"WILD THINGS 2"; ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΑΠ' ΕΞΩ

Το "Wild Things" ήταν ένα ερωτικό θρίλερ του 1998 με κάμποσες ανατροπές και σέξι πρωταγωνιστές. Δεν ήταν αριστούργημα (προφανώς), αλλά αν μη τι άλλο βλεπόταν ευχάριστα. Να μη χάσουμε την ευκαιρία λοιπόν, το 2004 ο κακός σκηνοθέτης (κρίνοντας από τις πολύ χαμηλές βαθμολογίες όλων των ταινιών του) Jack Perez γυρίζει ένα ανεκδιήγητο φιλμ με τον πολύ πρωτότυπο τίτλο "Wild Things 2". (Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο Perez έχει γυρίσει μια συμπαθητική μαύρη κωμωδία το 2011).

Λύκειο, δύο κοπέλες που μισούνται θανάσιμα (μια "καλή" και μια "κακή"), ένας φόνος... και γύρω στις 100 ανατροπές κάθε 5λεπτο με (γελοίο) αποκορύφωμα την τελευταία.

Παντελώς αναληθοφανείς καταστάσεις, παντελώς απίθανες οι ανατροπές για τις ανατροπές, αστείο σενάριο, μέτριες ηθοποιίες... δεν έχω να πω κάτι καλό. Δεν το συνιστώ ούτε καν για διασκέδαση με πίτσες, μπίρες και ό,τι άλλο... Τελικά, είναι πολλές οι δεκαετίες που τα νο 2, τα πρί(ξ)κουελ και τα λοιπά μαστίζουν αλύπητα το αμερικάνικο σινεμά... 

 

"PILLION": ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Το "Pillion" (2025) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Harry Lighton. Πρωταγωνιστούν ο Alexander Skarsgard και ο Harry Melling, που κλέβει την παράσταση.

Πρόκειται για ένα gay φιλμ, που εστιάζει στην παράδοξη σχέση των δύο πρωταγωνιστών. Ο εσωστρεφής, ντροπαλός ομοφυλόφιλος Κόλιν στα 30 του ζει ακόμα με τους γονείς του, οι οποίοι αποδέχονται πλήρως την ομοφυλοφιλία του, κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει και είναι μόνος. Αποτελεί μεγάλη έκπληξη όταν ο αρρενωπός, μηχανόβιος, "τέλειος" Ρέι τον διαλέγει για ερωτικό του σύντροφο. Όχι όμως όπως φαντάζεστε. Η σχέση τους είναι σχέση αφέντη - δούλου, καθώς βασικό στοιχείο της είναι η ταπείνωση του Κόλιν με κάθε τρόπο. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο "σκλάβος" το απολαμβάνει απόλυτα για πρώτη φορά στη ζωή του...

Ταινία με αρκετές τολμηρές ερωτικές σκηνές, παρακολουθεί την αργή, σταδιακή αλλαγή του "υποχείριου", που με τον χαρακτηριστικό "δειλό", διστακτικό του τρόπο αρχίζει να απαιτεί μια καλύτερη μεταχείριση. Αλληγορικά βλέποντάς το, πρόκειται για την ήσυχη, σιωπηλή σχεδόν "επανάσταση" (ή ενηλικίωση) ενός ανθρώπου που μέχρι τώρα δεν διεκδικούσε τίποτα, την "βελούδινη"απαίτησή του για ισονομία.

Η ταινία διαθέτει και χιούμορ και, παρά τις "άγριες" σκηνές, είναι κατά βάθος τρυφερή. Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, καθώς η περίπτωση που καταγράφει είναι εντελώς σπάνια και προσωπική κι έτσι ήταν πολύ δύσκολο να ταυτιστώ με έναν - ευαίσθητο σίγουρα - άνθρωπο που με χαρά αποδέχεται την καταπίεσή του. Πάντως είναι πρωτότυπη και έχει το ενδιαφέρον της.

"Ο ΗΛΙΟΣ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ" ΚΑΙ Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΑΦΕΛΕΙΑ

Ο άγνωστος (και απ' ό,τι καταλαβαίνω μετριότατος) Ιταλός σκηνοθέτης Giorgio Stegani (1928-2020) γύρισε λίγες ταινίες στις δεκαετίες '60 και '70, από τις κριτικές όχι ιδιαίτερα σπουδαίες. Το 1971 γυρίζει το "Il Sole nella Pelle" ("Ο Ήλιος στο Δέρμα" είναι η μετάφραση, αν και μάλλον δεν βγήκε ποτέ στις ελληνικές οθόνες), με την 16χρονη τότε Ορνέλα Μούτι και τον Αλέσιο Οράνο.

Μία μαθήτρια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ερωτεύεται παράφορα νεαρό περιπλανώμενο χίπη. Φυσικά οι γονείς έχουν αντιρρήσεις, το ζεύγος δραπετεύει με το γιοτ της οικογένειας, πλην όμως ναυαγούν σε έρημο νησί και ζουν το έρωτά τους. Κάποια στιγμή θα "διασωθούν" (μάλλον παρά τη θέλησή τους) από τον στρατό (!) που τους ψάχνει, αλλά...

Δεν νομίζω ότι το φιλμ αντέχει κριτικής. Η αφέλεια και η προχειρότητα (σεναριακή και σκηνοθετική) δεν περιγράφονται. Κακοχωνεμένα χίπικα μηνύματα (τότε οι χίπις ήταν ακόμα της μόδας), ατάκες περί αγνής φύσης, αφόρητα κλισέ (θυμίζει ελληνικά δράματα της εποχής), χαρακτήρες - καρικατούρες, μια απόλυτα γελοία διαπίστωση μετά τη "σωτηρία" κλπ. κλπ. Λίγο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, λίγο προάγγελος της "Γαλάζιας Λίμνης", που γυρίστηκε αρκετά χρόνια μετά και... θα το ξαναπώ, απόλυτη αφέλεια. Τι μένει ; Μόνο η πανέμορφη και σέξι Ορνέλα Μούτι, συχνά σε "τολμηρές" εμφανίσεις, για να χαζέψει κανείς. Αξίζει νομίζω, μια που πιστεύω ότι πρόκειται για μια από τις ομορφότερες γυναίκες που πέρασαν ποτέ από την οθόνη. Αν αυτό είναι λόγος να το δείτε, κάντε το. Δεν υπάρχει κανένας άλλος. Το πολύ - πολύ να γελάσετε σε αρκετές στιγμές (ακούσια των δημιουργών της βεβαίως).

ΥΓ: Διασκέδασα πολύ όταν έψαχναν τους ερωτευμένους. Ελικόπτερα, πολεμικά πλοία... Μόνο τον 6ο Στόλο δεν είχαν είχαν στείλει...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΑΣΠΕΝΣ ΣΤΟΝ "ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑ"

Το 2005 ο σημαντικός Βραζιλιάνος δημιουργός Kleber Medonca Filho γυρίζει τον "Μυστικό Πράκτορα" (O Agente Secreto) με τον Wagner Moura στον βασικό ρόλο. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ, που έχει σίγουρα εξασφαλίσει τη θέση του στα 10 καλύτερα φιλμ που είδα μέσα στο 2026.

Το 1977 η χώρα βιώνει μια στυγνή δικτατορία. Ένας άντρας οδηγεί μόνος και φτάνει στην πόλη του προορισμού του. Φιλοξενείται από μια παράξενη ηλικιωμένη κυρία που μοιάζει να φιλοξενεί κι άλλους. Κάποια στιγμή θα καταλάβουμε το πώς και το γιατί και θα διαπιστώσουμε ότι όλα συνδέονται με την ασφυκτική πολιτική κατάσταση στη χώρα.

Εξαιρετικό κλίμα 70ς, αγωνία για το πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα, χιούμορ και σουρεαλισμός εκεί που χρειάζονται (βλέπε "Τριχωτό Πόδι"), αλλά και σκληρές, στα όρια του σπλάτερ, σκηνές, απίστευτη "πινακοθήκη" φοβερών τύπων ("καλών" και "κακών"), καταγραφή της απόλυτης κοινωνικής διαφθοράς, σασπένς που κορυφώνεται προς το τέλος, η ταινία είναι ένας πολύ επιτυχημένος, κατά τη γνώμη μου, συνδυασμός πολιτικού φιλμ και θρίλερ. Μου άρεσε πολύ ο πλάγιος τρόπος που δείχνεται η καταπίεση και το αγχωτικό και βαρύ κλίμα της εποχής, δίχως άμεσα να δείχνονται εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακές κλπ. κλπ. 

Από την πρώτη κιόλας σκηνή, με το πτώμα στο βενζινάδικο και τη συνάντηση του ήρωα με τους δύο μπάτσους, το κλίμα έχει καταγραφεί τέλεια. Οι μπάτσοι δεν συλλαμβάνουν, δεν χτυπούν, είναι όμως τόσο καταπιεστική η παρουσία και η συμπεριφορά τους, που νοιώθεις την ασφυξία, την ανησυχητική ατμόσφαιρα και το βάρος που πιέζει τα πάντα. Και η ιστορία συνεχίζεται...

Το ξαναλέω. Από τώρα έχει κερδίσει τη θέση της στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ"

Το 1985 ο Richard Marquand (1937-1987) - είναι αυτός που είχε κάνει τον 3ο από τους πρώτους, κλασικούς "Πολέμους των Άστρων" - γυρίζει το "Jagged Edge" ("Στην Άκρη του Νήματος" στην Ελλάδα), με τους Γκλεν Κλόουζ, Τζεφ Μπρίτζες και Πίτερ Κογιότ στους βασικούς ρόλους.

Μια πλούσια γυναίκα βρίσκεται άγρια μαχαιρωμένη στην παραθαλάσσια βίλα της. Πρώτος ύποπτος ο σύζυγός της, ο οποίος, αν και απο ταπεινή καταγωγή, διοικεί  επιτυχώς την κερδοφόρα εταιρία της συζύγου του. Μια εξαιρετική δικηγόρος, που έχει παραιτηθεί λόγω ενός ταυματικού γι' αυτήν δικαστικού λάθους του παρελθόντος, πείθεται τελικά να υπερασπιστεί τον κατηγορούμενο, παρά τα εναντίον του στοιχεία.

Συνδυασμός αστυνομικού θρίλερ και δικαστικού δράματος, με αρκετό σασπένς και ανατροπές, βλέπεται νομίζω ευχάριστα αν θέλετε να περάσετε μια "ανώδυνη" βραδιά. Σίγουρα δεν θα βαρεθείτε. Το φιλμ σχολιάζει πλαγίως και το δικαστικό σύστημα - δίχως βεβαίως η καταγγελτική του πλευρά να είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Θα το χαρακτήριζα αρκετά χιτσκοκικό και, βλέποντάς το, θα καταλάβετε το γιατί. Πάντως προσωπικά το είδα ευχάριστα, δίχως να το θεωρώ και κατι φοβερό.

"THE ASSASSIN" Ή ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ

Το 1990 ο Luc Besson γυρίζει το "Nikita", μια από τις πλέον επιτυχημένες ταινίες του. 3 χρόνια μετά, το 1993, οι Αμερικάνοι κάνουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά : Ένα ριμέικ στα αγγλικά (φαίνεται ότι όταν η ταινία μιλά "ξένα" παθαίνουν διάφορες αλλεργίες). Έτσι ο έμπειρος John Badham γυρίζει το "Point of no Return" (είναι γνωστό και ως "The Assassin", ενώ στην Ελλάδα παίχτηκε ως "Κωδικό όνομα: Νίνα"). Βασική πρωταγωνίστρια η Μπρίτζετ Φόντα, που τότε ήταν στις δόξες της, και μαζί της ένα εντυπωσιακό καστ με τον Γκάμπριελ Μπερν, την Αν Μπάνκροφτ και τον Χάρβεϊ Καϊτέλ.

Αν έχετε δει το φιλμ του Besson ξέρετε την ιστορία : Μια βίαιη κοπέλα, αληθινό αγρίμι, καταδικάζεται σε θάνατο μετά από μια αιματηρή ληστεία σε μικρό μαγαζί. Ένας μυστικός αστυνομικός της προτείνει να της χαρίσει τη ζωή αν εργαστεί γι' αυτόν, σκοτώνοντας τους στόχους που θα της υποδειχτούν. Από εκεί και πέρα αρχίζει η δράση.

Δεν είναι καμιά μεγάλη ταινία, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των χολιγουντιανών ριμέικ άλλωστε. Βίαιη δράση, σασπένς, δύο παράλληλοι έρωτες (ο ένας ανεκπλήρωτος) και διάφορα άλλα. Είναι επίσης διασκεδαστικό να παρακολουθείς τη σταδιακή μεταμόρφωση του αγριμιού σε όμορφη, κομψή, καθώς πρέπει κοπέλα, για να μην προκαλεί υποψίες στον νέο της ρόλο - εδώ θυμίζει "Ωραία μου Κυρία"... Και, κερασάκι στην τούρτα, σκάει και μια φεμινιστική κατάληξη!

Το είδα ευχάριστα και, ιδιαίτερα αν δεν έχετε δει το "Νικίτα", θα το συνιστούσα για ένα απλώς ευχάριστο βράδυ. Πάντως αν πρέπει να διαλέξετε προτιμήστε την πρωτότυπη γαλλική βερσιόν. 

"THE CAVE"... ΚΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ ΕΚΕΙ...

Κάπου στην κομμουνιστική τότε Ρουμανία μια εξερευνητική αποστολή ανακαλύπτει μια τεράστια σπηλιά κάτω από μια παλιά εκκλησία, κατεβαίνει και... παγιδεύεται για πάντα εκεί. Στη σύγχρονη εποχή τώρα μια άλλη αποστολή επιχειρεί να εξερευνήσει το τεράστιο σύμπλεγμα σπηλαίων που κρύβεται εκεί κάτω. Δεν μπορεί να φανταστεί όμως το μπορεί να τους περιμένει εκεί...

Αυτά συμβαίνουν στην ταινία... σπηλαιολογικού τρόμου "The Cave", μοναδικό φιλμ του Bruce Hunt, που έχει συμμετάσχει στο team γνωστών ταινιών του φανταστικού όπως π.χ. το Matrix. Γυρίστηκε το 2005 και στο καστ περιλαμβάνεται και η Lena Headey.

Συνδυασμός περιπέτειας επιβίωσης και ταινίας τρόμου, διαθέτει αγχωτικό σενάριο, σχετικά γρήγορους ρυθμούς, αλλά και όλα τα κλισέ του είδους. ΟΚ, βλέπεται. Δεν θα συγκλονιστείτε, απλώς θα περάσετε ευχάριστα με πίτσες και ό,τι άλλο ένα βράδυ που έχετε όρεξη να δείτε μια περιπέτεια τρόμου.  

"SIRAT" : ΣΙΝΕΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Ο ιδιόρυθμος Γάλλος σκηνοθέτης Oliver Laxe γυρίζει το 2025 το "Sirat", ίσως την πιο πολυσυζητημένη ταινία του 2025/26. Έρημος, περιπλάνηση, rave party, απρόβλεπτες, σοκαριστικές καταστάσεις και πολύ καλός Sergi Lopez στον κύριο ρολο συνθέτουν ένα από τα πιο περίεργα φιλμ του τελευταίου καιρού, που άλλους έχει ενθουσιάσει σε βαθμό που να μιλούν για την πιο δυνατή ταινία των τελευταίων ετών και άλλους έχει απλώς γεννήσει ερωτηματικά.

Ένας μεσήλικας Ισπανός με τον μικρό γιο του, ψάχνει την κόρη του, που έχει εξαφανιστεί δίχως να επικοινωνήσει με κανέναν κάπου στη μαροκινη έρημο, ακολουθώντας ομάδες ravers. Μπαίνει στον κύκλο των (δυτικών) ravers, μαθαίνει ότι ένα rave πάρτι οργανώνεται ακόμα πιο βαθιά στην έρημο και ακολουθεί μια ομάδα που κινείται προς τα εκεί. Ό,τι ακολουθεί είναι απρόοπτο (και τραγικό).

Τι θέλει να πει ο δημιουργός σ' αυτή την πραγματικά μη κατατάξιμη ταινία; Ίσως μιλά για την παρακμή της Δύσης και την δυσοίωνη μοίρα κάποιων δυτικών που προσπαθούν να αντισταθούν σ' αυτή αναζητώντας ένα είδος πρωτογονισμού (ή κάθαρσης) σε αχανείς εκτάσεις εκτός "πολιτισμού" όπως τον αντιλαμβανόμαστε, σε μια δυνατή, "βάρβαρη" μουσική και σε μια συντροφικότητα άγνωστη στον δικό μας, καταναλωτικό κόσμο. Ίσως μιλά για το τέλος του κόσμου μας γενικότερα, αφού ένας 3ος παγκόσμιος έχει ξεκινήσει - δίχως να δίνονται διευκρινήσεις γι' αυτόν. Ίσως πάλι να μιλά για μεταφυσικές εμπειρίες που μόνο εκτος δυτικού πολιτισμού είναι δυνατό να βιωθούν. Ίσως...

Πολλά ίσως, καμιά βεβαιότητα. Σίγουρα πάντως προκειται για μια εντελώς πισιόδοξη ματιά στα όσα εφιαλτικά συμβαίνουν στον ταλαίπωρο πλανήτη σήμερα. Όλα αυτά δίνονται με υπνωτιστικό τρόπο - άγονα, αχανή τοπία, περιπλάνηση στο πουθενά κλπ. - και κάπως άγαρμπα θα έλεγα (ή δίχως τον παραμικρό σεβασμό σε κανόνες κινηματογραφικής αφήγησης ή σινεμά είδους) : Το φιλμ έχει στοιχεία road movie (στην έρημο), επιστημονικής φαντασίας και προς το τέλος αποκτά και καθαρά μεταφυσικά στοιχεία.

Προσωπικά το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, το συνιστώ στους απανταχού σινεφίλ αφού δεν μοιάζει με τίποτα που έχουμε δει, όπως είπα, αλλά δεν συγκλονίστηκα όπως πολλοί άλλοι. Δεν το θεωρώ "το γεγονός της χρονιάς". Ωστόσο, επαναλαμβάνω, το συνιστώ.

Ο ΕΞΑΙΡΕΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ Η "ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ"

Ο γνωστός και πολύ καλός χορογράφος, σκηνοθέτης και πολλά άλλα (χοροθέατρο ή πώς αλλιώς να χαρακτηρίσουμε την πρωτότυπη δουλειά του;) Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι παλιός φίλος της γνωστής ντοκιμαντερίστριας Εύας Στεφανή. Στα δύσκολα χρόνια του covid και των εγκλεισμών, το 2020, ο σκηνοθέτης ετοίμαζε την παράσταση "Εγκάρσιος Προσανατολισμός". Η Στεφανή βρισκόταν εκεί. Κινηματογραφούσε τις πρόβες και τα διαλείμματα, αλλά και την πορεία της επιτυχημένης αυτής δουλειάς στο εξωτερικό (Παρίσι, Βίλνιους κ.α.) τον επόμενο πλέον χρόνο. Έτσι προέκυψε "Η Καρδιά του Ταύρου" (2026), ένα ντοκιμαντέρ που μιλά για την τέχνη, τις δυσκολίες και τις αγωνίες της.

Το ακόμα πιο ενδιαφέρον με τον Δ.Π. είναι (για όσους το αγνοούν) ότι εκτός από σκηνοθέτης είναι και χορευτής, ζωγράφος (απόφοιτος της Καλών Τεχνών) και δημιουργός κόμικς (δημοσίευε στη Βαβέλ και αλλού). Στο φιλμ παρακολουθούμε, όπως είπαμε, τις πρόβες της παράστασης, συζητήσεις, υποδείξεις του Παπαϊωάννου / σκηνοθέτη προς τους χορευτές του, διαλείμματα, αλλά και απαντήσεις σε ερωτήσεις για το έργο του, τον τρόπο που δουλεύει κλπ. Και φυσικά μερικές εντυπωσιακές σκηνές από τη συγκεκριμένη παράσταση. Τα πάντα γίνονται χαλαρά, καθόλου στημένα - ή τουλάχιστον αυτή την αίσθηση αποπνέουν, και, αναμενόμενο, οι συζητήσεις "ξεστρατίζουν" σε προσωπικές εμπειρίες από διακοπές ή έρωτες, στην κατάσταση ανησυχίας λόγω της πανδημίας που επικρατούσε και άλλα πολλά. Και βλέπουμε και εικόνες από ένα από τα ποιητικά του κόμικς.

Για όσους ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο θέμα, είναι ένα καλό ντοκιμαντέρ. Άλλωστε η ευαισθησία της Στεφανή - και συχνά ο πειραματικός χαρακτήρας των έργων της - είναι γνωστά. Αν λοιπόν ενδιαφέρεστε για μια πιο εσωτερική ματιά στην "περίπτωση Παπαϊωάννου" συνίσταται.  

Η ΤΕΧΝΗ, Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο "HAMNET"

Μια από τις ταινίες που ξεχώρισαν το 2025 είναι το "Hamnet" της γνωστής μας Chloe Zhao (του "Nomadland" υπενθυμίζω). Ένα πυκνό (και βαρύ θα έλεγα) δράμα με την πολύ καλή Jessie Buckley και τον Πολ Μεσκάλ στους βασικούς ρόλους. Η ιστορία βασίζεται - μάλλον χαλαρά - στη ζωή του Σαίξπηρ.

Πριν ακόμα γίνει ο μεγάλος δραματουργός ο νεαρός Σαίξπηρ, δάσκαλος λατινικών τότε, ερωτεύεται στο επαρχιακό Στράφορντ Άπον Έιβον μια ανεξάρτητη για την εποχή κοπέλα που αρέσκεται να περνά τη μέρα της μόνη στο δάσος, ενώ υπάρχει η φήμη ότι η μητέρα της είναι μάγισσα. Το ζευγάρι θα παντρευτεί, θα παραμείνει ερωτευμένο, θα κάνει τρία παιδιά, αλλά εκείνος, κυνηγώντας το πάθος του για το θέατρο - στο οποίο σύντομα θα γνωρίσει επιτυχία - αναγκάζεται να ζει κυρίως στο Λονδίνο, ενώ εκείνη αρνείται να εγκαταλείψει τα δάση της. Το γεγονός αυτό δεν διαταράσσει τις σχέσεις τους, αυτό όμως θα συμβεί όταν θα βιώσουν μια τραγική απώλεια.

Δυνατό και πολυεπίπεδο δράμα, διαθέτει πλήθος από επί μέρους στοιχεία, που θεωρώ ότι συνενώνονται υποδειγματικά στο τελικό σύνολο : Αντιπαραθέτει τη ζωή στην πόλη μ' αυτήν της επαρχίας (στην αγκαλιά της φύσης δηλαδή), τα λογικά με τα παγανιστικά στοιχεία - κάπου υπάρχει και η μεταφυσική διάσταση - και ταυτόχρονα μιλά για το φαινόμενο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και το πάθος που αυτό μπορεί να εμπνεύσει. Αποτελεί συγχρόνως μια μελέτη της απώλειας και του πένθους και τις επιπτώσεις τους στις ζωές αυτών που μένουν πίσω. Κυρίως όμως μιλά για τις σχέσεις τέχνης και αληθινής ζωής, για την αλληλεπίδρασή τους: Η τέχνη μπορεί να κλείσει πληγές και να λυτρώσει τόσο τον δημιουργό όσο και τους αποδέκτες της, το κοινό. Επίσης, σε επίπεδο δημιουργίας πλέον, όσο και να είναι η τέχνη προϊόν φαντασίας (ενίοτε μάλιστα αφηγείται ιστορίες που ανήκουν εντελώς στο χώρο του φανταστικού), δεν μπορεί παρά να εμπεριέχει - έστω και υποσυνείδητα - βιώματα του δημιουργού. 

Η τελική σκηνή στο θέατρο είναι πολύ δυνατή, όλη η ταινία είναι υποβλητική και ενίοτε καθηλωτική για μια από τις πολύ αξιόλογες ταινίες των τελευταίων ετών.