Ο Robert Altman (1925-2006) είναι ένας σημαντικός σκηνοθέτης, πλην όμως "ή του ύψους ή του βάθους". Έχει γυρίσει αριστουργήματα και ταινίες στις οποίες έχω βαρεθεί αφάνταστα. Επίσης το ύφος του είναι... να μην έχει ύφος. Οι ταινίες του είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Το 1980 λοιπόν παίρνει άλλη μία από τις απρόβλεπτες αποφάσεις του : Να μεταφέρει στην οθόνη μια ιστορία του Ποπάϊ, αλλά με κανονικούς ηθοποιούς (η Disney αποφάσισε να κάνει το ίδιο με τα παλιά animation της πάνω από 20 χρόνια μετά, αλλά για μένα οι ταινίες της αυτές δεν βλέπονται). Επιλέγει λοιπόν ως πρωταγωνιστές τους Ρόμπιν Ουίλιαμς και Σέλεϊ Ντιβάλ και τα αποτελέσματα (σε οπτικό τουλάχιστον επίπεδο) είναι απίστευτα.
Ο περιπλανώμενος, μοναχικός ναυτικός Ποπάι βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση του χαμένου (από όταν ήταν βρέφος) πατέρα του. Όταν φτάνει στο λιμάνι Sweethaven θα γνωρίσει της Όλιβ και άλλους κατοίκους της και θα ζήσει περιπέτειες, χαρές και απογοητεύσεις.
Ο Altman εδώ γίνεται πολύ τολμηρός επιχειρώντας (σε μια εποχή δίχως ψηφιακά εφέ και άλλες "μηχανικές" ευκολίες) να φτιάξει μια απόλυτα καρτουνίστικη ατμόσφαιρα σε ένα φιλμ που δεν είναι καρτούν! Το εγχείρημα αυτό απλώνεται σε όλα τα επίπεδα της ταινίας: Από το σενάριο ως την απίστευτη σκηνογραφία της παραθαλάσσιας πόλης, από το παίξιμο των ηθοποιών ως την ίδια την εμφάνισή τους : Ναι, ο Ουίλιαμς και η Ντιβάλ είναι ολόιδιοι με τον Ποπάι και την Όλιβ (δείτε το για να το πιστέψετε) και το ίδιο ισχύει και για όλους τους άλλους χαρακτήρες (Μπλούτο, Γουίμπι κλπ.) Μιλούν, κινούνται, δρουν όπως ακριβώς τα καρτούν. Και το σενάριο ακολουθεί πιστά τους κανόνες των καρτούν, δίχως καμιά προσπάθεια να γίνει ρεαλιστικό (το αντίθετο. Άλλωστε ακριβώς αυτό είναι το στοίχημα που επιχειρεί να κερδίσει η ταινία).
Το φιλμ υπήρξε μεγάλη αποτυχία και μέχρι τώρα έχει πολύ χαμηλή βαθμολογία στα διάφορα IMDB. Μπορώ εύκολα να μαντέψω τι έδιωξε το κοινό : Ακόμα και το στιλ της ταινίες είναι υβριδικό : Σλάπστικ κωμωδία, αρκετά στοιχεία μιούζικαλ, περιπέτεια με σχηματικούς "καλούς" και "κακούς" (επίτηδες βέβαια), σουρεαλιστική δράση ορισμένες φορές... ε, οι θεατές έκριναν ότι δεν αποφασίζει τι ακριβώς θέλει να είναι.
Προσωπικά δεν έχω τόσο κακή γνώμη. Θεωρώ ότι είναι η καλύτερη (ίσως το καλύτερη δεν είναι σωστή λέξη, διότι ενδέχεται να είναι η μοναδική) προσπάθεια να γίνει μια ταινία με ηθοποιούς και κανονικά σκηνικά που να μοιάζει απόλυτα και να μιμείται τα καρτούν σε όλα τα επίπεδα, όπως είπαμε πιο πάνω. Και δεν ξέρω αν πολλοί θα κουραστούν, αλλά την συστήνω ως ένα μοναδικό κινηματογραφικό αξιοπερίεργο. Με βασικό ατού όχι τη δράση, την ιστορία, τη ροή κλπ., αλλά το εκπληκτικό για μένα οπτικό στοιχείο, τόσο στα σκηνικά της πόλης όσο και στο παίξιμο και τη "μεταμόρφωση" αληθινών ηθοποιών σε κινούμενα σχέδια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου