ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ ΣΤΟ "HOPE"

Ο Na Hong-jin είναι κορεάτης σκηνοθέτης και έχει στο ενεργητικό του μερικές καλές ταινίες. Το 2026 γυρίζει το "Hope", για το οποίο, προσωπικά, δεν μπορώ να πω το ίδιο.

Παράξενα γεγονότα (ασυνήθιστοι φόνοι ζώων κ.ά.) συμβαίνουν σε μικρή συνοριακή πόλη της Κορέας. Τα γεγονότα θα κλιμακωθούν επικίνδυνα και, τελικά, ένας εφιάλτης θα ξεσπάσει. Ένα ον καταστρέφει την πόλη και ετερόκλητες ομάδες προσπαθούν να το εξοντώσουν. Όπως αποδεικνύεται όμως αυτό είναι μόνο η αρχή...

Ταινία τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και (σχεδόν) διαρκούς δράσης, το "Hope" σε πολλά σημεία επιδεικνύει σκηνοθετική βιρτουοζιτέ αλλά, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, μόνο αυτό. Η ταινία διαρκεί πάνω από δυόμιση ώρες. Το πρώτο μέρος, αφού χτίζει αρχικά το μυστήριο, εξελίσσεται σε ένα διαρκές κυνηγητό μέσα σε μια μικρή πόλη, της οποίας μεγάλο μέρος καταστρέφεται. Όλη αυτή η λυσσασμένη καταδίωξη κατάφερε να με κρατήσει - με την έννοια ότι ενώ σεναριακά ελάχιστα συνέβαιναν και ακόμα πιο λίγες εξηγήσεις υπήρχαν, με καθήλωσε με την καταιγιστική και καλά σκηνοθετημένη (όπως προείπα) δράση του. 

Και μετά ήρθε το δεύτερο μισό, που μόνο ως τρικυμία εν κρανίω μπορώ να χαρακτηρίσω. Όπου μισοξεμωραμένος γέρος αφηγείται επί πολλά λεπτά και με πολλές λεπτομέρειες πώς συνάντησε παράδοξα πλάσματα ενώ... έχεζε στο δάσος, όπου κάθε τρεις και λίγο εμφανίζεται ένα καινούριο πλάσμα δίχως ποτέ να καταλάβουμε τι σχέση έχουν αυτά μεταξύ τους, όπου τα κυνηγητά μεταφέρονται από την πόλη στο δάσος, αλλά στο μεταξύ έχω πλέον μπουχτίσει τόσο μετά από το πρώτο μέρος που λέγαμε, που διαρκώς κοιτώ το ρολόι, πότε επιτέλους θα τελειώσει όλο αυτό το νταβαντούρι να φύγω... Και, κερασάκι στην τούρτα, έρχεται ένα ουρανοκατέβατο τέλος όπου ουδείς καταλαβαίνει τι έχει συμβεί και μας αφήνει στα κρύα του λουτρού...

Τι να πω; Κρίμα στη σκηνοθετική δεξιοτεχνία που όντως υπάρχει.

ΥΓ: Φημολογείται ότι θα υπάρχει δεύτερο μέρος που θα εξηγεί τα ανεξήγητα. Ναι, αλλά αυτό δεν παίχτηκε ποτέ ως πρώτο μέρος και έπεται συνέχεια, όπως, ας πούμε, το "Dune", to "Lord of the Rings" κλπ., που ξέραμε ότι πάμε να δούμε την αρχή μόνο μιας σειράς ταινιών, οπότε αναμενόμενο και λογικό το "κρύο του λουτρού" στο τέλος. Εδώ βγαίνει ένα ξαφνικό Τέλος και το μόνο που μπορείς να πεις είναι "ορίστε;"

"BLACK MAMA WHITE MAMA"... ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ (ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ)

 

Η μαύρη ηθοποιός Pam Grier διέπρεψε σε trash / cult (;) μπι-μουβιές στις αρχές των 70ς, έγινε σύμβολο του blaxploitation σινεμά και συνέχισε με άλλα, άγνωστα στους περισσότερους b- movies και τηλεοπτικές εμφανίσεις, πριν την ξαναφέρει στο προσκήνιο ο Tarantino στα 90ς με το "Jackie Brown". Το 1973 πάει στις... Φιλιππίνες, όπου γυρίζει το "Black Mama White Mama" ("Αλυσσοδεμένες Γυναίκες" στα ελληνικά) με σκηνοθέτη τον παραγωγικότατο ντόπιο Eddie Romero (1924-2013). Συμπρωταγωνίστρια η κατάξανθη Margaret Markov, μικρότερης εμβέλειας από την Pam αυτή, η οποία επίσης είχε πρωταγωνιστήσει σε αντίστοιχα φιλμ, αλλά η δόξα της κράτησε μόνο στο πρώτο μισό των 70ς.

Σε γυναικείες φυλακές στις Φιλιππίνες κρατούνται, μεταξύ πολλών άλλων, η Pam, πόρνη, και η Margaret, λευκή επαναστάτρια και πολιτική κρατούμενη. Ε, για να είναι και λίγο σέξι το φιλμ, καταλαβαίνεται τι γίνεται στις γυναικείες φυλακές... Όταν όμως καταφέρνουν δραπετεύουν είναι δεμένες χέρι-χέρι με χειροπέδες κι εκεί αρχίζει η πραγματική περιπέτεια...

Δράση, μάχες, κυνηγητά, γυμνό και soft σεξ (πολύ soft, μην ελπίζετε σε πολλά-πολλά), όλα τα συστατικά δηλαδή για ταινίες του είδους της εποχής. Οι δύο βασικοί γυναικείοι χαρακτήρες είναι αντιδιαμετρικά διαφορετικοί : Η Pam Grier το μόνο που θέλει είναι να "πιάσει την καλή" με κάθε τρόπο και μετά να την κοπανήσει από το νησί. Η άλλη είναι ιδεολόγος επαναστάτρια, που σκοπό έχει την ανατροπή του βάρβαρου καθεστώτος και αγωνίζεται γι' αυτό. Αρχικά μισούνται και διαφωνούν διαρκώς, στην πορεία όμως θα γίνουν καλές φίλες και θα αλληλοεκτιμηθούν. 

Κακές ηθοποιίες, προσχηματική δράση, ένας γραφικός "γλίτσας" κακός, τις εκρήξεις, τα κυνηγητά και τις μάχες τις προαναφέραμε, ε, τι άλλο θέλετε για μια τυπική ταινία του είδους; Ωστόσο το "πολιτικό" στοιχείο ενυπάρχει, καθώς οι "καλοί" είναι οι αντάρτες που ζουν στα βουνά και κάνουν δολιοφθορές στην κυβέρνηση (γενειοφόροι και με αμπέχονα συνήθως) και οι "κακοί" είναι οι του καθεστώτος - προφανώς πρόκειται για κάποια βάναυση δικτατορία - είτε είναι στρατιώτες είτε μπάτσοι, αλλά και οι απαραίτητοι μεγαλομαφιόζοι. 

Αν διασκεδάζετε με κακά από κινηματογραφική άποψη b-movies μάλλον θα περάσετε καλά.       

 

Η "ΠΑΤΡΙΔΑ" ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΗ!

 

Το 2026 ο Πολωνός Pawel Pawlikowski γυρίζει το ασπρόμαυρο (όπως συνηθίζει) "Fatherland" (Πατρίδα), με τον Hanns Zischler και την πανταχού παρούσα μετά το 2020 περίπου Σάντρα Χούλερ. 

Η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα : Το 1949, ενώ μαίνεται ο ψυχρός πόλεμος, ο βραβευμένος με Νόμπελ και σεβαστός Τόμας Μαν, ο οποίος ήδη πριν από τον πόλεμο ζει με την οικογένειά του στις ΗΠΑ, καλείται στην πατρίδα του, τη Γερμανία, να δώσει σειρά διαλέξεων. Η πρόσκληση προέρχεται και από αμφότερες τις Γερμανίες κι εκείνος την δέχεται. Γέρος ήδη, ταξιδεύει την κόρη του, που εκτελεί και χρέη γραμματέα και οργανωτή, καθώς οι σχέσεις με τον γιο του, που ζει στη Γαλλία, είναι τεταμένες.

Ατμοσφαιρική, "σκοτεινή" ασπρόμαυρη φωτογραφία, πολύ καλές ερμηνείες και πολυεπίπεδο σενάριο συνθέτουν ένα δράμα που μιλά βασικά για δύο θέματα : 

Πρώτα το έντονο πολιτικό στοιχείο. Ήδη η αποδοχή της πρότασης και από τις δύο Γερμανίες αποτελούσε τολμηρή πράξη για τον Μαν, που βεβαίως οι δυτικοί τον θεωρούσαν δικό τους, αλλά εκείνος αποδέχεται και την πρόσκληση του "εχθρού" (πολλοί τότε τον κατηγορούσαν ως ... κομμουνιστή). Ο ίδιος θεωρεί ότι πατρίδα του είναι όλη η Γερμανία, δηλαδή όλη η διχασμένη τότε χώρα. Ο σκηνοθέτης στηλιτεύει τα αρνητικά και των δύο πλευρών : Στη Δυτική Γερμανία οι πρώην συνεργάτες των ναζί εξακολουθούν ατιμώρητοι να ανήκουν στην ελίτ της χώρας (βλέπε τους δύο απογόνους του Βάγκνερ που του ζητούν να μεριμνήσει για να επισκευαστεί η όπερα, για να πάρουν την απάντηση ότι κανονικά και οι δύο γονείς σας θα έπρεπε να είναι στη φυλακή). Από την άλλη η κατάσταση στη μουντή Ανατολική Γερμανία δείχνει καθαρά τις πιέσεις από το καθεστώς για γίνει "δικός τους", καταγράφει την όλη βαριά ατμόσφαιρα και φτάνει σχεδόν σε σάτιρα δείχνοντας τις κορδωμένες χορωδίες να τραγουδάν με τέλεια πειθαρχία διαρκώς (σχεδόν). 

Παράλληλα με το πολιτικό στοιχείο αναπτύσσεται και το προσωπικό : Οι σχέσεις του "μεγάλου" Μαν με τα παιδιά του, η αποξένωση από τον γιο του (πρόκειται για τον επίσης συγγραφέα του "Μεφίστο" Χάινριχ Μαν, ο οποίος έζησε άστατα και τελικά αυτοκτόνησε) καθώς και η στενή σχέση με την αιώνια "βοηθό" κόρη, με την οποία ωστόσο υπάρχουν και στιγμές σύγκρουσης (κάποια στιγμή ον κατηγορεί ότι όλη αυτή η περιοδεία διαλέξεων όπου λατρεύεται - και από τις δύο πλευρές - ως απόλυτα σοφός ουσιαστικά εξυπηρετεί τον εγωισμό του).

Έτσι το φιλμ λειτουργεί και στα δύο επίπεδα. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το συνιστώ σε σινεφίλ που μπορούν (ακόμα) να απολαύσουν έναν "εσωτερικό" κινηματογράφο που δεν βασίζεται σε βιντεοκλιπίστικη δράση και εντυπωσιακά (προφανώς ψηφιακά) εφέ. 

Η ΑΙΩΝΙΑ FEELGOOD "ΑΜΕΛΙ"

 

Ο Jean-Pierre Jeunet, που μόλις είχε "χωρίσει" από τον μέχρι τότε συνεργάτη του Caro, γυρίζει την θρυλική "Αμελί" (Le fabuleux destin d'Amélie Poulain) το 2001 και κάνει αμέσως σταρ την Οντρέ Τοτού. Δίπλα της ο Ματιέ Κασοβίτς.

Η Αμελί είναι μια ρομαντική, μοναχική σερβιτόρα, που μπορεί να περιμένει για πάντα να έρθει ο έρωτας, ενώ συγχρόνως είναι μονίμως χαμένη στον ονειρικό της κόσμο. Κάποια στιγμή όμως αποφασίζει να παρέμβει στον αληθινό κόσμο κάνοντας ευτυχισμένους όλους τους γύρω της (με δαιμόνιους και αδύνατο να γίνουν αντιληπτοί τρόπους). Κάπου εκεί θα συναντήσει και τον έρωτα...

Ξαναείδα την "Αμελί" μετά από πάρα πολλά χρόνια. Η εντύπωσή μου παραμένει ίδια : Πρόκειται για το άκρον άωτον της feelgood ταινίας - και συγχρόνως το άκρον άωτον του στυλιζαρισμένου ρομαντισμού. Ταυτόχρονα είναι απίστευτα διασκεδαστική και πανέμορφη οπτικά. Ναι, τίποτα απ' όσα βλέπουμε δεν μπορεί να γίνει στ' αλήθεια και κανείς δυστυχώς δεν μπορεί μόνος του να αλλάξει τον μικρόκοσμό του κάνοντας τον ευτυχισμένο. Ναι, το Παρίσι του Ζενέ είναι πειραγμένο όσο δεν παίρνει, καθαρό, με ονειρικά χρώματα και όμορφα δρομάκια, λες και βρίσκεσαι στο χωριό του Αστερίξ. Ναι, βλέπει με συμπάθεια ακόμα και μερικούς "κακούς" χαρακτήρες. Όλα αυτά όμως είναι τόσο έξυπνα και φρέσκα, τόσο όμορφα και ονειρικά και συγχρόνως αστεία, που ξεχνάς την κρυμμένη "κοελική" διάσταση, που ισχυρίζεται ηλιθιωδώς ότι "το σύμπαν συνωμοτεί για να μας δώσει αυτό που θέλουμε περισσότερο" και αφήνεσαι (ή πρέπει να αφήνεσαι) στη γοητεία της. Όχι του σύμπαντος βέβαια. Της ταινίας και της ίδιας της Αμελί εννοώ.

Εντάξει, δεν πρέπει να μας εκτελέσουν πια αν τολμήσουμε να ξεχάσουμε για λίγο τον φρικώδη και στα πρόθυρα της καταστροφής αληθινό κόσμο που μας περιβάλλει... 

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ... "CAMP MIASMA";

 Το φιλμ με τον απίστευτο τίτλο "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" γυρίστηκε από την αμερικανίδα Jane Schoenbrun το 2026. Είναι η τρίτη της ταινία. Πρωταγωνιστούν η νεαρή Hannah Einbinder και η παλαίμαχη Γκίλιαν Άντερσον.

Μία νεαρή κουίρ σκηνοθέτης αναλαμβάνει να γυρίσει το ριμέικ ενός παλιού slasher movie (ταινίες τρόμου με σίριαλ κίλερς), που, όπως πολλά τέτοια, απέκτησε άλλα 7 (αν θυμάμαι καλά) σίκουελ. Ωστόσο, έχοντας εμμονή μ' αυτή, θέλει να συναντήσει οπωσδήποτε την ηθοποιό που πρωταγωνίστησε στην πρώτη ταινία της σειράς και μετά αποσύρθηκε. Τώρα ζει ολομόναχη και απομονωμένη... πού νομίζετε; Στο εγκαταλειμμένο πλέον κάμπινγκ στο οποίο είχε γυριστεί ακριβώς η πρώτη ταινία της σειράς. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί και πολλά θα αρχίσουν να συμβαίνουν...

Από την ιστορία και μόνο θα καταλάβατε φαντάζομαι ότι δεν πρόκειται ακριβώς για μία ταινία τρόμου (υπάρχει κι αυτό), αλλά για μια ταινία - αναφορά στις ταινίες τρόμου (και συγκεκριμένα στο υποείδος των slasher movies που προαναφέραμε). Το γεγονός αυτό από μόνο για μένα τουλάχιστον έχει ενδιαφέρον. Όλα λοιπόν ξεκινούν καλά. Όσο προχωρά όμωςτο φιλμ θέτει όλο και περισσότερα και πολύπλοκα θέματα, σχεδόν ποτέ δεν ξέρουμε αν όσα συμβαίνουν είναι φαντασία ή πραγματικότητα και... εν ολίγοις όλα γίνονται όλο και πιο μπερδεμένα. Κουίρ εξομολογήσεις και καταστάσεις, άγχη και προβληματισμοί για τη γυναικεία ταυτότητα, διαρκείς αναφορές σε παλιές ταινίες τρόμου (από τις διάφορες "Παρασκευές και 13" έως το "Videodrome" του Cronenberg), ψυχολογικές / ψυχαναλυτικές αναλύσεις για το πώς λειτουργούν οι ταινίες τρόμου (συχνά επαναλαμβάνεται η περίφημη σχέση σπέρματος και αίματος ή ηδονής και τρόμου αν θέλετε), προβληματισμοί για το ίδιο το σινεμά εν τέλει (ας μη ξεχνάμε ότι η μία πρωταγωνίστρια είναι σκηνοθέτης) κλπ. κλπ. Κι όλα αυτά άλλοτε με σπλάτερ σκηνές, άλλοτε με χιούμορ (το κωμικό στοιχείο υπάρχει σαφώς), άλλοτε με βαθυστόχαστες αναλύσεις (κάποιες για το σεξ) κι άλλοτε με ρομαντική, ερωτική ατμόσφαιρα... 

Τελικά κουράστηκα και βαρέθηκα. Βρήκα το εγχείρημα αρχικά ενδιαφέρον, αλλά θέλοντας να θίξει τόσα θέματα ταυτόχρονα έγινε ένα είδος τρικυμίας εν κρανίω. Συχνά εκθειάζω τον σύγχρονο "σκεπτόμενο τρόμο", αλλά μην το παρακάνουμε και θέλουμε να τα πούμε όλα με τη μία... 

Η "ΧΡΥΣΗ ΑΜΑΞΑ", ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ RENOIR

 

Το 1952 ο μεγάλος Jean Renoir (1874-1979) γυρίζει τη "Χρυσή Άμαξα" (Le carrosse d'or) με την Άννα Μανιάνι στον βασικό ρόλο (και έντονα τεχνικολόρ χρώματα). 

Στα τέλη του 180υ αιώνα ένας ιταλικός θίασος της comedia del' arte, αποτυχημένος στην Ευρώπη, καταφθάνει στο μακρινό και, φυσικά, "επαρχιακό" Περού και προσπαθεί - μετά τς πρώτες απογοητεύσεις από τη χώρα και το "πρωτόγονο" περιβάλλον - να εδραιωθεί με τις παραστάσεις του. Στο μεταξύ διάφοροι διάσημοι της πόλης (από τον Ευρωπαίο κυβερνήτη ως τον σούπερ σταρ ταυρομάχο) ερωτεύονται την πρωταγωνίστρια, η οποία δεν έχει πρόβλημα να μοιράσει τον έρωτά της. Καταλύτης για τις εξελίξεις είναι η νέα ολόχρυση άμαξα του σπάταλου κυβερνήτη, την οποία όλοι ποθούν...

Πλούσια χρώματα, γκρίζες περούκες και βαριά φορέματα της εποχής, αριστοκράτες και πληβείοι, "πολιτισμένοι" λευκοί άποικοι και "πιο σκούροι" ιθαγενείς και, πάνω απ' όλα ίσως, αναβίωση των παραστάσεων και του γενικότερου κλίματος της comedia del' arte, συνθέτουν μια "μπαρόκ" ταινία. Στην οποία, να τονίσουμε, συνυπάρχουν οι ερωτικές περιπέτειες και τα παιχνίδια της καρδιάς με ζήλιες, χωρισμούς και επανενώσεις, αλλά και το χιούμορ. Το τελευταίο ευπρόσδεκτο για μένα στοιχείο σατιρίζει και διάφορους αντρικούς χαρακτήρες και συμπεριφορές, από τον καλοπερασάκια και ουσιαστικά άχρηστο κυβερνήτη ως τον ζηλόφθονο, μάτσο ταυρομάχο. 

Δεν το θεωρώ από τα αριστουργήματα του Renoir. Προσωπικά με κούρασε η βαριά, χρυσοποίκιλτη αισθητική της εποχής, που σήμερα μάλλον θα αποκαλούσαμε κιτς (δεν φταίει ο Ρενουάρ, έτσι ήταν τότε), ενώ η ανάλαφρη ματιά και η ιστορία δεν κατάφεραν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Ωστόσο αρκετοί φίλοι του παλιού σινεμά που δεν έχουν τα δικά μου αισθητικά προβλήματα με την εποχή θα το βρουν διασκεδαστικό. Άλλωστε η βαθμολογία του στο IMDB είναι υψηλή.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ JACKSON 5 ΣΤΟΝ "MICHAEL"

Να πω από την αρχή ότι μουσικά δεν είμαι πολύ φίλος του θρυλικού Michael Jackson - παρά την κολοσσιαία του επιτυχία και τα ρεκόρ που διαρκώς κατέρριπτε. Ωστόσο είδα το "Michael" (2026) του Antoine Fuqua με τον Jaafar Jackson στον βασικό ρόλο. Ο οποίος δεν είναι τυχαίος, αφού είναι ανιψιός του εκλιπόντος Michael, τουτέστιν γιος του αδελφού του (μουσικά επιτυχημένου κι αυτού ) Jermaine Jackson.

Η ταινία παρακολουθεί το πρώτο κομμάτι της ζωής του, ως το 1988, όταν έχει κυκλοφορήσει το άλμπουμ Bad, διάδοχο του μυθικού Thriller. Από την αρχή, όταν γύρω στα 5 του χρόνια ήταν το μικρότερο από τα αδέλφια που απάρτιζαν τους Jackson 5, περνά από τη δύσκολη "αυτονόμησή" του, όταν δηλαδή αποφασίζει να κάνει σόλο άλμπουμ ενώ παραμένει και μέλος των Jackson 5. Kαταλήγει στο 1988, όταν, σούπερ σταρ πλέον, έχει βγάλει και το Bad που λέγαμε, το οποίο επίσης γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. 

Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο φιλμ είναι η διαρκής σύγκρουση με τον καταπιεστικό (στυγνό μερικές φορές) πατέρα του και μάνατζερ για χρόνια του συγκροτήματος και του ίδιου. Από μικρό παιδάκι ως ακόμα και μετά το Thriller, όταν είναι πλέον ο μεγαλύτερος σταρ του πλανήτη. Ο πατέρας στην ταινία αποδίδεται ως μια μάλλον περίεργη προσωπικότητα : Είναι βέβαια παραδόπιστος, που κάνει τα πάντα για να βγάλει όσο περισσότερα χρήματα γίνεται η οικογένεια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ως το τέλος φαίνεται εμμονικά να βάζει πάνω απ' όλα όχι το χρήμα, αλλά την ενότητα της οικογένειας, το καλό του (οικογενειακού) συγκροτήματος. Προσπαθεί με νύχια και δόντια να μην αυτονομηθεί μουσικά ο Michael  διαρκώς πασχίζει να τον πείσει να παραμείνει στο γκρουπ.

Και ο Michael; Εδώ τα πράγματα είναι όντως παράξενα. Δεν έχω ιδέα (ούτε με νοιάζει ιδιαίτερα να μάθω) αν ήταν όντως έτσι. Ωστόσο στην ταινία παρουσιάζεται ως ένα μεγάλο παιδί ή μάλλον ένας ενήλικας καθηλωμένος στην παιδική ηλικία. Όντας εκατομμυριούχος εξακολουθεί να ζει (σε ένα αχανές παλάτι βεβαίως) με τους γονείς του και τα περισσότερα από τα αδέλφια του. Το δωμάτιό του είναι γεμάτο από λούτρινα ζωάκια, ενώ στους κήπους περιφέρονται διάφορα ζώα (αυτά αληθινά). Όσο για σεξουαλικότητα (και για όσα κατηγορήθηκε αργότερα) ούτε λέξη. Ως το 1988 τουλάχιστον μοιάζει να είναι μάλλον ασεξουαλικός - ή τουλάχιστον η ταινία δεν αναφέρει καμία σχέση.

ΟΚ, έκανα λίγο κουτσομπολιό. Προσωπικά δεν βρήκα ότι το φιλμ είχε κάτι ιδιαίτερο σκηνοθετικά ή ό,τι άλλο. Αν λοιπόν δεν είσαι φίλος της μουσικής του Michael, από την οποία προφανώς είναι πλημμυρισμένο, δεν σ΄ενδιαφέρει ούτε η ταινία. Αν βγει και δεύτερο μέρος με τη συνέχεια της ζωής του, όπως φημολογείται, μάλλον δεν θα το δω.

 

ΣΚΟΤΕΙΝΗ "INSOMNIA" : ΟΤΑΝ Ο NOLAN ΚΑΝΕΙ REMAKE

 Το 2002 ο Christopher Nolan ήταν ακόμα ένας ανερχόμενος σκηνοθέτης με 2 καλές ταινίες στο ενεργητικό του. Τότε κάνει ριμέικ σε ένα πολύ καλό (και σκοτεινό) σκανδιναβικό αστυνομικό του 1997 που λεγόταν "Insomnia". Διατηρείται ο ίδιος τίτλος και στους βασικούς ρόλους βρίσκουμε τους Αλ Πατσίνο, Ρόμπιν Ουίλιαμς και Χίλαρι Σουόνκ.

 Ένας ντετέκτιβ από το Λος Άντζελες στέλνεται με τον συνεργάτη του σε μια απομονωμένη πόλη της Αλάσκα όπου έχει γίνει ένας φόνος. Εκεί θα συνεργαστεί με την τοπική αστυνομία, αλλά για τον ίδιο τίποτα δεν πάει καλά αφού έχει πέσει στην εποχή της διαρκούς μέρας, πάσχει από εξοντωτική αϋπνία, ενώ η σχέση με τον συνάδελφό του είναι τεταμένη και χειροτερεύει...  

Ως γνωστόν οι Αμερικάνοι μόλις εντοπίσουν μια ενδιαφέρουσα ταινία από οποιαδήποτε χώρα που δεν είναι αγγλόφωνη, την παίρνουν και την κάνουν αμερικάνικο remake (φαίνεται ότι η πλειοψηφία του δικού τους κοινού έχει αλλεργία στις ξένες γλώσσες). Συνήθως - για να είμαι ακριβής σαφώς σε πάνω από το 90% αυτών των περιπτώσεων - η αμερικάνικη βερσιόν είναι από χειρότερη έως πολύ χειρότερη από το πρωτότυπο. Η περίπτωση του "Insomnia" νομίζω ότι ανήκει σ' αυτό το μονοψήφιο επί τοις εκατό που είναι εξ ίσου καλή με το σουηδικό φιλμ. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, παρά το διαρκές φως ημέρας, ένας σατανικός και πανέξυπνος δολοφόνος, τον οποίο γνωρίζουμε από τα μισά περίπου της ταινίας, διαρκές, αυξανόμενο σασπένς και δύο ιστορίες που πάνε παράλληλα : Η δολοφονία και το κυνήγι του δολοφόνου  και η προσωπική σκοτεινή ιστορία του ντετέκτιβ, που περιπλέκεται όλο και περισσότερο και τον πιέζει όλο και πιο πολύ. Ουσιαστικά παρακολουθούμε το πορτρέτο ενός ανθρώπου υπό κατάρρευση - και γίνεται έντονη αναφορά στη διαφθορά της αστυνομίας.

Αν δεν το έχετε δει προτείνω να το ψάξετε. Όχι πάντως για να φτιάξετε το κέφι σας... 

Η ΚΑΤΑ NOLAN "ΟΔΥΣΣΕΙΑ"

 

Ας γράφω κι εγώ τη άποψή μου για την πολυσυζητημένη "Οδύσσεια" του Christopher Nolan του 2026. Με πλειάδα γνωστών ηθοποιών φυσικά : Ματ Ντέιμον, Τομ Χόλαντ, Αν Χαθαγουέι, Σαρλίζ Θερόν, Ζεντάγια, Μία Γκοθ, Ρόμπερτ Πάτινσον, Έλιοτ Πέιτζ και άλλοι πολλοί.

Για την ιστορία δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Η Οδύσσεια του Όμηρου είναι λίγο - πολύ γνωστή σε όλους, άσχετα αν την έχουν διαβάσει ή όχι. Ο περιπετειώδης αγώνας για επιστροφή στην πατρίδα και στην Πηνελόπη, που τόσο νοσταλγεί (αμφότερες) έχει γίνει παγκόσμιο σύμβολο πολλών πραγμάτων. 

Η κατά Nolan εκδοχή όμως δεν μένει σ' αυτά. Ο σκηνοθέτης αλλάζει τον χαρακτήρα του ήρωα : Ο Οδυσσέας εδώ δεν είναι ένας άτυχος μεν, ηδονοθήρας δε τύπος. Είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος, κουρασμένος από 10 χρόνια πόλεμο και άλλα τόσα στην προσπάθειά του να επιστρέψει. Κι όχι μόνο αυτό : Κατατρύχεται  από συνεχείς τύψεις και βασανίζεται από αμφιβολία : Ήταν σωστό αυτό που έκανε - που επινόησε μάλλον, το οποίο έγινε η αιτία της ανηλεούς σφαγής και της πλήρους καταστροφής της Τροίας; Μήπως δεν είναι ο σοφός και πολυμήχανος ήρωας, αλλά ουσιαστικά ένας δολοφόνος; Και, για να έρθουμε εντελώς στην εποχή μας, ο Nolan μιλά για το τέλος μιας εποχής με συγκεκριμένη ηθική και τον ερχομό μιας νέας βαρβαρότητας, δίχως κανόνες και σεβασμό προς οτιδήποτε κάποτε ίσχυε. Και, τελικά ποιοι είναι οι τρομεροί "Λαοί της Θάλασσας", που όλοι φοβούνται ότι μπορεί να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή; Δεν θα σας πω, καθώς αυτό αποκαλύπτεται στο τέλος...

Εκτός όλων αυτών θα προσθέσω ότι σαφώς η ουσία του φιλμ δεν βρίσκεται στα εφέ και στο θέαμα, τα οποία φυσικά υπάρχουν (αλλοίμονο, για χολιγουντιανή υπερπαραγωγή μιλάμε), αλλά στην ουσία των θεμάτων που θέτει και τη μεταφορά του διαχρονικού μύθου σε όχημα σύγχρονων προβληματισμών. Και, σημειωτέον, για όσους γκρινιάζουν, είναι απόλυτα νόμιμο ένας σημαντικός δημιουργός να παίρνει ένα κλασικό αριστούργημα και να αλλάζει το νόημά του, μεταφέροντάς το στην εποχή του. Έχει γίνει άπειρες φορές και στο σινεμά και στο θέατρο.

Πάντα θεωρούσα τον Nolan σημαντικό, αλλά μεγαλεπήβολο, μερικές φορές και υπερφίαλο δημιουργό, που αρκετές φορές με έχει κουράσει. Θα σας ομολογήσω λοιπόν ότι κάπως με κούρασε και η τρίωρη "Οδύσσεια" (λίγο πάντως, όχι ότι μειώθηκε η προσοχή μου). Ωστόσο θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον και εκτιμώ πολύ το όλο εγχείρημα για τους (πολλούς) λόγους που προανέφερα. Οπότε το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους δεν το έχουν δει ακόμα.

ΥΓ1: Έχω μάλλον εκπλαγεί από την τεράστια εμπορική επιτυχία, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, της ταινίας. Κι αυτό επειδή, όπως είπα, δεν την θεωρώ τόσο κλασική, θεαματική χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, όσο ταινία προβληματισμού - με τις αναπόφευκτες βεβαίως παραχωρήσεις στο θέαμα και την σχετική εμπορικότητα. 

ΥΓ2 : Μόνο γελοίες (για να μην πω κάτι βαρύτερο) μπορώ να θεωρήσω τις κραυγές για την 5λεπτη εμφάνιση της μαύρης Ελένης σε ένα τρίωρο φιλμ και τα άλλα σχετικά με woke ατζέντες και άλλες μπούρδες (και μάλιστα όταν τα περισσότερα από τα άτομα που ούρλιαζαν δεν είχαν δει καν το φιλμ). Παρόμοια είναι και η άποψή μου για όσους γκρινιάζουν για τις αλλαγές στο μύθο (εξαφάνιση Λωτοφάγων και Ναυσικάς κλπ.) Υπενθυμίζω ότι πάμπολλες φορές στο σινεμά που προέρχεται από λογοτεχνικά έργα αλλάζει πολύ η ιστορία. Ας θυμίσω απλώς ότι το "Blade Runner" άλλαξε τα φώτα στο βιβλίο του Dick όπου βασίστηκε, αλλά είναι και τα δύο (βιβλίο και ταινία) αριστουργήματα. 

ΟΤΑΝ "EVERYBODY WINS"...

Ο Τσέχος Karel Reisz (1926-2002), μετά από κάποιες μικρού μήκους στην πατρίδα του, πήγε στην Βρετανία και υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους του βρετανικού Νέου Κύματος στα 60ς, γνωστό και ως Free Cinema, ενώ στο τέλος γύρισε ταινίες στις ΗΠΑ. Η τελευταία του, το "Everybody Wins" (στην Ελλάδα είχε παιχτεί ως "Η Σκοτεινή Πλευρά της") του 1990, έχει ως πρωταγωνιστές την Ντέμπρα Γουίνγκερ, στα πολύ πάνω της τότε, και τον Νικ Νόλτε και σενάριο του Άρθουρ Μίλερ! Η ταινία απέτυχε εμπορικά και πήρε κακές κριτικές. Φαίνεται ότι είμαι ο μόνος στον οποίο αρέσει...

Ένας ντετέκτιβ προσλαμβάνεται από μία σέξι γυναίκα για να εξιχνιάσει μια υπόθεση φόνου σε μικρή επαρχιακή πόλη. Ένας νεαρός κατηγορείται για τον φόνο ευπόληπτου πολίτη. Όπως φαίνεται, όλοι γνωρίζουν ότι ο νεαρός είναι αθώος, αλλά κανείς δεν θέλει να πει περισσότερα (και η αστυνομία το ίδιο). Τι συμβαίνει; Και ποια είναι αληθινά η γυναίκα που τον έχει προσλάβει;

Το φιλμ ερευνά τη διαφθορά - που απλώνεται σε πολλά επίπεδα - και την συνωμοσία σιωπής σε μια κλειστή κοινωνία, η οποία οφείλει να προστατέψει επτασφράγιστα μυστικά (που για την ίδια την κοινότητα δεν είναι καθόλου μυσικά)... Και βέβαια τονίζει ότι στον κόσμο αυτόν τίποτα δεν είναι υποχρεωτικά δίκαιο. Ούτε καν η ίδια η Δικαιοσύνη. Και αν νομίζετε ότι τελικά το καλό θριαμβεύει, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά στον σημερινό κόσμο, που συνολικά είναι πολύ χειρότερος από αυτόν που περιγράφει το φιλμ... 

Αν και σε γενικές γραμμές συνήθως συμφωνώ με τη γενική κριτική, στην συγκεκριμένη περίπτωση μοιάζε, όπως έγραψα στην αρχή, να είμαι ο μόνος που του άρεσε αυτή η ταινία, όπου τίποτα και κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται και η υποκρισία θριαμβεύει.