"WILD THINGS 2"; ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΑΠ' ΕΞΩ

Το "Wild Things" ήταν ένα ερωτικό θρίλερ του 1998 με κάμποσες ανατροπές και σέξι πρωταγωνιστές. Δεν ήταν αριστούργημα (προφανώς), αλλά αν μη τι άλλο βλεπόταν ευχάριστα. Να μη χάσουμε την ευκαιρία λοιπόν, το 2004 ο κακός σκηνοθέτης (κρίνοντας από τις πολύ χαμηλές βαθμολογίες όλων των ταινιών του) Jack Perez γυρίζει ένα ανεκδιήγητο φιλμ με τον πολύ πρωτότυπο τίτλο "Wild Things 2". (Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο Perez έχει γυρίσει μια συμπαθητική μαύρη κωμωδία το 2011).

Λύκειο, δύο κοπέλες που μισούνται θανάσιμα (μια "καλή" και μια "κακή"), ένας φόνος... και γύρω στις 100 ανατροπές κάθε 5λεπτο με (γελοίο) αποκορύφωμα την τελευταία.

Παντελώς αναληθοφανείς καταστάσεις, παντελώς απίθανες οι ανατροπές για τις ανατροπές, αστείο σενάριο, μέτριες ηθοποιίες... δεν έχω να πω κάτι καλό. Δεν το συνιστώ ούτε καν για διασκέδαση με πίτσες, μπίρες και ό,τι άλλο... Τελικά, είναι πολλές οι δεκαετίες που τα νο 2, τα πρί(ξ)κουελ και τα λοιπά μαστίζουν αλύπητα το αμερικάνικο σινεμά... 

 

"PILLION": ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Το "Pillion" (2025) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Harry Lighton. Πρωταγωνιστούν ο Alexander Skarsgard και ο Harry Melling, που κλέβει την παράσταση.

Πρόκειται για ένα gay φιλμ, που εστιάζει στην παράδοξη σχέση των δύο πρωταγωνιστών. Ο εσωστρεφής, ντροπαλός ομοφυλόφιλος Κόλιν στα 30 του ζει ακόμα με τους γονείς του, οι οποίοι αποδέχονται πλήρως την ομοφυλοφιλία του, κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει και είναι μόνος. Αποτελεί μεγάλη έκπληξη όταν ο αρρενωπός, μηχανόβιος, "τέλειος" Ρέι τον διαλέγει για ερωτικό του σύντροφο. Όχι όμως όπως φαντάζεστε. Η σχέση τους είναι σχέση αφέντη - δούλου, καθώς βασικό στοιχείο της είναι η ταπείνωση του Κόλιν με κάθε τρόπο. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο "σκλάβος" το απολαμβάνει απόλυτα για πρώτη φορά στη ζωή του...

Ταινία με αρκετές τολμηρές ερωτικές σκηνές, παρακολουθεί την αργή, σταδιακή αλλαγή του "υποχείριου", που με τον χαρακτηριστικό "δειλό", διστακτικό του τρόπο αρχίζει να απαιτεί μια καλύτερη μεταχείριση. Αλληγορικά βλέποντάς το, πρόκειται για την ήσυχη, σιωπηλή σχεδόν "επανάσταση" (ή ενηλικίωση) ενός ανθρώπου που μέχρι τώρα δεν διεκδικούσε τίποτα, την "βελούδινη"απαίτησή του για ισονομία.

Η ταινία διαθέτει και χιούμορ και, παρά τις "άγριες" σκηνές, είναι κατά βάθος τρυφερή. Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, καθώς η περίπτωση που καταγράφει είναι εντελώς σπάνια και προσωπική κι έτσι ήταν πολύ δύσκολο να ταυτιστώ με έναν - ευαίσθητο σίγουρα - άνθρωπο που με χαρά αποδέχεται την καταπίεσή του. Πάντως είναι πρωτότυπη και έχει το ενδιαφέρον της.