Ο "ΣΕΡΠΙΚΟ" ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑΣ

Όσο βλέπω παλιές του ταινίες, τόσο εκτιμώ περισσότερο τον Sidney Lumet (1924-2011). Τελικά τον θεωρώ έναν από τυς σημαντικότερους Αμερικανούς δημιουργούς (προφανώς δεν είμαι ο μόνος). Αφορμή για το σχόλιο είναι η θέαση μετά πολλά χρόνια του "Serpico" του 1973. Πρωταγωνιστής φυσικά ο εξαιρετικός Αλ Πατσίνο. Και μη ξεχνάτε και την πασίγνωστη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη που "διαπερνά" το φιλμ.

Η ιστορία είναι γνωστή : Ένας τίμιος αστυνομικός πιάνει γεμάτος όρεξη δουλειά σε ένα τμήμα της Νέας Υόρκης. Εκεί, προς μεγάλη του έκπληξη αρχικά και απογοήτευση εν τέλει, θα διαπιστώσει ότι όλοι σχεδόν είναι διεφθαρμένοι και "τα παίρνουν" με διάφορους τρόπους. Και όταν, παρά τα προβληματα που του δημιουργεί αυτή του η στάση, θα αρχίσει να τους καταγγέλλει σε όλο και ανώτερα κλιμάκια, θα αντιληφθεί ότι κι εκεί βασιλεύει η ίδια (και χειρότερη) διαφθορά αφού, ως γνωστόν, το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι.

Δυνατή, κλασική ταινία (που σήμερα πιθανότατα θα προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να απαγορεύσουν φασιστοειδή όπως ο Τραμπ), που εξετάζει το θέμα από πολλές πλευρές. Βλέπετε, δεν είναι μόνο η διαφθορά των πάντων γύρω του, δεν είναι τα κάθε λογής καψόνια στα οποία τον υποβάλλουν, αφού πάει να τους χαλάσει τις δουλειές. Είναι και η αυξανόμενη επίπτωση του σάπιου κλίματος στην ψυχολογία του ήρωα. Όταν η τιμιότητα και η καταγγελία της διαφθοράς θα του γίνει κάτι σαν εμμονή, η προσωπική του ζωή θα αρχίσει βαθμιαία να καταρρέει (οι σχέσεις με την κοπέλα του, η εν γένει συμπεριφορά του κλπ.) Οπότε εδώ έχουμε και μια εξαιρετικά οξυδερκή ματιά σε όλες τις πλευρές αυτού του πιθανότατα ακόμα πιο επίκαιρου στις μέρες μας προβλήματος. Βλέπετε, όταν η διαφθορά εισχωρήσει και διαβρώσει όλα τα κοινωνικά στρώματα, η κοινωνία ολόκληρη μοιραία θα βρεθεί υπό κατάρρευση.

 Το είπα και πιο πάνω : Δυνατή και κλασική. Και πόσο δυσάρεστα επίκαιρη με τη σύγχρονη δυσωδία που μας περιβάλλει...