Το 2026 ο Πολωνός Pawel Pawlikowski γυρίζει το ασπρόμαυρο (όπως συνηθίζει) "Fatherland" (Πατρίδα), με τον Hanns Zischler και την πανταχού παρούσα μετά το 2020 περίπου Σάντρα Χούλερ.
Η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα : Το 1949, ενώ μαίνεται ο ψυχρός πόλεμος, ο βραβευμένος με Νόμπελ και σεβαστός Τόμας Μαν, ο οποίος ήδη πριν από τον πόλεμο ζει με την οικογένειά του στις ΗΠΑ, καλείται στην πατρίδα του, τη Γερμανία, να δώσει σειρά διαλέξεων. Η πρόσκληση προέρχεται και από αμφότερες τις Γερμανίες κι εκείνος την δέχεται. Γέρος ήδη, ταξιδεύει την κόρη του, που εκτελεί και χρέη γραμματέα και οργανωτή, καθώς οι σχέσεις με τον γιο του, που ζει στη Γαλλία, είναι τεταμένες.
Ατμοσφαιρική, "σκοτεινή" ασπρόμαυρη φωτογραφία, πολύ καλές ερμηνείες και πολυεπίπεδο σενάριο συνθέτουν ένα δράμα που μιλά βασικά για δύο θέματα :
Πρώτα το έντονο πολιτικό στοιχείο. Ήδη η αποδοχή της πρότασης και από τις δύο Γερμανίες αποτελούσε τολμηρή πράξη για τον Μαν, που βεβαίως οι δυτικοί τον θεωρούσαν δικό τους, αλλά εκείνος αποδέχεται και την πρόσκληση του "εχθρού" (πολλοί τότε τον κατηγορούσαν ως ... κομμουνιστή). Ο ίδιος θεωρεί ότι πατρίδα του είναι όλη η Γερμανία, δηλαδή όλη η διχασμένη τότε χώρα. Ο σκηνοθέτης στηλιτεύει τα αρνητικά και των δύο πλευρών : Στη Δυτική Γερμανία οι πρώην συνεργάτες των ναζί εξακολουθούν ατιμώρητοι να ανήκουν στην ελίτ της χώρας (βλέπε τους δύο απογόνους του Βάγκνερ που του ζητούν να μεριμνήσει για να επισκευαστεί η όπερα, για να πάρουν την απάντηση ότι κανονικά και οι δύο γονείς σας θα έπρεπε να είναι στη φυλακή). Από την άλλη η κατάσταση στη μουντή Ανατολική Γερμανία δείχνει καθαρά τις πιέσεις από το καθεστώς για γίνει "δικός τους", καταγράφει την όλη βαριά ατμόσφαιρα και φτάνει σχεδόν σε σάτιρα δείχνοντας τις κορδωμένες χορωδίες να τραγουδάν με τέλεια πειθαρχία διαρκώς (σχεδόν).
Παράλληλα με το πολιτικό στοιχείο αναπτύσσεται και το προσωπικό : Οι σχέσεις του "μεγάλου" Μαν με τα παιδιά του, η αποξένωση από τον γιο του (πρόκειται για τον επίσης συγγραφέα του "Μεφίστο" Χάινριχ Μαν, ο οποίος έζησε άστατα και τελικά αυτοκτόνησε) καθώς και η στενή σχέση με την αιώνια "βοηθό" κόρη, με την οποία ωστόσο υπάρχουν και στιγμές σύγκρουσης (κάποια στιγμή ον κατηγορεί ότι όλη αυτή η περιοδεία διαλέξεων όπου λατρεύεται - και από τις δύο πλευρές - ως απόλυτα σοφός ουσιαστικά εξυπηρετεί τον εγωισμό του).
Έτσι το φιλμ λειτουργεί και στα δύο επίπεδα. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και το συνιστώ σε σινεφίλ που μπορούν (ακόμα) να απολαύσουν έναν "εσωτερικό" κινηματογράφο που δεν βασίζεται σε βιντεοκλιπίστικη δράση και εντυπωσιακά (προφανώς ψηφιακά) εφέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου