Πέμπτη, Απριλίου 15, 2021

ΤΖΑΖ, "SOUL" ΚΑΙ Η PIXAR ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ

 


"Soul" λέγεται το φιλμ κινουμένων σχεδίων του 2020 της Pixar, γυρισμένο από ένα από τα στελέχη της φοβερής εταιρίας, τον  Pete Docter. Ναι, μετά τόσα χρόνια, καταφέρνει να διαθέτει και πάλι πρωτότυπη ιστορία... και μία ακόμη πρωτοτυπία: Ότι για πρώτη φορά μια ταινία της είναι πλημμυρισμένηα από μουσική και βασίζεται και σεναριακά στη μουσική. Και μόνο αυτό; Να που η Pixar τολμά (και τα καταφέρνει): Η μουσική δεν είναι καθόλου mainstream, της μόδας και εύπεπτη: Είναι 100% τζαζ!

Ο ήρωας είναι ένας μοναχικός μαύρος καθηγητής μουσικής σε σχολείο. Καθόλου ευκατάστατος, δίχως φίλους και κοπέλα, με μἀλλον βαρετή ζωή. Γιατί; Επειδή το πάθος του είναι η τζαζ (είναι πιανίστας). Αυτή σκέφτεται διαρκώς, αυτή παίζει και το όνειρό του είναι να παίξει αυτά που λατρεύει με ένα καλό γκρουπ. Και έρχεται η μεγάλη μέρα που, ώ του θαύματος, η μουσικός που θαυμάζει περισσότερο τον ακούει και τον προσκαλεί το ίδιο βράδι να παίξει μαζί της! Να όμως που, από απροσεξία που προέρχεται από τη μεγάλη του χαρά... πεθαίνει αρκετά πριν το βράδι. Από εδώ και πέρα παρακολουθούμε τον διαρκή του αγώνα στον άλλο κόσμο να επιστρέψει στη ζωή για να μπορέσει να εκπληρώσει το μεγάλο του όνειρο. Αλλά και όταν ακόμα τα καταφέρνει ... εεε... δεν είναι ακριβώς αυτό που σχεδίαζε...

Φυσικά όλα τα λεφτά είναι ο κατά Pixar  ῾῾ἅλλος κόσμος῾῾, που δεν είναι βέβαια καθόλου, μα καθόλου όπως τον φαντάζεστε, με τις ψυχές να βρίσκονται σε διάφορες φάσεις και στάδια, να παρακολουθούν σεμινάρια... και άλλα πολλά που δεν θέλω να σας πω (ομολογώ ότι είναι και λίγο μπερδεμένα). Η ταινία, ενώ είναι γεμάτη χιούμορ και ευφάνταστες καταστάσεις, καταφέρνει συγχρόνως να κάνει τον θεατή να συμπάσχει απόλυτα με τον ήρωα. ¨Επιανα τον εαυτό μου να θέλει απεγνωσμένα να πραγματοποιήσει τηυν επιθυμία του, να μην του παίρνουν άλλο κυριολεκτικά τη μπουκιά από το στόμα... Κάπου το φιλμ γίνεται και συγκινητικό, κάπου υπάρχουν και τα διάφορα διδάγματα και το συμβατικό τέλος... εεε, ας μη ξεχνάμε ότι η Pixar ανήκει πλέον στη Ντίσνεϊ κι αυτή σίγουρα κάπου έβαλε το χεράκι της... Τι να γίνει; Μάλλον μικρό το κακό. Η έμπνευση της Pixar μοιάζει να είναι αανεξάντλητηα, ενώ, ως μπόνους, οι φίλοι της τζαζ θα έχουν την τιμητική τους.

Παρά τις όποιες συμβάσεις και παραχωρήσεις, μπράβο και πάλι μπράβο!

Ετικέτες ,

Τετάρτη, Απριλίου 14, 2021

"IN THE MOUTH OF MADNESS" Ή Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΡΠΕΝΤΕΡ

 


Ο John Carpenter υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους (και αγαπημένους) δημιουργούς του φανταστικού στα 80ς, άντε και στις αρχές των 90ς. Στη συνέχεια η παρακμή ήταν κάθετη. Έκανε μια σειρά όντως κακών ταινιών. Η τελευταία για μένα (και για πολλούς άλλους) καλή ταινία του είναι το "In the Mouth of Madness" του 1994, με τον Σαμ Νιλ στον κύριο ρόλο.

Ένας ψυχρός και κυνικός ασφαλιστής, ειδικευμένος στο να ξετρυπώνει απατεώνες που σχετίζονται  με ασφαλιστικές κομπίνες, φεύγει για άγνωστο προορισμό για να ανακαλύψει τα ίχνη ενός διάσημου συγγραφέα τρόμου που έχει εξαφανιστεί αιφνιδίως. Σύντομα θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι ο πραγματικός κόσμος κι αυτός που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας με το έργο του αρχίζουν να μπλέκονται με τρόπο τρομακτικό...

Γνήσιο φιλμ τρόμου, από τα καλά του είδους, μπλέκει με τρόπο εφιαλτικό τον ῾῾πραγματικό῾῾ και έναν άλλο, φριχτό κόσμο, αλλά και θολώνει διαρκώς τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παράνοια. Ο ίδιος ο ήρωας αμφιβάλλει διαρκώς για τα λογικά του και τι απ᾽ αυτά που βλέπει και βιώνει είναι πραγματικά ή γεννήματα του μυαλού του. Κάποιες σκηνές είναι όντως τρομακτικές, ενώ στο όλο φιλμ υπάρχει μια υφέρπουσα λοβκραφτική ατμόσφαιρα (δίχως αυτό να αναφέρεται ποτέ ρητά). Πάντως η γενική ατμόσφαιρα παράνοιας είναι πανταχού παρούσα, αυτά τα μικρά, φριχτά, φευγαλέα οράματα (ή όχι;) που δεν ξέρεις αν όντως συνέβησαν ή γιατί πληθαίνουν, ενώ κυριαρχεί ένας γενικός προβληματισμός πάνω στα όρια πραγματικότητας και φαντασίας ή κατά πόσο η φαντασία μπορεί να παίξει ρόλο στην καθημερινότητά μας - και ως φαντασία εδώ ας εννοήσουμε τη συγγραφική δημιουργία, άρα έχουμε έναν γενικό προβληματισμό πάνω στην επίδραση της τέχνης στην αληθινή ζωή.

Οι φίλοι του είδιους να το δουν οπωσδήποτε, ακόμα και ως αποχαιρετισμό σε έναν πρώην μεγάλο δημιουργό. Μετά απ᾽αυτό, αποφύγετε καλύτερα κάθε φιλμ του Κάρπεντερ.,

Ετικέτες ,

Δευτέρα, Απριλίου 12, 2021

"ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ" ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ

 


Το 1978 ο βρετανός Jack Gold (1930-2015), που έκανε περισσότερο τηλεόραση στην καριέρα του,  γυρίζει την αρκετά γνωστή ταινία τρόμου / φαντασίας "Το Χτύπημα της Μέδουσας" (The Medusa Touch) με τους Ρίτσαρντ Μπάρτον, Λίνο Βεντούρα και Λι Ρέμικ. Τότε είχε κάνει εντύπωση.

Ένας συγγραφέας βρίσκεται στο σπίτι του βαριά χτυπημένος στο κεφάλι. Ένας αστυνομικός ερευνά την υπόθεση, έρχεται σε επαφή με την ψυχίατρό του και σιγά σιγά ανακαλύπτει όλο και πιο ανήσυχος ότι ο άνθρωπος αυτός μπορεί να προξενεί κακό με τη σκέψη του και μόνο...

Ενδιαφέρον φιλμ τρόμου, με ιστορία που δίνεται με συνεχή φλας μπακ ώστε μέσα από τις αφηγήσεις διαφόρων να χτίσει βαθμιαία το παζλ της ζωής του μυστηριώδους ήρωα με τις τρομακτικές ιδιότητες από την παιδική του ήδη ηλικία. Εδώ μετρά η αφήγηση. Τα εφέ και οι εντυπωσιασμοί δεν είναι το επίκεντρο και αυτό είναι καλό στην διαρκώς προς αναζήτηση κούφιου εντυπωσιασμού εποχή μας. Όπως επίσης και το γεγονός ότι δεν ενδιαφέρεται (πράγμα που ήταν αρκετά συνηθισμένο στα 70ς) για διάφορα τραβηγμένα απ' τα μαλλιά happy end. Ωστόσο μου φάνηκε ότι η ταινία έχει κάπως γεράσει (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με κούρασε). Και, επίσης, δεν με έπεισε η όλο και περισσότερο στροφή του ήρωα προς το κακό. Από τις αθέλητες και μη ελεγχόμενες πράξης της νεανικής ηλικίας οδηγούμαστε προς συνειδητή επιλογή της καταστροφής. Γιατί; Πώς προέκυψε αυτό;

Πάντως συνίσταται ως σοβαρό δείγμα του είδους για όσους δεν αντιλαμβάνονται τον τρόμο μόνο ως σειρά από ξαφνικά Μπου! και εμφάνισης όσο πιο τρομακτικών γίνεται ψηφιοκατασκευασμένων τεράτων...

Ετικέτες ,

Κυριακή, Απριλίου 11, 2021

"PROMISING YOUNG WOMAN", ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ...

 


Η έως τώρα ηθοποιός Emerald Fennell ξαφνιάζει πολύ ευχάριστα με το σκηνοθετικό της ντεμπούτο "Promising Young Woman" (2020), ένα θρίλερ εκδίκησης που μου φάνηκε πολύ καλύτερο από άλλα του πολυειδωμένους αυτού είδους, με μια καλή Καρι Μάλγικαν στον κύριο ρόλο.

Μια γοητευτική κοπέλα, αν και σύντομα θα μάθουμε ότι ήταν άριστη φοιτήτρια ιατρικής και τα παράτησε ξαφνικά, δουλεύει σε μια καφετέρια, ζει, αν και έχει περάσει τα 30, με τους γονείς της και δεν κάνει τίποτα όλη τη μέρα σπίτι - αν και τις νύχτες, μετά τη δουλειά, δεν γυρίζει στο σπίτι της... Τι ακριβώς (ή μάλλον γιατί) σπαταλά έτσι τη ζωή της; Τι τόσο τραυματικό της έχει συμβεί στο παρελθόν;

Θρίλερ με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή, όπου τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος στοιχειώνουν τη ζωή της ηρωίδας. Κι εκείνη, τυχαία στην αρχή, αργά και μεθοδικά στη συνέχεια, καταστρώνει τη φοβερή εκδίκησή της. Προς το τελευταίο τέταρτο του φιλμ, με μια ευπρόσδεκτη ανατροπή, τα πράγματα δεν εξελίσονται όπως τα περιμέναμε. Σας είπα όμως, είδα την ανατροπή αυτή θετικά. Στο μεταξύ παρακολουθούμε μια απόλυτα φεμινιστική (ίσως επιθετικά φεμινιστική θα πουν κάποιοι) ταινία, που καυτηριάζει έντονα την ακόμα και σήμερα ανδροκρατούμενη κοινωνία - παρ᾽όλα όλα τα βήματα προόδου που έχουν γίνει στη Δύση τουλάχιστον. Και αναφέρεται σε ένα ίδιαίτερα συζητημένο θέμα της εποχής μας, τον βιασμό, αλλά και στο θέμα της φιλίας, που κάποιε φορές ίσως να διαρκεί σ᾽όλη μας τη ζωή. Κάποια πράγματα ίσως να φαίνονται σκληρά, αλλά εγώ έπιασα τον εαυτό μου να συμπάσχει με την ουσιαστικά διαταραγμένη ηρωίδα.

Δεν ξέρω τι κριτικές θα πάρει και τι αντιρρήσεις μπορεί να εγείρει, πάντως προσωπικά το ευχαριστήθηκα.

Ετικέτες ,

Πέμπτη, Απριλίου 08, 2021

"PASSPORT TO PIMLICO" : ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ

 


Ίσως γνωρίζετε τα περίφημα βρετανικά Ealing Studios, που έδρασαν κυρίως στα 40ς και 50ς και λίγο μετά και μας χάρισαν μερικές από τις απολαυστικότερες κωμωδίες του αγγλικού κινηματογράφου. Αφείστε που τα φιλμ του κοσμούσαν ηθοποιοί όπως ο Άλεκ Γκίνες, ο Πίτερ Σέλερς κ.ά. Μια από τις πολλές χαρακτηριστικές ταινίες των στούντιο ήταν το "Passport to Pimlico", γυρισμένο το 1949 από τον Henry Cornelius (1913-1958).

Στο βομβαρδισμένο, ακόμη γεμάτο ερείπια μεταπολεμικό Λονδίνο, στη γειτονιά Pimlico, σκάει κατά λάθος μια ξεχασμένη από τον πρόσφατο πόλεμο γερμανική βόμβα, ανοίγοντας έναν κρατήρα σε μια πλατεία. Εκεί θα ανακαλυφτεί τυχαία ο θησαυρός του... δούκα της Βουργουνδίας, αλλά και έγγραφα που αποδεικνύουν ότι ο εν λόγω δούκας, κάπου στο μεσαίωνα, είχε αγοράσει την περιοχή. Έτσι το Pimlico γίνεται... ανεξάρτητο κράτος και οι συνηθισμένοι λονδρέζοι κάτοικοι μεταρέπονται σε... Βουργουνδούς, κάνοντας υπουργούς διάφορους μπάρμαν, παντοπώλες κλπ. Η Βρετανία προσπαθεί με διαπραγματεύσεις να ανακτήσει την περιοχή... και το γέλιο αρχίζει.

Έξυπνη ιδἐα, παλιομοδίτικη, ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα και κοινότατοι, καθημερινοί άνθρωποι και καταστάσεις, αλλά ο κρυμμένος σουρεαλισμός της ίδιας της ιδέας και των καταστάσεων που προκύπτουν απ᾽αυτή είναι πανταχού παρόν. Φυσικά το φιλμ σατιρίζει πολλά πράγματα ταυτόχρονα, τόσο σε ῾῾μακροσκοπικό῾῾ όσο και σε ῾῾μικροσκοπικό῾῾ επίπεδο: Από τη μία υπάρχει η ανελέητη σάτιρα της διπλωματίας ανάμεσα σε χώρες, η απίστευτη υποκρισία που διέπει τις ῾῾διπλωματικές σχέσεις των χωρών῾῾, την πολιτική εν γένει και όλα τα σχετικά. Από την άλλη υπάρχει η σάτιρα των κάθε λογής μικρομεσαίων, της μικροαστικής τάξης, των ῾απλών, καθημερινών ανθρώπων῾, οι οποίοι συνολικά αντμετωπίζονται μεν με συμπάθεια και ῾῾καλή καρδιά῾῾, αλλά δεν παύει να καυτηριάζεται το αλλοπρόσαλλο της συμπεριφοράς τους (από την μία κοροϊδεύουν και δείχνουν πλήρη ανυπακοή στους μπάτσους, αφού δεν έχουν δικαιοδοσία πλέον στη ῾῾χώρα῾῾ τους και την επόμενη στιγμή διαμαρτύρονται έντονα για την παντελή έλλειψη αστυνόμευσης στο κράτος τους, για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα), η δικές τους μικρές, καθημερινές υποκρισίες, τα συμφέροντα, η κουτοπονηριά, τα ῾῾μυαλά που παίρνουν αέρα῾῾ από τη μια στιγμή στην άλλη κλπ. 

Αν και παλιομοδίτικο, νομίζω ότι βλέπεται πολύ ευχάριστα και σήμερα. Και, να μην το ξεχνάμε, μας δείχνει ανάγλυφα την καθημερινότητα μιας άλλης, δύσκολης αλλά και τρομερά διαφορετικής εποχής. Άλλωστε όλη η ιστορία στηρίζεται στο ότι την εποχή αυτή μια γειτονιά, ακόμα και του μεγάλου Λονδίνου, λειτουργούσε σα μικρό χωριό. Σχεδόν όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, είχαν τους κοινούς μαγαζάτορές τους, τα παιδιά παίζανε στους δρόμους και ο κάθε γονιός ήξερε τι σκανταλιά έκανε το παιδί του άλλου κλπ. κλπ. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη...

Ετικέτες ,

Τρίτη, Απριλίου 06, 2021

"FRAILTY": ΠΕΡΙ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΑΙ ΦΟΝΩΝ

 


Τον Bill Paxton (1955-2017) τον γνωρίζουμε βέβαια ως ηθοποιό. Πρόσφατα έμαθα ότι έχει γυρίσει και δύο ταινίες ως σκηνοθέτης. Μία απ᾽αυτές είναι το θρίλερ (τρόμου σχεδόν) "Frailty" του 2001 με τον ίδιο και τον Μάθιου ΜακΚόναχιου στους βασικούς ρόλους.

Βρισκόμαστε στον αχανή κινηματογραφικό χώρο των σίριαλ κίλερς που δεν έχουν τελειωμό. Μόνο που εδώ η ιδέα είναι όντως πρωτότυπη. Ένας τύπος φτάνει σε ένα αστυνομικό τμήμα και εξομολογείται στον επικεφαλής ντετέκτιβ ότι είναι σίριαλ κίλερ. Έτσι ξεκινά η αφήγησή του (για να πείσει τον δύσπιστο αστυνομικό, που μάλλον ως τρελό τον εκλαμβάνει) για τα παιδικά του χρόνια, για τη σχέση με τον αδελφό του και κυρίως τη σχέση αμφοτέρων των παιδιών με τον πατέρα τους, ο οποίος κάποια στιγμή παρανοεί. Μεταφερόμαστε συνεχώς από την αφήγηση των παλιών εφιαλτικών γεγονότων στο παρόν και στην τελική κατάληξη - ανατροπή.

Η ιδέα είναι πρωτότυπη και το πήγαινε - έλα στο χρόνο ενδιαφέρον. Ταυτόχρονα θίγεται κυρίως το θέμα του θρησκευτικού φανατισμού, που μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει στην απόλυτη παράνοια. Βέβαια, αν σκεφτούμε λογικά ίσως να υπάρχουν κάποιες τρύπες στο σενάριο, αλλά αυτό δεν ενοχλεί και τόσο...  μέχρις ενός σημεἴου. Διότι στο τέλος, προσπαθώντας να κάνει τη μεγάλη και ῾῾συγκλονιστική ῾῾ ανατροπή, τα κάνει σαλάτα. Τόσο σεναριακά όσο και, κυρίως, ιδεολογικά / νοηματικά. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω περισσότερα διότι θα ήταν απαράδεκτο σπόιλερ, αλλά... κρίμα. Να πώς μπορεί (κατά τη γνώμη μου πάντοτε) να καταστραφεί ένα φιλμ που μέχρι τότε εβλεπα με ενδιαφέρον και να διαλύσει και τον ιδεολογικά θετικό μέχρι τότε προβληματισμό του μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσει με την τελική ανατροπή. Κρίμα.

Ετικέτες ,

Δευτέρα, Απριλίου 05, 2021

ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΟ "NOMADLAND"


 Η Chloe Zhao είναι κινέζα σκηνοθέτης που ζει στις ΗΠΑ και είχε πάρει καλές κριτικές με το "Καλπάζοντας με το Όνειρο" του 2017. Στο ίδιο κλίμα μ' αυτό κινείται και το "Nomadland" του 2020, με μια καταπληκτική Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, που κυριαρχεί στο φιλμ.

Η ταινία μας μεταφέρει στη ζωή των απόκληρων αμερικανών (πολλές χιλιάδες είναι) που ζουν περιπλανώμενοι σε τροχόσπιτα. Το εργοστάσιο όπου δούλευε ο άντρας της μεσήλικης ηρωίδας, ο οποίος έχει πεθάνει, κλείνει. Εκείνη αφήνει το σπίτι της, παίρνει το παλιό τους τροχόσπιτο και περιπλανιέται στη χώρα, μένοντας μερικές μέρες σε κάποιες πόλεις για να δουλέψει, να βγάλει τα απαραίτητα λεφτά και να συνεχίσει την περιπλάνηση. Στο δρόμο θα γνωρίσει διάφορους, άντρες και γυναίκες, με τους οποίους θα χάνονται και θα συναντιούνται ξανά και ξανά σε κάποια επόμενη στάση...

Το κλίμα της δημιουργού, που όπως είπαμε θυμίζει το προηγούμενο φιλμ της, είναι απόλυτα ρεαλιστικό και συγχρόνως τρυφερό και ποιητικό. Οι σποραδικές συναντήσεις ανάμεσα σε τόσους μοναχικούς ανθρώπους θα σφυρηλατήσουν δυνατές φιλίες, η ζωή (και ο θάνατος) θα γίνεται αποδεκτή όπως έρχεται, η φιλοσοφία είναι απλή (και, φοβάμαι, ξεχασμένη): Δεχόμαστε τις καταστάσεις όπως είναι. Οι σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους είναι κατά πολύ πολυτιμότερες από το τι κατέχει ο καθένας. Η νομαδική ζωή δημιουργεί δεσμούς το ίδιο ισχυρούς με τη μονιμότητα. Η νοσταλγία για ένα χαμένο, ήρεμο παρελθόν είναι πανταχού παρούσα, αλλά προχωράμε. 

Μην περιμένετε εντυπωσιακές εικόνες, σεναριακές ανατροπές και άλλα τέτοια. Εδώ κυριαρχεί η τρυφερότητα, η ανθρώπινη επαφή, αλλά και η μελαγχολία και, συχνά, η συγκίνηση. Και - το είπαμε - η ΜακΝτόρμαντ είναι εξαιρετική. Αν σας αρέσουν τα ζεστά, ανθρώπινα, χαμηλότονα φιλμ, είναι από τα καλύτερα του είδους. Και βέβαια θίγεται και το πραγματολογικό στοιχείο της φτώχειας που κυριαρχεί σε ένα μεγάλο μέρος του αμερικάνικου πληθυσμού...

Ετικέτες ,

Κυριακή, Απριλίου 04, 2021

"THE DISCOVERY" : ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΙΔΕΑ, ΑΛΛΑ...

 


Στο κοντινό μέλλον ένας επιστήμονας με αδιάσειστο επιστημονικό τρόπο αποκαλύπτει ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Ή μἀλλον ῾῾κάτι῾῾ μετά θάνατον. Δεν ξέρουμε πού πάμε και τι γίνεται, αλλά σίγουρα υπάρχει afterlife. Δύο χρόνια μετά τη συγκλονστική αποκάλυψη όμως τα πράγματα δεν είναι καλά για την ανθρωπότητα: Είτε με την παραμικρή δυσκολία είτε από περιέργεια ἠ/και πόθο να δοκιμάσουν αυτό το άγνωστο ῾῾αλλού῾῾ χιλιάδες άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά. Ο γιος του επιστήμονα, που εδώ και χρόνια έχει αποξενωθεί από τον πατέρα του ακριβώς επειδή δεν συμφωνεί με τη συνέχιση των πειραμάτων και θεωρεί ότι όλο αυτό οδηγεί σε τραγικά αποτελέσματα, επιστρέφει στο σπίτι - εργαστήριο, περιπλέκοντας την κατάσταση.

Αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα είναι ο βασικός κορμός του φιλμ "The Discovery" του 2017, πρώτη ταινία του τηλεοπτικού Charlie McDowell και μάλιστα με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη Ρούνι Μάρα σε βασικούς ρόλους και είναι μια απ᾽αυτές τις ταινίες που γυρίστηκαν κατ´ευθείαν για το Netflix και, όπως κατάλαβα, δεν έχει βγει στις οθόνες. 

Όπως καταλάβατε η ταινία θέτει πολύ δύσκολα και επώδυνα ερωτήματα. Η επιστήμη πρέπει να παλεύει για να κατανοήσει την αλήθεια ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα που αυτή θα επιφέρει (όπως πρεσβεύει ο επιστήμονας) ή πρέπει να σταματά κάθε περαιτέρω έρευνα και πρόσβαση στη γνώση όταν διαπιστώνει ότι η αλήθεια που αποκαλύφτηκε μπορεί να προκαλέσει κακό (όπως πιστεύει ο γιος); Όντως ερώτημα που θα δίχαζε. Καλή ιδέα λοιπόν, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν καλή και η ταινία. Βαριά, αργή, δεν κατάφερε να με κρατήσει και μάλλον βαρέθηκα κάπως. Κρίμα, γιατί εκτιμώ την προσπάθεια. 

Ετικέτες ,

Σάββατο, Απριλίου 03, 2021

O "CONSTANTIN" ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ (ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ)

 


Αρχικά ήταν το κόμικς τρόμου "Hellblazer" της DC, μια από τις μακροβιότερες και πιο επιτυχημένες σειρές της, που ξεκίνησε το 1988 και σύστησε στο κοινό τον ντετέκτιβ του υπερφυσικού / εξορκιστή / εις βάθος γνώστη μυστικιστικών θεμάτων Constantine. Ήταν λοιπόν ζήτημα χρόνου το πότε κάτι τόσο επιτυχημένο θα μεταφερόταν και στην οθόνη. Αυτό λοιπόν έγινε το 2005, λέγεται "Constantine", γυρίστηκε από τον Francis Lawrence, έχει ως ήρωα στον ομώνυμο ρόλο τον Κιάνου Ριβς και σε σημαντικούς άλλους ρόλους την Ρέιτσελ Γουάιζ, την Τίλντα Σουίντον κ.ά.

Ο γνωστός κυνηγός δαιμόνων Constantine καλείται από μία αστυνομικό να ερευνήσει την αυτοκτονία της δίδυμης αδελφής της. Η ίδια αρνείται να δεχτεί ότι ήταν μια κλασική αυτοκτονία. Όσο πιο βαθιά μπαίνει στην υπόθεση, τόσο ο Constantine θα αντιλαμβάνεται ότι κάτι πολύ σοβαρό και επικίνδυνο συμβαίνει στον κόσμο. Ασυνήθιστος αριθμός δαιμόνων κυκλοφορεί ανάμεσά μας και άλλα πολλά...

Το φιλμ είναι εντυπωσιακά γυρισμένο και διαθέτει πλούσια εφέ και αρκετές καθηλωτικές εικόνες. Από εκεί και πέρα... προσωπικά δεν θα πάρω. Ενώ στην αρχή το έβλεπα με ενδιαφέρον, όσο προχωρούσε με κούραζε όλο και περισσότερο. Το σενάριο άφηνε κενά, ο χριστιανισμός ήταν πανταχού παρόν, άγγελοι (μερικοί από τους οποίους ῾ἁμφιβόλου ποιότητας῾῾) και διάβολοι μάχονται ακατάπαυστα, ο διάβολος, αν δεν το ξέρατε, έχει γιο (σαν το θεό κάπως), ο οποίος έρχεται στη γη, ο Constantine μπαινοβγαίνει στην κόλαση και μιλά με τους πολύ ῾῾μεγάλους῾῾κλπ. κλπ. Τελικά μάλλον βαρέθηκα με όλη αυτή τη συσσώρευση εφέ, εικόνων, χαμού εν γένει και με όλο αυτό το θρησκευτικό παραλήρημα με όρους τρόμου. Ο ορισμός του ῾῾βαρυφορτωμένου῾῾ φιλμ.

Σε αρκετούς φαν σίγουρα θα αρέσει ή μάλλον θα τους εντυπωσιάσει. Δεν συγκαταλέγομαι σ᾽αυτούς.

Ετικέτες ,

Τετάρτη, Μαρτίου 31, 2021

ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛΙΚΟ ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΤΟΝ ῾῾ΣΚΕΛΕΤΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΜΟΡΑΛΕΣ῾῾

 


Ο Rogelio A. Gonzalez (1920-1984) είναι ένας μεξικανός σκηνοθέτης (τον οποίο αγνοούσα) που, ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γυρίσει 72 ταινίες σε 33 χρόνια (1951-1983)!!! Δεν ξέρω πόσο καλή είναι η πληθώρα των ταινιών αυτών. Το 1960 όμως γυρίζει τον ασπρόμαυρο "Σκελετό της κυρίας Μοράλες῾῾ (El Esqueleto de la senora Morales), το οποίο θεώρησα αληθινό διαμάντι κατάμαυρου χιούμορ, στα χνάρια βεβαίως του μεγάλου Μπουνουέλ.

Ο ήρωας είναι ένας μεσήλικας που έχει την... ατυχία να εξασκεί το επάγγελμα του ταριχευτή ζώων. Όλοι τον θεωρούν σκληρό, σκοτεινό, ίσως και κάπως τρομαχτικό τύπο, ενώ τη γυναίκα του θεωρείται σχεδόν αγία, η οποία υπομένει τη σκληρότητα του συζύγου της. Πολύ σύντομα θα αντιληφθούμε ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, με τον γλυκύτατο σύζυγο να ζει καθημερινά στα 20 χρόνια γάμου τους αφόορητα ψυχολογικά βασανίιστήρια από τη φανατικά θεούσα και απόλυτα κακόψυχη κυρία Μοράλες, δίχως να είναι δυνατόν να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Ώσπου κάποια στιγμή, μην αντέχοντας άλλο, αποφασίζει να κάνει κάτι δραστικό...

Είπαμε: Το μαύρο χιούμορ κυριαρχεί στο φιλμ και το ανατρεπτικό πνεύμα του Μπουνουέλ είναι πανταχού παρόν. Ταυτόχρονα ολόκληρη η ταινία είναι μια ανελέητη κριτική σε μια κοινωνία που αν κάτι τη χαρακτηρίζει είναι η υποκρισία. Ο κλήρος και η καταπιεστική θρησκεία έχουν βεβαίως τη μερίδα του λέοντος. Παπάδες, θεούσες κυρίες, στομφώδεις και απίστευτα μπουρδολόγοι κύριοι, ψευτοδιανοούμενοι, ῾῾καθώς πρέπει῾῾ κάθε είδους, δημιουργούν ένα απίόλυτα ασφυκτικό κλοιό γύρω από έναν άνθρωπο που το μόνο που θέλει είναι να ζήσει απλά και στοιχειωδώς ευχάριστα τη ζωή του, δίχως να πιστεύει σε θεούς, διαβόλους και φριχτά αμαρτήματα. Η εξέλιξη του φιλμ είναι απολαυστικότατη.

Από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις του τελευταίου καιρού, συνιστώ ανεπιφύλακτα την ταινία (αν βεβαίως αν δεν είστε θεούσοι/ες).

Ετικέτες ,

eXTReMe Tracker