμ, με την ιδιομορφία ότι είναι ολόκληρο γυρισμένο στο μετρό της Βουδαπέστης, δίχως ούτε μία εξωτερική σκηνή.

Το φιλμ παρακολουθεί μια ομάδα... ας πούμε... αλλόκοτων ελεγκτών εισητηρίων του υπόγειου μετρό, τους οποίους πολλοί επιβάτες, στην προσπάθειά τους να ταξιδέψουν τσάμπα, αντιμετωπίζουν ως εχθρούς. Η ομάδα αυτή αποτελείται από τους πιο περίεργους τύπους και, εκτός από την εχθρότητα των επιβατών, έχει να αντιμετωπίσει και τον άγριο ανατγωνοισμό άλλων ομάδων ελεγκτών, συναδέλφων τους δηλαδή. Στο μεταξύ στο μετρό κυκλοφορεί ένας σίριαλ κίλερ. Ήρωας του φιλμ ο επί κεφαλής της ομάδας, ο οποίος κοιμάται (κρυφά) στους υπόγειους σταθμούς, έχει χρόνια να ανέβει στην επιφάνεια και είναι ένα παράξενο μείγμα ευαισθησίας, ταλέντων και παρακμής.

Ενδιαφέρον και πρωτότυπο φιλμ, που συνδυάζει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο υπαρξιακές ευαισθησίες, συγκίνηση, χιούμορ, βία, μυστήριο, διαφεύγοντας έτσι από κάθε απόπειρα κατἀταξης. Μαύρη κωμωδία; Θρἴλερ; Υπαρξιακό, ρομαντικό δράμα; Διότι και ρομαντισμός υπάρχει, ανακατεμένος με μια περιρέουσα βρωμιά. Και όλα αυτά συνυπάρχουν με μια πινακοθήκη απίστευτων τύπων (οι περίφημοι ελεγκτές, οι εργαζόμενοι στο μετρό, οι μόνιμοι επιβάτες, οι άγριοι ῾῾ἑλεγκτές των ελεγκτών῾῾ κλπ.), δημιουργώντας τελικά μια σουρεαλιστική, κλειστοφοβική και ῾῾βρώμικη῾῾ ατμόσφαιρα, που συχνά αγγίζει τα όρια του γκροτέσκο.

Το συνιστώ σε όσους, πέρα από την κλασική χολιγουντιανή γραφή, ψάχνουν για κάτι ξεχωριστό και ασυνήθιστο.

Κρίμα που ο Antal στο Χόλιγουντ έχει γυρίσει μάλλον μέτριες ταινίες.

"BAISE-MOI": ΣΕΞ ΚΑΙ ΒΙΑ ΑΝΕΥ ΛΟΓΟΥ...

Το ῾Baise-moi" (Γάμησέ με) της Virginie Despentes και της Coralie έκανε κάποιο θόρυβο όταν γυρίστηκε το 2000. Αιτία; Η ανεξέλεγκτη βία τοιυ (αλλά τέτοια έχουμε δει πολλά και δεν θα μπορούσε να είναι μόνο αυτός ο λόγος) και οι σκηνές αληθινού σεξ που περιέχει. Εύκολος τρόπος για να ακουστεί κανείς...
Δύο γυναίκες που έχουν περάσει πολλά, η μία πόρνη, η άλλη από υποβαθμισμένα στρώματα που ζει περιθωριακά, συναντιούνται τυχαία, βρίσκουν η μία στην άλλη μια ῾῾ἁδελφή ψυχή῾῾και αρχίζουν μια περιπλάνηση με αυτοκίνητο ανά την Γαλλία διχως στόχο και πρόγραμμα, σκοτώνοντας ανεξέλεγκτα και άνευς λόγο, ληστεύοντας και κάνοντας σεξ με όποιους βρίσκουν στο δρόμο τους. Αυτά.
Οι δύο πρωταγωνίστριες είναι πορνοστάρ. Το ίδιο και η συνσκηνοθέτης Coralie. Οπότε το πρότζεκτ γίνεται εύκολο: Παίρνεις δύο κατάλληλες ηθοποιούς, τις βάζεις να πάρουν μέρος σε κάποιες αληθινές σκηνές σεξ, τις βάζεις να σκοτώνουν άνευ λόγου και αιτίας ό,τι κουνιέται, πρσθέτεις βεβαίως και τον ῾῾προκλητικό῾῾τίτλο ῾῾Γάμησέ με῾῾, για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία από κανέναν... και έχεις έτοιμο ένα φιλμ που ῾῾θα σοκάρει῾῾. Υποτίθεται ότι πίσω απ᾽ όλο αυτό κρύβεται μια απόρριψη όλων των ταμπού μιας βρώμικης, ούτως ή άλλως, κοινωνίας, μια αναρχική, βίαιη εξέγερση δύο καταπιεσμένων γυναικών ενάντια στα πάντα, μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας του στιλ ζούμε μόνο για το ῾ἑδώ και τώρα῾῾και ό,τι βγει κλπ. κλπ. Τώρα βέβαια το ό,τι όσο προχωρά το φιλμ οι ηρωίδες προβαίνουν σε πραγματικές σφαγές δικαίων και αδίκων, το ότι απουσιάζει κάθε είδους σασπένς, το ότι η συνταγή είναι προφανώς εύκολη... δεν μετράνε και τόσο.
Τέλος πάντων δεν βρήκα τίποτα το σημαντικό στην ταινία με το ῾ἁναρχικό῾῾υποτίθεται μήνυμα και νομίζω ότι γυρίστηκε αποκλειστικά και μόνο για λόγους εύκολου εντυπωσιασμού (αν εντυπωσιάζεστε βεβαίως από το ότι η ηθοποιός μιας ῾῾κανονικής῾῾ - εννοώ όχι πορνό - ταινίας παίρνει αληθινές πίπες...)

῾Ἡ ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΑ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ῾῾ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ, ΑΣΤΕΙΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΠΟΧΗΣ

Μερικες φορές είναι διασκεδαστικό ή / και αστείο να βλέπεις παλιές, μέτριες, άγνωστες ταινίες. Συνήθως όμως είναι απλώς βαρετό. ῾Ἡ Πριγκήπισα του Νείλου῾῾ γυρίστηκε το 1954 απο τον πρώην (καλό απ᾽ό,τι διαβάζω) μοντέρ, αλλά εντελώς αδιάφορο σκηνοθέτη της δεκαετίας του 50 (μετά έκανε μόνο τηλεοραση) Harmon Jones (1911-1972), με την εντυπωσιακή Ντέμπρα Πέιτζετ στον ομώνυμο ρόλο.
Η οποία είναι πανέμορφη και σέξι αιγύπτια χορεύτρια τ του 13ου αιώνα, όταν η χώρα ανήκε στους Άραβες και στο χαλίφη της Βαγδάτης. Η χορευτική δραστηριότης όμως είναι στάχτη στα μάτια, διότι, στην πραγματικότητα είναι η πριγκήπισσα της Αιγύπτου, κόρη του (υποτελούς στα χαλίφη βεβαίως) ηγεμόνα της. Ο οποίος έχει κακούς και σατανικούς συμβούλους, εκείνη όμως αγαπά το λαό της και προσπαθεί να τον προστατέψει από έναν στρατό βεδουίνων υπό την ηγεσία ενός σκληρού στρατηγού και ερωτεύεται (αμοιβαία βεβαίως) τον... γιο του καλού χαλίφη της Βαγδάτης, ο οποίος, όλως τυχαίως, περνά από εκεί αρχικά ινκόγκνιτο, και μετά θα αρχίσουν ίντριγκες και περιπέτειες και ξιφομαχίες και πολλά άλλα.
Νομίζω ότι η ταινία δεν αντέχει σε κριτική. Η αφέλεια σε όλα τα επίπεδα χτυπά κόκκινο, υπάρχουν οι απόλυτα καλοί και κακοί, οι στολές, τα ντεκόρ κλπ. ε...δεν βασίζονται και τόσο σε ιστορική πραγματικότητα και άλλα πολλά. Και βέβαια ῾῾ἁπολαμβάνουμε῾῾μάχες, ξιφομαχίες, χαρέμια, παλάτια και τεχνικολόρ χρώματα... Δεν μου βγάζετε από το μυαλό ότι το φιλμ γυρίστηκε μόνο και μόνο για τα κάλλη και τις χορευτικές ικανότητες της πανέμορφης Ντέμπρα, η οποία κάθε τρεις και λίγο ρίχνει ένα χορό με την ιδιότητα της καλύτερης χορεύτριας της πόλης (ένας απ᾽αυτούς μάλιστα δεν είναι ανατολίτικος, αλλά... ινδικός). Όσο για τους καλούς ήρωες (θηλυκούς και αρσενικούς), όσες κακουχίες, μάχες και ό,τι άλλο περάσουν, είναι πάντοτε ατσαλάκωτοι, άψογοι, με το μαλλί τέλειο κι ας βγήκαν μόλις από τα νερά του Νεἴλου (έχει πολύ πλάκα το ότι, ενώ μέχρι τότε μπαινόβγαιναν στα νερά... θεόστεγνοι, στο τέλος το αν είναι βρεγμένη ή όχι η πριγκίπισα θα παίξει καθοριστικό ρόλο! Όπως πολύ αστειο είναι και το ότι ουδείς μπορεί να αναγνωρίσει ότι η χορεύτρια είναι η ίδια η πριγίπισα, παρά το ότι η δεύτερη εμφανίζετσι απλώς με το μισό πρόσωπο καλυμμένο από διαφανές βέλο και είανι από την πρώτη στιγμή αναγνωρίσιμη!)
Ίσως όλη αυτή η πρωτόγονη αφέλεια να διασκεδάσει κάποιους. Εγώ πάντως βαρέθηκα.

"RED SPARROW" : Ο ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ (;)

Ο επί πολλά χρόνια βιντεοκλιπάς Francis Lawrence γυρίζει το 2018 το "Red Sparrow", μια καθαρά κατασκοπική ταινία, είδος το οποίο φθίνει για ευνόητους λόγους στις μέρες μας, με την πολύ σέξι Τζένιφερ Λόρενς ως βασική ατραξιόν, αφού οι συχνά γυμνές εμφανίσεις της θα ενθουσιάσουν πολλούς...
Στη σύγχρονη εποχή, μας λέει η ταινία, ο ψυχρός πόλεμος συνεχίζεται κανονικότατα και στη φριχτή Ρωσία τίποτα σχεδόν δεν έχει αλλάξει από την εποχή του ¨Σιδηρού Παραπετάσματος῾῾, μας ξαναλέει. Έτσι μια όμορφη ρωσίδα επιλέγεται (με ίντριγκες και εκβιασμούς, όχι ότι το ήθελε) για να εκπαιδευτεί σκληρά (όλα είναι σκληρά εκεί) σε ένα ειδικό σώμα κατασκοπων που ως όπλο για να αποσπάσουν μυστικά από τους εχθρούς χρησιμοποιούν το σώμα και τη σεξουαλικότητά τους. Πρώτος στόχος της ένας πράκτορας της ΣΙΑ... κι από εκεί και πέρα το σενάριο θα γίνεται όλο και πιο πολύπλοκο.
Τυπικό κατασκοπευτικο φιλμ, καλογυρισμένο, εξαιρετικά σκληρό και βίαιο (και σε ψυχολογικό επίπεδο), ακατάλληλο για ανηλίκους λόγω τολμηρών ερωτικών σκηνών και πολύπλοκο ως ιστορία. Ωραία λοιπόν, θα το δείτε με ενδιαφέρον και θα θαυμάσετε τα κάλλη της Τζένιφερ, η οποία, παρεπιπτιπτόντως, περνά κυριολεκτικά τα πάνδεινα, τραυματίζεται, βασανίζεται, εκβιάζεται και άλλα πολλά... όμως είναι από ατσάλι! Αλλά, διάβολε, τόσο προπαγανδιστικό, φιλοδυτικό και αντιρωσικό φιλμ, δεν γυριζόταν ούτε την αληθινή ψυχροπολεμική εποχή. Όλοι οι ρώσοι πράκτορες είναι σκληροί, απάνθρωποι, κτήνη, το ρωσικό κλίμα θυμίζει απόλυτα σταλινισμό, σα να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε, ενώ, αντίθετα, οι αμερικανοί πράκτορες είναι πιο ανθρώπινοι, συναισθηματικοί, ακόμα και ρομαντικοί... Πιο σχηματική ῾῾Καλοί ενατνίον Κακών῾῾ ταινία δεν έχω δει τα τελευταία χρόνια. Γι᾽αυτό, για να λειτουργήσει όλο αυτό, έπρεπε να επινοηθεί αυτό που λέγεται στην αρχή: ῾῾Ο ψυχρός πόλεμος συνεχίζεται και σήμερα῾῾. Τι να πω; Τελικά τόσο, μα τόσο άσπρο ῏μαύρο, δίχως ενδιάμεσες αοχρώσεις, με ενόχλησε πραγματικά.

Ο ΓΟΥΝΤΙ ΓΚΑΘΡΙ ῾῾ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΞΑ῾῾

Θεωρώ τον μάλλον ξεχασμένο σήμερα Hal Ashby (1929 -1988) από τους σημαντικότερους αμερικανούς σκηνοθέτες των 70ς. Το 1976 γυρίζει το ῾῾Γεννημένος για τη Δόξα῾῾("Bound for Glory"), μια απο τις καλές ταινίες του. Πρόκειται για ένα φιλμ πάνω στα χρόνια της νεότητας του μεγάλου Woody Guthrie, πριν ακόμα γίνει ευρύτερα γνωστός ή, μάλλον, τότε που σιγά - σιγα αρχίζει να γίνεται. Κι αν δεν ξέρετε το Γούντι Γκάθρι, είναι ο μεγαλύτερος ίσως φολκ τραγουδοποιός της Αμερικής, συνθέτης τραγουδιών διαμαρτυρίας και η βασικότερη επιρροή του Μπομπ Ντίλαν. Όσο για τον Ντέιβιντ Καραντάιν, είναι πολύ καλός στον κύριο  ρόλο.
Η ταινία ξεκινά στα 30ς, όταν ο πάμφτωχος Γούντι προσπαθεί να θρέψει τη γυναίκα και τα δύο παιδιά του σε μία ανεμοδαρμένη, σκονισμένη, φτωχή πόλη στα βάθη των ΗΠΑ, που εγκαταλείπεται από τους κατοίκους της, αφού δεν μπορούν να ζήσουν πια εκεί. Κάποια στιγμή θα πάρει την κιθάρα του, θα παρατήσει την οικογένεια και θα φύγει με ωτοστόπ ή ως λαθεριπβάτης σε τρένα για τη μακρινή Καλιφόρνια, που για χιλιάδες αμερικανούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αποτελεί έναν φανταστικό παράδεισο. Φτάνοντας όμως εκεί θα διαπιστώσει, όπως και οι άλλοι μετανάστες, ότι μόνο παράδεισος δεν είναι, αφού οι συνθήκες ζωής είναι εφιαλτικές και όσοι καταφέρνουν να φτάσουν πέφτουν θύματα φριχτής εκμετάλλευσηας από τους μεγαλοκτηματίες. Εκεί βαθμιαία θα πολιτικοποιηθεί έντονα, αλλά και θα αρχίσει να γίνεται γνωστός με τα αιχμηρά τραγούδια του, ενώ θα ξανασμίξει με την οικογένειά του. Όμως...
Πολύ καλή ταινία, που δείχνει το φριχτό πρόσωπο της Αμερικής, χτισμένης πάνω σε ακραία ανισότητα και εκμετάλλευση των πάμφτωχων μαζών, μιας Αμερικής σκληρής, βάρβαρη θα έλεγα, όπου κάθε προοδευτική φωνή καταπνίγεται με κάθε τρόπο. Το φιλμ είναι παραδόξως έντονα πολιτικοποιημένο για αμερικάνικο, με μια καθαρά αριστερή οπτική (Άσμπι και 70ς γαρ) και θα εκπλήξει πολλούς. Αγώνες για δημιουργία συνδικαλισμού, άγρια καταστολή, φτώχεια και άλλα πολλά, καθώς και εικόνες που θυμίζουν έντονα το σημερινό μεταναστευτικό πρόβλημα (ναι, στα 30ς, μετά την κρίση του 1929, οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν τα ίδια τεράστια προβλήματα με την εσωτερική μετανάστευση, όταν, όπως είπαμε, η Καλιφόρνια φάνταζε ως (απατηλός) παράδεισος για τις εξαθλιωμένες μάζες). Ταυτόχρονα ο Άσμπι σχεδιάζει το πορτρέτο του μουσικού: Ένας άνθρωπος παθιασμένος, δοσμένος απόλυτα στο σκοπό και την τέχνη του (γι᾽αυτόν τέχνη και σκοπός ταυτίζονται), ασυμβίβαστος, αλλά και καλόκαρδος, γεμάτος αγάπη για τους άλλους. Αλλά, συγχρόνως, και άστατος, κλασική περίπτωση καλλιτέχνη που δεν κάνει για οικογενειακή ζωή και ασφυκτιά στα πλαίσιά της. Αυτό που δίνει στο κοινό δεν μπορεί να το δώσει στους δικούς του ανθρώπους. Έτσι το θέμα της σύγκρουσης καλλιτεχνικής δημιουργίας και καθημερινότητας είναι ένας δεύτερος άξονας του φιλμ.
Αν δεν την έχετε δει ψάξτε την. Κυρίως θα εκπλαγείτε για το τι γυριζόταν στα 60ς και 70ς στην τότε Αμερική, που σήμερα δείχνει τον χειρότερο εαυτό της με τους διάφορους Τραμπ και τους χολιγουντιανούς, δίχως οράματα λογιστές.

"THE WEB": ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ Ή ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ;

Το 1947 ο Michael Gordon (1909-1993), ένας από τους πολλούς άγνωστους αμερικανούς σκηνοθέτες, γυρίζει το "The Web", ένα τυπικό φιλμ νουάρ με τον Έντμοντ Ο᾽Μπράιαν, την σύντομης καριέρας Ella Raines και τον Βίνσεντ Πράις, πριν ο τελευταίος καθιερωθεί ως άρχοντας του τρόμου, όπως τον ξέρουμε.
Ένας νεαρός δικηγόρος προσλαμβάνεται από πλούσιο επιχειρηματία ουσιαστικά όχι ως δικηγόρος, αλλά ως σωματοφύλακας. Ο νεαρός θα δεχτεί, κυρίως για τα μάτια της όμορφης γραμματέα του πλούσιου. Το πρώτο όμως κιόλας βράδι θα σκοτώσει έναν άνθρωπο που μόλις έχει αποφυλακιστεί και απειλεί τη ζωή του επιχειρηματία και... θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια απίθανη πλεκτάνη.
Τυπικό ασπρόμαυρο νουάρ, το είπαμε, με τους σατανικούς κακούς, τον σκληρό, αλλά τίμιο ήρωα, την όμορφη κοπέλα, τις κοφτερές ατάκες (κυρίως στο πρώτο μέρος) και τις απαραίτητες φυσικά ανατροπές προς το τέλος. Ωστοσο δεν το βρίσκω από τα πολύ σπουδαία (παρά το ότι είναι καλογυρισμένο) κυρίως λόγω σεναριακών αφελειών (το σχέδιο του ῾῾κακού῾῾είναι κάπως απίθανο και καθόλου σίγουρο, η τελική σεκάνς που οδηγεί στη λύση δεν μου φάνηκε καθόλου πειστική κλπ.). Δεν μπορώ να σας εξηγήσω λεπτομερέστερα, αφού υπάρχει κίνδυνος για απαράδεκτο σπόιλερ. Παρ᾽όλα αυτά - ή μάλλον έχοντας από την αρχή όλα αυτά υπ᾽όψη - νομίζω ότι παρακολουθείται πολύ ευχάριστα, κυρίως από τους φίλους των νουάρ και ότι καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.

"ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ῾῾: ΕΝΑΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Τι θα κάνατε ως μητέρα αν ο γιος σας ήταν η ενσάρκωση του κακού; Φανταστείτε λοιπόν κάτι σαν τη γνωστή ῾Προφητεία῾, μεταφερμένη όμως ως δράμα σε απόλυτα ρεαλιστικό κλίμα, στην καθημερινότητα, δίχως ίχνος μεταφυσικής, και θα έχετε το ῾῾Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν῾῾της καλής Lynne Ramsay του 2011, με μια εξαιρετική, όπως πάντα, Τίλντα Σουίντον στο βασικό ρόλο.
Ένα ευτυχισμένο ζευγάρι κάνει το πρώτο του παιδί, ένα αγόρι. Από την αρχή φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά μ᾽αυτό και, όσο μεγαλώνει, μοιάζει να είναι πλημμυρισμένο από μια αβάστακτη κακία, που στρέφεται κυρίως ενάντια στη μητέρα του.  Σύντομα η ζωή της θα γίνει κόλαση...
Το φιλμ είναι εντυπωσιακά γυρισμένο με διαρκή μπρος - πίσω στο χρόνο. Η ιστορία ξετυλίγεται αργά, τα κομμάτια στο παζλ ενώνονται σιγά - σιγά για να σχηματίσουν ολόκληρη την εικόνα ενός αληθινού εφιάλτη, που ξέρουμε από την πρώτη στιγμή οτι έχει συμβεί, δεν ξέρουμε όμως τι ακριβώς είναι. Οι θεατές νοιώθουν από την αρχή άβολα, νοιώθουν το σφίξιμο, το αδιέξοδο, τη φρίκη.
Θα ξαναπώ ότι η ταινία είναι εντυπωσιακή. Σκηνοθεσία, τρόπος αφήγησης, ηθοποιίες, όλα συμβάλλουν σ᾽αυτό. Ωστόσο, μια που πρόκειται για ένα ρεαλιστικό δράμα, δεν παύει να αφορά μια εντελώς ακραία, μεμονωμένη περίπτωση, δίχως προεκτάσεις. Πάντως προσωπικά την είδα δύσκολα λόγω ακριβώς αυτού του αγχωτικού και επίτηδες δυσάρεστου στοιχείου που τη διαπερνά από την αρχή ως το τέλος και, τελικά, μου άφησε μια άσχημη γεύση. Μπορεί πάντως να πει κανείς ότι αυτό ακριβώς αποδεικνύει την αποτελεσματικότητά του.

῾῾ἙΞΟΔΟΣ: ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ῾῾ : ΒΙΒΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

Ο Ridley Scott  ήταν πάντα ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο. Μάλλον προς το χειρότερο βρίσκεται στα 2014, όταν γυρίζει το βιβλικό "Exodus: Gods and Kings". Για μια ακόμα φορά στην οθόνη η ιστορία του Μωυσή, που καταφέρνει - με τη βοήθεια του θεού βεβαίως - να βγάλει τους σκλάβους εβραίους από την Αίγυπτο και να τους οδηγήσει στην πολυπόθητη Γη της Επαγγελίας (Χαναάν). Και βέβαια, επιστρατεύουμε και τον Κρίστιαν Μπέιλ να κάνει το Μωυσή, αλλά και τους Τορτούρο, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Σιγκούρνι Γουίβερ κ.ά. σε δεύτερους, αθέατους μερικές φορές, ρόλους.
Η ιστορία είναι γνωστή και βαριέμαι να την ξαναπώ. Όσο για την ταινία... και κλισέ άφθονα έχει, και δράση και κάποιες μάχες για να μη βαριόμαστε, και σύγκρουση αδελφικών φίλων για να συγκινηθούμε (του Μωυσή και του Φαραώ, με τον οποίον έχουν μεγαλώσει μαζί και κάποτε ήταν σαν αδέλφια) και εφέ και θέαμα και το επικό ύφος του Σκοτ που εδώ δεν τα καταφέρνεια να είναι υποβλητικό)... κι ένα περίεργο θεό, ο οποίος, εκτός από εκδικητικός και όχι ό,τι καλύτερο τέλος πάντων, εμφανίζεται στο Μωυσή ώς... μικρὀ παιδί, το οποίο φυσικά του μιλά ως κακός μεγάλος. Η σκηνοθεσία είναι μερικές φορές εντυπωσιακή, όχι όμως και ατμοσφαιρική, ο Μωυσής τα κάνει όλα και συμφέρει τόσο ως ηγέτης όσο και ως ταπεινός οικογενειάρχης, οι πληγές του φαραώ πέφτουν αλύπητα επί δικαίων και αδίκων και χέστηκε γι᾽αυτό καλός θεούλης, η θάλασσα βεβαίως ανοίγει στο τέλος... όλα καλά για τον περιούσιο λαό και στα τέτοια μας όλοι οι άλλοι αθώοι.
Δείτε το μονο για το θέαμα, που κι αυτό πάντως δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Ίσως κάποιο ενδιαφέρον να έχει η παρουσίαση του θεού ως... φανατικού, που κάποια στιγμή ωρύεται κιόλας και απαιτεί δράση, πόλεμο. Και, επίσης, η παρουσίασή του όχι ως οικουμενικού θεού, αλλά καθαρά ως θεού των εβραίων, που νοιάζεται μόνο γι᾽αυτούς (με κάθε τίμημα) και καθόλου για την ανθρωπότητα εν γένει. Ως ενός καθαρά τοπικού θεού δηλαδή. Σα να λέμε κάθε λαός έχει τον δικό του θεό που τον προστατεύει κι όποιος είναι πιο κοτσονάτος κερδίζει. Μάλιστα.
ΥΓ: Ουδέποτε κατάλαβα τι σχέση έχουν η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, που είναι δύο αντίθετα με κάθε φιλοσοφική έννοια βιβλία, και γιατί τα θεωρούν αμφότερα δικά τους και εξ ίσου ῾῾θεόπνευστα῾῾οι χριστιανοί...

"THE CALL": SERIAL KILLERS ΚΑΙ ΣΑΣΠΕΝΣ

Το φιλμ "The Call" είναι ένα θρίλερ που γύρισε το 2013 ο Brad Anderson με βασική πρωταγωνίσυτρια τη Χάλι Μπέρι .
Η οποία είναι αστυνομικός, απ᾽αυτούς που δουλεύουν στο 911 (το δικό μας 100), δέχονται κάθε λογής κατεπείγουσες κλήσεις και συχνά καλούνται να διαχειριστούν τηλεφωνικά πραγματικά ακραίες καταστάσεις. Όπως μια κοπέλα που έντρομη λέει ότι κάποιος έχει μπει στο σπίτι της. Από λάθος της αστυνομικού ο άντρας βρίσκει την κοπέλα, την απαγάγει και, λίγες μέρες μετά, βρίσκεται το πτώμα της. Το σοκ της ηρωίδας είναι τεράστιο, αφού θεωρεί υπεύθυνο τον εαυτό της. Αλλάζει θέση στο Σώμα, αλλά, μήνες μετά, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα παρόμοιο τηλεφώνημα και μια παρόμοια κατάσταση. Πώς θα τη διαχειριστεί αυτή τη φορά;
Θρίλερ με διαρκές σασπένς, με έναν παρανοϊκό σίριαλ κίλερ και με πλοκή που στο μεγαλύτερο μέρος βασίζεται στη συνεχή εναλλαγή οδηγιών από το τηλέφωνο και γεγονότων ῾῾ἑκεί έξω῾῾, ὠσπου η ηρωίδα θα αποφασίσει να αναλάβει δράση η ίδια... Δεν είναι κακό ως φιλμ του είδους, αλλά παρόμοιο μοτίβο έχουμε ξαναδεί πολλές φορές σε πολλές παραλλαγές (από τη ῾῾Σιωπή των Αμνών῾῾ έως πλήθος άλλων). Η ώρα λοιπόν περνά καλά, αλλά είναι πλέον σύνηθες να προσθέσεις άλλον  έναν κατά συρροήν δολοφόνο στην ατέλειωτη πινακοθήκη του είδους. Τέλος ένα μείον στη συγκεκριμένη ταινία είναι το ότι βασίζεται σε αρκετές συμπτώσεις.