Η δεκαετία του 80 υπήρξε η καλύτερη νομίζω για τον γάλλο Jean-Jacques Annaud. Έτσι το 1988, μετά το "Όνομα του Ρόδου", γυρίζει την "Αρκούδα" (L'ours), μια πραγματικά εντυπωσιακή ταινία. Ο Τσέκι Κάριο είναι ο μόνος γνωστός ηθοποιός, αφού όλοι οι άλλοι βασικοί ρόλοι "ερμηνεύονται" από αρκούδες!
Ένα αρκουδάκι μένει ορφανό όταν σκοτώνεται η μητέρα του. Προσκολλάται λοιπόν σε ένα μεγάλο αρσενικό και το ακολουθεί παντού. Το αρσενικό το δέχεται και το "υιοθετεί". Ωστόσο δύο κυνηγοί αρκούδων καραδοκούν στην ερημιά...
Η ταινία είναι ένα κινηματογραφικό επίτευγμα. Πρωταγωνιστές είναι αρκούδες, οι άνθρωποι - δευτερεύουσες παρουσίες - είναι μόνο δύο (οι δύο κυνηγοί), ενώ αληθινός πρωταγωνιστής είναι η άγρια, παρθένα φύση, πανταχού παρούσα και κυρίαρχη. Οι διάλογοι είναι ελάχιστοι. Κι όμως, το φιλμ αυτό με ήρωες ζώα δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις ούτε λεπτό! Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και δημιουργεί σασπένς. Παράλληλα εκπέμπει ένα σαφές και στέρεο οικολογικό μήνυμα. Όχι μόνο με τις θαυμάσιες εικόνες του, αλλά και με την υπενθύμιση : Άνθρωπος και φύση οφείλουν να συνεργάζονται, να αλληλεπιδρούν κι όχι ο πρώτος να καταστρέφει ανεξέλεγκτα και ανεπανόρθωτα τη δεύτερη, όπως γίνεται ολοένα και περισσότερο σήμερα. Το ότι όλη αυτή η απύθμενη ανοησία γυρίζει μπούμερανγκ εναντίον του ανθρώπου έχει ήδη γίνει κάτι περισσότερο από σαφές...
Και ερχόμαστε και στο καθαρά κινηματογραφικό μέρος. Είναι πραγματικά απίστευτο πώς μπόρεσε να γυριστεί μια τέτοια ταινία σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ψηφιακά εφέ και διάφορες ΑΙ. Τρομάζω όταν σκέφτομαι πόσες λήψεις απαιτούνται για να πετύχει ένα άγριο ζώο (έστω και εξημερωμένο) όλα όσα απαιτεί το σενάριο ή πόση δεξιοτεχνία απαιτείται από το μοντάζ για να ρέει τόσο ομαλά η ιστορία και να ξεχνάς ότι αυτά είναι ζώα άγρια και όχι σκυλιά ή άλογα, που ανέκαθεν θεωρούνταν "φίλοι του ανθρώπου".
Τέλος πάντων θεωρώ το φιλμ αυτό τόσο ένα τεχνικό επίτευγμα όσο και μια εξαιρετική ταινία γενικότερα.
