Ο John Frankeheimer (1930-2002) είναι από τους γνωστούς χολιγουντιανούς δημιουργούς. Στο πρώτο μέρος της καριέρας του μάλιστα, ως το 1968 περίπου, είχε γυρίσει μια σειρά από εξαιρετικά φιλμ. Ένα απ' αυτά, από τα γνωστότερά του, είναι οι ασπρόμαυρες "7 Μέρες του Μαϊου" του 1964. Μπαρτ Λάνκαστερ, Κερκ Ντάγκλας, Άβα Γκάρντνερ, Φρέντερικ Μαρτς, Μάρτιν Μπάλσαμ, αποτελούν μέρος μόνο ενός πολύ δυνατού καστ.
Ένας αντιδημοφιλής πρόεδρος των ΗΠΑ καταφέρνει να κλείσει συμφωνία με τους σοβιετικούς "εχθρούς" για πλήρη πυρηνικό αφοπλισμό (βρισκόμαστε βεβαίως στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου). Ωστόσο οι στρατιωτικοί κύκλοι, οι κάθε λογής "πατριώτες" και οι ισχυρές δεξιές δυνάμεις έχουν πείσει την πλειοψηφία των πολιτών ότι η συμφωνία με τους "ύπουλους" κομμουνιστές αποτελεί έσχατη προδοσία. Εξέχουσα μορφή των κύκλων που εναντιώνονται στη συμφωνία είναι ένας διάσημος, δημοφιλέστατος και γοητευτικός στρατηγός, ήρωας πολέμου και πιθανότατα επόμενος υποψήφιος πρόεδρος. Τι θα γίνει όταν ένας αξιωματικός του ναυτικού, προσωπικός φίλος και θαυμαστής του στρατηγού, ανακαλύψει ότι ο τελευταίος ετοιμάζει άμεσο στρατιωτικό πραξικόπημα και πλήρη κατάλυση της δημοκρατίας;
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ, από τα καλύτερα του είδους, ενός χαμένου σήμερα ποιοτικού, πολιτικοποιημένου και σκεπτόμενου Χόλιγουντ (ναι, σαφώς υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Η ταινία θέτει πολλά ερωτήματα και θέματα : Τι γίνεται όταν ο άνθρωπος που θαυμάζεις αποδεικνύεται όχι και τόσο αθώος; Τι διαλέγεις όταν η προδοσία του πολιτεύματος - και της διαφαινόμενης ειρήνης - συγκρούεται με την προδοσία μιας βαθιάς φιλίας; Τι σημαίνει (και πώς καλλιεργείται ή καταστρέφεται) η λαϊκή δημοφιλία; Ποιοι μηχανισμοί κατευθύνουν τη γνώμη των πολιτών; Στην ουσία εδώ παρακολουθούμε μια μάχη ανάμεσα σε δεξιές και "αριστερές" αντιλήψεις (ό,τι και αν σημαίνουν αυτά για τις ΗΠΑ).
Το σενάριο είναι στέρεο και μελετημένο, σαν παρτίδα σκακιού, και, όσο προχωρά το φιλμ καταφέρνει να ανεβάζει το σασπένς. Ποιος θα προλάβει; Η αγωνία του θεατή είναι πραγματική, με την έννοια ότι βρισκόμαστε στην εποχή όπου μεγάλες χολιγουντιανές ταινίες δεν δίσταζαν να έχουν "κακό" τέλος, καθώς ο φόβος του πυρηνικού πολέμου πλανιόταν διαρκώς στην ατμόσφαιρα. Φυσικά μην περιμένετε δράση, κυνηγητά, πιστολίδια και άλλα τέτοια. Οι έκβαση των "μαχών" εδώ είναι θέμα στρατηγικών κινήσεων και τακτικών.
Κατά την γνώμη μου συνίσταται απόλυτα στους φίλους του παλιού, μεγάλου αμερικάνικου σινεμά (δίχως ήρωες που σώζουν τον κόσμο κάθε δεύτερη εβδομάδα).
