Ο ΕΞΑΙΡΕΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ Η "ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ"

Ο γνωστός και πολύ καλός χορογράφος, σκηνοθέτης και πολλά άλλα (χοροθέατρο ή πώς αλλιώς να χαρακτηρίσουμε την πρωτότυπη δουλειά του;) Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι παλιός φίλος της γνωστής ντοκιμαντερίστριας Εύας Στεφανή. Στα δύσκολα χρόνια του covid και των εγκλεισμών, το 2020, ο σκηνοθέτης ετοίμαζε την παράσταση "Εγκάρσιος Προσανατολισμός". Η Στεφανή βρισκόταν εκεί. Κινηματογραφούσε τις πρόβες και τα διαλείμματα, αλλά και την πορεία της επιτυχημένης αυτής δουλειάς στο εξωτερικό (Παρίσι, Βίλνιους κ.α.) τον επόμενο πλέον χρόνο. Έτσι προέκυψε "Η Καρδιά του Ταύρου" (2026), ένα ντοκιμαντέρ που μιλά για την τέχνη, τις δυσκολίες και τις αγωνίες της.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον με τον Δ.Π. είναι (για όσους το αγνοούν) ότι εκτός από σκηνοθέτης είναι και χορευτής, ζωγράφος (απόφοιτος της Καλών Τεχνών) και δημιουργός κόμικς (δημοσίευε στη Βαβέλ και αλλού). Στο φιλμ παρακολουθούμε, όπως είπαμε, τις πρόβες της παράστασης, συζητήσεις, υποδείξεις του Παπαϊωάννου / σκηνοθέτη προς τους χορευτές του, διαλείμματα, αλλά και απαντήσεις σε ερωτήσεις για το έργο του, τον τρόπο που δουλεύει κλπ. Και φυσικά μερικές εντυπωσιακές σκηνές από τη συγκεκριμένη παράσταση. Τα πάντα γίνονται χαλαρά, καθόλου στημένα - ή τουλάχιστον αυτή την αίσθηση αποπνέουν, και, αναμενόμενο, οι συζητήσεις "ξεστρατίζουν" σε προσωπικές εμπειρίες από διακοπές ή έρωτες, στην κατάσταση ανησυχίας λόγω της πανδημίας που επικρατούσε και άλλα πολλά. Και βλέπουμε και εικόνες από ένα από τα ποιητικά του κόμικς.

Για όσους ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο θέμα, είναι ένα καλό ντοκιμαντέρ. Άλλωστε η ευαισθησία της Στεφανή - και συχνά ο πειραματικός χαρακτήρας των έργων της - είναι γνωστά. Αν λοιπόν ενδιαφέρεστε για μια πιο εσωτερική ματιά στην "περίπτωση Παπαϊωάννου" συνίσταται.  

Η ΤΕΧΝΗ, Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο "HAMNET"

Μια από τις ταινίες που ξεχώρισαν το 2025 είναι το "Hamnet" της γνωστής μας Chloe Zhao (του "Nomadland" υπενθυμίζω). Ένα πυκνό (και βαρύ θα έλεγα) δράμα με την πολύ καλή Jessie Buckley και τον Πολ Μεσκάλ στους βασικούς ρόλους. Η ιστορία βασίζεται - μάλλον χαλαρά - στη ζωή του Σαίξπηρ.

Πριν ακόμα γίνει ο μεγάλος δραματουργός ο νεαρός Σαίξπηρ, δάσκαλος λατινικών τότε, ερωτεύεται στο επαρχιακό Στράφορντ Άπον Έιβον μια ανεξάρτητη για την εποχή κοπέλα που αρέσκεται να περνά τη μέρα της μόνη στο δάσος, ενώ υπάρχει η φήμη ότι η μητέρα της είναι μάγισσα. Το ζευγάρι θα παντρευτεί, θα παραμείνει ερωτευμένο, θα κάνει τρία παιδιά, αλλά εκείνος, κυνηγώντας το πάθος του για το θέατρο - στο οποίο σύντομα θα γνωρίσει επιτυχία - αναγκάζεται να ζει κυρίως στο Λονδίνο, ενώ εκείνη αρνείται να εγκαταλείψει τα δάση της. Το γεγονός αυτό δεν διαταράσσει τις σχέσεις τους, αυτό όμως θα συμβεί όταν θα βιώσουν μια τραγική απώλεια.

Δυνατό και πολυεπίπεδο δράμα, διαθέτει πλήθος από επί μέρους στοιχεία, που θεωρώ ότι συνενώνονται υποδειγματικά στο τελικό σύνολο : Αντιπαραθέτει τη ζωή στην πόλη μ' αυτήν της επαρχίας (στην αγκαλιά της φύσης δηλαδή), τα λογικά με τα παγανιστικά στοιχεία - κάπου υπάρχει και η μεταφυσική διάσταση - και ταυτόχρονα μιλά για το φαινόμενο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και το πάθος που αυτό μπορεί να εμπνεύσει. Αποτελεί συγχρόνως μια μελέτη της απώλειας και του πένθους και τις επιπτώσεις τους στις ζωές αυτών που μένουν πίσω. Κυρίως όμως μιλά για τις σχέσεις τέχνης και αληθινής ζωής, για την αλληλεπίδρασή τους: Η τέχνη μπορεί να κλείσει πληγές και να λυτρώσει τόσο τον δημιουργό όσο και τους αποδέκτες της, το κοινό. Επίσης, σε επίπεδο δημιουργίας πλέον, όσο και να είναι η τέχνη προϊόν φαντασίας (ενίοτε μάλιστα αφηγείται ιστορίες που ανήκουν εντελώς στο χώρο του φανταστικού), δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει - έστω και υποσυνείδητα - βιώματα του δημιουργού. 

Η τελική σκηνή στο θέατρο είναι πολύ δυνατή, όλη η ταινία είναι υποβλητική και ενίοτε καθηλωτική για μια από τις πολύ αξιόλογες ταινίες των τελευταίων ετών.

  

 

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ "HOUSE OF THE LONG SHADOWS"

Το 1983 η θρυλική βρετανική εταιρία ταινιών τρόμου των 50ς-70ς Hammer έχει πάψει πλέον να υφίσταται. Ωστόσο κάποιοι παραγωγοί (οι Globus και Golan συγκεκριμένα, γνωστοί τότε από πολλές επιτυχίες) αποφασίζουν να κάνουν ένα αφιέρωμα σ' αυτήν. Αναθέτουν λοιπόν στο b-movά (μπιμουβάς είναι η σωστή ελληνική λέξη) Pete Walker, με αρκετές μέτριες ταινίες στο ενεργητικό του, να γυρίσει το "House of the Long Shadows" (στην Ελλάδα παίχτηκε ως "Στη Σκιά του Εφιάλτη"). Σίγουρα ο βασικός λόγος για το εγχείρημα υπήρξε το ότι έφεραν για μια σπάνια φορά μαζί (νομίζω ότι είχε ξανασυμβεί) τα τρία ιερά τέρατα του τρόμου : Κρίστοφερ Λι, Βίνσεντ Πράις, Πίτερ Κάσινγκ! Και μαζί τους και ο Τζον Καραντάιν. Σίγουρα το γεγονός αυτό την κάνει αξιοθέατη, έστω και από περιέργεια.

Ένας επιτυχημένος αμερικανός συγγραφέας ( Desi Arnaz Jr.), αμφισβητεί αλαζονικά την αξία των κλασικών και βάζει στοίχημα με τον εκδότη του ότι μπορεί να γράψει ένα ολόκληρο μυθιστόρημα μέσα σε μία νύχτα. Φτάνει να είναι εντελώς απερίσπαστος και απομονωμένος. Ο εκδότης του παραχωρεί έναν απομονωμένο πύργο στην Ουαλία, που έχει τη φήμη ότι είναι στοιχειωμένος. Αψηφώντας τις φήμες, εκείνος φτάνει εκεί και πέφτει με τα μούτρα στο γράψιμο. Ωστόσο μόνο απερίσπαστος δεν μένει, καθώς από την πρώτη σχεδόν στιγμή γίνεται μάρτυρας γεγονότων που μοιάζουν με ένα αλλόκοτο οικογενειακό reunion...

Αν ακούγεται τρομακτικό σας πληροφορώ ότι πρόκειται για κωμωδία τρόμου - τρόμου παλιών εποχών βεβαίως, που δεν μπορεί πια να μας τρομάξει, αλλά εξ αρχής δεν ήταν αυτός ο σκοπός της ταινίας. Συμβαίνουν παράξενα γεγονότα, συμβαίνουν φόνοι, συγγραφέας και θεατές μαζί πασχίζουμε να λύσουμε τα μυστήρια, οι υποψίες για το τι μπορεί να συμβαίνει και ποιος είναι απλώς αυτό που δείχνει και όχι κάτι άλλο δίνουν και παίρνουν, ανατροπές συμβαίνουν διαρκώς και τελικά έρχεται μια ακόμα μεγαλύτερη ανατροπή...

Σαφώς δεν είναι κάτι σπουδαίο, οι αφέλειες δίνουν και παίρνουν, ωστόσο το βρήκα σχετικά διασκεδαστικό και στο κλίμα της Hammer- αν και με χιούμορ. Δεν είναι ανάγκη να σπεύσετε, αλλά πάντως το είδα ευχάριστα.

ΕΝΑ ΚΑΠΩΣ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ "ΠΡΑΓΜΑ ΜΕ ΦΤΕΡΑ"

Ο μέχρι τώρα ντοκιμαντερίστας μουσικών ταινιών (κυρίως με βρετανικά ροκ συγκροτήματα) Dylan Southern περνά το 2025 στην πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλαστική ταινία του : "Ένα Πράγμα με φτερά" (The Thing with Feathers). Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς πρωταγωνιστεί από την πρώτη ως την τελευταία σκηνή και παίρνει το φιλμ πάνω του.

Ένας απαρηγόρητος σύζυγος (δημιουργός κομικς στο επάγγελμα και πολύ ερωτευμένος με τη γυναίκα του) μένει ξαφνικά μόνος με τα δύο μικρά αγόρια του μετά τον αιφνίδιο θάνατό της. Εμείς παρακολουθούμε τις φάσεις του βαρύτατου πένθους του - ώσπου ένα αλλόκοτο πλάσμα, σαν γιγαντιαίο κοράκι βγαλμένο από τα κομικς του (μάλλον αλληγορική προσωποποίηση της θλίψης), θα αρχίσει να επισκέπτεται το σπίτι...

Λιγο ταινία τρόμου, λίγο ψυχολογική μελέτη, η ταινία δεν νομίζω ότι κατάφερε να με ικανοποιήσει ιδιαίτερα. Ουσιαστικά πρόκειται για μια αλληγορία για την κατάσταση του πένθους και τις διάφορες εκφάνσεις της (θρήνος, εγκαταλειψη εαυτού σε όλα τα επίπεδα, σταδιακές "επιθέσεις" βαθύτατου πόνου που συνυπάρχουν με στιγμές ηρεμίας κλπ.). Ωστοσο μου φάνηκε ότι το φιλμ δεν αποφασίζει τι ακριβώς θέλει να είναι και, γενικότερα, με κούρασε αρκετά (ίσως να φταίει η διαρκώς καταθλιπτική ατμόσφαιρα). Ο πρωταγωνιστής της είναι καλός όπως πάντα, αλλά ποτέ δεν αρκεί αυτό για να γίνει μια συναρπαστική ταινία. Ευπρόσδεκτο το έντονο φανταστικό στοιχείο, αλλά το φιλμ δεν επικεντρώνεται σ' αυτό. Για μένα πρόκειται για μια καθαρά αλληγορική ταινία.

Δεν ενθουσιάστηκα πάντως...

"BLUE JEAN" : ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το "Blue Jean" είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Βρετανίδας Georgia Oakley. Γυρίστηκε το 2022 και θέμα της είναι η κατάκτηση της ερωτικής ελευθερίας.

Στα 80ς η κατάσταση της gay κοινότητας δεν έμοιαζε καθόλου με αυτό που έχει ως ένα βαθμό τουλάχιστον κατακτηθεί σήμερα. Η ηρωίδα είναι μια λεσβία καθηγήτρια γυμναστικής σε λύκειο. Καθώς τα πράγματα είναι ασφυκτικά και το υπουργείο στέλνει σχετικές εγκυκλίους για να περιοριστεί η "κακή" ομοφυλοφιλία, εκείνη προσπαθεί να κρύψει την σεξουαλική της ταυτότητα και τη σχέση της με μια άλλη γυναίκα. Τα πράγματα θα μπερδευτούν όταν ανακαλύψει ότι μια νεοφερμένη μαθήτριά της είναι επίσης λεσβία...

Ρεαλισμός απ' αυτόν που τόσο καλά ξέρουν να κάνουν οι Βρετανοί, πιεσμένη καθημερινότητα, άβολες καταστάσεις, διαρκής αγώνας για να κρύψεις αυτό που είσαι και άλλες δυσκολίες, συνθέτουν ένα καλό δράμα δίχως ακραίες εξάρσεις και σπαρακτικές κορυφώσεις. Όπως θα ήταν στ' αλήθεια τα πράγματα δηλαδή. Και βέβαια ο θεατής αναρωτιέται διαρκώς : Θα τολμήσει να αποκαλυφτεί η ηρωίδα ή θα μείνει στην δύσκολη "κρυφή ζωή";

Ταυτόχρονα η ταινία ρίχνει μια πολύ ρεαλιστική ματιά στην καθημερινότητα της λεσβιακής κοινότητας, με τα γλέντια, τους καυγάδες, τα προβλήματα, τη σχέση της με τους "κανονικούς" γύρω της... Φυσικά στόχος της είναι να τονίσει την ανάγκη απελευθέρωσης της ερωτικής επιθυμίας σε εποχές που αυτό δεν ήταν καθόλου αυτονόητο.

Αν σας αρέσει ο βρετανικός ρεαλισμός, είναι μια καλή ταινία αυτού του κλίματος. Και είναι καλή και η πρωταγωνίστρια Rosy McEwen. 

"MOTHER, FATHER..." ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Χαίρομαι για το ότι ο Jim Jarmusch μετά από τόσες δεκαετίες εξακολουθεί να μην με απογοητεύει. Εννοείται ότι κάνει άλλοτε καλύτερα κι άλλοτε λιγότερα καλά φιλμ - και ποιος δεν κάνει το ίδιο; - , πάντοτε όμως η παραγωγή του έχει εξ ορισμού ενδιαφέρον και δεν πέφτει κάτω από κάποιο επίπεδο. Το "Father, Mother, Sister, Brother" του 2025 επιβεβαιώνει τα παραπάνω.

Σπονδυλωτή ταινία με τρεις διαφορετικές ιστορίες και ηθοποιούς όπως η Κέιτ Μπλάνσετ, ο Ανταμ Ντράιβερ και φυσικά ο Τομ Γουέιτς (που κλέβει την παράσταση) πρωταγωνιστούν σε ένα φιλμ με γενικό θέμα τις σχέσεις συγγενών. Τα δύο πρώτα "επεισόδια" έχουν το ίδιο ακριβώς θέμα, διαπραγματευμένο όμως με εντελώς διαφορετικό τρόπο: Αδέλφια επισκέπτονται γονιό τους, από τον οποίο έχουν ουσιαστικά αποξενωθεί πλήρως. Το τρίτο εστιάζει στη στενή σχέση δύο αδελφών, αγοριού και κοριτσιού.

Δεν θα πω κάτι καινούριο αν δηλώσω ότι μου άρεσε περισσότερο το πρώτο επεισόδιο. Όλοι με όσους έχει τύχει να συζητήσω για την ταινία συμφωνούν σ' αυτό. Ένας απολαυστικός Τομ Γουέιτς τα δίνει όλα στο ρόλο του εκκεντρικού πατέρα - και μόνο γι' αυτόν αξίζει, αφήστε που διαθέτει και ανατροπή στο τέλος. Πάντως οι δύο πρώτες ιστορίες επικεντρώνονται σαφώς στο θέμα της αποξένωσης των ανθρώπων μεταξύ τους (και μάλιστα στενών συγγενών στην προκειμένη περίπτωση) στα πλαίσια του σύγχρονου τρόπου ζωής. Συγκεκριμένα μοτίβα επαναλαμβάνονται στις δύο αυτές ιστορίες, διαφορετικοί χαρακτήρες αναλύονται... και η απόσταση στις ανθρώπινες σχέσεις κυριαρχεί. Κάποιοι μάλιστααπό τους ήρωες διαθέτουν μια κρυφή ζωή που δεν είναι γνωστή σε κανέναν συγγενή, όσο στενός κι αν είναι. Η τρίτη ιστορία διαφέρει κάπως, αφού θέμα της είναι όχι η αποξένωση, αλλά αντίθετα ο δεσμός και η αγάπη ανάμεσα στα αδέλφια. Προσωπικά την βρήκα μάλλον αταίριαστη με τις άλλες δύο. Βεβαίως όμως τίθεται και πάλι το θέμα της σχέσης με τους (νεκρούς) γονείς των δύο αδελφιών.  

Γενικά την βρήκα απολαυστική - αν και άνιση, όπως συμβαίνει σε κάθε σχεδόν σπονδυλωτό φιλμ. Είναι όμως "καθαρός Jarmusc" κι αυτό για μένα αποτελεί εξ ορισμού εγγύηση.

"SAVE THE GREEN PLANET": Η ΠΗΓΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΝΘΙΜΟ

Ο Κορεάτης Jang Joon-hwan, με λίγες ταινίες στο ενεργητικό του, γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους του το 2003. Είναι το "Save the Green PLanet" ("Jigureul jikyeora!" αν δεν καταλάβατε). Είναι το γνωστό (πλέον) φιλμ το οποίου ριμέικ είναι η "Bugonia" του Λάνθιμου.

Ένα ζευγάρι (εκείνος είναι ένα είδος βαρεμένου συνωμοσιολόγου και εκείνη ελαφρώς καθυστερημένη) απάγουν έναν πανίσχυρο εκατομμυριούχο, πιστεύοντας ότι είναι εξωγήινος που εργάζεται μυστικά για να κατακτήσει τον πλανήτη. Τον βασανίζουν προσπαθώντας να τον κάνουν να ομολογήσει.

Πρόκειται για ένα χαβαλετζίδικο b-movie, το οποίο όμως περιέχει και αρκετή βία και σκληρές σκηνές. Και, όπως καταλαβαίνετε, ουσιαστικά αποτελεί ένα σαρδόνιο σχόλιο για την ανθρώπινη βλακεία και αυτοκαταστροφικότητα (ως προς αυτό συμφωνώ απόλυτα).

Κανονικα δεν θα έπρεπε να συγκρίνουμε. Την κορεάτικη ταινία συζητάμε εδώ, αλλά δεν μπορώ να μην μπω στον πειρασμό να πω δυο λόγια και για το φιλμ του Λάνθιμου: Ο οποίος άλλαξε τα φύλα βασικών ηρώων (η απαχθείσα είναι γυναίκα και οι απαγωγείς δύο ξαδέλφια) και έκανε την ταινία κάπως πιο σοβαρή - εκτός από το ξεκαρδιστικό φινάλε. Βρήκα το κορεάτικο φιλμ σίγουρα ενδιαφέρον, αλλά σε καμία περίπτωση αριστούργημα. Ίσως μάλιστα και να βαρέθηκα λιγάκι (λιγάκι, μην το πάρετε και πολύ υπ' όψιν). Προσωπικά πάντως προτιμώ το ριμέικ του Λάνθιμου.

Πέραν αυτών, καλό είναι να τη δει ένας σινεφίλ έστω και για "ιστορικούς" λόγους. Και ας μη ξεχνάμε ότι αυτή η ταινία είναι η πρωτότυπη και από εκεί ξεπήδησε η ενδιαφέρουσα αρχική ιδέα. 

ΚΑΘΗΛΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΧΩΤΙΚΗ "ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΦΛΕΒΑ"

Η επιστροφή του Γιάννη Οικονομίδη με τη "Σπασμένη Φλέβα" το 2025 επιβεβαιώνει νομίζω ότι πρόκειται για σημαντικό δημιουργό - ίσως τον πιο προσωπικό και αναγνωρίσιμο στην Ελλάδα σήμερα. Με τον Βασίλη Μπισμπίκη, την Μαρία Κεχαγιόγλου, τον Γιάννη Νιάρο και την απροσδόκητη επανεμφάνιση της Μπέτης Αρβανίτη στους βασικούς ρόλους, δημιουργεί ένα σφιχτό δράμα που μιλά για πολλά...

Ένας επιχειρηματίας πασχίζει με κάθε τρόπο να ξεχρεώσει έναν αδίστακτο τοκογλύφο για να σώσει όχι μόνο την επιχείρησή του, αλλά (κυρίως) το ίδιο του το σπίτι, δίχως να αποκαλύψει στη γυναίκα του τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται. Χρησιμοποιεί κάθε μέθοδο που σκαρφίζεται, θεμιτή ή αθέμιτη. Ώσπου καταστρώνει ένα σατανικό σχέδιο...

Εξαιρετικό σασπένς, ιδιαζόντως αγχωτική ατμόσφαιρα (που διαρκώς γίνεται πιο αγχωτική καθώς ο χρόνος τελειώνει) και ταυτόχρονα ανατομία μιας κοινωνίας που πάσχει συνολικά (μπάζει από παντού θα έλεγαν κάποιοι), συνθέτουν μια από τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου ταινίες του δημιουργού. Ίσως μάλιστα την πιο ώριμη του. Οι διαβόητες "βρισιές" έχουν μειωθεί, το σενάριο είναι, όπως συνήθως, ευφυές και οι ηθοποιίες, ακόμα και στους πιο μικρούς ρόλους, απόλυτα πειστικές, πράγμα σημαντικό για έναν σκηνοθέτη που στοχεύει στον απόλυτο ρεαλισμό. Το αδιέξοδο ενός όχι ιδιαίτερα συμπαθούς τύπου αντανακλά το αδιέξοδο μιας κάθε άλλο παρά ιδανικής κοινωνίας, που φοβάμαι ότι διαρκώς χειροτερεύει. Παγκοσμίως. Και, το πιο εντυπωσιακό, η απόλυτα ρεαλιστική αυτή ιστορία είναι απροσδόκητα δομημένη ως αρχαία τραγωδία. Θα καταλάβετε τι εννοώ μόνο αν τη δείτε. 

Μπράβο στον Οικονομίδη. Την απόλαυσα παρά το ζοφερό κλίμα της. 

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ 2025 (ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ)

Ήρθε και πάλι η εποχή για τον ετήσιο κινηματογραφικό απολογισμό (προσωπικό πάντοτε, εννοείται). Του 2025 αυτή τη φορά. Ταινίες που βγήκαν στις ελληνικές οθόνες τη χρονιά που πέρασε. 

Ισχύουν οι ετήσιοι κανόνες : Τόσο οι 10 καλύτερες  όσο και οι επιλαχούσες (που αρκετές τους θα μπορούσαν να βρίσκονται στις 10, αλλά τελικά κάτι έπρεπε να κόψω) ΔΕΝ παρατίθενται με αξιολογική σειρά. Πάντοτε μου ήταν αδύνατο (και στη μουσική και στη λογοτεχνία και οπουδήποτε) να αποφασίσω αν το συγκεκριμένο φιλμ, βιβλίο ή ό,τι άλλο βρίσκεται στη θέση 7 ας πούμε και όχι στην 8 ή στην 6. Το ίδιο και αν αποφασίσω ποιο είναι το καλύτερο. Υπάρχουν απλώς 10 καλύτερα δίχως αξιολογική σειρά. Η σειρά είναι αλφαβητική κατά σκηνοθέτη. Επίσης περιλαμβάνονται ταινίες του 2025 (άντε και κάποιες ίσως του 24) που βγήκαν τη χρονιά αυτή στις οθόνες. Δεν υπολογίζονται οι (καλοκαιρινές συνήθως) παλιές ταινίες που ξαναβγήκαν σε πρώτη προβολή.

 

ΟΙ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ (ΟΧΙ ΜΕ ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΕΙΡΑ, ΑΛΛΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ) 

 

Η  ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ του Paul Thomas Anderson

SINNERS του Ryan Coogler

VERMIGLIO της Maura Delpero 

BUGONIA του Γιώργου Λάνθιμου

A COMPLETE UKNOWN του James Mangold

ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΦΛΕΒΑ του Γιώργου Οικονομίδη

ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ του Francois Ozon

ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ του Chan-Wook Park

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ του Joakim Trier

ΑΡΚΑΝΤΙΑ του Γιώργου Ζώη

 

Όπως βλέπετε για πρώτη φορά (απ' όσο θυμάμαι τουλάχιστον) στη λίστα υπάρχουν 3 ελληνικές ταινίες (εντάξει, βάζω και του Λάνθιμου, που δεν είναι ελληνική, αλλά καταλαβαίνετε...)

Ακολουθεί η λίστα επιλαχόντων (πάλι αλφαβητικά κατά σκηνοθέτη). Κάποιες απ' αυτές, όπως είπαμε, κάλλιστα θα μπορούσαν να βρίσκονται στις 10, αλλά τι να κάνουμε... 

 

 ΟΙ 9 ΕΠΙΛΑΧΟΥΣΕΣ (ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΣΗΝΟΘΕΤΗ)

 

AMRUM του Fatih Akin 

ΔΙΠΛΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ της Arantxa Echevaria 

FATHER MOTHER SISTER BROTHER του Jim Jarmoush

NOUVELLE VAGUE του Richard Linklater

SMALL THINGS LIKE THESE του Tim Mielants

ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΑΤΥΧΗΜΑ του Jafar Panahi

LANGUE UNIVERSELLE του Matthew Rankin 

ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΕΔΩ του Walter Salles

FLOW του Gints Zibalodis

 

Αυτά για φέτος. Και του χρόνου και καλή κινηματογραφική χρονιά.

"ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ"... ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΝΟ

 

Ο εξαιρετικός συνήθως κορεάτης Park Chan-Wook (θυμηθείτε μεταξύ άλλων τα "Old Boy" και "Υπηρέτρια"), επανέρχεται το 2025 με το "Καμιά Άλλη Επιλογή" (Eojjeolsuga eobsda, για να φρεσκάρετε τα κορεάτικά σας). Μια απροσδόκητη επιλογή, αφού το φιλμ είναι ριμέικ της ταινίας του 2005 "Το Τσεκούρι" του Γαβρά (για μένα η τελευταί καλή του ταινία), με αφιέρωση μάλιστα σ' αυτόν στους τίτλους τέλους. Το οποίο, με τη σειρά του, βασίζεται σε παλιότερο αστυνομικό / πολιτικό μυθιστόρημα.

Ένα στέλεχος εταιρίας χαρτοποίας ζει πολυτελή ζωή σε ντιζαϊνάτη βίλα, με ιδανική οικογένεια και ποικιλία χρηματοβόρων δραστηριοτήτων. Ώσπου η εταιρία αγοράζεται απο μεγαλύτερη αμερικάνικη και... φευ, ο ήρωάς μας απολύεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Και τώρα; Οι δόσεις του σπιτιού, η πολυτελής ζωή, το κοινωνικό του στάτους; Όταν περνά από συνέντευξη για νέα καλή θέση σε αντίστοιχη εταιρία, δεν έχει παρά μία και μόνη επιλογή : Να δολοφονήσει όλους τους επίδοξους ανταγωνιστές του για να μείνει ο μόνος υποψήφιος.

Κατάμαυρη κωμωδία, βιτριολική σάτιρα του σύγχρονου, απάνθρωπου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που βασίζεται απροκάλυπτα πλέον στο "ο θάνατός σου η ζωή μου" - και την συναφή εξαφάνιση κάθε έννοιας δημόσιου - αποτελεί για μένα μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Πιστή στο πνεύμα του Γαβρά, εξετάζει όχι μόνο τον αιματηρό πλέον επαγγελματικό ανταγωνισμό, αλλά και τις ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει στον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο μια πιθανή αποτυχία στο επάγγελμά του. Ταυτόχρονα προλαβαίνει να ρίξει και μια ματιά σε σύγχρονα προβλήματα που εμφανίζονται με τον απόλυτο αυτοματισμό λόγω χρήσης υψηλής τεχνολογίας και την επακόλουθη απώλεια της πλειοψηφίας (!) των θέσεων εργασίας, την εξαπλούμενη μη ανθρώπινη (μηχανική) κοινωνία και άλλα "συμπτώματα" της κτηνώδους ιδιωτικοποίησης των πάντων και της συνεπαγόμενης πλήρους υποδούλωσης σε ιδιωτικά συμφέροντα και μόνο. Το σαρκαστικότατο τέλος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τις προθέσεις του σκηνοθέτη.

Συνίσταται ανεπιφύλακτα, αν δεν είστε αλλεργικοί στο σχετικά αιματοβαμμένο περιεχόμενο.