ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΣΤΑ "BACKROOMS" ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Το 2026 ένας νεαρός 21 ετών, γνωστός από "χειροποίητες" σειρές στο youtube, ο Kane Parsons, "εισβάλλει" στο Χόλιγουντ, εξασφαλίζει ως πρωταγωνιστή τον Chiwetel Ejiofor, και δημιουργεί από το πουθενά την παγκόσμια επιτυχία τρόμου "Backrooms", που ως παραγωγή έχει στοιχήσει ελάχιστα.

 Ένας ψυχικά διαταραγμένος έμπορος φτηνών επίπλων που κάνει τακτικά ψυχανάλυση εξαφανίζεται. Η θεραπεύτρια του προσπαθεί να τον βρει και παγιδεύεται και η ίδια σε έναν αχανή, υπόγειο κόσμο όπου έχει χαθεί και ο ίδιος.

Πρωτότυπη για πολλούς λόγους ταινία τρόμου, αναπτύσσει έξυπνα (και συμβολικά) έναν αστικό μύθο που θέλει κάτω από τις πόλεις να εκτείνονται αχανείς χώροι άγνωστων κατασκευαστών και ακόμα πιο άγνωστης χρησιμότητας. Εδώ οι ατελείωτοι, λαβυρινθώδεις χώροι κάτω από το κατάστημα του ήρωα, γίνεται γρήγορα αντιληπτό ότι αποτελούν μια αλληγορία ενός διαταραγμένου ψυχικού κόσμου. Όποιος τολμήσει να βουτήξει βαθιά σ' αυτόν παγιδεύεται και ο ίδιος. Και ποιος άλλος μπορεί να εισχωρήσει βαθύτερα από την επί χρόνια ψυχαναλύτριά του, η οποία μάλιστα κουβαλά τα δικά της ψυχικά τραύματα;  

Ωστόσο θα ήθελα να επιμείνω στο πώς είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άπειροι υπόγειοι χώροι (σκηνογραφικά εννοώ) : Οι χώροι αυτοί δεν είναι ακριβώς τρομακτικοί. Δεν έχουν σκιές που σέρνονται στους τοίχους, σκοτεινές γωνίες, παράδοξη αρχιτεκτονική κλπ. Όχι. Είναι κάτι σαν αχανή, δίχως καμία λογική, εγκαταλειμμένα γραφεία άγνωστης χρήσης, με μαζεμένα πού και πού οικεία αντικείμενα (παλιούς υπολογιστές, καρέκλες γραφείου, καναπέδες, πεταμένα καλώδια κλπ.) Οι λείοι τοίχοι είναι βαμμένοι με ένα ουδέτερο, απρόσωπο κιτρινωπό χρώμα, όπως συχνά τα συνηθισμένα γραφεία, τα αντικείμενα είναι καθημερινά και "βαρετά". Έτσι δημιουργείται ένα απρόσωπο περιβάλλον, οικείο και απόκοσμα ανοίκειο ταυτόχρονα, ακριβώς λόγω του "τίποτα" που εμπεριέχει ή του "τίποτα" της χρησιμότητάς του. Μια έντονη ανησυχία και, τελικά, φόβος, που δημιουργείται όχι από απόκοσμα, εντυπωσιακά τοπία, αλλά από οικεία, βαρετά πράγματα παράδοξα τοποθετημένα, που είναι αδύνατο να μαντέψεις σε τι εξυπηρετούν και γιατί κατασκευάστηκαν. Για μένα αποτελούν όχι μια κόλαση, αλλά ένα είδος "limbo", ενός προθάλαμου της κόλασης, στον οποίο μπορεί να καταδικαστείς για πάντα σε ένα είδος όχι αιώνιου τρόμου ή φρίκης, αλλά αιώνιας βαρεμάρας ή/και ανησυχίας. Ίσως να αντικατοπτρίζει το άρρωστο ψυχικό τοπίο αλλοτριωμένων, ουσιαστικά δίχως ενδιαφέροντα ανθρώπων, που περισσότερο νοιώθουν άδειοι παρά φοβισμένοι. Άλλωστε, για προσέξτε: Τα περισσότερα αληθινά αστικά τοπία, της επιφάνειας δηλαδή, μοιάζουν το ίδιο άδεια, βαρετά, κοινότοπα, απρόσωπα. Το κατάστημα του ήρωα, το μισοάδειο τεράστιο πάρκινγκ, οι μουντοί δρόμοι... Όλα είναι δίχως καμιά ιδιαιτερότητα, όλα θα μπορούσαν να βρίσκονται οπουδήποτε. Δεν έχω ιδέα αν ήταν συνειδητός στόχος του δημιουργού, αλλά εγώ το "διάβασα" και ως ένα σχόλιο για ένα απρόσωπο, κοινότοπο αστικό τοπίο που έχει ολέθριο αντίκτυπο και στην ανθρώπινη ψυχή.

Είτε σας αρέσει η ταινία είτε όχι (διότι σίγουρα πολλούς θα ξενίσει) είναι αναμφισβήτητα ταινία πρωτότυπη και ανοιχτή σε πολλές αναγνώσεις.

"ΕΝΑΣ ΠΟΗΤΗΣ" ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Απόλυτα θετική έκπληξη η κολομβιανή ταινία "Ένας Ποιητής" (2025). Είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους του Simon Mesa Soto και με εντυπωσίασε πολλαπλώς. Τόσο για την κριτική και το σχόλιο σε αρκετά θέματα όσο και για τον εξαιρετικό πρωταγωνιστή Ubeimar Rios, που είναι ερασιτέχνης και ουσιαστικά πρωτοεμφανιζόμενος - και κλέβει την παράσταση! Κωμικό και ταυτόχρονα τραγικό, καταφέρνει να είναι απόλυτα διεισδυτικό.

Ένας μεσήλικας, ξοφλημένος (και ψωνισμένος) ποιητής που μένει με τη μητέρα του, χωρισμένος, με μία κόρη που βλέπει σπάνια, πιστεύει ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να ζουν από την τέχνη τους, ενώ βεβαίως ο ίδιος ζει στα όρια της φτώχειας και θεωρεί τον εαυτό του "καταραμένο καλλιτέχνη". Όταν πλέον κινδυνεύει να μείνει στο δρόμο αναγκάζεται, μετά από πιέσεις των δικών του, να αξιοποιήσει το παλιό πτυχίο του και να δεχτεί μια θέση καθηγητή σε σχολείο της υποβαθμισμένης γειτονιάς που ζει. Αλλά εκεί τον περιμένουν άλλου είδους προβλήματα, όταν θα αναγνωρίσει σε μια συνηθισμένη, φτωχή μαθήτριά του μεγάλο ποιητικό ταλέντο...

Το φιλμ καταφέρνει να κάνει μια σαρδόνια κριτική σε όσους πιστεύουν ότι για να γίνουν μεγάλοι καλλιτέχνες πρέπει να φυτοζωούν. Ο μύθος αυτός είναι όντως διαδεδομένος και προφανώς υπήρξαν πολλοί τέτοιοι (ο Βαν Γκογκ και ο Χαλεπάς, ο Πόε και ο Καρυωτάκης είναι παραδείγματα που έρχονται αμέσως στο μυαλό). Ωστόσο υπάρχουν πάμπολλοι εξ ίσου μεγάλοι καλλιτέχνες (από την αναγέννηση ήδη) που έζησαν με τιμές και δόξες και έγιναν πλούσιοι. Η δυστυχία - η οικονομική ή εξ αιτίας έλλειψης αναγνώρισης - δεν είναι σε καμία περίπτωση προϋπόθεση της μεγάλης τέχνης. Από την άλλη η ταινία καταλήγει μάλλον στο σκληρό συμπέρασμα ότι η τέχνη - στις μέρες μας τουλάχιστον - δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία. Ακόμα χειρότερα, αντιμετωπίζεται με απόλυτη αδιαφορία από τους περισσότερους. 

Σ' όλα αυτά προσθέστε την κοινωνική κριτική της ακραίας  οικονομικής ανισότητας που καθορίζει την ανθρώπινη μοίρα και συμπεριφορά, την αβάσταχτη κοινωνική υποκρισία, που εδώ μάλιστα έρχεται και από τους "φτασμένους" καλλιτέχνες, την κατάδειξη της εξαθλίωσης των κατώτερων κοινωνικών τάξεων και άλλα και θα διαπιστώσετε το πολυεπίπεδο της ταινίας. Σημειωτέον ότι τα τελευταία κοινωνικοπολιτικά θέματα δεν είναι ο κύριος στόχος, αλλά διαγράφονται ευκρινώς στο "φόντο" του φιλμ. Κι όλα αυτά με ένα ισορροπημένο μείγμα κωμικότητας και σάτιρας από τη μία και τραγωδίας από την άλλη...

Για μένα από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Οι "χολιγουντιανοί" φίλοι μάλλον δεν θα συμφωνήσουν...

ΤΡΥΦΕΡΗ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΗ "ΑΡΚΟΥΔΟΤΡΥΠΑ"

Η "Αρκουδότρυπα" του 2025 είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία των Στέργιου Ντινόπουλου και Χρυσιάννας Παπαδάκη. Οι δύο πρωταγωνίστριές της είναι επίσης φρέσκιες, σχεδόν πρωτοεμφανιζόμενες. 

Κάπου στην ελληνική επαρχία δύο κοπέλες είναι κολλητές φίλες από τα χρόνια του σχολείου. Η μία είναι μοναχική βοσκός και φροντίζει τα πρόβατα του πατέρα της, η άλλη, πιο "μοντέρνα", έχει φίλο, τον οποίο θα παντρευτεί. Όταν όμως συμβαίνει αυτό και εγκαθίσταται στην κοντινή πόλη, η φίλη που μένει πίσω νοιώθει να χάνονται όλα γι' αυτή και αποζητά με κάθε τρόπο την φίλη της. Η ερωτική επιθυμία είναι κι αυτή παρούσα στην ιστορία...

Ρομαντική ταινία που διαδραματίζεται για μια ακόμα φορά στην επαρχία (το λέω επειδή η επαρχία, με τη μιζέρια αλλά και τη γοητεία της, είναι πανταχού παρούσα τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό σινεμά). Τρυφερή σε αρκετά σημεία, αλλά και μαχητική όταν χρειάζεται, αποδέχεται με άνεση την διαφορετικότητα (εδώ μια λεσβιακή σχέση σε μια μικρή κοινωνία) και βλέπει με απόλυτη συμπάθεια τις ηρωίδες που δεν διστάζουν να πάνε κόντρα στη ασφυκτική (από ηθική άποψη) ατμόσφαιρα μιας κωμόπολης. Ταυτόχρονα οι παγανιστικές αναφορές, η φύση, οι παραδόσεις και οι παλιοί θρύλοι κάνουν κι αυτοί την εμφάνισή τους.

Συμπαθητικό ντεμπούτο - όχι φυσικά αριστούργημα, αλλά συμπαθητικό - ελπίζω να έχει και ανάλογη συνέχεια. Σε γενικές γραμμές πάντως θα παρατηρήσω ότι είναι πλέον αρκετά χρόνια που το ελληνικό σινεμά έχει ξεπεράσει την μετριότητα που κάποτε το μάστιζε και μπορεί να παρουσιάσει μερικές όντως καλές ταινίες κάθε χρόνο (δίχως να υπολογίζω τον διεθνή Λάνθιμο και τον πάντοτε από ένα επίπεδο και πάνω Οικονομίδη).

"Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ" ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ο Lawrence Kasdan, επιτυχημένος σεναριογράφος πριν περάσει στη σκηνοθεσία, είχε κάνει μερικές ενδιαφέρουσες ταινίες στα 80ς και κάποιες λιγότερο καλές στα 90ς. Μετά... ελάχιστα πράγματα. Το 1983 πάντως γυρίζει τη "Μεγάλη Ανατριχίλα" (The Big Chill), μια ταινία που συζητήθηκε πολύ. Για το καστ θα γράψω στο τέλος.

Μια παρέα 7 πρώην κολλητών από τα κολεγιακά, επαναστατικά χρόνια, που έχουν χαθεί για αρκετό καιρό, περνούν ένα σαββατοκύριακο στο εξοχικό σπίτι ενός ζευγαριού απ΄αυτούς (οι μόνοι της παλιάς παρέας που προφανώς βλέπονται καθημερινά αφού έχουν παντρευτεί) μετά την κηδεία του 8ου της παρέας. Αναμνήσεις, πολύπλοκες μεταξύ τους σχέσεις, παλιοί έρωτες που θα ανάψουν και πάλι για λίγο, προσωπικές αποτυχίες... όλα θα ξαναέρθουν στην επιφάνεια...

Πικρή ταινία που ουσιαστικά μιλά για τη χαμένη νιότη και τα χαμένα όνειρά της, τη χαμένη επανάσταση... Σήμερα άλλοι είναι μόνοι και ψάχνονται, άλλοι παγιδευμένοι σε βαρετούς γάμους, κάποιοι πολεμάνε εθισμούς... Το σαββατοκύριακο αυτό θα τους βγάλει από την βολή (;;;) τους, κάτι απ' τα παλιά θα πάει να ξαναζωντανέψει, αλλά... Είναι δυνατό να ξανάρθουν τα παλιά χρόνια, αυτά που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν "τα καλύτερα", να ξαναβρούμε το πάθος και την ορμή τους; Ήταν κάτι ουσιαστικό αυτό που κάναμε τότε ή μόνο νομίζουμε κάτι τέτοιο, καθώς οι αναμνήσεις είναι πασπαλισμένες με μπόλικη νοσταλγία;

Πολλά τέτοια ερωτήματα θέτει η ταινία και νομίζω ότι πολλοί από εμάς έχουμε αναρωτηθεί για όλα αυτά, έχουμε νοσταλγήσει ή/και έχουμε σκεφτεί κριτικά το παρόν μας. Νομίζω ότι το φιλμ πιθανότατα θα σας αγγίξει ή θα σας συγκινήσει. Ταυτόχρονα παραμένει μια "μελέτη" για τις αλλαγές που φέρνει η ηλικία και για το πιθανότατο άδοξο τέλος των ονείρων. 

Άφησα τελευταίο το καστ. Με έναν μαγικό τρόπο οι περισσότεροι από τους νέους και άγνωστους τότε ηθοποιούς θα γίνονταν σταρ των 80ς και 90ς. Σημειώστε : Κέβιν Κλάιν, Τομ Μπέρεγκερ, Γκλεν Κλόουζ, Ουίλιαμ Χαρτ, Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Τζόμπεθ Ουίλιαμς (τη θυμάστε αυτή;), Μεγκ Τίλι (αυτή μήπως;)  Και το πτώμα, του οποίου μόνο το ένα χέρι φαίνεται για λίγα δευτερόλεπτα; Το πτώμα λοιπόν είναι ο Κέβιν Κόστνερ! Πώς γίνεται να φαίνεται μόνο το χέρι του; Απλούστατα αρχικά εμφανιζόταν ως ολόκληρο πτώμα, ίσως να υπήρχε και κανένα flashback, αλλά οι σκηνές με τον άγνωστο τότε Κόστνερ, ζωντανό ή νεκρό, κόπηκαν στο μοντάζ. 

Αν δεν την έχετε δει δώστε της μια ευκαιρία. 

"ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ"... ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΙΟΥΜΕ!

Το ιταλικό φιλμ "Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο" (Le Citta di Pianura) του 2025 είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Francesco Sossai. Πρόκειται για μια συμπαθέστετη ταινία δρόμου.

Δύο κολλητοί φίλοι, 50τόσο πλέον, περιπλανιούνται άσκοπα με το αυτοκίνητό τους δίχως ουσιαστικά να κάνουν τίποτα. Ή μάλλον κάνουν : Πίνουν ασταμάτητα και αμπελοφιλοσοφούν. Κάποια στιγμή, ενώ πηγαίνουν σε κάποιο αεροδρόμιο (;) να παραλάβουν κάποιο φίλο, συναντούν έναν ερωτευμένο, αλλά αναποφάσιστο φοιτητή αρχιτεκτονικής και προσφέρονται να τον πάνε στον προορισμό του. Έτσι ξεκινά ένα ταξίδι που μόνο σε "συγκεκριμένους προορισμούς" δεν καταλήγει...

Ταινία δρόμου με ήρωες δύο συμπαθητικά ρεμάλια που αρνούνται να μεγαλώσουν (η επί του θέματος ατάκα του ενός είναι "Είμαι πολύ μεγάλος πια για να μεγαλώσω"), που ακολουθούν μια "χύμα" πορεία στη ζωή με μόνη ξεκάθαρη αγάπη το αλκοόλ. Το φιλμ θεωρώ ότι ξαναβρίσκει την φλέβα της παλιάς ιταλικής κωμωδίας που, ωστόσο, συνδυαζόταν πάντοτε με διάχυτη μελαγχολία, ακόμα και τραγικότητα. Έτσι κι εδώ οι αστείες καταστάσεις συνδυάζονται με υφέρπουσα θλίψη, ένα είδος συγκίνησης για τον χρόνο που φεύεγι - για πολλούς άσκοπα. Κάτι μεταξύ "Εντιμότατων Φίλων μου" (αλλά με λιγότερη πλάκα) και "Φανφαρόνου" του Rizi (έχει μεγαλύτερη συγγένεια μ' αυτό το φιλμ), με έκανε να διασκεδάσω και το προτείνω.

Τελικά το ιταλικό σινεμά εξακολουθεί - παρά το ότι δεν βρίσκεται στην μεγάλη ακμή παλιότερων δεκαετιών - να παράγει σποραδικά διαμαντάκια.

Η ΓΛΥΚΙΑ "ΟΔΟΣ ΜΑΛΑΓΑ"

Το 2025, μετά την καλλιτεχνική και όχι μόνο επιτυχία της προηγούμενης ταινίας της "Το Μπλε Καφτάνι", η μαροκινή Maryam Touzani γυρίζει την "Οδό Μάλαγα" (Calle Malaga), με "απόλυτη" πρωταγωνίστρια την πάλαι ποτέ μούσα του Almodovar στις πρώτες του ταινίες Κάρμεν Μάουρα.

Μία 79χρονη πλέον ισπανίδα χήρα ζει μόνη, πλην όμως ξένοιαστα και ευτυχισμένη, στην Ταγγέρη, στην οδό Μάλαγα, όπου έχει ζήσει όλη της τη ζωή. Ξαφνικά η κόρη της που ζει στην Ισπανία και οι σχέσεις με τη μητέρα της είναι μάλλον αραιές, έχοντας οικονομικά προβλήματα, αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι της Ταγγέρης, που είναι γραμμένο στο όνομά της. Η ηλικιωμένη γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο να μετακομίσει και να μείνει με την κόρη της στην "πατρίδα" (όπου δεν έχει ζήσει ποτέ) και στο να πάει σε οίκο ευγηρίας στην αγαπημένη της πόλη...

Μια από τις γλυκύτερες, ποιητικές σε κάποια σημεία, ταινίες της χρονιάς, καμωμένη θαρρείς για να είναι feelgood, διαθέτει ωστόσο και αρκετή συγκίνηση, καθώς και ένα είδος σασπένς για το πώς θα εξελιχτούν τα πράγματα... Συγχρόνως μιλά για τα προβλήματα, κυρίως όμως για τα δικαιώματα της τρίτης ηλικίας και τονίζει με κάθε τρόπο ότι ναι, υπάρχει ζωή ακόμα και στα 79 (αρκεί να υπάρχει σχετική υγεία). Και ότι πρέπει να το χωνέψετε : Οι γέροι έχουν τα ίδια δικαιώματα με κάθε άλλον. Μακριά από εμάς ο κάθε λογής ηλικιακός ρατσισμός... Με άφησε λίγο αμήχανο το εντελώς ανοιχτό τέλος, αλλά μικρό το κακό.

Η Touzani έχει βρει φαίνεται τρόπο να κάνει ταινίες που αγαπιούνται, δίχως να γίνονται μελό. Μακάρι να συνεχίσει έτσι. 

"FOXY BROWN" : ΑΦΕΛΕΙΑ ΚΑΙ... ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Στις αρχές των 70ς, σε μια εποχή έντονων πολιτικοκοινωνικών αναταραχών, κάνει την εμφάνισή του στο αμερικάνικο σινεμά ένα νέο υποείδος : το blaxploitation. Πρόκειται για b-movies δράσης (αστυνομικές συνήθως), στις οποίες οι ήρωες και οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι μαύροι.  Μαύροι ντετέκτιβ, μαύροι "εκδικητές", πράκτορες κλπ. Η όλη εικόνα αντικατοπτρίζει τη γιγάντωση της Black Power, του κινήματος υπέρ της ισότητας μαύρων και λευκών και υπέρ της εξάλειψης του ρατσισμού. 

Ανάμεσα στους μαύρους σταρ του είδους εξέχουσα θέση κατέχει η εντυπωσιακή Pam Grier, η οποία παίζει πάντα τον ρόλο της νέμεσης κάθε κακού. Από τα πιο γνωστά blaxploitation είναι η "Foxy Brown" (ο ελληνικός τίτλος ήταν... "Φόξυ Μπράουν, η μαύρη τίγρης") του 1974. Σκηνοθέτης ο (λευκός) Jack Hill, κατασκευαστής b-movies ήδη από το 1963. Οι περισσότεροι άλλοι ηθοποιοί είναι μαύροι, ενώ οι περισσότεροι "κακοί" (καθόλου τυχαίο φυσικά) είναι λευκοί. 

Η σέξι ομώνυμη ηρωίδα - τιμωρός του κακού υποκρίνεται ότι είναι πόρνη πολυτελείας προκειμένου να εισχωρήσει στα υψηλά κυκλώματα που σχετίζονται με πώληση ναρκωτικών και τα οποία είναι υπεύθυνα για τον θάνατο του αδελφού της, ο οποίος, να τονίσουμε, δεν ήταν κανένα λουλούδι, αλλά μικροαπατεώνας και μικροέμπορος. 

Δράση, αρκετό ξύλο και πιστολίδι, περισσή αφέλεια (η Foxy θα αποτοξινωθεί μόνη της και ταχύτατα, ενώ οι "κακοί" την έχουν εθίσει με το ζόρι στην ηρωίνη) και άλλα τέτοια... Και βέβαια όταν εκείνη ετοιμάζεται να αναμετρηθεί με πολυπληθέστερους αντιπάλους είμαστε σίγουροι ποιος θα κερδίσει...

Δείτε το (και τα άλλα σχετικά φιλμ) μόνο για χαβαλέ και χαλαρή διασκέδαση. Εδώ όμως θα επισημάνουμε το παράδοξο των ταινιών αυτών : Ενώ ως ταινίες  είναι μέτριες και δεν προσφέρονται για "βαθιές" αναλύσεις, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εποχή τους. Το μαύρο (κυρίως) κοινό συνέρρεε σ' αυτές και κατά κάποιο τρόπο ένοιωθε περήφανο που είχε τις δικές του ταινίες, όπως οι λευκοί. Συνέβαλλαν έτσι στην ενδυνάμωση του αγώνα για ισότητα και στη συνειδητοποίηση ενός ευρέως, απλού, μη πολιτικοποιημένου κοινού του γεγονότος ότι "μπορούμε να το κάνουμε όπως οι λευκοί". Οπότε η κοινωνική τους σημασία μάλλον είναι σπουδαιότερη από την καλλιτεχνική.

ΥΓ : Ναι, η Pam Grier είναι η σταρ της ταινίας του 1997 "Jackie Brown" του Tarantino, ο οποίος, φανατικός στα νιάτα του των blaxploitation (και κάθε άλλου είδους b-movie άλλωστε), απέτισε φόρο τιμής σ' αυτά τόσο με την επιλογή της ηθοποιού όσο και με τον τίτλο του φιλμ, ακόμα και με την απλή δομή της ταινίας.

"ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΤΡΙΕΣ" ΚΑΙ Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

Ευχάριστη έκπληξη για μένα αποτέλεσαν "Οι Δοκιμάστριες" (Le Assaggiatrici, 2025) του έμπειρου Ιταλού σκηνοθέτη Silvio Soldini. 

Το 1943 στη Γερμανία μια γυναίκα αναγκάζεται να καταφύγει στο χωριό του άντρα της και να ζήσει με τα πεθερικά της, καθώς αυτός βρίσκεται κάπου στο ρωσικό μέτωπο και είναι άγνωστο αν και πότε θα επιστρέψει. Αυτό που αγνοεί όμως είναι ότι στο κοντινό δάσος βρίσκεται το μυστικό καταφύγιο / αρχηγείο του Χίτλερ, ο οποίος κάθε λίγο φεύγει από το Βερολίνο και περνά αρκετές μέρες εκεί. Έτσι μια μέρα η γυναίκα θα συλληφθεί και, μαζί με άλλες από το χωριό, θα οδηγηθεί στο αρχηγείο. Η "δουλειά" τους θα είναι να δοκιμάζουν το φαγητό του Φύρερ πριν απ' αυτόν για να διαπιστωθεί αν τυχόν είναι δηλητηριασμένο...

Η ιστορία είναι αληθινή και η ύπαρξη των "δοκιμαστριών" έγινε γνωστή μολις στη δεκαετία του 2010! Η ταινία αποτυπώνει με εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου τρόπο το βαρύ κλίμα φόβου και καταναγκασμού που επικρατούσε στη ναζιστική Γερμανία, και μαλιστα δίχως ακραίες σκηνές εκτελέσεων, βίας κλπ. Είναι η όλη ατμόσφαιρα που υποβάλλει τον θεατή. Αυτό προσωπικά το εκτιμώ πολύ. Ταυτόχρονα ο (αμερικάνικος κυρίως) αυστηρότατος διαχωρισμός σε "καλούς" και "κακούς" ανατρέπεται, λόγω της εμβάθυνσης στο χαρακτήρα του ναζί αξιωματικού που κρατά τον κύριο αντρικό ρόλο. Όχι, δεν παρουσιάζεται ως "καλός", μη φοβάστε, αλλά αυτό ακριβώς επισημαίνω. Δεν υπάρχουν άσπρα και μαύρα ή, τουλάχιστον, δεν υπάρχουν άσπρακαι μαύρα μόνο!

Γενικά τη βρήκα πολύ καλή ταινία και θα την κρατήσω στα καλύτερα της χρονιάς αυτής.

"ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ"... ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ

Οι "Θανάσιμες Σκέψεις" (Mortal Thoughts) είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον αστυνομικό θρίλερ του γνωστού (δίχως να έχει κάνει ποτέ κάτι πραγματικά μεγάλο) σκηνοθέτη Alan Rudolph. Γυρίστηκε το 1991 και έχει ένα ενδιαφέρον καστ με τους Ντέμι Μουρ, Μπρους Γουίλις και Χάρβεϊ Καϊτέλ.

Δύο ντετέκτιβ ανακρίνουν μια κομμώτρια προσπαθώντας να διερευνήσουν τον τυχόνο ρόλο της σε δολοφονία για την οποία είναι ήδη προφυλακισμένη η καλύτερή της φίλη. Η τελευταία έχει δολοφονήσει τον σύζυγό της, ένα αληθινό κάθαρμα, τον οποίο όλοι θα έλεγαν αυθόρμητα "καλά τον έκανε". Ωστόσο ο ένας ντετέκτιβ επιμένει στην ανάκρισή του, προσπαθώντας να ξεκαθαρίσει κάποιες λεπτομέρειες που δεν κολλάνε, ενώ εμείς παρακολουθούμε σε φλας - μπακ όσα συνέβησαν.

Βρήκα την ταινία αρκετά ενδιαφέρουσα, καθώς διαθέτει αληθοφανείς ανατροπές - όχι τις παντελώς κουφές που επιδιώκουν παρόμοια ηλίθια θρίλερ που θέλουν να φαίνονται "έξυπνα" για να (υποτίθεται) ενυπωσιάσουν - και κάποιον προβληματισμό. Βρίσκεται κοντά στον σύγχρονο προβληματισμό περί γυναικείας κακοποίησης και του τρόπου που μπορεί / πρέπει να αντιδράσει το θύμα. Ίσως το βρήκα ενδιαφέρον γι' αυτόν τον ρεαλισμό που διαθέτει και βρίσκεται μακριά από σύγχρονες παντελώς κενές νοήματος σεναριακές ακροβασίες.

Φυσικά δεν πρόκειται για αριστούργημα. Το βρήκα όμως συμπαθητικό.

ΩΣ ΤΑ ΜΙΣΑ ΚΑΛΑ ΠΗΓΕ Η «ΑΠΟΣΤΟΛΗ “ΧΑΙΡΕ ΜΑΡΙΑ”»…

 

 Η «Αποστολή ‘’Χαίρε Μαρία’’» (Project Hail Mary) γυρίστηκε το 2026 από το ντουέτο των Phil Lord και Christopher Miller. Πρόκειται για καθαρόαιμο φιλμ επιστημονικής φαντασίας βασισμένο σε σχετικό βιβλίο. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι ο «απόλυτος» πρωταγωνιστής, από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό.

Ένας καθηγητής σε σχολείο ξυπνά ολομόναχος σε ένα διαστημόπλοιο (με δύο νεκρούς συνεπιβάτες) δίχως να ξέρει γιατί βρίσκεται εκεί. Καθώς η μνήμη του επανέρχεται αργά θυμάται τα πώς και τα γιατί της αποστολής του – που, λίγο πολύ, έχει να κάνει με την ίδια τη σωτηρία της γης (και άλλων πλανητών).

Πρόκειται για ταινία «σκληρή» επιστημονικής φαντασίας: Επιστημονικοί όροι, τεχνικές δυσκολίες στην πορεία, επιστημονικοφανείς εξηγήσεις για όσα συμβαίνουν κλπ. Προσωπικά δεν είμαι φανατικός του συγκεκριμένου είδους ΕΦ. Παρ’ όλα αυτά το πρώτο μέρος, που είναι πιο «σκληρό» (πώς θα προσδεθούν τα σκάφη, πώς θα μειωθεί η ταχύτητα όταν μπαίνουμε στην ατμόσφαιρα κλπ. κλπ.) μου άρεσε περισσότερο από το δεύτερο μέρος. Όπου – δίχως να σας αποκαλύψω πολλά – το πάνω μέρος παίρνει η «αμερικανιά»: «Αταίριαστες» φιλίες, συγκινητικοί αποχωρισμοί, δύσκολες αποφάσεις από τον κεντρικό ήρωα κλπ. Τα έχω λίγο βαρεθεί όλα αυτά – τουλάχιστον αυτά που γίνονται με τον κλασικό χολιγουντιανό τρόπο.

Κατά τα άλλα και καλογυρισμένο είναι και ακριβή, εντυπωσιακή παραγωγή και καλός είναι ο Γκόσλινγκ και μεγάλη επιτυχία έκανε… τι άλλο θέλετε. Και, επί πλέον, επιτέλους ανήκει στο μικρό ποσοστό των χολιγουντιαντών φιλμ που δεν είναι σίκουελ, πρίκουελ, ριμέικ, spin off και ό,τι άλλη βαρετή παπαριά σκαρφιστούν στην ανέμπνευστη περίοδο που περνά εδώ και πολλά χρόνια. Πάλι καλά.

Το συνιστώ στους φίλους του είδους της ΕΦ, στους φίλους της σύγχρονης μεγαλεπήβολης αμερικάνικης παραγωγής, αλλά συγνώμη, εγώ δεν θα πάρω. Όχι ολόκληρη την πίτα τουλάχιστον, διότι στα μισά μπούχτισα.