Η ΚΑΤΑ NOLAN "ΟΔΥΣΣΕΙΑ"

 

Ας γράφω κι εγώ τη άποψή μου για την πολυσυζητημένη "Οδύσσεια" του Christopher Nolan του 2026. Με πλειάδα γνωστών ηθοποιών φυσικά : Ματ Ντέιμον, Τομ Χόλαντ, Αν Χαθαγουέι, Σαρλίζ Θερόν, Ζεντάγια, Μία Γκοθ, Ρόμπερτ Πάτινσον, Έλιοτ Πέιτζ και άλλοι πολλοί.

Για την ιστορία δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Η Οδύσσεια του Όμηρου είναι λίγο - πολύ γνωστή σε όλους, άσχετα αν την έχουν διαβάσει ή όχι. Ο περιπετειώδης αγώνας για επιστροφή στην πατρίδα και στην Πηνελόπη, που τόσο νοσταλγεί (αμφότερες) έχει γίνει παγκόσμιο σύμβολο πολλών πραγμάτων. 

Η κατά Nolan εκδοχή όμως δεν μένει σ' αυτά. Ο σκηνοθέτης αλλάζει τον χαρακτήρα του ήρωα : Ο Οδυσσέας εδώ δεν είναι ένας άτυχος μεν, ηδονοθήρας δε τύπος. Είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος, κουρασμένος από 10 χρόνια πόλεμο και άλλα τόσα στην προσπάθειά του να επιστρέψει. Κι όχι μόνο αυτό : Κατατρύχεται  από συνεχείς τύψεις και βασανίζεται από αμφιβολία : Ήταν σωστό αυτό που έκανε - που επινόησε μάλλον, το οποίο έγινε η αιτία της ανηλεούς σφαγής και της πλήρους καταστροφής της Τροίας; Μήπως δεν είναι ο σοφός και πολυμήχανος ήρωας, αλλά ουσιαστικά ένας δολοφόνος; Και, για να έρθουμε εντελώς στην εποχή μας, ο Nolan μιλά για το τέλος μιας εποχής με συγκεκριμένη ηθική και τον ερχομό μιας νέας βαρβαρότητας, δίχως κανόνες και σεβασμό προς οτιδήποτε κάποτε ίσχυε. Και, τελικά ποιοι είναι οι τρομεροί "Λαοί της Θάλασσας", που όλοι φοβούνται ότι μπορεί να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή; Δεν θα σας πω, καθώς αυτό αποκαλύπτεται στο τέλος...

Εκτός όλων αυτών θα προσθέσω ότι σαφώς η ουσία του φιλμ δεν βρίσκεται στα εφέ και στο θέαμα, τα οποία φυσικά υπάρχουν (αλλοίμονο, για χολιγουντιανή υπερπαραγωγή μιλάμε), αλλά στην ουσία των θεμάτων που θέτει και τη μεταφορά του διαχρονικού μύθου σε όχημα σύγχρονων προβληματισμών. Και, σημειωτέον, για όσους γκρινιάζουν, είναι απόλυτα νόμιμο ένας σημαντικός δημιουργός να παίρνει ένα κλασικό αριστούργημα και να αλλάζει το νόημά του, μεταφέροντάς το στην εποχή του. Έχει γίνει άπειρες φορές και στο σινεμά και στο θέατρο.

Πάντα θεωρούσα τον Nolan σημαντικό, αλλά μεγαλεπήβολο, μερικές φορές και υπερφίαλο δημιουργό, που αρκετές φορές με έχει κουράσει. Θα σας ομολογήσω λοιπόν ότι κάπως με κούρασε και η τρίωρη "Οδύσσεια" (λίγο πάντως, όχι ότι μειώθηκε η προσοχή μου). Ωστόσο θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον και εκτιμώ πολύ το όλο εγχείρημα για τους (πολλούς) λόγους που προανέφερα. Οπότε το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους δεν το έχουν δει ακόμα.

ΥΓ1: Έχω μάλλον εκπλαγεί από την τεράστια εμπορική επιτυχία, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, της ταινίας. Κι αυτό επειδή, όπως είπα, δεν την θεωρώ τόσο κλασική, θεαματική χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, όσο ταινία προβληματισμού - με τις αναπόφευκτες βεβαίως παραχωρήσεις στο θέαμα και την σχετική εμπορικότητα. 

ΥΓ2 : Μόνο γελοίες (για να μην πω κάτι βαρύτερο) μπορώ να θεωρήσω τις κραυγές για την 5λεπτη εμφάνιση της μαύρης Ελένης σε ένα τρίωρο φιλμ και τα άλλα σχετικά με woke ατζέντες και άλλες μπούρδες (και μάλιστα όταν τα περισσότερα από τα άτομα που ούρλιαζαν δεν είχαν δει καν το φιλμ). Παρόμοια είναι και η άποψή μου για όσους γκρινιάζουν για τις αλλαγές στο μύθο (εξαφάνιση Λωτοφάγων και Ναυσικάς κλπ.) Υπενθυμίζω ότι πάμπολλες φορές στο σινεμά που προέρχεται από λογοτεχνικά έργα αλλάζει πολύ η ιστορία. Ας θυμίσω απλώς ότι το "Blade Runner" άλλαξε τα φώτα στο βιβλίο του Dick όπου βασίστηκε, αλλά είναι και τα δύο (βιβλίο και ταινία) αριστουργήματα. 

ΟΤΑΝ "EVERYBODY WINS"...

Ο Τσέχος Karel Reisz (1926-2002), μετά από κάποιες μικρού μήκους στην πατρίδα του, πήγε στην Βρετανία και υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους του βρετανικού Νέου Κύματος στα 60ς, γνωστό και ως Free Cinema, ενώ στο τέλος γύρισε ταινίες στις ΗΠΑ. Η τελευταία του, το "Everybody Wins" (στην Ελλάδα είχε παιχτεί ως "Η Σκοτεινή Πλευρά της") του 1990, έχει ως πρωταγωνιστές την Ντέμπρα Γουίνγκερ, στα πολύ πάνω της τότε, και τον Νικ Νόλτε και σενάριο του Άρθουρ Μίλερ! Η ταινία απέτυχε εμπορικά και πήρε κακές κριτικές. Φαίνεται ότι είμαι ο μόνος στον οποίο αρέσει...

Ένας ντετέκτιβ προσλαμβάνεται από μία σέξι γυναίκα για να εξιχνιάσει μια υπόθεση φόνου σε μικρή επαρχιακή πόλη. Ένας νεαρός κατηγορείται για τον φόνο ευπόληπτου πολίτη. Όπως φαίνεται, όλοι γνωρίζουν ότι ο νεαρός είναι αθώος, αλλά κανείς δεν θέλει να πει περισσότερα (και η αστυνομία το ίδιο). Τι συμβαίνει; Και ποια είναι αληθινά η γυναίκα που τον έχει προσλάβει;

Το φιλμ ερευνά τη διαφθορά - που απλώνεται σε πολλά επίπεδα - και την συνωμοσία σιωπής σε μια κλειστή κοινωνία, η οποία οφείλει να προστατέψει επτασφράγιστα μυστικά (που για την ίδια την κοινότητα δεν είναι καθόλου μυσικά)... Και βέβαια τονίζει ότι στον κόσμο αυτόν τίποτα δεν είναι υποχρεωτικά δίκαιο. Ούτε καν η ίδια η Δικαιοσύνη. Και αν νομίζετε ότι τελικά το καλό θριαμβεύει, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στον σημερινό κόσμο, που συνολικά είναι πολύ χειρότερος από αυτόν που περιγράφει το φιλμ... 

Αν και σε γενικές γραμμές συνήθως συμφωνώ με τη γενική κριτική, στην συγκεκριμένη περίπτωση μοιάζε, όπως έγραψα στην αρχή, να είμαι ο μόνος που του άρεσε αυτή η ταινία, όπου τίποτα και κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται και η υποκρισία θριαμβεύει.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΟ "ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΟ"

 

Ο ισπανικός εμφύλιος έχει τελειώσει μόλις 2 εβδομάδες πριν. Ένα πολυτελές ξενοδοχείο της Μαδρίτης έχει μετατραπεί σε νοσοκομείο. Και ξαφνικά έρχεται αναπάντεχα η διαταγή: Ο νικητής Φράνκο θέλει να διοργανώσει ένα πλουσιοπάροχο δείπνο για 60 άτομα για να γιορτάσει την επικράτηση του φασισμού. Πότε; Σε λίγες ώρες! Τι θα κάνει ο ευαίσθητος μετρ ντ΄οτέλ; Και ποιος θα μαγειρέψει τα υπέροχα εδέσματα, αφού όλοι οι μεγάλοι σεφ είναι αριστεροί και βρίσκονται στη φυλακή;

Αυτά τα ευτράπελα - και όχι μόνο ευτράπελα, όπως θα δείτε - συμβαίνουν στο ισπανικό φιλμ του Manuel Gomez Pereira (ίσως να τον θυμάστε από το "Ανάμεσα στα Πόδια", 1998) "Το Δείπνο του Φράνκο" (La Cena) του 2025. Μια ταινία που συνδυάζει το κωμικό στοιχείο με το διαρκώς αυξανόμενο σασπένς, αλλά και τον καθαρά αντιφασιστικό τόνο, αφού οι νικητές φασίστες παρουσιάζονται ως, απλά, γελοίοι. 

Η ιστορία επικεντρώνεται στην μεταβαλλόμενη σχέση δύο απόλυτα διαφορετικών χαρακτήρων : Ενός νεαρού αρρενωπού λοχαγού, ποτισμένου με τα φασιστικά ιδανικά, που αναλαμβάνει να οργανώσει το περιβόητο δείπνο και του διπλωματικού, μεσήλικα μετρ ντ΄οτέλ που προαναφέραμε, ο οποίος ελίσσεται διαρκώς ανάμεσα σε φασίστες και αριστερούς, νικητές και ηττημένους, προκειμένου να τα καταφέρει.

Ταινία που, δίχως να είναι "μεγάλη", βλέπεται ευχάριστα, συνδυάζει, όπως είπαμε, κωμωδία και αγωνία και, τελικά είναι είναι συμπαθής και διασκεδαστική (και έγινε μεγάλη επιτυχία στη χώρα της).  

"DRACULA A.D. 1972" : ΟΤΑΝ Ο ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΥΣ ΧΙΠΙΣ!

 

Ο Alan Gibson (1938-1987) ήταν ένας Βρετανός κυρίως τηλεοπτικός σκηνοθέτης. Ενδιάμεσα γύρισε και λίγες κινηματογραφικές ταινίες. Το 1972 λοιπόν γυρίζει το "Dracula A.D. 1972", μια ακόμα ταινία με τον Δράκουλα της κλασικής σειράς της Hammer... με κάποιες ωστόσο ιδιορρυθμίες... Φυσικά πρωταγωνιστεί το κλασικό δίδυμο Κρίστοφερ Λη - Πίτερ Κάσινγκ.

Στη σύγχρονη εποχή (εννοώ το 1972 που γυρίζεται το φιλμ) μια παρέα χίπηδων στο Λονδίνο, καθοδηγούμενη από έναν σατανικό νεαρό, ανασταίνει τον περιβόητο κόμη, που έχει εξοντωθεί πριν από 100 περίπου χρόνια από τον διώκτη του Βαν Χέλσινγκ. Από εκεί και πέρα η μάχη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό θα συνεχιστεί με... απογόνους, καθώς τον βρικόλακα θα αντιμετωπίσει ένας απόγονος του Χέλσινγκ, ενώ ο νεαρός που προαναφέραμε είναι απόγονος σκοτεινών αλχημιστών.

Είναι μια ακόμα ταινία της σειράς, η οποία, δίχως να έχει κάτι ξεχωριστό - και χρησιμοποιώντας τα γνωστά κλισέ - βλέπεται, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον και αν αγαπάτε το είδος, ευχάριστα. Η ιδιορρυθμία φυσικά είναι η σύγχρονη (για την εποχή) πινελιά : Ο χίπικος τρόπος ζωής που κυριαρχούσε τότε (ροκ, πάρτι, μπάφοι, παρέες χύμα με αναφορές σε ελεύθερο σεξ, τάση προς ανατολικές λατρείες και κάθε μεταφυσικό εν γένει κλπ.) Έτσι εκτός από μια ταινία τρόμου (εντάξει, δεν θα τρομάξετε σήμερα, όπως και με όλη τη σειρά της Hammer), έχει και το ενδιαφέρον της, ξώφαλτσης βεβαίως, καταγραφής της τελευταίας φάσης του περίφημου "Swinging London" των 60ς. Οπότε, αν είστε φίλοι της σειράς, ψάξτε το.

"EXECUTIVE SUITE" : ΣΤΑ ΕΣΩΤΕΡΑ ΜΙΑΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ

 

Το 1954 ένας κατά τη γνώμη μου από τους καλύτερους  - και μάλλον παραγνωρισμένους - κλασικούς χολιγουντιανούς σκηνοθέτες, ο Robert Wise (1914-2005) γυρίζει ένα ασυνήθιστο ασπρόμαυρο φιλμ: "Executive Suite" με τους Ουίλιαμ Χόλντεν, Μπάρμπαρα Στάνγουικ, Τζουν Άλισον και άλλους γνωστούς τότε ηθοποιούς.

Η ιστορία μπορεί να περιγραφεί σε ελάχιστες μόλις σειρές : Όταν ο  ιδρυτής και επικεφαλής μιας μεγάλης και επιτυχημένης κατασκευαστικής εταιρίας πεθαίνει ξαφνικά στο γραφείο του ξεκινά ένας αδυσώπητος αγώνας ανάμεσα στους λιγότερους από 10 μεγαλομέτοχους για τη διαδοχή του. Ποιος θα κερδίσει τελικά;

Θα μου πείτε: Και τι με νοιάζει εμένα για κάποιους μεγαλομέτοχους που πλακώνονται σε μια μεγάλη εταιρία; Γι' αυτό ακριβώς χαρακτήρισα την ταινία ασυνήθιστη. Γυρισμένη σχεδόν αποκλειστικά σε εσωτερικούς χώρους, δίχως καμιά σκηνή δράσης, καταφέρνει να κρατά έναν θεατή παντελώς αδιάφορο με το συγκεκριμένο θέμα (όπως εγώ) δίχως να κουράζει. Παρακολουθούμε μια "πινακοθήκη" από διαφορετικούς χαρακτήρες, με διαφορετικά όνειρα ή προγράμματα και τρόπους που μεταχειρίζονται για να κερδίσουν την επίμαχη θέση να συγκρούονται άλλοτε ανοιχτά και άλλοτε υπόγεια. Κι όλο αυτό βέβαια λειτουργεί ως καθρέφτης μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άτομα που πολύ συχνά ανταγωνίζονται σκληρά για κάποιον (οποιοδήποτε) σκοπό.

Ίσως να θεωρήσετε το τέλος κάπως αφελές. Σήμερα καμιά μεγάλη εταιρία δεν θα επέλεγε με παρόμοιο τρόπο. Βρισκόμαστε όμως στο 1954 και είναι Χόλιγουντ. Συγχωρείστε το γι' αυτό και δώστε μια ευκαιρία σε ένα φιλμ που, διαβάζοντας γι' αυτό, ελάχιστες πιθανότητες έχει να σας έλξει. Εξάλλου ο Wise είναι ένας σκηνοθέτης που κινήθηκε σε πάμπολλα εντελώς διαφορετικά είδη με απόλυτη επιτυχία : Έχει κάνει κοινωνικά, επιστημονική φαντασία, τρόμο, μιούζικαλ, δράματα, πολεμικά... και άλλα. Σεβαστείτε τον!

"HALF LIGHT" - HALF PLEASURE...

Το "Half Light" είναι ένα φιλμ ψυχολογικού τρόμου που γύρισε το 2006 ο άγνωστος Craig Rosenberg (έχει γυρίσει μόνο δύο ταινίες). Η Ντέμι Μουρ ερμηνεύει τον βασικό ρόλο.

Μια διάσημη συγγραφέας, μετά από μια συγκλονιστική απώλεια (θάνατος του μικρού γιου της) αποσύρεται σε ένα μικρό, απομονωμένο σκοτσέζικο χωριό προσπαθώντας να ξεπεράσει το σοκ και να μπορέσει ίσως να ξαναγράψει. Ωστόσο στο ακόμα πιο απομονωμένο σπίτι που νοικιάζει στοιχειώνεται τόσο από φαντάσματα όσο και από κάποιους "πραγματικούς" τρόμους...

Φιλμ με κλισέ, απ' αυτά που διαρκώς ο θεατής αναρωτιέται αν όσα συμβαίνουν είναι αληθινά ή βρίσκονται μόνο στο ταραγμένο μυαλό της ηρωίδας. Προφανώς δεν θα σας δώσω την απάντηση, αλλά όποια και να είναι αυτή, κάπου τα έχουμε ξαναδεί όλα αυτά... Το φιλμ διαθέτει απόλυτα καρτποσταλική, κρυστάλλινη φωτογραφία, λες και θέλει να σε κάνει να κορνιζώσεις κάθε πλάνο της, ιδίως όταν αυτό περιλαμβάνει τοπίο. Τρόμος - τρόμος, αλλά τα πάντα εκεί έξω, αλλά και μέσα, στους εσωτερικούς χώρους, είναι ονειρεμένα!

ΟΚ, βλέπεται σχετικά ευχάριστα, αλλά οι επί τούτου ανατροπές που, όπως είπα, έχουμε ξαναδεί, κάνουν την ταινία ένα όχι και τόσο ενδιαφέρον κλισέ.

"7 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΜΑΪΟΥ" ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

Ο John Frankeheimer (1930-2002) είναι από τους γνωστούς χολιγουντιανούς δημιουργούς. Στο πρώτο μέρος της καριέρας του μάλιστα, ως το 1968 περίπου, είχε γυρίσει μια σειρά από εξαιρετικά φιλμ. Ένα απ' αυτά, από τα γνωστότερά του, είναι οι ασπρόμαυρες "7 Μέρες του Μαϊου" του 1964. Μπαρτ Λάνκαστερ, Κερκ Ντάγκλας, Άβα Γκάρντνερ, Φρέντερικ Μαρτς, Μάρτιν Μπάλσαμ, αποτελούν μέρος μόνο ενός πολύ δυνατού καστ.

 Ένας αντιδημοφιλής πρόεδρος των ΗΠΑ καταφέρνει να κλείσει συμφωνία με τους σοβιετικούς "εχθρούς" για πλήρη πυρηνικό αφοπλισμό (βρισκόμαστε βεβαίως στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου). Ωστόσο οι στρατιωτικοί κύκλοι, οι κάθε λογής "πατριώτες" και οι ισχυρές δεξιές δυνάμεις έχουν πείσει την πλειοψηφία των πολιτών ότι η συμφωνία με τους "ύπουλους" κομμουνιστές αποτελεί έσχατη προδοσία. Εξέχουσα μορφή των κύκλων που εναντιώνονται στη συμφωνία είναι ένας διάσημος, δημοφιλέστατος και γοητευτικός στρατηγός, ήρωας πολέμου και πιθανότατα επόμενος υποψήφιος πρόεδρος. Τι θα γίνει όταν ένας αξιωματικός του ναυτικού, προσωπικός φίλος και θαυμαστής του στρατηγού, ανακαλύψει ότι ο τελευταίος ετοιμάζει άμεσο στρατιωτικό πραξικόπημα και πλήρη κατάλυση της δημοκρατίας;

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ, από τα καλύτερα του είδους, ενός χαμένου σήμερα ποιοτικού, πολιτικοποιημένου και σκεπτόμενου Χόλιγουντ (ναι, σαφώς υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Η ταινία θέτει πολλά ερωτήματα και θέματα : Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που θαυμάζεις αποδεικνύεται όχι και τόσο αθώος; Τι διαλέγεις όταν η προδοσία του πολιτεύματος - και της διαφαινόμενης ειρήνης - συγκρούεται με την προδοσία μιας βαθιάς φιλίας; Τι σημαίνει (και πώς καλλιεργείται ή καταστρέφεται) η λαϊκή δημοφιλία; Ποιοι μηχανισμοί κατευθύνουν τη γνώμη των πολιτών; Στην ουσία εδώ παρακολουθούμε μια μάχη ανάμεσα σε δεξιές και "αριστερές" αντιλήψεις (ό,τι και αν σημαίνουν αυτά για τις ΗΠΑ).

Το σενάριο είναι στέρεο και μελετημένο, σαν παρτίδα σκακιού, και, όσο προχωρά το φιλμ καταφέρνει να ανεβάζει το σασπένς. Ποιος θα προλάβει; Η αγωνία του θεατή είναι πραγματική, με την έννοια ότι βρισκόμαστε στην εποχή όπου μεγάλες χολιγουντιανές ταινίες δεν δίσταζαν να έχουν "κακό" τέλος, καθώς ο φόβος του πυρηνικού πολέμου πλανιόταν διαρκώς στην ατμόσφαιρα. Φυσικά μην περιμένετε δράση, κυνηγητά, πιστολίδια και άλλα τέτοια. Οι έκβαση των "μαχών" εδώ είναι θέμα στρατηγικών κινήσεων και τακτικών. 

Κατά την γνώμη μου συνίσταται απόλυτα στους φίλους του παλιού, μεγάλου αμερικάνικου σινεμά (δίχως ήρωες που σώζουν τον κόσμο κάθε δεύτερη εβδομάδα).   

'"ΥΠΕΡΑΝΩ ΠΑΣΗΣ ΥΠΟΨΙΑΣ" 'Η Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Ο Elio Petri (1929-1982) είναι από τους σημαντικούς σκηνοθέτες του μεγάλου ιταλικού σινεμά των 60ς και 70ς. Το 1970 γυρίζει το "Υπεράνω πάσης Υποψίας" (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto) με τον Τζαν Μαρία Βολοντέ ως απόλυτο πρωταγωνιστή και την βραζιλιάνα σταρ της εποχής Φλορίντα Μπολκάν.

Ένας αστυνομικός που μόλις έχει προαχθεί σε επικεφαλής του τμήματος πολιτικών εγκλημάτων δολοφονεί την ερωμένη του δίχως λόγο στη διάρκεια ενός σαδομαζοχιστικού σεξουαλικού παιχνιδιού. Από εκεί και πέρα, αντί να καλύψει το έγκλημά του, σπέρνει επίτηδες στοιχεία που οδηγούν στον ίδιο, προσπαθώντας να αποδείξει ότι ως "υπεράνω πάσης υποψίας" επιφανής πολίτης αποκλείεται να συλληφθεί!

Ως μισαλλόδοξος, φανατικά αντικομμουνιστής και υπέρ της επιβολής της τάξης με κάθε τρόπο μπάτσος, ουσιαστικά ένας φασίστας (ο οποίος ωστόσο είναι δημοσφιλέστατος στους υφισταμένους του) ο Βολοντέ παίρνει στις πλάτες του το φιλμ. Ουσιαστικά ο ήρωάς του βρίσκεται με τις εμμονές και τις ιδεοληψίες του στα όρια της παράνοιας, όπως κάθε βίαιος φασίστας άλλωστε, πράγμα που δείχνεται και από την ψυχαναλυτική διάσταση της ταινίας. 

Παράδοξο θρίλερ, σχεδόν σουρεαλιστικό ως προς τον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή του, είναι ουσιαστικά μια βιτριολική σάτιρα όχι μόνο του καταπιεστικού αστυνομικού κατεστημένου, το οποίο παρουσιάζει με τα μελανότερα χρώματα, αλλά ουσιαστικά κάθε μορφής εξουσίας. Παρατηρείστε άλλωστε ότι οι σχέσεις εξουσίας του ήρωα - που προφανώς λόγω της υψηλής του θέσης συμβολίζει το σύστημα γενικότερα - επεκτείνονται και στην ατομική και ερωτική του ζωή. 

Πρωτότυπο φιλμ, από αυτά που δεν γυρίζονται πλέον σήμερα, συνίσταται για την παραδοξότητα της ιστορίας και την γενική καταγγελτική του διάθεση - δίχως να παραγκωνίζεται και η διάσταση του αστυνομικού θρίλερ, απ' αυτά που από την αρχή γνωρίζεις τον δολοφόνο.

ΟΧΙ ΤΟ "DRESSED TO KILL" ΠΟΥ ΞΕΡΕΤΕ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΡΛΟΜΚ ΧΟΛΜΣ

 

Ως γνωστόν έχουν γυριστεί πάμπολλες ταινίες με τον θρυλικό ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς και δεκάδες ηθοποιοί τον έχουν ενσαρκώσει. Στα μακρινά 40ς ο Roy William Neill (1887-1946) είχε γυρίσει μια σειρά ταινιών με ιστορίες του. Το δίδυμο Σέρλοκ - Γουότσον ενσάρκωναν στη σειρά αυτή οι Basil Rothbone και Nigel Bruce αντίστοιχα. Το "Dressed to Kill", το τελευταίο της σειράς, γυρίστηκε το 1946.

Ένας φίλος, μανιώδης συλλέκτης μουσικών κουτιών, επισκέπτεται το δίδυμο στο διαμέρισμά τους και, ανάμεσα σε άσχετες κουβέντες, αναφέρει ότι κάποιοι έκλεψαν από το σπίτι του ένα απ' αυτά. Το περίεργο είναι ότι, ενώ υπήρχαν πραγματικά σπάνια και πολύτιμα τέτοια, οι ληστές περιορίστηκαν σε ένα κοινότοπο και ευτελούς αξίας. Τι πιο φυσικό το περίεργο της υπόθεσης αυτής να τραβήξει την προσοχή του δαιμόνιου Σέρλοκ...

Εντάξει, η ασπρόμαυρη αυτή ταινία διαθέτει την νοσταλγία των παλιών φιλμ, είναι σχετικά στιλάτη, οδηγεί σε μια μεγαλύτερη ιστορία, περιέχει φόνους, εμπλέκει μια γοητευτική, πλην όμως αδίστακτη κακοποιό, ωστόσο δεν την βρήκα και πολύ σπουδαία. Αφέλειες, μάλλον εύκολη ιστορία, μάλλον λίγο σασπένς και ένας μάλλον χαζός Γουότσον δεν συνθέτουν μια δυνατή ταινία. Συνίσταται κυρίως σε φίλους του παλιού σινεμά και σε φανατικούς του γνωστότερου ίσως ντετέκτιβ όλων των εποχών. 

"NIGHT OF THE BIG HEAT"... ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ...

Παλιού βρετανικού φανταστικού συνέχεια : Αυτή τη φορά βρισκόμαστε στο 1967 και ο βασικός σκηνοθέτης της Hammer ήδη από τα 50ς, αυτός που γύρισε τους περισσότερους Δράκουλες με τον Κρίστοφερ Λι, ο Terence Fisher (1904-1980), γυρίζει το "Night of the Big Heat" με τους κλασικούς Κρίστοφερ Λι και Πίτερ Κάσινγκ και πάλι. Αυτή τη φορά όμως δεν ερμηνεύουν τους Δράκουλα και Βαν Χέλσινγκ. Πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας / τρόμου που ουδεμία σχέση έχει με απέθαντους. Αλλά ούτε και με κάποια έννοια ποιότητας φοβάμαι, καθώς ο Fisher μάλλον δεν βρίσκεται σε φόρμα...

 Ενώ η Βρετανία υποφέρει από δριμύ ψύχος, το μικρό, απομονωμένο νησί Fara του βορρά υποφέρει από ακραία ζέστη... και η θερμοκρασία ανεβαίνει μέρα με τη μέρα. Ένας ερευνητής που φτάνει εκεί προσπαθεί να κατανοήσει το φαινόμενο, ενώ σιγά σιγά θα αντιληφθούμε ότι κάποιες μορφές ζωής έχουν βάλει το χέρι (;) τους.

Δεν νομίζω ότι πρόκειται για καλή ταινία. Αλλοπρόσαλλο, ηλίθιο σενάριο, χαρακτήρες που πάνε από το ένα μέρος του νησιού στο άλλο δίχως ακριβώς να καταλαβαίνουμε το γιατί, γελοία εξωγήινα όντα και ακόμα πιο γελοία τελική (και απότομη) λύση... και μέσα σ' όλα αυτά ένα ερωτικό τρίγωνο που πρέπει να μείνει κρυφό (και ίσως αυτό δημιουργεί μεγαλύτερο σασπένς από τους φόνους και τα μυστήρια)...  Ουδεμία εκμετάλλευση της κλειστοφοβικής (λόγω νησιού) ατμόσφαιρας, η βαθμιαία τρέλα που πιάνει τους λίγους κάτοικους λόγω της αυξανόμενης ζέστης δίνεται άτεχνα, ο σκοπός των "κακών" δεν είναι ξεκάθαρος... Αν εκμεταλλεύονταν λίγο καλύτερα κάποιες ιδέες που υπάρχουν θα μπορούσαν να είναι καλύτερα τα πράγματα...

Είπαμε, νοσταλγία της παλιάς αφέλειας των b-movies του φανταστικού, αλλά δεν αρκεί όταν η ταινία είναι εντελώς μέτρια.