"ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ"... ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΙΟΥΜΕ!

Το ιταλικό φιλμ "Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο" (Le Citta di Pianura) του 2025 είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Francesco Sossai. Πρόκειται για μια συμπαθέστετη ταινία δρόμου.

Δύο κολλητοί φίλοι, 50τόσο πλέον, περιπλανιούνται άσκοπα με το αυτοκίνητό τους δίχως ουσιαστικά να κάνουν τίποτα. Ή μάλλον κάνουν : Πίνουν ασταμάτητα και αμπελοφιλοσοφούν. Κάποια στιγμή, ενώ πηγαίνουν σε κάποιο αεροδρόμιο (;) να παραλάβουν κάποιο φίλο, συναντούν έναν ερωτευμένο, αλλά αναποφάσιστο φοιτητή αρχιτεκτονικής και προσφέρονται να τον πάνε στον προορισμό του. Έτσι ξεκινά ένα ταξίδι που μόνο σε "συγκεκριμένους προορισμούς" δεν καταλήγει...

Ταινία δρόμου με ήρωες δύο συμπαθητικά ρεμάλια που αρνούνται να μεγαλώσουν (η επί του θέματος ατάκα του ενός είναι "Είμαι πολύ μεγάλος πια για να μεγαλώσω"), που ακολουθούν μια "χύμα" πορεία στη ζωή με μόνη ξεκάθαρη αγάπη το αλκοόλ. Το φιλμ θεωρώ ότι ξαναβρίσκει την φλέβα της παλιάς ιταλικής κωμωδίας που, ωστόσο, συνδυαζόταν πάντοτε με διάχυτη μελαγχολία, ακόμα και τραγικότητα. Έτσι κι εδώ οι αστείες καταστάσεις συνδυάζονται με υφέρπουσα θλίψη, ένα είδος συγκίνησης για τον χρόνο που φεύεγι - για πολλούς άσκοπα. Κάτι μεταξύ "Εντιμότατων Φίλων μου" (αλλά με λιγότερη πλάκα) και "Φανφαρόνου" του Rizi (έχει μεγαλύτερη συγγένεια μ' αυτό το φιλμ), με έκανε να διασκεδάσω και το προτείνω.

Τελικά το ιταλικό σινεμά εξακολουθεί - παρά το ότι δεν βρίσκεται στην μεγάλη ακμή παλιότερων δεκαετιών - να παράγει σποραδικά διαμαντάκια.

Η ΓΛΥΚΙΑ "ΟΔΟΣ ΜΑΛΑΓΑ"

Το 2025, μετά την καλλιτεχνική και όχι μόνο επιτυχία της προηγούμενης ταινίας της "Το Μπλε Καφτάνι", η μαροκινή Maryam Touzani γυρίζει την "Οδό Μάλαγα" (Calle Malaga), με "απόλυτη" πρωταγωνίστρια την πάλαι ποτέ μούσα του Almodovar στις πρώτες του ταινίες Κάρμεν Μάουρα.

Μία 79χρονη πλέον ισπανίδα χήρα ζει μόνη, πλην όμως ξένοιαστα και ευτυχισμένη, στην Ταγγέρη, στην οδό Μάλαγα, όπου έχει ζήσει όλη της τη ζωή. Ξαφνικά η κόρη της που ζει στην Ισπανία και οι σχέσεις με τη μητέρα της είναι μάλλον αραιές, έχοντας οικονομικά προβλήματα, αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι της Ταγγέρης, που είναι γραμμένο στο όνομά της. Η ηλικιωμένη γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο να μετακομίσει και να μείνει με την κόρη της στην "πατρίδα" (όπου δεν έχει ζήσει ποτέ) και στο να πάει σε οίκο ευγηρίας στην αγαπημένη της πόλη...

Μια από τις γλυκύτερες, ποιητικές σε κάποια σημεία, ταινίες της χρονιάς, καμωμένη θαρρείς για να είναι feelgood, διαθέτει ωστόσο και αρκετή συγκίνηση, καθώς και ένα είδος σασπένς για το πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα... Συγχρόνως μιλά για τα προβλήματα, κυρίως όμως για τα δικαιώματα της τρίτης ηλικίας και τονίζει με κάθε τρόπο ότι ναι, υπάρχει ζωή ακόμα και στα 79 (αρκεί να υπάρχει σχετική υγεία). Και ότι πρέπει να το χωνέψετε : Οι γέροι έχουν τα ίδια δικαιώματα με κάθε άλλον. Μακριά από εμάς ο κάθε λογής ηλικιακός ρατσισμός... Με άφησε λίγο αμήχανο το εντελώς ανοιχτό τέλος, αλλά μικρό το κακό.

Η Touzani έχει βρει φαίνεται τρόπο να κάνει ταινίες που αγαπιούνται, δίχως να γίνονται μελό. Μακάρι να συνεχίσει έτσι. 

"FOXY BROWN" : ΑΦΕΛΕΙΑ ΚΑΙ... ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Στις αρχές των 70ς, σε μια εποχή έντονων πολιτικοκοινωνικών αναταραχών, κάνει την εμφάνισή του στο αμερικάνικο σινεμά ένα νέο υποείδος : το blaxploitation. Πρόκειται για b-movies δράσης (αστυνομικές συνήθως), στις οποίες οι ήρωες και οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι μαύροι.  Μαύροι ντετέκτιβ, μαύροι "εκδικητές", πράκτορες κλπ. Η όλη εικόνα αντικατοπτρίζει τη γιγάντωση της Black Power, του κινήματος υπέρ της ισότητας μαύρων και λευκών και υπέρ της εξάλειψης του ρατσισμού. 

Ανάμεσα στους μαύρους σταρ του είδους εξέχουσα θέση κατέχει η εντυπωσιακή Pam Grier, η οποία παίζει πάντα τον ρόλο της νέμεσης κάθε κακού. Από τα πιο γνωστά blaxploitation είναι η "Foxy Brown" (ο ελληνικός τίτλος ήταν... "Φόξυ Μπράουν, η μαύρη τίγρης") του 1974. Σκηνοθέτης ο (λευκός) Jack Hill, κατασκευαστής b-movies ήδη από το 1963. Οι περισσότεροι άλλοι ηθοποιοί είναι μαύροι, ενώ οι περισσότεροι "κακοί" (καθόλου τυχαίο φυσικά) είναι λευκοί. 

Η σέξι ομώνυμη ηρωίδα - τιμωρός του κακού υποκρίνεται ότι είναι πόρνη πολυτελείας προκειμένου να εισχωρήσει στα υψηλά κυκλώματα που σχετίζονται με πώληση ναρκωτικών και τα οποία είναι υπεύθυνα για τον θάνατο του αδελφού της, ο οποίος, να τονίσουμε, δεν ήταν κανένα λουλούδι, αλλά μικροαπατεώνας και μικροέμπορος. 

Δράση, αρκετό ξύλο και πιστολίδι, περισσή αφέλεια (η Foxy θα αποτοξινωθεί μόνη της και ταχύτατα, ενώ οι "κακοί" την έχουν εθίσει με το ζόρι στην ηρωίνη) και άλλα τέτοια... Και βέβαια όταν εκείνη ετοιμάζεται να αναμετρηθεί με πολυπληθέστερους αντιπάλους είμαστε σίγουροι ποιος θα κερδίσει...

Δείτε το (και τα άλλα σχετικά φιλμ) μόνο για χαβαλέ και χαλαρή διασκέδαση. Εδώ όμως θα επισημάνουμε το παράδοξο των ταινιών αυτών : Ενώ ως ταινίες  είναι μέτριες και δεν προσφέρονται για "βαθιές" αναλύσεις, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εποχή τους. Το μαύρο (κυρίως) κοινό συνέρρεε σ' αυτές και κατά κάποιο τρόπο ένοιωθε περήφανο που είχε τις δικές του ταινίες, όπως οι λευκοί. Συνέβαλλαν έτσι στην ενδυνάμωση του αγώνα για ισότητα και στη συνειδητοποίηση ενός ευρέως, απλού, μη πολιτικοποιημένου κοινού του γεγονότος ότι "μπορούμε να το κάνουμε όπως οι λευκοί". Οπότε η κοινωνική τους σημασία μάλλον είναι σπουδαιότερη από την καλλιτεχνική.

ΥΓ : Ναι, η Pam Grier είναι η σταρ της ταινίας του 1997 "Jackie Brown" του Tarantino, ο οποίος, φανατικός στα νιάτα του των blaxploitation (και κάθε άλλου είδους b-movie άλλωστε), απέτισε φόρο τιμής σ' αυτά τόσο με την επιλογή της ηθοποιού όσο και με τον τίτλο του φιλμ, ακόμα και με την απλή δομή της ταινίας.

"ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΤΡΙΕΣ" ΚΑΙ Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

Ευχάριστη έκπληξη για μένα αποτέλεσαν "Οι Δοκιμάστριες" (Le Assaggiatrici, 2025) του έμπειρου Ιταλού σκηνοθέτη Silvio Soldini. 

Το 1943 στη Γερμανία μια γυναίκα αναγκάζεται να καταφύγει στο χωριό του άντρα της και να ζήσει με τα πεθερικά της, καθώς αυτός βρίσκεται κάπου στο ρωσικό μέτωπο και είναι άγνωστο αν και πότε θα επιστρέψει. Αυτό που αγνοεί όμως είναι ότι στο κοντινό δάσος βρίσκεται το μυστικό καταφύγιο / αρχηγείο του Χίτλερ, ο οποίος κάθε λίγο φεύγει από το Βερολίνο και περνά αρκετές μέρες εκεί. Έτσι μια μέρα η γυναίκα θα συλληφθεί και, μαζί με άλλες από το χωριό, θα οδηγηθεί στο αρχηγείο. Η "δουλειά" τους θα είναι να δοκιμάζουν το φαγητό του Φύρερ πριν απ' αυτόν για να διαπιστωθεί αν τυχόν είναι δηλητηριασμένο...

Η ιστορία είναι αληθινή και η ύπαρξη των "δοκιμαστριών" έγινε γνωστή μολις στη δεκαετία του 2010! Η ταινία αποτυπώνει με εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου τρόπο το βαρύ κλίμα φόβου και καταναγκασμού που επικρατούσε στη ναζιστική Γερμανία, και μαλιστα δίχως ακραίες σκηνές εκτελέσεων, βίας κλπ. Είναι η όλη ατμόσφαιρα που υποβάλλει τον θεατή. Αυτό προσωπικά το εκτιμώ πολύ. Ταυτόχρονα ο (αμερικάνικος κυρίως) αυστηρότατος διαχωρισμός σε "καλούς" και "κακούς" ανατρέπεται, λόγω της εμβάθυνσης στο χαρακτήρα του ναζί αξιωματικού που κρατά τον κύριο αντρικό ρόλο. Όχι, δεν παρουσιάζεται ως "καλός", μη φοβάστε, αλλά αυτό ακριβώς επισημαίνω. Δεν υπάρχουν άσπρα και μαύρα ή, τουλάχιστον, δεν υπάρχουν άσπρακαι μαύρα μόνο!

Γενικά τη βρήκα πολύ καλή ταινία και θα την κρατήσω στα καλύτερα της χρονιάς αυτής.

"ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ"... ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ

Οι "Θανάσιμες Σκέψεις" (Mortal Thoughts) είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον αστυνομικό θρίλερ του γνωστού (δίχως να έχει κάνει ποτέ κάτι πραγματικά μεγάλο) σκηνοθέτη Alan Rudolph. Γυρίστηκε το 1991 και έχει ένα ενδιαφέρον καστ με τους Ντέμι Μουρ, Μπρους Γουίλις και Χάρβεϊ Καϊτέλ.

Δύο ντετέκτιβ ανακρίνουν μια κομμώτρια προσπαθώντας να διερευνήσουν τον τυχόνο ρόλο της σε δολοφονία για την οποία είναι ήδη προφυλακισμένη η καλύτερή της φίλη. Η τελευταία έχει δολοφονήσει τον σύζυγό της, ένα αληθινό κάθαρμα, τον οποίο όλοι θα έλεγαν αυθόρμητα "καλά τον έκανε". Ωστόσο ο ένας ντετέκτιβ επιμένει στην ανάκρισή του, προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει κάποιες λεπτομέρειες που δεν κολλάνε, ενώ εμείς παρακολουθούμε σε φλας - μπακ όσα συνέβησαν.

Βρήκα την ταινία αρκετά ενδιαφέρουσα, καθώς διαθέτει αληθοφανείς ανατροπές - όχι τις παντελώς κουφές που επιδιώκουν παρόμοια ηλίθια θρίλερ που θέλουν να φαίνονται "έξυπνα" για να (υποτίθεται) ενυπωσιάσουν - και κάποιον προβληματισμό. Βρίσκεται κοντά στον σύγχρονο προβληματισμό περί γυναικείας κακοποίησης και του τρόπου που μπορεί / πρέπει να αντιδράσει το θύμα. Ίσως το βρήκα ενδιαφέρον γι' αυτόν τον ρεαλισμό που διαθέτει και βρίσκεται μακριά από σύγχρονες παντελώς κενές νοήματος σεναριακές ακροβασίες.

Φυσικά δεν πρόκειται για αριστούργημα. Το βρήκα όμως συμπαθητικό.

ΩΣ ΤΑ ΜΙΣΑ ΚΑΛΑ ΠΗΓΕ Η «ΑΠΟΣΤΟΛΗ “ΧΑΙΡΕ ΜΑΡΙΑ”»…

 

 Η «Αποστολή ‘’Χαίρε Μαρία’’» (Project Hail Mary) γυρίστηκε το 2026 από το ντουέτο των Phil Lord και Christopher Miller. Πρόκειται για καθαρόαιμο φιλμ επιστημονικής φαντασίας βασισμένο σε σχετικό βιβλίο. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι ο «απόλυτος» πρωταγωνιστής, από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό.

Ένας καθηγητής σε σχολείο ξυπνά ολομόναχος σε ένα διαστημόπλοιο (με δύο νεκρούς συνεπιβάτες) δίχως να ξέρει γιατί βρίσκεται εκεί. Καθώς η μνήμη του επανέρχεται αργά θυμάται τα πώς και τα γιατί της αποστολής του – που, λίγο πολύ, έχει να κάνει με την ίδια τη σωτηρία της γης (και άλλων πλανητών).

Πρόκειται για ταινία «σκληρή» επιστημονικής φαντασίας: Επιστημονικοί όροι, τεχνικές δυσκολίες στην πορεία, επιστημονικοφανείς εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν κλπ. Προσωπικά δεν είμαι φανατικός του συγκεκριμένου είδους ΕΦ. Παρ’ όλα αυτά το πρώτο μέρος, που είναι πιο «σκληρό» (πώς θα προσδεθούν τα σκάφη, πώς θα μειωθεί η ταχύτητα όταν μπαίνουμε στην ατμόσφαιρα κλπ. κλπ.) μου άρεσε περισσότερο από το δεύτερο μέρος. Όπου – δίχως να σας αποκαλύψω πολλά – το πάνω μέρος παίρνει η «αμερικανιά»: «Αταίριαστες» φιλίες, συγκινητικοί αποχωρισμοί, δύσκολες αποφάσεις από τον κεντρικό ήρωα κλπ. Τα έχω λίγο βαρεθεί όλα αυτά – τουλάχιστον αυτά που γίνονται με τον κλασικό χολιγουντιανό τρόπο.

Κατά τα άλλα και καλογυρισμένο είναι και ακριβή, εντυπωσιακή παραγωγή και καλός είναι ο Γκόσλινγκ και μεγάλη επιτυχία έκανε… τι άλλο θέλετε. Και, επί πλέον, επιτέλους ανήκει στο μικρό ποσοστό των χολιγουντιαντών φιλμ που δεν είναι σίκουελ, πρίκουελ, ριμέικ, spin off και ό,τι άλλη βαρετή παπαριά σκαρφιστούν στην ανέμπνευστη περίοδο που περνά εδώ και πολλά χρόνια. Πάλι καλά.

Το συνιστώ στους φίλους του είδους της ΕΦ, στους φίλους της σύγχρονης μεγαλεπήβολης αμερικάνικης παραγωγής, αλλά συγνώμη, εγώ δεν θα πάρω. Όχι ολόκληρη την πίτα τουλάχιστον, διότι στα μισά μπούχτισα.

Ο "ΣΕΡΠΙΚΟ" ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑΣ

Όσο βλέπω παλιές του ταινίες, τόσο εκτιμώ περισσότερο τον Sidney Lumet (1924-2011). Τελικά τον θεωρώ έναν από τυς σημαντικότερους Αμερικανούς δημιουργούς (προφανώς δεν είμαι ο μόνος). Αφορμή για το σχόλιο είναι η θέαση μετά πολλά χρόνια του "Serpico" του 1973. Πρωταγωνιστής φυσικά ο εξαιρετικός Αλ Πατσίνο. Και μη ξεχνάτε και την πασίγνωστη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη που "διαπερνά" το φιλμ.

Η ιστορία είναι γνωστή : Ένας τίμιος αστυνομικός πιάνει γεμάτος όρεξη δουλειά σε ένα τμήμα της Νέας Υόρκης. Εκεί, προς μεγάλη του έκπληξη αρχικά και απογοήτευση εν τέλει, θα διαπιστώσει ότι όλοι σχεδόν είναι διεφθαρμένοι και "τα παίρνουν" με διάφορους τρόπους. Και όταν, παρά τα προβληματα που του δημιουργεί αυτή του η στάση, θα αρχίσει να τους καταγγέλλει σε όλο και ανώτερα κλιμάκια, θα αντιληφθεί ότι κι εκεί βασιλεύει η ίδια (και χειρότερη) διαφθορά αφού, ως γνωστόν, το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι.

Δυνατή, κλασική ταινία (που σήμερα πιθανότατα θα προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να απαγορεύσουν φασιστοειδή όπως ο Τραμπ), που εξετάζει το θέμα από πολλές πλευρές. Βλέπετε, δεν είναι μόνο η διαφθορά των πάντων γύρω του, δεν είναι τα κάθε λογής καψόνια στα οποία τον υποβάλλουν, αφού πάει να τους χαλάσει τις δουλειές. Είναι και η αυξανόμενη επίπτωση του σάπιου κλίματος στην ψυχολογία του ήρωα. Όταν η τιμιότητα και η καταγγελία της διαφθοράς θα του γίνει κάτι σαν εμμονή, η προσωπική του ζωή θα αρχίσει βαθμιαία να καταρρέει (οι σχέσεις με την κοπέλα του, η εν γένει συμπεριφορά του κλπ.) Οπότε εδώ έχουμε και μια εξαιρετικά οξυδερκή ματιά σε όλες τις πλευρές αυτού του πιθανότατα ακόμα πιο επίκαιρου στις μέρες μας προβλήματος. Βλέπετε, όταν η διαφθορά εισχωρήσει και διαβρώσει όλα τα κοινωνικά στρώματα, η κοινωνία ολόκληρη μοιραία θα βρεθεί υπό κατάρρευση.

 Το είπα και πιο πάνω : Δυνατή και κλασική. Και πόσο δυσάρεστα επίκαιρη με τη σύγχρονη δυσωδία που μας περιβάλλει...

"ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ" : ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

Θεωρώ τον Paolo Sorentino σημαντικό σύγχρονο δημιουργό - αν και άνισο. "Το Μεγαλείο" (La Grazia) του 2025, με τον μόνιμο σχεδόν πρωταγωνιστή του Τόνι Σερβίλιο, είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, όχι όμως - κατά τη γνώμη μου - από τις πολύ καλές του.

Ο πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας εξασκεί με άψογο - πλην όμως παντελώς ρουτινιάρικο τρόπο - τα καθήκοντά του, βοηθούμενος από την κόρη του. Κατά βάθος όμως είναι ένας μοναχικός χήρος, που του λείπει αφόρητα η γυναίκα του. Τι θα γίνει αν βρεθεί σε ένα πραγματικό δίλημμα σε σχέση με μια αμφιλεγόμενη υπόθεση, όταν θα πρέπει να πάρει άμεσα θέση υπογράφοντας ή μη;

 Χαμηλότονο, μελαγχολικό φιλμ, διαθέτει ενδιαφέροντα προβληματισμό και σε μερικές στιγμές γίνεται συγκινητικό, πλην όμως μάλλον με κούρασε συνολικά. Καταλαβαίνω απόλυτα τη λογική της κριτικής των "ίσων αποστάσεων", της καλής σχέσης με όλους, της αποφυγής λήψης ξεκάθαρης θέσης σε ένα πρόβλημα. Αυτά όμως μπορούν να εντοπιστούν και να αναλυθούν σε κάθε άνθρωπο που κατέχει εξουσία, έστω και αν αυτό συμβαίνει στα πλαίσια ενός μικρόκοσμου. Αναρωτήθηκα λοιπόν γιατί ο ήρωας θα πρέπει να βρίσκεται τόσο ψηλά, να είναι ο ένας και μοναδικός, ο πρόεδρος μιας μεγάλης χώρας; Οι ίδιες απορίες ισχύουν και για τα άλλα θέματα που θίγονται : Η κούραση που προκαλούν τα γηρατειά, η σταδιακή απόσυρση από τα εγκόσμια, η αναπόφευκτη μελαγχολία και η νοσταλγία παλιότερων, πιο ξένοιαστων εποχών κλπ. Και αυτά όλα συμβαίνουν στους περισσότερους ανθρώπους.

Ίσως η υψηλή θέση του ήρωα να επιλέχτηκε με σκοπό να εξετάσει και άλλο ένα θέμα: Την μοναχικότητα της κορυφής. Αν είσαι ο ένας και μοναδικός και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω σου, πολύ απλά χάνεις την καθημερινότητα και, τελικά, την ελευθερία σου. ΟΚ. Από την άλλη, ο υφέρπων σουρεαλισμός του Sorentino εδώ εμφανίζεται με την παρουσία του απίστευτου... ρέγγε πάπα, που κυκλοφορεί με μηχανάκι. Κι αυτό το διασκεδαστικό στοιχείο όμως μου φάνηκε ότι δεν δένει με την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας. 

Δεν το θεωρώ κακό φιλμ, κάθε άλλο. Απλώς όχι από τις καλύτερες ενός σκηνοθέτη που παρακολουθώ. 

ΑΓΑΘΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΣΤΟ "ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ 8ης ΛΕΩΦΟΡΟΥ"

Το 1987 ο όχι ιδιαίτερα σημαντικός - ως σκηνοθέτης τουλάχιστον - Matthew Robbins γυρίζει το "*batteries not included" (στην Ελλάδα "Το Θαύμα της 8ης Λεωφόρου") με την Τζέσικα Τάντυ και τον Χιουμ Κρόνιν ως ηλικιωμένους πρωταγωνιστές. Βεβαίως η παραγωγή είναι του Spielberg, κι αυτό φαίνεται καθώς το πνεύμα του διαποτίζει το φιλμ.

 Παλιά πολυκατοικία, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, απειλείται με κατεδάφιση από αδίστακτο επιχειρηματία, ο οποίος "αναβαθμίζει" όλη τη γειτονιά και ο οποίος βοηθείται από συμμορία νεαρών, που κάνουν τη "βρώμικη δουλειά". Οι κάτοικοι πασχίζουν να αντισταθούν, αλλά μάταια. Το θαύμα θα συντελεστεί όταν ξαφνικά θα λάβουν βοήθεια από μικροσκοπικούς, μηχανικούς... εξωγήινους.

Ταινία φαντασίας με χιούμορ και υπερβάλλουσα ίσως γλυκύτητα, εστιάζει στις προσωπικές περιπτώσεις των ενοίκων και κυρίως στο ηλικιωμένο ζεύγος που προαναφέραμε. Σημειωτέον ότι η σύζυγος πάσχει από άνοια, γεγονός που εδώ αντιμετωπίζεται μάλλον χιουμοριστικά, αλλά και με περισσή συμπάθεια. Όσο για το "πνεύμα του Spielberg" που προανέφερα... ε, συμπαθείς πρωταγωνιστές όλων των ηλικιών, προσήλωση στις "διαχρονικές" παλιές, καλές αξίες κόντρα στο χρήμα και την στυγνή και δίχως συναισθήματα εκμετάλλευση, καλοί εξωγήινοι κλπ.

Παρά τις αφέλειές της και το λίγο "από μηχανής θεό" ύφος της βλέπεται ευχάριστα ως κάτι γλυκό και νοσταλγικό. Ευχάριστα είπα, όχι τίποτα παραπάνω. 

"WILD THINGS 2"; ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΑΠ' ΕΞΩ

Το "Wild Things" ήταν ένα ερωτικό θρίλερ του 1998 με κάμποσες ανατροπές και σέξι πρωταγωνιστές. Δεν ήταν αριστούργημα (προφανώς), αλλά αν μη τι άλλο βλεπόταν ευχάριστα. Να μη χάσουμε την ευκαιρία λοιπόν, το 2004 ο κακός σκηνοθέτης (κρίνοντας από τις πολύ χαμηλές βαθμολογίες όλων των ταινιών του) Jack Perez γυρίζει ένα ανεκδιήγητο φιλμ με τον πολύ πρωτότυπο τίτλο "Wild Things 2". (Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο Perez έχει γυρίσει μια συμπαθητική μαύρη κωμωδία το 2011).

Λύκειο, δύο κοπέλες που μισούνται θανάσιμα (μια "καλή" και μια "κακή"), ένας φόνος... και γύρω στις 100 ανατροπές κάθε 5λεπτο με (γελοίο) αποκορύφωμα την τελευταία.

Παντελώς αναληθοφανείς καταστάσεις, παντελώς απίθανες οι ανατροπές για τις ανατροπές, αστείο σενάριο, μέτριες ηθοποιίες... δεν έχω να πω κάτι καλό. Δεν το συνιστώ ούτε καν για διασκέδαση με πίτσες, μπίρες και ό,τι άλλο... Τελικά, είναι πολλές οι δεκαετίες που τα νο 2, τα πρί(ξ)κουελ και τα λοιπά μαστίζουν αλύπητα το αμερικάνικο σινεμά...