ΚΑΤΑΜΑΥΡΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΟΣ "ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΒΙΚΙΝΓΚ"

Ο Anders Thomas Jensen είναι από τις πιο σημαντικές μορφές του δανέζικου σινεμά τόσο ως σεναριογράφος όσο και ως σκηνοθέτης (θυμάμαι τα "Μήλα του Αδάμ" και τους "Εκκεντρικούς"). Το 2025 γυρίζει τον "Τελευταίο Βίκινγκ" (Den sidste viking), με το δίδυμο που πρωταγωνιστεί στα τελευταία φιλμ του : Ο γνωστός μας Μαντς Μίκελσεν και ο λιγότερο γνωστός εκτός Σκανδιναβίας Νικολάε Λίε Κας.

Ένας σκληρός τύπος αποφυλακίζεται μετά 15 χρόνια λόγω εμπλοκής του σε αιματηρή ληστεία τράπεζας. Δεν ξέρει ούτε ο ίδιος πού βρίσκονται τα χρήματα της ληστείας, αφού τα παρέδωσε για να τα κρύψει στον μάλλον προβληματικό αδελφό του, με χαρακτήρα παντελώς αντίθετο από τον ίδιο. Ο αδελφός που θα αντικρίσει μετά τόσα χρόνια όμως είναι ένας καλοκάγαθος μεν, εντελώς διαταραγμένος όμως τύπος, ο οποίος, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, πιστεύει ακράδαντα ότι είναι ο... Τζον Λένον. Και βέβαια αρνείται να του πει πού έκρυψε τη λεία για τον απλούστατο λόγο ότι... "πού να ξέρει ένας Beatle αυτά που ρωτάς";

Όλα αυτά είναι μόνο η αρχή μιας παλαβής κωμωδίας με ήρωες... ε... όχι και πολύ συνηθισμένους τύπους. Προσοχή : Κωμωδία μεν, βίαιη και αιματηρή όμως, πλημμυρισμένη από κατάμαυρο χιούμορ. Όλα τα λεφτά ο Μίκελσεν με απίστευτη κόμμωση (σγουρά, ξανθά μαλλιά) και φοβερές ατάκες, που μοιάζει να το διασκεδάζει πολύ. Όσο δε προχωρά το φιλμ τόσο οι καταστάσεις περιπλέκονται, παλιά οικογενειακά μυστικά αποκαλύπτονται, νέοι απίστευτοι τύποι κάνουν την εμφάνισή τους κλπ. κλπ. Στο βάθος όμως όλων αυτών υπάρχει και η τρυφερότητα για έναν άντρα που, μετά από μια δύσκολη παιδική ηλικία, αρνείται να μεγαλώσει και να ενταχθεί σε έναν βίαιο, παράλογο κόσμο, ενώ ο macho αδελφός δεν μπορεί καθόλου εύκολα να επιβληθεί, όπως φανταζόταν.

Τη διασκέδασα πραγματικά και τη συνιστώ. Προσοχή όμως : Επαναλαμβάνω ότι είναι βίαιη ταινία. 

ΚΑΤΑΜΑΥΡΟΙ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΟΙ "ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΙ"

 "Οι Εκκεντρικοί" (ελληνικός τίτλος του Retfærdighedens Ryttere) του 2020 είναι ένα σκανδιναβικό φιλμ του δανού Anders Thomas Jensen, που παλιότερα είχε γυρίσει τα ενδιαφέροντα "Μήλα του Αδάμ". Πρόκειται για μία βίαιη ταινία, που κατά βάθος είναι μια κατάμαυρη, άγρια κωμωδία, με τον Μαντς Μίκελσεν στο ρόλο ενός από τους πρωταγωνιστές.

Ένας σκληροτράχηλος και απόλυτα "ουγκ" μισθοφόρος, που ουσιαστικά έχει παρατήσει την οικογένειά του, αναγκάζεται να επιστρέψει από το Αφγανιστάν για να φροντίσει την έφηβη κόρη του όταν η γυναίκα του σκοτώνεται σε σύγκρουση τρένου στο μετρό. Ένας επιβάτης, παρόν κι αυτός στη μοιραία σύγκρουση, υποψιάζεται ότι δεν πρόκειται για ατύχημα, αφού στη σύγκρουση σκοτώνεται και ο μοναδικός μάρτυρας που θα οδηγούσε στη φυλακή μια εγκληματική οργάνωση. Πείθει το μισθοφόρο και, όπως - όπως φτιάχνεται μια ομάδα "περίεργων" (για να το πούμε ευγενικά) τύπων, που με αξιοθρήνητο τρόπο προσπαθούν να εκδικηθούν τους εγκληματίες.

Μπορώ να σας πω ότι πραγματικά το διασκέδασα. Οι σκανδιναβοί έχουν το δικό τους τρόπο να κάνουν κάτι ξεχωριστό από ένα σενάριο που στα χέρια του σύγχρονου ανέμπνευστου Χόλιγουντ θα γινόταν μια ακόμα βαρετότατη περιπετειώδης ταινία (από τις χιλιάδες τέτοιες) με κυνηγητά, εκρήξεις, ανατροπές και δε συμμαζεύεται. Εδώ όμως είναι τόσο ιδιαίτεροι, απολαυστικοί και ταυτόχρονα γελοίοι, τραγικοί, δυστυχισμένοι κατά βάθος, οι τύποι που απαρτίζουν την ομάδα των αυτοσχέδιων "εκδικητών", που οι άγριες, βίαιες και αγχωτικές καταστάσεις μπλέκουν ισορροπημένα με το μαύρο χιούμορ με πολύ καλά - για μένα τουλάχιστον - αποτελέσματα.  

Παράλληλα η ταινία εξετάζει με καυστικό τρόπο τη στάση της "πολιτισμένης" δυτικής κοινωνίας απέναντι στη βία, το κοινωνικό προφίλ των ηρώων, τις δυσλειτουργικές οικογένειες, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο της τύχης και των συμπτώσεων στη ζωή μας (από εκεί ξεκινά η όλη ιστορία άλλωστε), καταλήγοντας σε ένα απρόβλεπτο, σαρκαστικό φινάλε. Το απόλαυσα, παρά τη μαυρίλα του.

ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ "ΜΗΛΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ"

Ο δανέζικος κινηματογράφος αποτελεί παράδειγμα υγιούς κινηματογραφίας στην Ευρώπη, για μια τόσο μικρή χώρα τουλάχιστον. Το 2005 βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον δείγμα του με τα "Μήλα του Αδάμ" του Anders Thomas Jensen, μια παράξενη... χμμμ... μάλλον κωμωδία θα έλεγα.
Ένας νεοναζί, αληθινό κάθαρμα, από αυτούς που θα αποκαλούσαμε "κακούς ανθρώπους", φτάνει σε μια απομονωμένη, εξοχική περιοχή όπου θα εκτίσει δουλεύοντας την ποινή του υπό την καθοδήγηση ενός παπά, ένα είδος υποχρεωτικής κοινωνικής εργασίας. Κι άλλα "φυντάνια" σαν κι αυτόν (όχι ναζί, αλλά διάφοροι όχι και πολύ καθαροί τύποι) ζουν εκεί. Σύντομα, παρά το ότι έχει τη μικρότερη δυνατή σχέση με όλους, θα διαπιστώσει ότι κάτι δεν πάει καλά με όλους αυτούς. Και όχι μόνο. Κάτι δεν πάει καλά και με τον ίδιο τον απόλυτα ατάραχο ό,τι κι αν συμβαίνει, ήρεμο και καλό παπά επικεφαλής. Μήπως όλοι πάσχουν από διάφορα είδη τρέλας;
Οι δύο παράταιροι χαρακτήρες θα έρθουν γρήγορα σε σύγκρουση. Ο παπάς όμως μοιάζει να ξεχνά σε δευτερόλεπτα όσα συμβαίνουν και να είναι ξανά καλοκάγαθος και αισιόδοξος. Γύρω τους, το τσίρκο των ασυνήθιστων ανθρώπινων χαρακτήρων κινείται και δρα με εξ ίσου απρόβλεπτους συχνά τρόπους.
Η ταινία, και εξ αιτίας αυτής της παράδοξης "πινακοθήκης" ηρώων, αλλά και για την εσωτερική ένταση που υποβόσκει, το υπόγειο χιούμορ και την απρόβλεπτη πλοκή, μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον. Το τέλος μένει ανοιχτό σε συμπεράσματα. Είναι άραγε προτιμότερη η τρέλα, το ψέμα τέλος πάντων, όταν χάρη σ' αυτό αναμορφώνεται κάποιος; Έχει νόημα σε τέτοιες περιπτώσεις η απόλυτη φυγή από την πραγματικότητα; Μπορεί η επιμονή και η σε-βαθμό-παράνοιας-αισιοδοξία να φέρει αποτελέσματα; Το φιλμ μοιάζει να έχει μια γενική χριστιανική λογική, και οι σχετικοί συμβολισμοί δεν λείπουν, δεν είσαι όμως και απόλυτα σίγουρος γι' αυτό, αφού συχνά αυτοσαρκάζεται ή αυτοανατρέπεται.
Όπως και να το κάνουμε, ό,τι συμπεράσματα κι αν βγάλετε, πρόκειται για ένα φιλμ που συνιστώ. Έστω και μόνο για την ασυνήθιστη οπτική του, έστω και αν οι απόψεις του μπορεί να θεωρηθούν αμφιλεγόμενες. Η πρωτοτυπία του νομίζω ότι θα σας αποζημειώσει.