Ο "ΣΕΡΠΙΚΟ" ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑΣ

Όσο βλέπω παλιές του ταινίες, τόσο εκτιμώ περισσότερο τον Sidney Lumet (1924-2011). Τελικά τον θεωρώ έναν από τυς σημαντικότερους Αμερικανούς δημιουργούς (προφανώς δεν είμαι ο μόνος). Αφορμή για το σχόλιο είναι η θέαση μετά πολλά χρόνια του "Serpico" του 1973. Πρωταγωνιστής φυσικά ο εξαιρετικός Αλ Πατσίνο. Και μη ξεχνάτε και την πασίγνωστη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη που "διαπερνά" το φιλμ.

Η ιστορία είναι γνωστή : Ένας τίμιος αστυνομικός πιάνει γεμάτος όρεξη δουλειά σε ένα τμήμα της Νέας Υόρκης. Εκεί, προς μεγάλη του έκπληξη αρχικά και απογοήτευση εν τέλει, θα διαπιστώσει ότι όλοι σχεδόν είναι διεφθαρμένοι και "τα παίρνουν" με διάφορους τρόπους. Και όταν, παρά τα προβληματα που του δημιουργεί αυτή του η στάση, θα αρχίσει να τους καταγγέλλει σε όλο και ανώτερα κλιμάκια, θα αντιληφθεί ότι κι εκεί βασιλεύει η ίδια (και χειρότερη) διαφθορά αφού, ως γνωστόν, το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι.

Δυνατή, κλασική ταινία (που σήμερα πιθανότατα θα προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να απαγορεύσουν φασιστοειδή όπως ο Τραμπ), που εξετάζει το θέμα από πολλές πλευρές. Βλέπετε, δεν είναι μόνο η διαφθορά των πάντων γύρω του, δεν είναι τα κάθε λογής καψόνια στα οποία τον υποβάλλουν, αφού πάει να τους χαλάσει τις δουλειές. Είναι και η αυξανόμενη επίπτωση του σάπιου κλίματος στην ψυχολογία του ήρωα. Όταν η τιμιότητα και η καταγγελία της διαφθοράς θα του γίνει κάτι σαν εμμονή, η προσωπική του ζωή θα αρχίσει βαθμιαία να καταρρέει (οι σχέσεις με την κοπέλα του, η εν γένει συμπεριφορά του κλπ.) Οπότε εδώ έχουμε και μια εξαιρετικά οξυδερκή ματιά σε όλες τις πλευρές αυτού του πιθανότατα ακόμα πιο επίκαιρου στις μέρες μας προβλήματος. Βλέπετε, όταν η διαφθορά εισχωρήσει και διαβρώσει όλα τα κοινωνικά στρώματα, η κοινωνία ολόκληρη μοιραία θα βρεθεί υπό κατάρρευση.

 Το είπα και πιο πάνω : Δυνατή και κλασική. Και πόσο δυσάρεστα επίκαιρη με τη σύγχρονη δυσωδία που μας περιβάλλει...

"ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ" : ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

Θεωρώ τον Paolo Sorentino σημαντικό σύγχρονο δημιουργό - αν και άνισο. "Το Μεγαλείο" (La Grazia) του 2025, με τον μόνιμο σχεδόν πρωταγωνιστή του Τόνι Σερβίλιο, είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, όχι όμως - κατά τη γνώμη μου - από τις πολύ καλές του.

Ο πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας εξασκεί με άψογο - πλην όμως παντελώς ρουτινιάρικο τρόπο - τα καθήκοντά του, βοηθούμενος από την κόρη του. Κατά βάθος όμως είναι ένας μοναχικός χήρος, που του λείπει αφόρητα η γυναίκα του. Τι θα γίνει αν βρεθεί σε ένα πραγματικό δίλημμα σε σχέση με μια αμφιλεγόμενη υπόθεση, όταν θα πρέπει να πάρει άμεσα θέση υπογράφοντας ή μη;

 Χαμηλότονο, μελαγχολικό φιλμ, διαθέτει ενδιαφέροντα προβληματισμό και σε μερικές στιγμές γίνεται συγκινητικό, πλην όμως μάλλον με κούρασε συνολικά. Καταλαβαίνω απόλυτα τη λογική της κριτικής των "ίσων αποστάσεων", της καλής σχέσης με όλους, της αποφυγής λήψης ξεκάθαρης θέσης σε ένα πρόβλημα. Αυτά όμως μπορούν να εντοπιστούν και να αναλυθούν σε κάθε άνθρωπο που κατέχει εξουσία, έστω και αν αυτό συμβαίνει στα πλαίσια ενός μικρόκοσμου. Αναρωτήθηκα λοιπόν γιατί ο ήρωας θα πρέπει να βρίσκεται τόσο ψηλά, να είναι ο ένας και μοναδικός, ο πρόεδρος μιας μεγάλης χώρας; Οι ίδιες απορίες ισχύουν και για τα άλλα θέματα που θίγονται : Η κούραση που προκαλούν τα γηρατειά, η σταδιακή απόσυρση από τα εγκόσμια, η αναπόφευκτη μελαγχολία και η νοσταλγία παλιότερων, πιο ξένοιαστων εποχών κλπ. Και αυτά όλα συμβαίνουν στους περισσότερους ανθρώπους.

Ίσως η υψηλή θέση του ήρωα να επιλέχτηκε με σκοπό να εξετάσει και άλλο ένα θέμα: Την μοναχικότητα της κορυφής. Αν είσαι ο ένας και μοναδικός και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω σου, πολύ απλά χάνεις την καθημερινότητα και, τελικά, την ελευθερία σου. ΟΚ. Από την άλλη, ο υφέρπων σουρεαλισμός του Sorentino εδώ εμφανίζεται με την παρουσία του απίστευτου... ρέγγε πάπα, που κυκλοφορεί με μηχανάκι. Κι αυτό το διασκεδαστικό στοιχείο όμως μου φάνηκε ότι δεν δένει με την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας. 

Δεν το θεωρώ κακό φιλμ, κάθε άλλο. Απλώς όχι από τις καλύτερες ενός σκηνοθέτη που παρακολουθώ. 

ΑΓΑΘΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΣΤΟ "ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ 8ης ΛΕΩΦΟΡΟΥ"

Το 1987 ο όχι ιδιαίτερα σημαντικός - ως σκηνοθέτης τουλάχιστον - Matthew Robbins γυρίζει το "*batteries not included" (στην Ελλάδα "Το Θαύμα της 8ης Λεωφόρου") με την Τζέσικα Τάντυ και τον Χιουμ Κρόνιν ως ηλικιωμένους πρωταγωνιστές. Βεβαίως η παραγωγή είναι του Spielberg, κι αυτό φαίνεται καθώς το πνεύμα του διαποτίζει το φιλμ.

 Παλιά πολυκατοικία, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, απειλείται με κατεδάφιση από αδίστακτο επιχειρηματία, ο οποίος "αναβαθμίζει" όλη τη γειτονιά και ο οποίος βοηθείται από συμμορία νεαρών, που κάνουν τη "βρώμικη δουλειά". Οι κάτοικοι πασχίζουν να αντισταθούν, αλλά μάταια. Το θαύμα θα συντελεστεί όταν ξαφνικά θα λάβουν βοήθεια από μικροσκοπικούς, μηχανικούς... εξωγήινους.

Ταινία φαντασίας με χιούμορ και υπερβάλλουσα ίσως γλυκύτητα, εστιάζει στις προσωπικές περιπτώσεις των ενοίκων και κυρίως στο ηλικιωμένο ζεύγος που προαναφέραμε. Σημειωτέον ότι η σύζυγος πάσχει από άνοια, γεγονός που εδώ αντιμετωπίζεται μάλλον χιουμοριστικά, αλλά και με περισσή συμπάθεια. Όσο για το "πνεύμα του Spielberg" που προανέφερα... ε, συμπαθείς πρωταγωνιστές όλων των ηλικιών, προσήλωση στις "διαχρονικές" παλιές, καλές αξίες κόντρα στο χρήμα και την στυγνή και δίχως συναισθήματα εκμετάλλευση, καλοί εξωγήινοι κλπ.

Παρά τις αφέλειές της και το λίγο "από μηχανής θεό" ύφος της βλέπεται ευχάριστα ως κάτι γλυκό και νοσταλγικό. Ευχάριστα είπα, όχι τίποτα παραπάνω. 

"WILD THINGS 2"; ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΑΠ' ΕΞΩ

Το "Wild Things" ήταν ένα ερωτικό θρίλερ του 1998 με κάμποσες ανατροπές και σέξι πρωταγωνιστές. Δεν ήταν αριστούργημα (προφανώς), αλλά αν μη τι άλλο βλεπόταν ευχάριστα. Να μη χάσουμε την ευκαιρία λοιπόν, το 2004 ο κακός σκηνοθέτης (κρίνοντας από τις πολύ χαμηλές βαθμολογίες όλων των ταινιών του) Jack Perez γυρίζει ένα ανεκδιήγητο φιλμ με τον πολύ πρωτότυπο τίτλο "Wild Things 2". (Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο Perez έχει γυρίσει μια συμπαθητική μαύρη κωμωδία το 2011).

Λύκειο, δύο κοπέλες που μισούνται θανάσιμα (μια "καλή" και μια "κακή"), ένας φόνος... και γύρω στις 100 ανατροπές κάθε 5λεπτο με (γελοίο) αποκορύφωμα την τελευταία.

Παντελώς αναληθοφανείς καταστάσεις, παντελώς απίθανες οι ανατροπές για τις ανατροπές, αστείο σενάριο, μέτριες ηθοποιίες... δεν έχω να πω κάτι καλό. Δεν το συνιστώ ούτε καν για διασκέδαση με πίτσες, μπίρες και ό,τι άλλο... Τελικά, είναι πολλές οι δεκαετίες που τα νο 2, τα πρί(ξ)κουελ και τα λοιπά μαστίζουν αλύπητα το αμερικάνικο σινεμά... 

 

"PILLION": ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Το "Pillion" (2025) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Harry Lighton. Πρωταγωνιστούν ο Alexander Skarsgard και ο Harry Melling, που κλέβει την παράσταση.

Πρόκειται για ένα gay φιλμ, που εστιάζει στην παράδοξη σχέση των δύο πρωταγωνιστών. Ο εσωστρεφής, ντροπαλός ομοφυλόφιλος Κόλιν στα 30 του ζει ακόμα με τους γονείς του, οι οποίοι αποδέχονται πλήρως την ομοφυλοφιλία του, κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει και είναι μόνος. Αποτελεί μεγάλη έκπληξη όταν ο αρρενωπός, μηχανόβιος, "τέλειος" Ρέι τον διαλέγει για ερωτικό του σύντροφο. Όχι όμως όπως φαντάζεστε. Η σχέση τους είναι σχέση αφέντη - δούλου, καθώς βασικό στοιχείο της είναι η ταπείνωση του Κόλιν με κάθε τρόπο. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο "σκλάβος" το απολαμβάνει απόλυτα για πρώτη φορά στη ζωή του...

Ταινία με αρκετές τολμηρές ερωτικές σκηνές, παρακολουθεί την αργή, σταδιακή αλλαγή του "υποχείριου", που με τον χαρακτηριστικό "δειλό", διστακτικό του τρόπο αρχίζει να απαιτεί μια καλύτερη μεταχείριση. Αλληγορικά βλέποντάς το, πρόκειται για την ήσυχη, σιωπηλή σχεδόν "επανάσταση" (ή ενηλικίωση) ενός ανθρώπου που μέχρι τώρα δεν διεκδικούσε τίποτα, την "βελούδινη"απαίτησή του για ισονομία.

Η ταινία διαθέτει και χιούμορ και, παρά τις "άγριες" σκηνές, είναι κατά βάθος τρυφερή. Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, καθώς η περίπτωση που καταγράφει είναι εντελώς σπάνια και προσωπική κι έτσι ήταν πολύ δύσκολο να ταυτιστώ με έναν - ευαίσθητο σίγουρα - άνθρωπο που με χαρά αποδέχεται την καταπίεσή του. Πάντως είναι πρωτότυπη και έχει το ενδιαφέρον της.

"Ο ΗΛΙΟΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ" ΚΑΙ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΑΦΕΛΕΙΑ

Ο άγνωστος (και απ' ό,τι καταλαβαίνω μετριότατος) Ιταλός σκηνοθέτης Giorgio Stegani (1928-2020) γύρισε λίγες ταινίες στις δεκαετίες '60 και '70, από τις κριτικές όχι ιδιαίτερα σπουδαίες. Το 1971 γυρίζει το "Il Sole nella Pelle" ("Ο Ήλιος στο Δέρμα" είναι η μετάφραση, αν και μάλλον δεν βγήκε ποτέ στις ελληνικές οθόνες), με την 16χρονη τότε Ορνέλα Μούτι και τον Αλέσιο Οράνο.

Μία μαθήτρια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ερωτεύεται παράφορα νεαρό περιπλανώμενο χίπη. Φυσικά οι γονείς έχουν αντιρρήσεις, το ζεύγος δραπετεύει με το γιοτ της οικογένειας, πλην όμως ναυαγούν σε έρημο νησί και ζουν το έρωτά τους. Κάποια στιγμή θα "διασωθούν" (μάλλον παρά τη θέλησή τους) από τον στρατό (!) που τους ψάχνει, αλλά...

Δεν νομίζω ότι το φιλμ αντέχει κριτικής. Η αφέλεια και η προχειρότητα (σεναριακή και σκηνοθετική) δεν περιγράφονται. Κακοχωνεμένα χίπικα μηνύματα (τότε οι χίπις ήταν ακόμα της μόδας), ατάκες περί αγνής φύσης, αφόρητα κλισέ (θυμίζει ελληνικά δράματα της εποχής), χαρακτήρες - καρικατούρες, μια απόλυτα γελοία διαπίστωση μετά τη "σωτηρία" κλπ. κλπ. Λίγο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, λίγο προάγγελος της "Γαλάζιας Λίμνης", που γυρίστηκε αρκετά χρόνια μετά και... θα το ξαναπώ, απόλυτη αφέλεια. Τι μένει ; Μόνο η πανέμορφη και σέξι Ορνέλα Μούτι, συχνά σε "τολμηρές" εμφανίσεις, για να χαζέψει κανείς. Αξίζει νομίζω, μια που πιστεύω ότι πρόκειται για μια από τις ομορφότερες γυναίκες που πέρασαν ποτέ από την οθόνη. Αν αυτό είναι λόγος να το δείτε, κάντε το. Δεν υπάρχει κανένας άλλος. Το πολύ - πολύ να γελάσετε σε αρκετές στιγμές (ακούσια των δημιουργών της βεβαίως).

ΥΓ: Διασκέδασα πολύ όταν έψαχναν τους ερωτευμένους. Ελικόπτερα, πολεμικά πλοία... Μόνο τον 6ο Στόλο δεν είχαν είχαν στείλει...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΑΣΠΕΝΣ ΣΤΟΝ "ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑ"

Το 2005 ο σημαντικός Βραζιλιάνος δημιουργός Kleber Medonca Filho γυρίζει τον "Μυστικό Πράκτορα" (O Agente Secreto) με τον Wagner Moura στον βασικό ρόλο. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ, που έχει σίγουρα εξασφαλίσει τη θέση του στα 10 καλύτερα φιλμ που είδα μέσα στο 2026.

Το 1977 η χώρα βιώνει μια στυγνή δικτατορία. Ένας άντρας οδηγεί μόνος και φτάνει στην πόλη του προορισμού του. Φιλοξενείται από μια παράξενη ηλικιωμένη κυρία που μοιάζει να φιλοξενεί κι άλλους. Κάποια στιγμή θα καταλάβουμε το πώς και το γιατί και θα διαπιστώσουμε ότι όλα συνδέονται με την ασφυκτική πολιτική κατάσταση στη χώρα.

Εξαιρετικό κλίμα 70ς, αγωνία για το πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα, χιούμορ και σουρεαλισμός εκεί που χρειάζονται (βλέπε "Τριχωτό Πόδι"), αλλά και σκληρές, στα όρια του σπλάτερ, σκηνές, απίστευτη "πινακοθήκη" φοβερών τύπων ("καλών" και "κακών"), καταγραφή της απόλυτης κοινωνικής διαφθοράς, σασπένς που κορυφώνεται προς το τέλος, η ταινία είναι ένας πολύ επιτυχημένος, κατά τη γνώμη μου, συνδυασμός πολιτικού φιλμ και θρίλερ. Μου άρεσε πολύ ο πλάγιος τρόπος που δείχνεται η καταπίεση και το αγχωτικό και βαρύ κλίμα της εποχής, δίχως άμεσα να δείχνονται εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακές κλπ. κλπ. 

Από την πρώτη κιόλας σκηνή, με το πτώμα στο βενζινάδικο και τη συνάντηση του ήρωα με τους δύο μπάτσους, το κλίμα έχει καταγραφεί τέλεια. Οι μπάτσοι δεν συλλαμβάνουν, δεν χτυπούν, είναι όμως τόσο καταπιεστική η παρουσία και η συμπεριφορά τους, που νοιώθεις την ασφυξία, την ανησυχητική ατμόσφαιρα και το βάρος που πιέζει τα πάντα. Και η ιστορία συνεχίζεται...

Το ξαναλέω. Από τώρα έχει κερδίσει τη θέση της στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ"

Το 1985 ο Richard Marquand (1937-1987) - είναι αυτός που είχε κάνει τον 3ο από τους πρώτους, κλασικούς "Πολέμους των Άστρων" - γυρίζει το "Jagged Edge" ("Στην Άκρη του Νήματος" στην Ελλάδα), με τους Γκλεν Κλόουζ, Τζεφ Μπρίτζες και Πίτερ Κογιότ στους βασικούς ρόλους.

Μια πλούσια γυναίκα βρίσκεται άγρια μαχαιρωμένη στην παραθαλάσσια βίλα της. Πρώτος ύποπτος ο σύζυγός της, ο οποίος, αν και απο ταπεινή καταγωγή, διοικεί  επιτυχώς την κερδοφόρα εταιρία της συζύγου του. Μια εξαιρετική δικηγόρος, που έχει παραιτηθεί λόγω ενός ταυματικού γι' αυτήν δικαστικού λάθους του παρελθόντος, πείθεται τελικά να υπερασπιστεί τον κατηγορούμενο, παρά τα εναντίον του στοιχεία.

Συνδυασμός αστυνομικού θρίλερ και δικαστικού δράματος, με αρκετό σασπένς και ανατροπές, βλέπεται νομίζω ευχάριστα αν θέλετε να περάσετε μια "ανώδυνη" βραδιά. Σίγουρα δεν θα βαρεθείτε. Το φιλμ σχολιάζει πλαγίως και το δικαστικό σύστημα - δίχως βεβαίως η καταγγελτική του πλευρά να είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Θα το χαρακτήριζα αρκετά χιτσκοκικό και, βλέποντάς το, θα καταλάβετε το γιατί. Πάντως προσωπικά το είδα ευχάριστα, δίχως να το θεωρώ και κατι φοβερό.

"THE ASSASSIN" Ή ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

Το 1990 ο Luc Besson γυρίζει το "Nikita", μια από τις πλέον επιτυχημένες ταινίες του. 3 χρόνια μετά, το 1993, οι Αμερικάνοι κάνουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά : Ένα ριμέικ στα αγγλικά (φαίνεται ότι όταν η ταινία μιλά "ξένα" παθαίνουν διάφορες αλλεργίες). Έτσι ο έμπειρος John Badham γυρίζει το "Point of no Return" (είναι γνωστό και ως "The Assassin", ενώ στην Ελλάδα παίχτηκε ως "Κωδικό όνομα: Νίνα"). Βασική πρωταγωνίστρια η Μπρίτζετ Φόντα, που τότε ήταν στις δόξες της, και μαζί της ένα εντυπωσιακό καστ με τον Γκάμπριελ Μπερν, την Αν Μπάνκροφτ και τον Χάρβεϊ Καϊτέλ.

Αν έχετε δει το φιλμ του Besson ξέρετε την ιστορία : Μια βίαιη κοπέλα, αληθινό αγρίμι, καταδικάζεται σε θάνατο μετά από μια αιματηρή ληστεία σε μικρό μαγαζί. Ένας μυστικός αστυνομικός της προτείνει να της χαρίσει τη ζωή αν εργαστεί γι' αυτόν, σκοτώνοντας τους στόχους που θα της υποδειχτούν. Από εκεί και πέρα αρχίζει η δράση.

Δεν είναι καμιά μεγάλη ταινία, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των χολιγουντιανών ριμέικ άλλωστε. Βίαιη δράση, σασπένς, δύο παράλληλοι έρωτες (ο ένας ανεκπλήρωτος) και διάφορα άλλα. Είναι επίσης διασκεδαστικό να παρακολουθείς τη σταδιακή μεταμόρφωση του αγριμιού σε όμορφη, κομψή, καθώς πρέπει κοπέλα, για να μην προκαλεί υποψίες στον νέο της ρόλο - εδώ θυμίζει "Ωραία μου Κυρία"... Και, κερασάκι στην τούρτα, σκάει και μια φεμινιστική κατάληξη!

Το είδα ευχάριστα και, ιδιαίτερα αν δεν έχετε δει το "Νικίτα", θα το συνιστούσα για ένα απλώς ευχάριστο βράδυ. Πάντως αν πρέπει να διαλέξετε προτιμήστε την πρωτότυπη γαλλική βερσιόν. 

"THE CAVE"... ΚΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ ΕΚΕΙ...

Κάπου στην κομμουνιστική τότε Ρουμανία μια εξερευνητική αποστολή ανακαλύπτει μια τεράστια σπηλιά κάτω από μια παλιά εκκλησία, κατεβαίνει και... παγιδεύεται για πάντα εκεί. Στη σύγχρονη εποχή τώρα μια άλλη αποστολή επιχειρεί να εξερευνήσει το τεράστιο σύμπλεγμα σπηλαίων που κρύβεται εκεί κάτω. Δεν μπορεί να φανταστεί όμως το μπορεί να τους περιμένει εκεί...

Αυτά συμβαίνουν στην ταινία... σπηλαιολογικού τρόμου "The Cave", μοναδικό φιλμ του Bruce Hunt, που έχει συμμετάσχει στο team γνωστών ταινιών του φανταστικού όπως π.χ. το Matrix. Γυρίστηκε το 2005 και στο καστ περιλαμβάνεται και η Lena Headey.

Συνδυασμός περιπέτειας επιβίωσης και ταινίας τρόμου, διαθέτει αγχωτικό σενάριο, σχετικά γρήγορους ρυθμούς, αλλά και όλα τα κλισέ του είδους. ΟΚ, βλέπεται. Δεν θα συγκλονιστείτε, απλώς θα περάσετε ευχάριστα με πίτσες και ό,τι άλλο ένα βράδυ που έχετε όρεξη να δείτε μια περιπέτεια τρόμου.  

"SIRAT" : ΣΙΝΕΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Ο ιδιόρυθμος Γάλλος σκηνοθέτης Oliver Laxe γυρίζει το 2025 το "Sirat", ίσως την πιο πολυσυζητημένη ταινία του 2025/26. Έρημος, περιπλάνηση, rave party, απρόβλεπτες, σοκαριστικές καταστάσεις και πολύ καλός Sergi Lopez στον κύριο ρολο συνθέτουν ένα από τα πιο περίεργα φιλμ του τελευταίου καιρού, που άλλους έχει ενθουσιάσει σε βαθμό που να μιλούν για την πιο δυνατή ταινία των τελευταίων ετών και άλλους έχει απλώς γεννήσει ερωτηματικά.

Ένας μεσήλικας Ισπανός με τον μικρό γιο του, ψάχνει την κόρη του, που έχει εξαφανιστεί δίχως να επικοινωνήσει με κανέναν κάπου στη μαροκινη έρημο, ακολουθώντας ομάδες ravers. Μπαίνει στον κύκλο των (δυτικών) ravers, μαθαίνει ότι ένα rave πάρτι οργανώνεται ακόμα πιο βαθιά στην έρημο και ακολουθεί μια ομάδα που κινείται προς τα εκεί. Ό,τι ακολουθεί είναι απρόοπτο (και τραγικό).

Τι θέλει να πει ο δημιουργός σ' αυτή την πραγματικά μη κατατάξιμη ταινία; Ίσως μιλά για την παρακμή της Δύσης και την δυσοίωνη μοίρα κάποιων δυτικών που προσπαθούν να αντισταθούν σ' αυτή αναζητώντας ένα είδος πρωτογονισμού (ή κάθαρσης) σε αχανείς εκτάσεις εκτός "πολιτισμού" όπως τον αντιλαμβανόμαστε, σε μια δυνατή, "βάρβαρη" μουσική και σε μια συντροφικότητα άγνωστη στον δικό μας, καταναλωτικό κόσμο. Ίσως μιλά για το τέλος του κόσμου μας γενικότερα, αφού ένας 3ος παγκόσμιος έχει ξεκινήσει - δίχως να δίνονται διευκρινήσεις γι' αυτόν. Ίσως πάλι να μιλά για μεταφυσικές εμπειρίες που μόνο εκτος δυτικού πολιτισμού είναι δυνατό να βιωθούν. Ίσως...

Πολλά ίσως, καμιά βεβαιότητα. Σίγουρα πάντως προκειται για μια εντελώς πισιόδοξη ματιά στα όσα εφιαλτικά συμβαίνουν στον ταλαίπωρο πλανήτη σήμερα. Όλα αυτά δίνονται με υπνωτιστικό τρόπο - άγονα, αχανή τοπία, περιπλάνηση στο πουθενά κλπ. - και κάπως άγαρμπα θα έλεγα (ή δίχως τον παραμικρό σεβασμό σε κανόνες κινηματογραφικής αφήγησης ή σινεμά είδους) : Το φιλμ έχει στοιχεία road movie (στην έρημο), επιστημονικής φαντασίας και προς το τέλος αποκτά και καθαρά μεταφυσικά στοιχεία.

Προσωπικά το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, το συνιστώ στους απανταχού σινεφίλ αφού δεν μοιάζει με τίποτα που έχουμε δει, όπως είπα, αλλά δεν συγκλονίστηκα όπως πολλοί άλλοι. Δεν το θεωρώ "το γεγονός της χρονιάς". Ωστόσο, επαναλαμβάνω, το συνιστώ.

Ο ΕΞΑΙΡΕΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ Η "ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ"

Ο γνωστός και πολύ καλός χορογράφος, σκηνοθέτης και πολλά άλλα (χοροθέατρο ή πώς αλλιώς να χαρακτηρίσουμε την πρωτότυπη δουλειά του;) Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι παλιός φίλος της γνωστής ντοκιμαντερίστριας Εύας Στεφανή. Στα δύσκολα χρόνια του covid και των εγκλεισμών, το 2020, ο σκηνοθέτης ετοίμαζε την παράσταση "Εγκάρσιος Προσανατολισμός". Η Στεφανή βρισκόταν εκεί. Κινηματογραφούσε τις πρόβες και τα διαλείμματα, αλλά και την πορεία της επιτυχημένης αυτής δουλειάς στο εξωτερικό (Παρίσι, Βίλνιους κ.α.) τον επόμενο πλέον χρόνο. Έτσι προέκυψε "Η Καρδιά του Ταύρου" (2026), ένα ντοκιμαντέρ που μιλά για την τέχνη, τις δυσκολίες και τις αγωνίες της.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον με τον Δ.Π. είναι (για όσους το αγνοούν) ότι εκτός από σκηνοθέτης είναι και χορευτής, ζωγράφος (απόφοιτος της Καλών Τεχνών) και δημιουργός κόμικς (δημοσίευε στη Βαβέλ και αλλού). Στο φιλμ παρακολουθούμε, όπως είπαμε, τις πρόβες της παράστασης, συζητήσεις, υποδείξεις του Παπαϊωάννου / σκηνοθέτη προς τους χορευτές του, διαλείμματα, αλλά και απαντήσεις σε ερωτήσεις για το έργο του, τον τρόπο που δουλεύει κλπ. Και φυσικά μερικές εντυπωσιακές σκηνές από τη συγκεκριμένη παράσταση. Τα πάντα γίνονται χαλαρά, καθόλου στημένα - ή τουλάχιστον αυτή την αίσθηση αποπνέουν, και, αναμενόμενο, οι συζητήσεις "ξεστρατίζουν" σε προσωπικές εμπειρίες από διακοπές ή έρωτες, στην κατάσταση ανησυχίας λόγω της πανδημίας που επικρατούσε και άλλα πολλά. Και βλέπουμε και εικόνες από ένα από τα ποιητικά του κόμικς.

Για όσους ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο θέμα, είναι ένα καλό ντοκιμαντέρ. Άλλωστε η ευαισθησία της Στεφανή - και συχνά ο πειραματικός χαρακτήρας των έργων της - είναι γνωστά. Αν λοιπόν ενδιαφέρεστε για μια πιο εσωτερική ματιά στην "περίπτωση Παπαϊωάννου" συνίσταται.  

Η ΤΕΧΝΗ, Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο "HAMNET"

Μια από τις ταινίες που ξεχώρισαν το 2025 είναι το "Hamnet" της γνωστής μας Chloe Zhao (του "Nomadland" υπενθυμίζω). Ένα πυκνό (και βαρύ θα έλεγα) δράμα με την πολύ καλή Jessie Buckley και τον Πολ Μεσκάλ στους βασικούς ρόλους. Η ιστορία βασίζεται - μάλλον χαλαρά - στη ζωή του Σαίξπηρ.

Πριν ακόμα γίνει ο μεγάλος δραματουργός ο νεαρός Σαίξπηρ, δάσκαλος λατινικών τότε, ερωτεύεται στο επαρχιακό Στράφορντ Άπον Έιβον μια ανεξάρτητη για την εποχή κοπέλα που αρέσκεται να περνά τη μέρα της μόνη στο δάσος, ενώ υπάρχει η φήμη ότι η μητέρα της είναι μάγισσα. Το ζευγάρι θα παντρευτεί, θα παραμείνει ερωτευμένο, θα κάνει τρία παιδιά, αλλά εκείνος, κυνηγώντας το πάθος του για το θέατρο - στο οποίο σύντομα θα γνωρίσει επιτυχία - αναγκάζεται να ζει κυρίως στο Λονδίνο, ενώ εκείνη αρνείται να εγκαταλείψει τα δάση της. Το γεγονός αυτό δεν διαταράσσει τις σχέσεις τους, αυτό όμως θα συμβεί όταν θα βιώσουν μια τραγική απώλεια.

Δυνατό και πολυεπίπεδο δράμα, διαθέτει πλήθος από επί μέρους στοιχεία, που θεωρώ ότι συνενώνονται υποδειγματικά στο τελικό σύνολο : Αντιπαραθέτει τη ζωή στην πόλη μ' αυτήν της επαρχίας (στην αγκαλιά της φύσης δηλαδή), τα λογικά με τα παγανιστικά στοιχεία - κάπου υπάρχει και η μεταφυσική διάσταση - και ταυτόχρονα μιλά για το φαινόμενο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και το πάθος που αυτό μπορεί να εμπνεύσει. Αποτελεί συγχρόνως μια μελέτη της απώλειας και του πένθους και τις επιπτώσεις τους στις ζωές αυτών που μένουν πίσω. Κυρίως όμως μιλά για τις σχέσεις τέχνης και αληθινής ζωής, για την αλληλεπίδρασή τους: Η τέχνη μπορεί να κλείσει πληγές και να λυτρώσει τόσο τον δημιουργό όσο και τους αποδέκτες της, το κοινό. Επίσης, σε επίπεδο δημιουργίας πλέον, όσο και να είναι η τέχνη προϊόν φαντασίας (ενίοτε μάλιστα αφηγείται ιστορίες που ανήκουν εντελώς στο χώρο του φανταστικού), δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει - έστω και υποσυνείδητα - βιώματα του δημιουργού. 

Η τελική σκηνή στο θέατρο είναι πολύ δυνατή, όλη η ταινία είναι υποβλητική και ενίοτε καθηλωτική για μια από τις πολύ αξιόλογες ταινίες των τελευταίων ετών.

  

 

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ "HOUSE OF THE LONG SHADOWS"

Το 1983 η θρυλική βρετανική εταιρία ταινιών τρόμου των 50ς-70ς Hammer έχει πάψει πλέον να υφίσταται. Ωστόσο κάποιοι παραγωγοί (οι Globus και Golan συγκεκριμένα, γνωστοί τότε από πολλές επιτυχίες) αποφασίζουν να κάνουν ένα αφιέρωμα σ' αυτήν. Αναθέτουν λοιπόν στο b-movά (μπιμουβάς είναι η σωστή ελληνική λέξη) Pete Walker, με αρκετές μέτριες ταινίες στο ενεργητικό του, να γυρίσει το "House of the Long Shadows" (στην Ελλάδα παίχτηκε ως "Στη Σκιά του Εφιάλτη"). Σίγουρα ο βασικός λόγος για το εγχείρημα υπήρξε το ότι έφεραν για μια σπάνια φορά μαζί (νομίζω ότι είχε ξανασυμβεί) τα τρία ιερά τέρατα του τρόμου : Κρίστοφερ Λι, Βίνσεντ Πράις, Πίτερ Κάσινγκ! Και μαζί τους και ο Τζον Καραντάιν. Σίγουρα το γεγονός αυτό την κάνει αξιοθέατη, έστω και από περιέργεια.

Ένας επιτυχημένος αμερικανός συγγραφέας ( Desi Arnaz Jr.), αμφισβητεί αλαζονικά την αξία των κλασικών και βάζει στοίχημα με τον εκδότη του ότι μπορεί να γράψει ένα ολόκληρο μυθιστόρημα μέσα σε μία νύχτα. Φτάνει να είναι εντελώς απερίσπαστος και απομονωμένος. Ο εκδότης του παραχωρεί έναν απομονωμένο πύργο στην Ουαλία, που έχει τη φήμη ότι είναι στοιχειωμένος. Αψηφώντας τις φήμες, εκείνος φτάνει εκεί και πέφτει με τα μούτρα στο γράψιμο. Ωστόσο μόνο απερίσπαστος δεν μένει, καθώς από την πρώτη σχεδόν στιγμή γίνεται μάρτυρας γεγονότων που μοιάζουν με ένα αλλόκοτο οικογενειακό reunion...

Αν ακούγεται τρομακτικό σας πληροφορώ ότι πρόκειται για κωμωδία τρόμου - τρόμου παλιών εποχών βεβαίως, που δεν μπορεί πια να μας τρομάξει, αλλά εξ αρχής δεν ήταν αυτός ο σκοπός της ταινίας. Συμβαίνουν παράξενα γεγονότα, συμβαίνουν φόνοι, συγγραφέας και θεατές μαζί πασχίζουμε να λύσουμε τα μυστήρια, οι υποψίες για το τι μπορεί να συμβαίνει και ποιος είναι απλώς αυτό που δείχνει και όχι κάτι άλλο δίνουν και παίρνουν, ανατροπές συμβαίνουν διαρκώς και τελικά έρχεται μια ακόμα μεγαλύτερη ανατροπή...

Σαφώς δεν είναι κάτι σπουδαίο, οι αφέλειες δίνουν και παίρνουν, ωστόσο το βρήκα σχετικά διασκεδαστικό και στο κλίμα της Hammer- αν και με χιούμορ. Δεν είναι ανάγκη να σπεύσετε, αλλά πάντως το είδα ευχάριστα.

ΕΝΑ ΚΑΠΩΣ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ "ΠΡΑΓΜΑ ΜΕ ΦΤΕΡΑ"

Ο μέχρι τώρα ντοκιμαντερίστας μουσικών ταινιών (κυρίως με βρετανικά ροκ συγκροτήματα) Dylan Southern περνά το 2025 στην πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλαστική ταινία του : "Ένα Πράγμα με φτερά" (The Thing with Feathers). Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς πρωταγωνιστεί από την πρώτη ως την τελευταία σκηνή και παίρνει το φιλμ πάνω του.

Ένας απαρηγόρητος σύζυγος (δημιουργός κομικς στο επάγγελμα και πολύ ερωτευμένος με τη γυναίκα του) μένει ξαφνικά μόνος με τα δύο μικρά αγόρια του μετά τον αιφνίδιο θάνατό της. Εμείς παρακολουθούμε τις φάσεις του βαρύτατου πένθους του - ώσπου ένα αλλόκοτο πλάσμα, σαν γιγαντιαίο κοράκι βγαλμένο από τα κομικς του (μάλλον αλληγορική προσωποποίηση της θλίψης), θα αρχίσει να επισκέπτεται το σπίτι...

Λιγο ταινία τρόμου, λίγο ψυχολογική μελέτη, η ταινία δεν νομίζω ότι κατάφερε να με ικανοποιήσει ιδιαίτερα. Ουσιαστικά πρόκειται για μια αλληγορία για την κατάσταση του πένθους και τις διάφορες εκφάνσεις της (θρήνος, εγκαταλειψη εαυτού σε όλα τα επίπεδα, σταδιακές "επιθέσεις" βαθύτατου πόνου που συνυπάρχουν με στιγμές ηρεμίας κλπ.). Ωστοσο μου φάνηκε ότι το φιλμ δεν αποφασίζει τι ακριβώς θέλει να είναι και, γενικότερα, με κούρασε αρκετά (ίσως να φταίει η διαρκώς καταθλιπτική ατμόσφαιρα). Ο πρωταγωνιστής της είναι καλός όπως πάντα, αλλά ποτέ δεν αρκεί αυτό για να γίνει μια συναρπαστική ταινία. Ευπρόσδεκτο το έντονο φανταστικό στοιχείο, αλλά το φιλμ δεν επικεντρώνεται σ' αυτό. Για μένα πρόκειται για μια καθαρά αλληγορική ταινία.

Δεν ενθουσιάστηκα πάντως...

"BLUE JEAN" : ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το "Blue Jean" είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Βρετανίδας Georgia Oakley. Γυρίστηκε το 2022 και θέμα της είναι η κατάκτηση της ερωτικής ελευθερίας.

Στα 80ς η κατάσταση της gay κοινότητας δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που έχει ως ένα βαθμό τουλάχιστον κατακτηθεί σήμερα. Η ηρωίδα είναι μια λεσβία καθηγήτρια γυμναστικής σε λύκειο. Καθώς τα πράγματα είναι ασφυκτικά και το υπουργείο στέλνει σχετικές εγκυκλίους για να περιοριστεί η "κακή" ομοφυλοφιλία, εκείνη προσπαθεί να κρύψει την σεξουαλική της ταυτότητα και τη σχέση της με μια άλλη γυναίκα. Τα πράγματα θα μπερδευτούν όταν ανακαλύψει ότι μια νεοφερμένη μαθήτριά της είναι επίσης λεσβία...

Ρεαλισμός απ' αυτόν που τόσο καλά ξέρουν να κάνουν οι Βρετανοί, πιεσμένη καθημερινότητα, άβολες καταστάσεις, διαρκής αγώνας για να κρύψεις αυτό που είσαι και άλλες δυσκολίες, συνθέτουν ένα καλό δράμα δίχως ακραίες εξάρσεις και σπαρακτικές κορυφώσεις. Όπως θα ήταν στ' αλήθεια τα πράγματα δηλαδή. Και βέβαια ο θεατής αναρωτιέται διαρκώς : Θα τολμήσει να αποκαλυφτεί η ηρωίδα ή θα μείνει στην δύσκολη "κρυφή ζωή";

Ταυτόχρονα η ταινία ρίχνει μια πολύ ρεαλιστική ματιά στην καθημερινότητα της λεσβιακής κοινότητας, με τα γλέντια, τους καυγάδες, τα προβλήματα, τη σχέση της με τους "κανονικούς" γύρω της... Φυσικά στόχος της είναι να τονίσει την ανάγκη απελευθέρωσης της ερωτικής επιθυμίας σε εποχές που αυτό δεν ήταν καθόλου αυτονόητο.

Αν σας αρέσει ο βρετανικός ρεαλισμός, είναι μια καλή ταινία αυτού του κλίματος. Και είναι καλή και η πρωταγωνίστρια Rosy McEwen. 

"MOTHER, FATHER..." ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Χαίρομαι για το ότι ο Jim Jarmusch μετά από τόσες δεκαετίες εξακολουθεί να μην με απογοητεύει. Εννοείται ότι κάνει άλλοτε καλύτερα κι άλλοτε λιγότερα καλά φιλμ - και ποιος δεν κάνει το ίδιο; - , πάντοτε όμως η παραγωγή του έχει εξ ορισμού ενδιαφέρον και δεν πέφτει κάτω από κάποιο επίπεδο. Το "Father, Mother, Sister, Brother" του 2025 επιβεβαιώνει τα παραπάνω.

Σπονδυλωτή ταινία με τρεις διαφορετικές ιστορίες και ηθοποιούς όπως η Κέιτ Μπλάνσετ, ο Ανταμ Ντράιβερ και φυσικά ο Τομ Γουέιτς (που κλέβει την παράσταση) πρωταγωνιστούν σε ένα φιλμ με γενικό θέμα τις σχέσεις συγγενών. Τα δύο πρώτα "επεισόδια" έχουν το ίδιο ακριβώς θέμα, διαπραγματευμένο όμως με εντελώς διαφορετικό τρόπο: Αδέλφια επισκέπτονται γονιό τους, από τον οποίο έχουν ουσιαστικά αποξενωθεί πλήρως. Το τρίτο εστιάζει στη στενή σχέση δύο αδελφών, αγοριού και κοριτσιού.

Δεν θα πω κάτι καινούριο αν δηλώσω ότι μου άρεσε περισσότερο το πρώτο επεισόδιο. Όλοι με όσους έχει τύχει να συζητήσω για την ταινία συμφωνούν σ' αυτό. Ένας απολαυστικός Τομ Γουέιτς τα δίνει όλα στο ρόλο του εκκεντρικού πατέρα - και μόνο γι' αυτόν αξίζει, αφήστε που διαθέτει και ανατροπή στο τέλος. Πάντως οι δύο πρώτες ιστορίες επικεντρώνονται σαφώς στο θέμα της αποξένωσης των ανθρώπων μεταξύ τους (και μάλιστα στενών συγγενών στην προκειμένη περίπτωση) στα πλαίσια του σύγχρονου τρόπου ζωής. Συγκεκριμένα μοτίβα επαναλαμβάνονται στις δύο αυτές ιστορίες, διαφορετικοί χαρακτήρες αναλύονται... και η απόσταση στις ανθρώπινες σχέσεις κυριαρχεί. Κάποιοι μάλιστααπό τους ήρωες διαθέτουν μια κρυφή ζωή που δεν είναι γνωστή σε κανέναν συγγενή, όσο στενός κι αν είναι. Η τρίτη ιστορία διαφέρει κάπως, αφού θέμα της είναι όχι η αποξένωση, αλλά αντίθετα ο δεσμός και η αγάπη ανάμεσα στα αδέλφια. Προσωπικά την βρήκα μάλλον αταίριαστη με τις άλλες δύο. Βεβαίως όμως τίθεται και πάλι το θέμα της σχέσης με τους (νεκρούς) γονείς των δύο αδελφιών.  

Γενικά την βρήκα απολαυστική - αν και άνιση, όπως συμβαίνει σε κάθε σχεδόν σπονδυλωτό φιλμ. Είναι όμως "καθαρός Jarmusc" κι αυτό για μένα αποτελεί εξ ορισμού εγγύηση.

"SAVE THE GREEN PLANET": Η ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΝΘΙΜΟ

Ο Κορεάτης Jang Joon-hwan, με λίγες ταινίες στο ενεργητικό του, γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους του το 2003. Είναι το "Save the Green PLanet" ("Jigureul jikyeora!" αν δεν καταλάβατε). Είναι το γνωστό (πλέον) φιλμ το οποίου ριμέικ είναι η "Bugonia" του Λάνθιμου.

Ένα ζευγάρι (εκείνος είναι ένα είδος βαρεμένου συνωμοσιολόγου και εκείνη ελαφρώς καθυστερημένη) απάγουν έναν πανίσχυρο εκατομμυριούχο, πιστεύοντας ότι είναι εξωγήινος που εργάζεται μυστικά για να κατακτήσει τον πλανήτη. Τον βασανίζουν προσπαθώντας να τον κάνουν να ομολογήσει.

Πρόκειται για ένα χαβαλετζίδικο b-movie, το οποίο όμως περιέχει και αρκετή βία και σκληρές σκηνές. Και, όπως καταλαβαίνετε, ουσιαστικά αποτελεί ένα σαρδόνιο σχόλιο για την ανθρώπινη βλακεία και αυτοκαταστροφικότητα (ως προς αυτό συμφωνώ απόλυτα).

Κανονικα δεν θα έπρεπε να συγκρίνουμε. Την κορεάτικη ταινία συζητάμε εδώ, αλλά δεν μπορώ να μην μπω στον πειρασμό να πω δυο λόγια και για το φιλμ του Λάνθιμου: Ο οποίος άλλαξε τα φύλα βασικών ηρώων (η απαχθείσα είναι γυναίκα και οι απαγωγείς δύο ξαδέλφια) και έκανε την ταινία κάπως πιο σοβαρή - εκτός από το ξεκαρδιστικό φινάλε. Βρήκα το κορεάτικο φιλμ σίγουρα ενδιαφέρον, αλλά σε καμία περίπτωση αριστούργημα. Ίσως μάλιστα και να βαρέθηκα λιγάκι (λιγάκι, μην το πάρετε και πολύ υπ' όψιν). Προσωπικά πάντως προτιμώ το ριμέικ του Λάνθιμου.

Πέραν αυτών, καλό είναι να τη δει ένας σινεφίλ έστω και για "ιστορικούς" λόγους. Και ας μη ξεχνάμε ότι αυτή η ταινία είναι η πρωτότυπη και από εκεί ξεπήδησε η ενδιαφέρουσα αρχική ιδέα. 

ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΧΩΤΙΚΗ "ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΦΛΕΒΑ"

Η επιστροφή του Γιάννη Οικονομίδη με τη "Σπασμένη Φλέβα" το 2025 επιβεβαιώνει νομίζω ότι πρόκειται για σημαντικό δημιουργό - ίσως τον πιο προσωπικό και αναγνωρίσιμο στην Ελλάδα σήμερα. Με τον Βασίλη Μπισμπίκη, την Μαρία Κεχαγιόγλου, τον Γιάννη Νιάρο και την απροσδόκητη επανεμφάνιση της Μπέτης Αρβανίτη στους βασικούς ρόλους, δημιουργεί ένα σφιχτό δράμα που μιλά για πολλά...

Ένας επιχειρηματίας πασχίζει με κάθε τρόπο να ξεχρεώσει έναν αδίστακτο τοκογλύφο για να σώσει όχι μόνο την επιχείρησή του, αλλά (κυρίως) το ίδιο του το σπίτι, δίχως να αποκαλύψει στη γυναίκα του τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται. Χρησιμοποιεί κάθε μέθοδο που σκαρφίζεται, θεμιτή ή αθέμιτη. Ώσπου καταστρώνει ένα σατανικό σχέδιο...

Εξαιρετικό σασπένς, ιδιαζόντως αγχωτική ατμόσφαιρα (που διαρκώς γίνεται πιο αγχωτική καθώς ο χρόνος τελειώνει) και ταυτόχρονα ανατομία μιας κοινωνίας που πάσχει συνολικά (μπάζει από παντού θα έλεγαν κάποιοι), συνθέτουν μια από τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου ταινίες του δημιουργού. Ίσως μάλιστα την πιο ώριμη του. Οι διαβόητες "βρισιές" έχουν μειωθεί, το σενάριο είναι, όπως συνήθως, ευφυές και οι ηθοποιίες, ακόμα και στους πιο μικρούς ρόλους, απόλυτα πειστικές, πράγμα σημαντικό για έναν σκηνοθέτη που στοχεύει στον απόλυτο ρεαλισμό. Το αδιέξοδο ενός όχι ιδιαίτερα συμπαθούς τύπου αντανακλά το αδιέξοδο μιας κάθε άλλο παρά ιδανικής κοινωνίας, που φοβάμαι ότι διαρκώς χειροτερεύει. Παγκοσμίως. Και, το πιο εντυπωσιακό, η απόλυτα ρεαλιστική αυτή ιστορία είναι απροσδόκητα δομημένη ως αρχαία τραγωδία. Θα καταλάβετε τι εννοώ μόνο αν τη δείτε. 

Μπράβο στον Οικονομίδη. Την απόλαυσα παρά το ζοφερό κλίμα της. 

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 2025 (ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ)

Ήρθε και πάλι η εποχή για τον ετήσιο κινηματογραφικό απολογισμό (προσωπικό πάντοτε, εννοείται). Του 2025 αυτή τη φορά. Ταινίες που βγήκαν στις ελληνικές οθόνες τη χρονιά που πέρασε. 

Ισχύουν οι ετήσιοι κανόνες : Τόσο οι 10 καλύτερες  όσο και οι επιλαχούσες (που αρκετές τους θα μπορούσαν να βρίσκονται στις 10, αλλά τελικά κάτι έπρεπε να κόψω) ΔΕΝ παρατίθενται με αξιολογική σειρά. Πάντοτε μου ήταν αδύνατο (και στη μουσική και στη λογοτεχνία και οπουδήποτε) να αποφασίσω αν το συγκεκριμένο φιλμ, βιβλίο ή ό,τι άλλο βρίσκεται στη θέση 7 ας πούμε και όχι στην 8 ή στην 6. Το ίδιο και αν αποφασίσω ποιο είναι το καλύτερο. Υπάρχουν απλώς 10 καλύτερα δίχως αξιολογική σειρά. Η σειρά είναι αλφαβητική κατά σκηνοθέτη. Επίσης περιλαμβάνονται ταινίες του 2025 (άντε και κάποιες ίσως του 24) που βγήκαν τη χρονιά αυτή στις οθόνες. Δεν υπολογίζονται οι (καλοκαιρινές συνήθως) παλιές ταινίες που ξαναβγήκαν σε πρώτη προβολή.

 

ΟΙ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ (ΟΧΙ ΜΕ ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΕΙΡΑ, ΑΛΛΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ) 

 

Η  ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ του Paul Thomas Anderson

SINNERS του Ryan Coogler

VERMIGLIO της Maura Delpero 

BUGONIA του Γιώργου Λάνθιμου

A COMPLETE UKNOWN του James Mangold

ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΦΛΕΒΑ του Γιώργου Οικονομίδη

ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ του Francois Ozon

ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ του Chan-Wook Park

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ του Joakim Trier

ΑΡΚΑΝΤΙΑ του Γιώργου Ζώη

 

Όπως βλέπετε για πρώτη φορά (απ' όσο θυμάμαι τουλάχιστον) στη λίστα υπάρχουν 3 ελληνικές ταινίες (εντάξει, βάζω και του Λάνθιμου, που δεν είναι ελληνική, αλλά καταλαβαίνετε...)

Ακολουθεί η λίστα επιλαχόντων (πάλι αλφαβητικά κατά σκηνοθέτη). Κάποιες απ' αυτές, όπως είπαμε, κάλλιστα θα μπορούσαν να βρίσκονται στις 10, αλλά τι να κάνουμε... 

 

 ΟΙ 9 ΕΠΙΛΑΧΟΥΣΕΣ (ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΣΗΝΟΘΕΤΗ)

 

AMRUM του Fatih Akin 

ΔΙΠΛΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ της Arantxa Echevaria 

FATHER MOTHER SISTER BROTHER του Jim Jarmoush

NOUVELLE VAGUE του Richard Linklater

SMALL THINGS LIKE THESE του Tim Mielants

ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΑΤΥΧΗΜΑ του Jafar Panahi

LANGUE UNIVERSELLE του Matthew Rankin 

ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ του Walter Salles

FLOW του Gints Zibalodis

 

Αυτά για φέτος. Και του χρόνου και καλή κινηματογραφική χρονιά.