Το φιλμ με τον απίστευτο τίτλο "Teenage Sex and Death at Camp Miasma" γυρίστηκε από την αμερικανίδα Jane Schoenbrun το 2026. Είναι η τρίτη της ταινία. Πρωταγωνιστούν η νεαρή Hannah Einbinder και η παλαίμαχη Γκίλιαν Άντερσον.
Μία νεαρή κουίρ σκηνοθέτης αναλαμβάνει να γυρίσει το ριμέικ ενός παλιού slasher movie (ταινίες τρόμου με σίριαλ κίλερς), που, όπως πολλά τέτοια, απέκτησε άλλα 7 (αν θυμάμαι καλά) σίκουελ. Ωστόσο, έχοντας εμμονή μ' αυτή, θέλει να συναντήσει οπωσδήποτε την ηθοποιό που πρωταγωνίστησε στην πρώτη ταινία της σειράς και μετά αποσύρθηκε. Τώρα ζει ολομόναχη και απομονωμένη... πού νομίζετε; Στο εγκαταλειμμένο πλέον κάμπινγκ στο οποίο είχε γυριστεί ακριβώς η πρώτη ταινία της σειράς. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί και πολλά θα αρχίσουν να συμβαίνουν...
Από την ιστορία και μόνο θα καταλάβατε φαντάζομαι ότι δεν πρόκειται ακριβώς για μία ταινία τρόμου (υπάρχει κι αυτό), αλλά για μια ταινία - αναφορά στις ταινίες τρόμου (και συγκεκριμένα στο υποείδος των slasher movies που προαναφέραμε). Το γεγονός αυτό από μόνο για μένα τουλάχιστον έχει ενδιαφέρον. Όλα λοιπόν ξεκινούν καλά. Όσο προχωρά όμωςτο φιλμ θέτει όλο και περισσότερα και πολύπλοκα θέματα, σχεδόν ποτέ δεν ξέρουμε αν όσα συμβαίνουν είναι φαντασία ή πραγματικότητα και... εν ολίγοις όλα γίνονται όλο και πιο μπερδεμένα. Κουίρ εξομολογήσεις και καταστάσεις, άγχη και προβληματισμοί για τη γυναικεία ταυτότητα, διαρκείς αναφορές σε παλιές ταινίες τρόμου (από τις διάφορες "Παρασκευές και 13" έως το "Videodrome" του Cronenberg), ψυχολογικές / ψυχαναλυτικές αναλύσεις για το πώς λειτουργούν οι ταινίες τρόμου (συχνά επαναλαμβάνεται η περίφημη σχέση σπέρματος και αίματος ή ηδονής και τρόμου αν θέλετε), προβληματισμοί για το ίδιο το σινεμά εν τέλει (ας μη ξεχνάμε ότι η μία πρωταγωνίστρια είναι σκηνοθέτης) κλπ. κλπ. Κι όλα αυτά άλλοτε με σπλάτερ σκηνές, άλλοτε με χιούμορ (το κωμικό στοιχείο υπάρχει σαφώς), άλλοτε με βαθυστόχαστες αναλύσεις (κάποιες για το σεξ) κι άλλοτε με ρομαντική, ερωτική ατμόσφαιρα...
Τελικά κουράστηκα και βαρέθηκα. Βρήκα το εγχείρημα αρχικά ενδιαφέρον, αλλά θέλοντας να θίξει τόσα θέματα ταυτόχρονα έγινε ένα είδος τρικυμίας εν κρανίω. Συχνά εκθειάζω τον σύγχρονο "σκεπτόμενο τρόμο", αλλά μην το παρακάνουμε και θέλουμε να τα πούμε όλα με τη μία...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου