Τετάρτη, Ιουλίου 10, 2024

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ... "ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΡΙΑ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟ ΑΤΟΜΟ" (!;!;)


Λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι βγαίνουν στα θερινά πολλές συμπαθητικές ταινίες, πραγματικά "από το πουθενά". Συμπαθητικές λέω, ευχάριστες, όχι κάτι μεγάλο που θα αλλάξει το σινεμά, αλλά "μικρές" παραγωγές που απολαμβάνεις να παρακολουθείς. Πολύ λίγες απ' αυτές είναι αμερικάνικες...

Να λοιπόν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της εκ Κεμπέκ (το φιλμ είναι γαλλόφωνο) Ariane Louis-Seize με τον απίστευτο τίτλο "Ανθρωπίστρια Βρικόλακας Αναζητά Αυτοκτονικό Άτομο" (2023). Ε, δεν μπορούσα να μην σπεύσω...

Ναι, είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος. Μία νεαρή (σε εμφάνιση) βρικόλακας, που ζει με τους γονείς της επίσης βρικόλακες και συναντιέται με το σόι της (βρικόλακες φυσικά κι αυτοί) αρνείται να σκοτώσει για να πιει αίμα. Τρέφεται με δωρεές αίματος που της κάνουν οι γονείς, αλλά η ίδια δεν θέλει να βγει για κυνήγι, όπως θα έπρεπε. Το σόι θα αρχίσει πλέον να την πιέζει πολύ ("μεγάλωσες, μέχρι πότε θα σε ταϊζουμε" και τέτοια). Τι θα κάνει η ηρωίδα;

Είναι μια μικρή ταινία που συνδυάζει την κωμωδία, τον έντονο, dark ρομαντισμό, το δράμα σε κάποια σημεία, στοιχεία τρόμου... και κάπου μπορεί να γίνει και συγκινητική. Το καλό είναι ότι, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, όλα αυτά τα στοιχεία βρίσκονται σε ισορροπία και κανένα δεν αποβαίνει εις βάρος του άλλου. Οπότε το αποτέλεσμα είναι γλυκό, τελικά αισιόδοξο και... όσο μοναχικός κι αν είναι (ή νοιώθει) κάποιος, πάντα μπορεί να βρεθεί μια αδελφή ψυχή...  

Ετικέτες ,

Κυριακή, Ιουλίου 07, 2024

ΟΝΤΩΣ "ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ"


Ο Peter Sasdy είναι ένας παλιός βρετανός τηλεσκηνοθέτης, που είχε αρχίσει την καριέρα του από τα τέλη των 50ς. Στα 70ς γύρισε και μερικές κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως τρόμου, δίχως συγκλονιστικά αποτελέσματα. Το 1973 πάντως γυρίζει το "Nothing But the Night" ("Όλα Γίνονται τη Νύχτα" ο ελληνικός τίτλος) με τα "ιερά τέρατα" του βρετανικού τρόμου Κρίστοφερ Λι και Πίτερ Κάσινγκ, αλλά και την Νταϊάν Ντορς. 

Στο φιλμ εμπλέκεται ένα απομονωμένο ορφανοτροφείο σε εξ ίσου απομονωμένο βρετανικό νησί, οι μυστηριώδεις θάνατοι 3 από τους διαχειριστές της αμύθητης περιουσίας νεκρής πλούσιας, που χρηματοδοτεί το ίδρυμα και οι υποψίες ενός επιθεωρητή ότι οι θάνατοι, που μοιάζουν με αυτοκτονίες, μόνο αυτοκτονίες δεν είναι. Ένα κοριτσάκι, τρόφιμος του ιδρύματος, έχει παράξενους εφιάλτες μετά από ένα δυστύχημα. Σύντομα η δράση θα μεταφερθεί στο νησί. 

Η συνύπαρξη Λι και Κάσινγκ δεν προϋποθέτει υποχρεωτικά καλή ταινία. Εδώ η ιστορία έχει κάποιο ενδιαφέρον, το μυστήριο πυκνώνει και μετά από κάποιο σημείο - ίσως λίγο άγαρμπα και απότομα - μετατρέπεται σε ταινία folk horror. Βλέπεται με σχετικό ενδιαφέρον, κουβαλά την ατμόσφαιρα των 70ς, αλλά δεν πείθει απόλυτα. Ωστόσο δεν μετάνιωσα που το είδα.

ΥΓ: Πάντως δεν μου βγάζετε απ' το μυαλό ότι η σχετικά άγνωστη αυτή ταινία είναι ο "προάγγελος" του κλασικού folk horror φιλμ "Το Καταραμένο Σκιάχτρο", που γυρίστηκους μήνες μετά την ίδια χρονιά και στην οποία έπαιζε και πάλι ο Κρίστοφερ Λι.

Ετικέτες ,

Τετάρτη, Ιουλίου 03, 2024

Ε, ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩς "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ"...


Να λοιπόν που ο Γιώργος Λάνθιμος (απόλυτα διεθνής, εννοείται, σκηνοθέτης), επανέρχεται μετά τον σάλο του "Poor Things" στις καταβολές του. Οι "Ιστορίες Καλοσύνης" (Kinds of Kindness) του 2024 επιστρέφουν στο κλίμα του "Κυνόδοντα", του "Αστακού" και των άλλων "weird" ταινιών που τον καθιέρωσαν και ο Φιλίππου είναι και πάλι ένας από τους δύο σεναριογράφους του. Οι ηθοποιοί είναι αυτή τη φορά η Έμα Στόουν, ο Ουίλιαμ Νταφόε και ο Τζέσι Πλέμονς. Πρόκειται για μια σπονδυλωτή ταινία με τρία "επεισόδια".

Ένας παντρεμένος άντρας παύει να έχει οποιαδήποτε πρωτοβουλία και γίνεται ένα πειθήνιο "παιχνίδι" στα χέρια του αφεντικού του, που πλέον υπαγορεύει και την παραμικρή λεπτομέρεια της ζωής του. Ένας αστυνομικός αμφιβάλλει αν η γυναίκα του, που επιστρέφει μετά από ένα ναυάγιο, είναι όντως η γυναίκα του. Μία πιστή ενός είδους αίρεσης προσπαθεί απεγνωσμένα να εντοπίσει την "εκλεκτή" που η αίρεση πιστεύει ότι κάπου ζει ανάμεσά μας.

Τι κοινό έχουν αυτές οι ιστορίες; Κανένα, εκτός από τον προφανή σουρεαλισμό και το παράλογο που τις διακρίνει. Και, βέβαια, το κοινό που σκαρφίστηκε ο σκηνοθέτης τους: Να παίζουν οι ίδιοι ακριβώς ηθοποιοί (όχι μόνο οι πρωταγωνιστές που προαναφέραμε, αλλά και πιο μικροί ρόλοι) και στις 3 ιστορίες, ενσαρκώνοντας κάθε φορά διαφορετικούς χαρακτήρες. Η ταινία - απόλυτα ηθελημένα - δεν έχει την παράδοξη και πειραγμένη εικόνα του "Poor Things", αλλά μια "νορμάλ" εικόνα. Όλα μοιάζουν πιο στρωτά, αλλά οι ιστορίες που αφηγούνται είναι πολύ πιο παρανοϊκές. 

Προσωπικά προτιμώ την πρώτη. Πιο ολοκληρωμένη, πιο δυνατή και, κατ΄εμένα τουλάχιστον, με πολύ ενδιαφέρον νόημα (η εκούσια υποταγή). Η δεύτερη είναι η πλέον σουρεάλ και με τα περισσότερα σεναριακά ερωτηματικά, που μένουν μετέωρα. Η τρίτη διαθέτει ένα τέλος με πραγματικά κατάμαυρο χιούμορ και μιλά (ίσως) για τον ανεξέλεγκτο και απόλυτα ανατρεπτικό στα όποια σχέδια ρόλο της τύχης στα ανθρώπινα πράγματα. Και οι τρεις διακρίνονται για το μαύρο χιούμορ που ανέφερα, και οι τρεις είναι σκοτεινές και σε αρκετά σημεία συνειδητά άβολες και "ενοχλητικές", όπως όλες του Λάνθιμου άλλωστε, και οι τρεις διαθέτουν το στοιχείο της εκούσιας θυσίας για κάποιου είδους συναισθηματικής ασφάλειας. 

Είδα την ταινία με ενδιαφέρον, δίχως να τη θεωρώ την καλύτερη του δημιουργού. Προειδοποιώ (το ξέρετε άλλωστε, όλοι το επεσήμαναν): Μην περιμένετε σε καμία περίπτωση να δείτε ένα ακόμα "Poor Things". Το φιλμ απευθύνεται α π ο κ λ ε ι σ τ ι κ ά σε όσους αγάπησαν τον προ "Poor Things" Λάνθιμο. Σας προειδοποίησα.

Ετικέτες ,

Σάββατο, Ιουνίου 29, 2024

"FRIEMONT" : ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ, ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΓΛΥΚΥΤΗΤΑ

 


Η Babak Jalali είναι ιρανή, αλλά έχει μεγαλώσει κυρίως στο Λονδίνο. Το ασπρόμαυρο "Friemont" (2023) είναι η 4η μεγάλου μήκους ταινία της και είναι γυρισμένη στις ΗΠΑ.

Μια νεαρή αφγανή μετανάστρια δουλεύει σε κινέζικη επιχείρηση που παράγει τα γνωστά κινέζικα cookies που περιέχουν χαρτάκι με κάποιο ρητό. Η ζωή της είναι μοναχική, οι γείτονές της άλλοι αφγανοί μετανάστες και το παρελθόν της από τους διαρκείς πολέμους στη χώρα της την κυνηγά ακόμα στο ήσυχο μέρος που ζει (κατηγορείται η ίδια μάλιστα). Μια μέρα αποφασίζει να αφήσει ένα διαφορετικό μήνυμα σε ένα cookie και να βγει κάπως (κάπως λέω, όχι καμιά μεγάλη επανάσταση) από τον μελαγχολικό λήθαργο στον οποίο βρίσκεται.

Αν σας αρέσει ο παλιότερος αμερικάνικος ανεξάρτητος κινηματογράφος (οι πρώτοι Jarmous, Hartley κλπ.), τότε νομίζω ότι θα σας αρέσει πολύ και το μικρό αυτό φιλμ. Είμαι σίγουρος ότι διαβάζοντας την ιστορία θα σκεφτείτε "Ωχ, θα κόψω τις φλέβες μου". Καθόλου. Η περιρρέουσα μελαγχολία συνυπάρχει με πολύ χιούμορ, παίρνει τα πάνω της με το διακριτικό πλην όμως σταθερό πείσμα της ηρωίδας και τελικά περνά ένα απόλυτα αισιόδοξο μήνυμα. Οι χαλαροί ρυθμοί δεν έχουν τίποτα το κουραστικό (για μένα). Περισσότερο ηρεμούν. Και φυσικά μπορεί υπόγεια να μιλά για τη μοναξιά (βασικό θέμα της ταινίας), το μεταναστευτικό, την αναζήτηση μιας αδελφής ψυχής, αλλά όχι κραυγάζοντας. Ίσως η λέξη που θα χαρακτήριζε την ταινία είναι "διακριτικότητα".

Η γνωστή κατάληξή που πάντα επαναλαμβάνω σε τέτοιου είδους ταινίες: Προσωπικά μου άρεσε πολύ. Αν είστε εθισμένοι στα χολιγουντιανά ή άλλα blogbaster, οι ταινίες αυτές δεν είναι για σας (κρίμα). Στους υπόλοιπους νομίζω ότι θα αρέσει.

Ετικέτες ,

Τρίτη, Ιουνίου 25, 2024

"ΦΤΗΝΑ ΤΣΙΓΑΡΑ" : ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΓΙΑ CULT

 


Ξέρω ότι τα "Φτηνά Τσιγάρα" του 2000 του Ρένου Χαραλαμπίδη θεωρούνται η καλύτερη ταινία του. Πρωταγωνιστεί ο ίδιος και η Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, ενώ σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται διάφορες cult φιγούρες του ελληνικού σινεμά. Εξ άλλου η ταινία είναι μια διαρκής προσπάθεια να γίνει cult.

Μια ζεστή αυγουστιάτικη νύχτα στην έρημη Αθήνα ένα γοητευτικό "ρεμάλι", που ως στόχο της ζωής του έχει "να μην κάνει τίποτα", γνωρίζει σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο μια όμορφη κοπέλα. Θα περιπλανηθούν όλη τη νύχτα στην έρημη (το ξαναλέω) Αθήνα, ενώ παράλληλα, με ένα διαρκές μπρος - πίσω στο χρόνο, βλέπουμε σκηνές από την καθημερινότητα του τεμπέλη ήρωα - ή μάλλον από το τίποτα της ζωής του.

Πλάκα έχει σε κάποια σημεία, διαθέτει κάποιες αστείες ατάκες και σκηνές, μιλά ξώφαλτσα για μοναξιά, παίζει με το happy end και τον ρομαντισμό και τελικά πασχίζει με κάθε τρόπο για να πετύχει αυτό ακριβώς που έγραψα στην αρχή: Να γίνει cult. Ταυτόχρονα το φιλμ γίνεται μια πινακοθήκη ιδιόρρυθμων - για να το πούμε κομψά - ατόμων, οι περισσόεροι από τους οποίους καπνίζουν ασταμάτητα : Ο Τσάκωνας, ο Σπυριδάκης, ο Παναγιωτίδης, ο Βακούσης και άλλοι πολλοί, ο καθένας με τον τρόπο του (ενίοτε σουρεαλιστικό) προσθέτουν την πινελιά τους. 

Τι να σας πω. Κάποια πλάκα την έχει - ας μην πάρουμε τίποτα στα σοβαρά άλλωστε, αλλά μάλλον βαρέθηκα με τις συνεχείς επαναλήψεις κάποιων μοτίβων, την περιρρέουσα αμπελοφιλοσοφία όταν ο ήρωας, που βαριέται που ζει, προσπαθεί να μιλήσει ποιητικά ή βαθυστόχαστα (συμβαίνει δυστυχώς συχνά αυτό) και με διάφορα άλλα. Όχι, δεν τσίμπησα. Είναι πάντως μια προσπάθεια για ένα συνειδητό low budget σινεμά, που θυμίζει τα αντίστοιχα αμερικάνικα ανεξάρτητα φιλμ της εποχής.  

Ετικέτες ,

Πέμπτη, Ιουνίου 20, 2024

ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ "ΖΩΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ"

 


 

Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Thomas Cailley, το γαλλικό "Ζωικό Βασίλειο" (Le règne animal, 2023) είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του φανταστικού που έχω δει τον τελευταίο καιρό. Πρωταγωνιστής ο Romain Duris, που εδώ και χρόνια παίζει στις μισές γαλλικές ταινίες.

Ο κόσμος είναι όπως ακριβώς τον ξέρουμε, δίχως τίποτα μελλοντολογικό. Μόνο που κάτι άγνωστο έχει ξεσπάσει και οι άνθρωποι μεταλλάσσονται βαθμιαία σε ζώα. Αργά, βασανιστικά, αλλά η τελική αλλαγή του κάθε "ασθενούς" είναι βέβαιη. Ένας πατέρας και ο έφηβος γιος του προσπαθούν να βρουν τη μητέρα της οικογένειας, η οποία έχει μεταλλαχτεί και δραπέτευσε στο δάσος. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή...

Βρισκόμαστε στο χώρο του "σκεπτόμενου" φανταστικού. Η ταινία δεν ενδιαφέρεται για τα πώς και τα γιατί της επιδημίας. Ενδιαφέρεται για τις σχέσεις των ανθρώπων (πατέρα - γιου αρχικά). Όμως σύντομα το τοπίο διευρύνεται και στο παιχνίδι μπαίνουν οι γενικότερες σχέσεις υγιών - μεταλλαγμένων. Το φιλμ, άλλοτε ως θρίλερ στα όρια του τρόμου - με στοιχεία σπλάτερ, άλλοτε με στοιχεία μαύρης κωμωδίας ή οικογενειακού δράματος, κινείται ανάμεσα στη φρίκη και την τρυφερότητα, στο οικείο / καθημερινό και το αλλάκοτο και θίγει ευρύτερα θέματα, όπως αυτό της ενηλικίωσης, της αντιμετώπισης του διαφορετικού, της οικολογίας κ.ά. 

Πολύ πρωτότυπο και αρκετά ευρηματικό, δίχως πολλά εφέ, καταφέρνει κατά τη γνώμη μου να γίνει ένα ξεχωριστό φιλμ.

Ετικέτες ,

eXTReMe Tracker