Ο Jean-Pierre Jeunet, που μόλις είχε "χωρίσει" από τον μέχρι τότε συνεργάτη του Caro, γυρίζει την θρυλική "Αμελί" (Le fabuleux destin d'Amélie Poulain) το 2001 και κάνει αμέσως σταρ την Οντρέ Τοτού. Δίπλα της ο Ματιέ Κασοβίτς.
Η Αμελί είναι μια ρομαντική, μοναχική σερβιτόρα, που μπορεί να περιμένει για πάντα να έρθει ο έρωτας, ενώ συγχρόνως είναι μονίμως χαμένη στον ονειρικό της κόσμο. Κάποια στιγμή όμως αποφασίζει να παρέμβει στον αληθινό κόσμο κάνοντας ευτυχισμένους όλους τους γύρω της (με δαιμόνιους και αδύνατο να γίνουν αντιληπτοί τρόπους). Κάπου εκεί θα συναντήσει και τον έρωτα...
Ξαναείδα την "Αμελί" μετά από πάρα πολλά χρόνια. Η εντύπωσή μου παραμένει ίδια : Πρόκειται για το άκρον άωτον της feelgood ταινίας - και συγχρόνως το άκρον άωτον του στυλιζαρισμένου ρομαντισμού. Ταυτόχρονα είναι απίστευτα διασκεδαστική και πανέμορφη οπτικά. Ναι, τίποτα απ' όσα βλέπουμε δεν μπορεί να γίνει στ' αλήθεια και κανείς δυστυχώς δεν μπορεί μόνος του να αλλάξει τον μικρόκοσμό του κάνοντας τον ευτυχισμένο. Ναι, το Παρίσι του Ζενέ είναι πειραγμένο όσο δεν παίρνει, καθαρό, με ονειρικά χρώματα και όμορφα δρομάκια, λες και βρίσκεσαι στο χωριό του Αστερίξ. Ναι, βλέπει με συμπάθεια ακόμα και μερικούς "κακούς" χαρακτήρες. Όλα αυτά όμως είναι τόσο έξυπνα και φρέσκα, τόσο όμορφα και ονειρικά και συγχρόνως αστεία, που ξεχνάς την κρυμμένη "κοελική" διάσταση, που ισχυρίζεται ηλιθιωδώς ότι "το σύμπαν συνωμοτεί για να μας δώσει αυτό που θέλουμε περισσότερο" και αφήνεσαι (ή πρέπει να αφήνεσαι) στη γοητεία της. Όχι του σύμπαντος βέβαια. Της ταινίας και της ίδιας της Αμελί εννοώ.
Εντάξει, δεν πρέπει να μας εκτελέσουν πια αν τολμήσουμε να ξεχάσουμε για λίγο τον φρικώδη και στα πρόθυρα της καταστροφής αληθινό κόσμο που μας περιβάλλει...
