"KILL BULJO" ΓΙΑ ΠΟΛY ΠΟΛY ΧΟΝΤΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ (;)

 

Το 2007 ο νορβηγός Tommy Wirkola γυρίζει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία "Kill Buljo : The movie", μια πολύ, πολύ "χοντρή" παρωδία διαφόρων ταινιών. Ο σκηνοθέτης είναι ο ίδιος που 2 χρόνια μετά γύρισε το κωμικό σπλάτερ "Dead Snow".

Όταν μια ομάδα (ηλίθιων) εγκληματιών δολοφονεί τους πάντες τη στιγμή του γάμου του (ηλίθιου) λάπωνα ήρωα (στο ρόλο της... Ούμα Θέρμαν), εκείνος αποφασίζει να εκδικηθεί πάσει θυσία. Απλώς πρέπει πρώτα να συνέλθει από το κώμα στο οποίο έχει πέσει λόγω των σφαιρών που έχει φάει. 

Παρωδία κυρίως του "Kill Bill" φυσικά, με κεντρικό (ηλίθιο) χαρακτήρα που φορά την ίδια με την Ούμα κίτρινη φόρμα και που μιμείται τον Borat, με χιούμορ ίδιο με αυτό των ταινιών του Borat (του Baron Coen τέλος πάντων), με σκηνές που παρωδούν αντίστοιχες από παλιότερα φιλμ (Deliverance, Τιτανικός κλπ.), η ταινία εννοείται ότι δεν διαθέτει ίχνος πολιτικής ορθότητας - το αντίθετο ακριβώς, δεν έχει παρά προσχηματικό στόρι με αποκλειστικό σκοπό να κάνει πλάκα με τα πάντα, έχει κάκιστες ηθοποιίες (επίτηδες) και πάνω απ' όλα χοντρότατο χιούμορ. Σε κάποια σημεία σε κάνει ίσως να γελάς και στα περισσότερα να ντρέπεσαι που το βλέπεις.

Τι να σας πω... Αν το αντέξετε έχετε γερά στομάχια. Αν όχι η ευθύνη είναι δική σας που το διαλέξατε.

ΥΓ: Καθόλου τυχαίο ότι στο εξώφυλλο του dvd (αυτο)διαφημίζεται ως μια "χυδαία" ταινία...

"ONE-EYED JACKS" : ΕΝΑ ΣΤΤΙΒΑΡΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ

 Φαρ Ουέστ. Μια συμμορία ληστεύει μια τράπεζα. οι δύο βασικοί, ο ένας μεγαλύτερος και ο άλλος γοητευτικός νεαρός, παγιδεύονται από τους διώκτες τους. Μια προδοσία θα οδηγήσει τον ένα στη φυλακή και τον άλλον σε μια διαφορετική ζωή. Η φιλία τους θα μετατραπεί σε μίσος, καθώς, χρόνια μετά, ο προδομένος θα ζητήσει εκδίκηση από τον παλιό του φίλο.

Τυπική ιστορία γουέστερν. Μόνο που το "One-Eyed Jacks" του 1961 ("Η εκδίκηση είναι δική μου" στην Ελλάδα) έχει μια ιδιομορφία: Είναι η μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ποτέ ο Marlon Brando (1924-2004). Όπως ήταν αναμενόμενο πρωταγωνιστεί ο ίδιος με τον Καρλ Μάλντεν. Μια άλλη, μικρότερη, ιδιομορφία είναι ότι η διάρκειά της είναι 2 ώρες 21 λεπτά, πράγμα που δεν συνηθιζόταν και τόσο την εποχή αυτή.

Όπως καταλάβατε η ταινία δεν διαθέτει κάποια πρωτοτυπία. Παρόμοιες ιστορίες έχουμε δει αρκετές φορές. Ωστόσο πρόκειται για κλασικό, στιβαρό γουέστερν που, όπως πολλά άλλα, έχει ως θέμα την εκδίκηση (που, ως γνωστόν, είναι φαγητό που τρώγεται κρύο κλπ. κλπ.) και την αντρική φιλία - στη συγκεκριμένη περίπτωση πρώην αντρική φιλία. Ο Μπράντο είναι αυτό που θα λέγαμε ένα γοητευτικό κάθαρμα, που διαθέτει ωστόσο και τη ρομαντική πλευρά του όταν έρθει η ώρα, πλην όμως μέχρι τότε είναι μάλλον αδίστακτος. Η ταινία σχετικά αργούς ρυθμούς, τη θεωρώ όμως από τα καλά του είδους. Α, και εκτός από το κλασικό τοπίο της ερήμου που υπάρχει στα περισσότερα γουέστερν, εδώ έχουμε και πολλές παραθαλάσσιες σκηνές.

"ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΗ" ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ ΣΤΑ "ΠΕΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ"

Ο φινλανδός Aki Kaurismaki κάνει εδώ και 40 χρόνια ένα σινεμά για τους μάλλον λίγους "πιστούς" του. Πολύ μινιμαλιστικό, πολύ αστείο και πολύ μελαγχολικό. Πώς συνδυάζονται σε μια ταινία τα δύο τελευταία στοιχεία; Αυτό μόνο αν δείτε ταινίες του θα το καταλάβετε. Είπα για λίγους, γιατί οι περισσότεροι, εθισμένοι σε mainstream αμερικάνικο (κυρίως) σινεμά θα "τρομάξουν" αν δουν τα φιλμ του, που είναι φτιαγμένα "με το τίποτα" (εξ ου και η λέξη "χειροποίητη" του τίτλου). Πιστός στο πολύ προσωπικό αυτό ύφος, κάνει με τα "Πεσμένα Φύλλα" ("Kuolleet lehdet" για τους φινλανδομαθείς) του 2023 μια από τις καλύτερες για μένα ταινίες του. 

Η ιστορία είναι όσο πιο απλή γίνεται. Αλκοολικός και σχεδόν άστεγος συναντά κοπέλα που μόλις έχει απολυθεί από σούπερ μάρκετ επειδή χάρισε ληγμένα τρόφιμα σε άστεγο - η οποία κοπέλα ουσιαστικά δεν έχει προσωπική ζωή ούτε κανένα ενδιαφέρον. Αλληλοσυμπαθούνται λοιπόν, ίσως ένας έρωτας πάει να ξεκινήσει, αλλά, αλίμονο, εκείνος χάνει το τηλέφωνό της και χάνονται. Και προσπαθούν να ξαναβρεθούν...

Αυτό όλο κι όλο. Κι όμως είναι τέτοια η μελαγχολία που πλημμυρίζει το φιλμ - οι μοναχικοί, δίχως ενδιαφέροντα άνθρωποι, το μουντό, σκοτεινό και άσχημο Ελσίνκι, ο τρόπος ζωής τους μόνο με τα απολύτως απαραίτητα κλπ. κλπ. - και ταυτόχρονα (μα πώς το καταφέρνει κάθε φορά;) τόσο αστείες οι καταστάσεις, οι ατάκες, οι άκαμπτες ηθοποιίες και στάσεις του σώματος, οι "κουφοί" δεύτεροι ρόλοι, που προσωπικά το θεωρώ απόλυτη επιτομή του έργου του, κάτι σαν απόσταγμα όσων έχει κάνει μέχρι τώρα.

 Και δύο ακόμα στοιχεία: Πρώτο, η πανταχού παρούσα κινηματογραφοφιλία. Όπου κι αν βρίσκονται υπάρχουν αφίσες από παλιές κλασικές όσο και b-movies (παλιές όμως πάντοτε) ταινίες και, βέβαια, πρώτο ραντεβού δίνουν σε ένα σινεμά που παίζει... κάποια δευτεροκλασάτα ζόμπι! Δεύτερο, η ατμόσφαιρα... επιστημονικής φαντασίας που συχνά δημιουργεί ο Καουρισμάκι. Όχι βέβαια κάτι φουτουριστικό, τα αντίθετο. Ενώ βρισκόμαστε στη σύγχρονη εποχή (ακούμε συνεχώς από το ραδιόφωνο ειδήσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία), δεν υπάρχουν πουθενά υπολογιστές, κινητά, ούτε καν τηλεόραση. Μόνο κάτι τηλέφωνα με στρογγυλό καντράν και παμπάλαια, ογκώδη ραδιόφωνα. Είναι χαρακτηριστικό του άλλωστε να φτιάχνει μια "παλιομοδίτικη" ατμόσφαιρα.

Για μένα μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Προσοχή όμως: Όσοι έχετε μεγάλη αγωνία για το ποιος θα κάνει τον 368ο Spiderman και ψάχνετε απεγνωσμένα για το πρώτο τρέιλερ, μην περάσετε ούτε απ' έξω.

 

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΣΤΗΝ "ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΜΠ"

Το "The Old Oak" (στην Ελλάδα "Η Τελευταία Παμπ") γυρίζεται από τον Ken Loach το 2023, δηλαδή όταν ο βρετανός δημιουργός είναι ήδη 87 ετών! Αυτή τη φορά ο βετεράνος δημιουργός καταπιάνεται με το καυτό σε όλη την Ευρώπη (σε όλη τη δύση μάλλον) μεταναστευτικό θέμα. 

Σε ένα μικρό, μισοεγκαταλειμμένο  αγγλικό χωριό φτάνουν  δύο πούλμαν με σύρους πρόσφυγες, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Μετά από κρατική παρέμβαση θα εγκατασταθούν σε εγκαταλειμμένα σπίτια και θα προσπαθήσουν να ενσωματωθούν στη ζωή του χωριού. Αλλά, όπως παντού, θα συναντήσουν τον ανοιχτό ρατσισμό μιας μερίδας κατοίκων. Η σύγκρουση θα επικεντρωθεί στην μοναδική (την τελευταία) παμπ του χωριού, που αποτελεί και τον μοναδικό εναπομείναντα δημόσιο χώρο, αλλά και τον μοναδικό τρόπο ψυχαγωγίας των λιγοστών κατοίκων.

Η ταινία μου άρεσε γενικά και, βεβαίως, το σήμα - κατατεθέν του Loach, ο ρεαλισμός, είναι πανταχού παρόν. Πολιτικά, προφανώς, συμφωνώ μαζί του. Η αντίρρησή μου είναι ότι αυτή τη φορά τον βρήκα αρκετά διδακτικό, αρκετά άσπρο - μαύρο και, τελικά, μάλλον απλοϊκό. Μπορώ βέβαια να τον συγχωρήσω και λόγω του ότι βλέπει τα πράγματα με απόλυτα σωστή - κατά τη γνώμη μου πάντα - ματιά, όπως προείπα, και, βεβαίως, επειδή δεν περιμένω να κάνει κάποιο αριστούργημα σ' αυτή την ηλικία (όπως και ο Woody Allen ή ο Clint Eastwood π.χ. είναι αξιοθαύμαστο και μόνο το ότι εξακολουθούν ακούραστα να δημιουργούν και μάλιστα δίχως ποτέ να κάνουν κάποια πραγματικά κακή ταινία). Οπότε ναι, του συγχωρώ τον διδακτισμό του. Εξ άλλου βρήκα ενδιαφέρουσα την καταγραφή της μιζέριας της επαρχίας και της παρακμής και εγκατάλειψης των χωριών (παγκόσμιο φαινόμενο). Με τον τρόπο αυτόν αγγίζει - εκτός του μεταναστευτικού - και ένα άλλο διεθνές σημαντικό πρόβλημα.

"BLOOD WORK" : Ο CLINT EASTWOOD ΣΤΑ ΜΕΤΡΙΑ ΤΟΥ...

 Μπορεί ο Clint Eastwood ως σκηνοθέτης να γίνεται συχνά ανατόμος και βαθύτατα κριτικός ως προς την αμερικάνικη κοινωνία, ωστόσο ανάμεσα στις καλές ταινίες του γυρίζει και μερικές θριλεροειδείς, με δράση και σασπένς, για να θυμηθεί φαίνεται από πού ξεκίνησε. Το "Blood Work" (Ένοχο Αίμα) του 2002, με τον ίδιο, τον Τζεφ Ντάνιελς και την Αντζέλικα Χιούστον είναι μια απ' αυτές. 

Ο σκληροτράχηλος πράκτορας του FBI McCaleb έχει αποσυρθεί μετά από σοβαρότατο καρδιακό επεισόδιο που οδήγησε σε μεταμόσχευση καρδιάς και ζει σε ένα δικό του πλοίο μόνιμα αραγμένο στο λιμάνι. Όταν μία κοπέλα τον προσλαμβάνει ιδιωτικά για να ερευνήσει το θάνατο της αδελφής της κατά τη διάρκεια μιας ληστείας, υποψιάζεται ότι ο θάνατός αυτός ίσως να μην είναι τυχαίος, αλλά να σχετίζεται με  τον ίδιο σίριαλ κίλερ που κυνηγούσε ως πράκτορας πριν υποστεί την καρδιακή προσβολή. 

Θρίλερ, όπως καταλάβατε, με σασπένς, ανατροπές, κυνηγητά κλπ. ΟΚ, έχει κάπως πρωτότυπο - και τραβηγμένο / απίθανο βεβαίως - σενάριο, αλλά έχουμε ξαναδεί αρκετά τέτοια, ώστε να μπορώ να το θεωρώ μάλλον τυπικό. Μην ανησυχείτε, με πρόσφατη μεταμόσχευση καρδιάς ο Κλιντ μπορεί να τρέχει, να ερευνά, να αψηφά τις ιατρικές οδηγίες - και να καταρρέει βέβαια κάθε λίγο, αλλά να ξανασηκώνεται στα πόδια του και ξανά προς τη δόξα να τραβά... 

Βλέπεται ως καθαρή ψυχαγωγία, αλλά δεν νομίζω ότι είναι τίποτα σπουδαίο.

"Η ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ" Ή Η ΦΡΙΧΤΗ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ

 Ο δανός Nikolaj Arcel είναι πολύ καλός σκηνοθέτης και το έχει αποδείξει στο παρελθόν. Το αποδεικνύει και πάλι με τη "Γη της Επαγγελίας" (Bastarden) του 2023 με τον πανταχού παρόντα Mads Mikkelsen στον βασικό ρόλο.

Στα μέσα του 18ου αιώνα ένας αυστηρός και πεισματάρης πρώην στρατιώτης φτάνει σε μια έρημη και δύσκολη περιοχή της Γιουτλάνδης με σκοπό να την καλλιεργήσει και να γίνει πλούσιος και τιμημένος. Έχει μάλιστα την αόριστη υποστήριξη του βασιλιά, που επιθυμεί να καλλιεργηθούν οι άγονες εκτάσεις της χώρας. Αλλά ο γειτονικός φεουδάρχης, ένας κακομαθημένος, υπερήφανος και σαδιστής νεαρός αρνείται να δεχτεί το γεγονός ότι θα έχει πληβείους γείτονες, θεωρώντας ότι η γη είναι δική του...

Στιβαρό αγροτικό δράμα, πολύ καλογυρισμένο και κάπως "παλιομοδίτικο" ως δομή και ύφος (καλοί και πολύ κακοί, έντονες συγκρούσεις, έρωτες κλπ.), ωραίες μουντές και λιτές εικόνες, τραχιά ατμόσφαιρα...

 Ωστόσο όχι μόνο βλέπεται "μονορούφι", αλλά και μας μιλά για αρκετά - ιστορικά κυρίως - θέματα : Ενώ σε κάποια μέρη της Ευρώπης οι ευγενείς και η φεουδαρχία καταρρέουν, σε κάποια άλλα, πιο απομονωμένα, οι φεουδάρχες διατηρούν όλη τους την εξουσία πάνω στη γη και τους ανθρώπους. Και, όπως συνέβαινε στο μεσαίωνα, ο βασιλιάς είναι κάπως μακριά και δίχως άμεση ισχύ. Ακόμα και η έννοια του εθνικού κράτους δεν είναι και πολύ χωνεμένη (δείτε πόσο εύκολα καλούνται γερμανοί αγρότες να δουλέψουν τη γη). Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο, στη αυγή του κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα. Και ίσως να μην είμαστε καθόλου ευχαριστημένοι με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα παγκοσμίως, όμως ας μη ξεχνάμε ότι η φεουδαρχία υπήρξε ένα εφιαλτικό καθεστώς, με ελάχιστους ζάπλουτους αριστοκράτες / φεουδάρχες και τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου να λιμοκτονεί κυριολεκτικά. Αφήστε που οι πρώτοι είχαν πολλές φορές δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους δουλοπάροικους... και πολλά άλλα δικαιώματα...

Συνολικά νομίζω ότι πρόκειται για πολύ καλή ταινία.

 

"Ο ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΜΦΙΡ" : ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΗΘΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

 

 "Ο Όρκος του Παμφίρ" (Pamfir) του 2022 είναι μια ουκρανική ταινία του Dmytro Sukholytkyy-Sobchuk. Είχε γυριστεί ελάχιστα πριν τον πόλεμο και με το που ξέσπασε το κακό ο τεχνικός ήχου κατάφερε να φυγαδεύσει το φιλμ και η τεχνική επεξεργασία συνεχίστηκε στο εξωτερικό. 

Τις παραμονές ενός τοπικού παγανιστικού καρναβαλιού ο Παμφίρ επιστρέφει στο χωριό του και στην οικογένειά του (γυναίκα και έφηβος γιος), κάπου κοντά στα σύνορα με τη Ρουμανία, μετά από μακρά παραμονή στο εξωτερικό. Νοσταλγώντας τη ζωή εκεί αποφασίζει να μείνει, αλλά μια παραβατική πράξη του γιου του θα τον αναγκάσει να επωμιστεί την ευθύνη. Αλλά για να "ξεχρεώσει" θα πρέπει να πάρει ξανά το δρόμο που νόμιζε ότι για πάντα άφησε πίσω του, να συνεργαστεί δηλαδή με την τοπική μαφία...

Δυνατή και αρκετά σκληρή ταινία που συνδυάζει την αγωνία, την ηθογραφική ματιά και το φολκλορικό στοιχείο με το θέμα της προσωπικής ηθικής, που τελικά αναδεικνύεται ως το κυρίαρχο στο φιλμ. Αλλά και δίχως παραχωρήσεις σε κανενός είδους τυποποιημένες χολιγουντιανές συνταγές. Δυνατές, συχνά σκληρές εικόνες, "πρωτόγονος" τρόπος ζωής, διευρυμένες οικογενειακές σχέσεις και δεσμοί, κυρίαρχος (ακόμα) ρόλος της εκκλησίας και του παπά του χωριού, παγανιστικά κατάλοιπα... και ζήλια για την Ευρώπη, που είναι δίπλα τους, αλλά όχι γι' αυτούς. Να το ψάξετε σίγουρα!

ΥΓ: Δεν μπορώ να μη σχολιάσω και την καθαρά "ντοκιμαντερίστικη" πλευρά (δεν εννοώ, το τονίζω, κινηματογραφικά, αφού η ταινία δεν είναι αυτό που λέμε "φέτα ζωής" ή απλή καταγραφή καθημερινότητας, κάθε άλλο). Εννοώ την εικόνα της χώρας, της Ουκρανίας,
που δείχνει. Σύγχρονη εικόνα, αφού, όπως είπα, γυρίστηκε αμέσως πριν τον πόλεμο: Μικρά, λασπωμένα χωριά στο πουθενά, φτωχική ζωή, μιζέρια και, κυρίως, έντονη παραβατικότητα, αφού καταλαβαίνουμε ότι σημαντικό μέρος του πληθυσμού ασχολείται με το λαθρεμπόριο με την διπλανή Ρουμανία (άρα με την ΕΕ). Και φυσικά απόλυτα διεφθαρμένη και υποκριτική εξουσία (ο "ευεργέτης" δήμαρχος και ο αρχιμπάτσος είναι μαφιόζοι - αυτό με τον "ευεργέτη" δήμαρχο θυμίζει βεβαίως και σύγχρονες ελληνικές καταστάσεις, αλλά όχι τόσο χοντρά και απροκάλυπτα). Τι να πει κανείς...

"HΟW TO HAVE SEX" Ή Η ΘΛΙΨΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

 

Το "How to have sex" (2023) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της βρετανίδας Molly Manning Walker και, όπως λέει η ίδια, το εμπνεύστηκε από προσωπικές εμπειρίες.

Τρεις νεαρές αγγλίδες φίλες φτάνουν στα Μάλια της Κρήτης καλοκαίρι για να περάσουν όσο πιο καλά μπορούν τις διακοπές τους. Τουτέστιν αλκοόλ μέχρι τελικής πτώσης, σεξ με κάθε τρόπο, χορός μέχρι το πρωί κλπ. Το πρότυπο των διακοπών δηλαδή... Εκεί θα γνωριστούν με μια συνομήλική τους παρέα με δύο αγόρια κι ένα κορίτσι.

Η ταινία, low budget βεβαίως, δίνει μια ντοκιμαντερίστικου ύφους καταγραφή του συγκεκριμένου τρόπου διακοπών, που είναι ιδανικές για μεγάλο μέρος βρετανών πιτσιρικάδων (σίγουρα κάτω των 30 εννοώ) και, φυσικά, όχι μόνο βρετανών, αν και σ΄αυτούς το συγκεκριμένο στιλ είναι πολύ διαδεδομένο. Καταγράφει λοιπόν (η ταινία) όλα αυτά, το αδιάκοπο πιώμα, την αγωνία να πηδηχτούν πάσει θυσία μέσα στις λίγες μέρες των διακοπών, το αδιάκοπο ξενύχτι, τις ηλίθιες βόλτες και τους αντίστοιχους "διαγωνισμούς" στα κλαμπ, την πρωτοφανή ασχήμια των χώρων (δρόμοι του χωριού, δωμάτια, κτίσματα κλπ.) Είναι ένα συγκεκριμένο είδος διακοπών που ανθίζει σε ορισμένα μέρη της Ελλάδας και της Κύπρου (στα Μάλια της Κρήτης, στη Ρόδο, σε συγκεκριμένα σημεία της Ζακύνθου και της Κέρκυρας κλπ.) και σε κάποιες άλλες μεσογειακές χώρες υποθέτω.

"Και τι μας νοιάζει εμάς;", θα μου πείτε. Ναι, στην πραγματικότητα δεν μας νοιάζει. Αλλά η ταινία έχει το ενδιαφέρον ότι όχι απλά καταγράφει όλη αυτή την ασχήμια (η εικόνα των άδειων, γεμάτων σκουπίδια δρόμων με τα πανάσχημα κτίσματα και τις άθλιες επιγραφές παντού, τις πρωινές ώρες, όταν η "διασκέδαση" έχει πια κοπάσει, είναι χαρακτηριστικότατες), αλλά και δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο τη μελαγχολία, τη θλίψη θα λέγαμε, που τελικά αφήνει όλη αυτή η προκάτ κατάσταση του φτηνού αγορασμένου ευδαιμονισμού για λίγες μόνο μέρες το χρόνο. Οι σκηνές που οι κοπέλες στις λίγες νηφάλιες στιγμές τους μιλούν για την κόλαση που τις περιμένει όταν γυρίσουν στην πατρίδα τους και στις πιθανές δουλειές τους είναι από τις πιο θλιμμένες.

Κατάδειξη της απόλυτης κενότητας λοιπόν και της αφόρητης θλίψης του "μετά", αυτή είναι η αρετή του φιλμ. Αλήθεια, σκέφτομαι, αν αντί στην Ελλάδα πήγαιναν στην Ταϊλάνδη ή στη Ζιμπάμπουε δεν θα είχε καμιά απολύτως διαφορά, τα ίδια ακριβώς θα έκαναν, τα ίδια θα αντίκριζαν. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει καν φύση ή ενδιαφέρον αστικό τοπίο να δει κανείς και οι ίδιες κάθε άλλο παρά ενδιαφέρονται να δουν κάτι τέτοιο, ακόμα κι αν υπήρχε.

 

"ΜΙΛΑ ΜΟΥ" Ή ΟΙ "ΚΑΚΟΙ" ΝΕΚΡΟΙ

 

Οι αυστραλοί δίδυμοι Danny και Michael Philippou είναι, προφανώς, ελληνικής καταγωγής. Το "Μίλα μου" (Talk to me) του 2022 είναι η πρώτη τους μεγάλου μήκους ταινία και είναι ταινία τρόμου. Ενδιαφέρουσα μάλιστα.

Θα έχετε βαρεθεί να με βλέπετε να γράφω για την παρακμή του είδους στις μέρες μας. Έτσι λοιπόν όταν πέσω σε κάποια καλή - ή έστω ιδιαίτερη - ταινία τρόμου χαίρομαι πολύ. Στο φιλμ αυτό μια παρέα νεαρών βρίσκει ένα μυστηριώδες χέρι (βαλσαμωμένο; εκμαγείο; άγνωστο), που όταν έρθει σε επαφή μαζί σου σε μεταφέρει σε έναν εφιαλτικό κόσμο πνευμάτων, όπου μπορείς να επικοινωνείς με τους νεκρούς. Η παρέα το χρησιμοποιεί ως "ένοχη απόλαυση", για πλάκα, για τη συγκίνηση, το φόβο και την έξαρση που προκαλεί μια τέτοια συνάντηση. Σύντομα όμως τα πράγματα θα ξεφύγουν.

Η ταινία διαθέτει αρκετά πρωτότυπο σενάριο, πολυεπίπεδη ιστορία, κάποιες αληθινά "ενοχλητικές" σκηνές για γερά στομάχια και την πρέπουσα εμβάθυνση χαρακτήρων. Και - προειδοποιώ - βλέπεται δύσκολα από μη εξοικειωμένους θεατές του είδους. Γενικά η ατμόσφαιρά που δημιουργεί είναι έντονα ανησυχητική και αγχωτική. Και θέτει θέματα όπως αυτό της προσωπικής ευθύνης σε όσα συμβαίνουν ή το θέμα του εθισμού σε οτιδήποτε διαφορετικό από την καθημερινότητα. Και, επιπλέον, σε αφήνει και λίγο "άρρωστο" μετά το τέλος. 

Πάλι καλά που βγαίνει πότε πότε και καμιά καλή ταινία, αλλιώς θα είχαμε αποχαιρετήσει προ πολλού τον τρόμο.

ΥΓ: Στο τελευταίο λεπτό του φιλμ ακούς ξαφνικά και ένα μεγαλοπρεπέστατο και με άψογη προφορά ελληνικό (μια φράση δηλαδή που λέει ένας αθέατος χαρακτήρας).   

"THE KILLER" : ΡΟΥΤΙΝΑ ΓΙΑ FINCHER

 Θεωρώ τον David Fincher έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους δημιουργούς. Το 2023 λοιπόν γυρίζει το "The Killer" με τον Μίκαελ Φασμπέντερ στον βασικό ρόλο (και την Τίλντα Σουίντον σε δεύτερο).

Ένας άριστος πληρωμένος δολοφόνος, που αναλαμβάνει εκτελέσεις πολύ "υψηλού επιπέδου", αποφασίζει να εκδικηθεί, όσο μακριά κι αν πρέπει να φτάσει γι' αυτό, αυτούς που παραλίγο να σκοτώσουν την κοπέλα του. Μια πολύπλοκη αναζήτηση αρχίζει.

Η ταινία δεν είναι κακή και σίγουρα είναι από αυτές που δεν βασίζονται στην διαρκή δράση, τα κυνηγητά και τις εκρήξεις, αλλά στη μέθοδο και την επίπονη έρευνα του ήρωα. Μελετά επίσης τον χαρακτήρα του: Ψυχρός, μεθοδικός, ακολουθεί πάντοτε αυστηρούς κανόνες, ποτέ δεν εμπλέκεται συναισθηματικά με το υποψήφιο θύμα του, ποτέ δεν παρεκκλίνει από τον στόχο του, εξαφανίζει προσεχτικά κάθε ίχνος πίσω του κλπ. κλπ. Ακριβώς πάνω στην αντίθεση που θα περιγράψω βασίζεται, νομίζω, όλο το φιλμ: Αυτός που δεν εμπλέκεται ποτέ συναισθηματικά θα κάνει τα πάντα και θα παίξει κορώνα - γράμματα τη ζωή του για να εκδικηθεί. Για καθαρά συναισθηματικούς λόγους δηλαδή. 

Καλά όλα αυτά και καλό το ότι η ταινία είναι καλογυρισμένη και σε κρατά, πλην όμως θεωρώ ότι όλη αυτή η μάλλον απλή κατασκευή δεν είναι αντάξια ενός Fincher, που στο παρελθόν έχει κάνει πολύ σημαντικότερα και "μεγάλα" φιλμ. Οπότε, τι να πω, δείτε το, δεν είναι κακό, αλλά ο Fincher που πιθανόν περιμένατε με αγωνία δεν είναι.

"LOOKER" : ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ...

 

Ο Michael Crighton (1942-2008) υπήρξε γνωστός συγγραφέας, σεναριογράφος, αλλά και σκηνοθέτης ταινιών. Το 1981 γυρίζει ένα φιλμ επιστημονικής φαντασίας, το "Looker", με τους Άλμπερτ Φίνεϊ, Τζέιμς Κόμπερν και Σούζαν Ντέι.

Ένας διάσημος και πλούσιος πλαστικός χειρούργος ειδικεύεται στις ελάχιστες, λεπτομερείς αλλαγές στα πρόσωπα όμορφων μοντέλων ώστε να γίνουν ακόμα πιο όμορφα - τέλεια, σύμφωνα με τις δικές τους απόψεις και επιθυμίες. Όταν όμως τρεις από τις τελευταίες του πελάτισσες δολοφονούνται ή "αυτοκτονούν" (με πολλά εισαγωγικά), αρχίζει να ερευνά το θέμα, πράγμα που θα τον οδηγήσει σε μια ισχυρή, υψηλής τεχνολογίας εταιρία.

Το φιλμ δεν είναι σπουδαίο. Συμβατική δράση (στο τέλος γίνεται επίτηδες κωμική), αφέλειες και κυρίως ανεξήγητα κενά στο σενάριο, αφόρητα 80ς ατμόσφαιρα και άλλα πολλά. Ωστόσο διαθέτει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδιότητα: Κάποτε η επιστημονική φαντασία θαυμαζόταν μόνο  αν οι περιγραφές του μέλλοντος που περιείχε συνέπιπταν όντως με καταστάσεις ή εφευρέσεις του αληθινού μέλλοντος. Ε, λοιπόν, αυτή η ταινία σεναριακά είναι μπροστά από την εποχή της, κυρίως επειδή μιλά για ψηφιακά άβαταρ που δημιουργούνται για να αντικαταστήσουν πραγματικούς ανθρώπους (σας θυμίζει τις σύγχρονες διαμαρτυρίες ενάντια στις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης να αντικαθιστά ηθοποιούς, τραγουδιστές κλπ;) Επίσης μιλά για τη δύναμη και την αδίστακτη χρήση της διαφήμισης, ένα θέμα επίσης όχι και τόσο συνηθισμένο στις αρχές των 80ς.

Είναι σαφές ότι η προφητική ματιά στο μέλλον δεν κάνει υποχρεωτικά μια καλή ταινία. Γι' αυτό σας είπα από την αρχή ότι βρήκα το φιλμ μέτριο. Ωστόσο αξίζει ίσως να το δείτε για αυτή του την ιδιότητα.

ΥΓ: Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, φίλοι μου είπαν ότι υπάρχουν κομμένες από τους παραγωγούς σκηνές, μία εκ των οποίων εξηγεί ένα από τα βασικότερα κενά. Τι να πω... Αν όντως οι παραγωγοί έκοψαν μια τέτοια σκηνή τότε μπορώ αδίστακτα να δηλώσω ότι οι παραγωγοί είναι ηλίθιοι.

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΩΝ "ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ"

 

Θα το πω πολύ απλά και σύντομα: Ο Martin Scorsese είναι ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή και ταυτόχρονα ουσιαστικά παραγωγικός σκηνοθέτης. Όταν το 2023 γυρίζει τους "Δολοφόνους του Ανθισμένου Φεγγαριού" είναι 81 χρονών, ωστόσο καταφέρνει να παραδώσει ένα μεγάλο έπος διάρκειας 3,5 ωρών περίπου, φυσικά (καμία έκπληξη εδώ) με τους αγαπημένους του Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Ρόμπερτ Ντε Νίρο!

Μετά τον πρώτο παγκόσμιο, στα 20ς, ένας νέος γυρίζει στην πόλη του στην Οκλαχόμα και τίθεται υπό την προστασία του πλούσιου θείου του, που είναι ο "βασιλιάς" της ιδιόρρυθμης αυτής περιοχής. Γιατί ιδιόρρυθμης; Επειδή εκεί οι πλούσιοι και οι άρχοντες (εκτός του θείου) είναι οι ινδιάνοι, αφού έτυχε να βρουν πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου στις περιορισμένες περιοχές που τους παραχώρησε το κράτος. Θα μπορέσει αυτό να το χωνέψει η "κυρίαρχη φυλή", οι λευκοί δηλαδή;

Για μια ακόμα φορά ο Σκορσέζε δείχνει τα ματωμένα, βίαια, ρατσιστικά και παντελώς ανήθικα θεμέλια της αμερικάνικης αυτοκρατορίας - και του αμερικάνικου ονείρου. Όπως ακριβώς έχει κάνει με τις "Συμμορίες της Νέας Υόρκης" ή με τις πάμπολλες ταινίες του για τη μαφία δηλαδή. Εδώ προσθέτει και τον παράγοντα - κλειδί (για μένα) της ανθρώπινης δυστυχίας : Την απληστία. Ο κύριος Ντε Νίρο (εξαιρετικός) διαθέτει μπόλικη απ' αυτή. Μου άρεσε επίσης το πολυδιάστατο των χαρακτήρων. Μακριά από το άσπρο - μαύρο των συμβατικών αμερικάνικων ταινιών, εδώ οι "κακοί" διαθέτουν απροσδόκητες πτυχές.

Επικό, χορταστικό, αυτό που θα έλεγα "μεγάλο σινεμά", έχει ήδη μπει στα καλύτερα φιλμ της χρονιάς. Από έναν 80άρη! 

"ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΓΚΑΖΟΝ" : ΤΟΛΜΗΡΟ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟ

 

Η Josiane Balasco είναι μια γαλλίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το 1995 γυρίζει τη γνωστότερη ταινία της (στην Ελλάδα είχε γίνει επιτυχία) με πρωταγωνιστές την ίδια, τη Βικτόρια Αμπρίλ και τον Αλέν Σαμπά, το "Για όλα φταίει το γκαζόν" (Gazon maudit).

Ένα παντρεμένο, εύπορο ζευγάρι σε γαλλική πόλη δείχνει απόλυτα ταιριαστό. Ωστόσο εκείνος δεν χάνει την παραμικρή ευκαιρία να κερατώσει την όμορφη γυναίκα του - δίχως φυσικά εκείνη να αντιλαμβάνεται κάτι. Ώσπου στην πόλη θα φτάσει με το τροχόσπιτό της μια λεσβία dj. Η σύζυγος θα νοιώσει έλξη γι' αυτήν (έχει μάθει μάλιστα επιτέλους ότι ο άντρας της την απατά), θα την φέρει στο σπίτι και... τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο...

Από τις πιο χαρακτηριστικές ευρωπαϊκές κωμωδίες των 90ς, το φιλμ παίζει απόλυτα απενοχοποιημένα με την αμφισεξουαλικότητα και περιέχει και αρκετά φεμινιστικά στοιχεία. Οι ερωτικές ανατροπές είναι συνεχείς, οι φάσεις που περνά το τρίο διαδέχονται η μία την άλλη, μερικές σκηνές είναι όντως αστείες... και γενικά μιλάμε για ένα απόλυτα feel good φιλμ, που δίκαια ακούστηκε πολύ στην εποχή του. Πειστικότατη η Balasco στο ρόλο της ορκισμένης λεσβίας, σέξι όπως πάντα η Αμπρίλ, το αντικείμενο του πόθου... και αν είστε σεμνότυφοι να το αποφύγετε. Τι με νοιάζει; Εσείς θα χάσετε μια διασκεδαστική ταινία...

ΥΓ: Δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι σήμερα, με την πανταχού παρούσα πολιτική ορθότητα, μάλλον δεν θα μπορούσε να γυριστεί ένα τέτοιο mainstream φιλμ, που ως μόνο αποδεκτό σήμερα (ελπίζω) προσόν έχει την πλήρη απενοχοποίηση προς κάθε μορφή σεξουαλικότητας. Κρίμα...

"JOAN BAEZ I AM A NOISE" : DE PROFUNDIS...

 

Η Joan Baez είναι το 2023, όταν γυρίζεται η ταινία "Joan Baez I am a Noise", 82 ετών. Η λάμψη της υπάρχει ακόμα καθώς πραγματοποιεί την αποχαιρετιστήρια περιοδεία της, γεμίζοντας (μικρούς σχετικά) χώρους. Τρεις γυναίκες σκηνοθέτιδες, οι Miri Navasky, Maeve O'Boyle και Karen O'Connor γυρίζουν ένα ντοκιμαντέρ για το θρύλο μιας από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες και φωνές, από τότε τουλάχιστον που υπάρχει δισκογραφία.

Ναι, το φιλμ είναι ούτως ή άλλως συγκινητικό, αφού μιλάμε έναν αποχαιρετισμό μετά από 60 χρόνια καριέρας! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: Η Μπαέζ εδώ γίνεται ιδιαίτερα εξομολογητική, μιλώντας για ολόκληρη τη ζωή της (δεν έχω διαβάσει / δει άλλη συνέντευξή της, αλλά άκουσα ότι είναι η πλέον εξομολογητική και ότι λέει πράγματα που δεν έχει πει ποτέ). Έτσι λοιπόν περνά η αρχή, πριν τα 20 ακόμα, η σχέση με τον Dylan που τη σημάδεψε και την πλήγωσε, οι μέρες της δόξας, οι πολιτικοί αγώνες (και το κλίμα των 60ς) μιας μεγάλης ακτιβίστριας... Αυτό που προσωπικά αγνοούσα ήταν τα πολλά προσωπικά / ψυχολογικά προβλήματά της, η ταραγμένη σχέση με την οικογένειά της και βέβαια η θλιβερή ιστορία της αδελφής της Mimi Farina, του πολύ καλού, επίσης φολκ, ντουέτου του πρώτου μισού των 60ς Richard & Mimi Farina.

Η ίδια μιλά στη σύγχρονη εποχή, αλλά υπάρχει και αρκετό υλικό από το παρελθόν. Γενικά το βρήκα πολύ καλό και συγκινητικό (αν φυσικά αγαπάτε τη Baez). Οι μεγάλοι θρύλοι, σκέφτομαι μελαγχολικά, ένας ένας φεύγουν ή αποσύρονται...

"ANSELM" Ή Ο ΓΙΓΑΝΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΕΟΣ

 

Το έχω ξαναπεί: Τα πολλά τελευταία χρόνια οι μόνες ταινίες του Wim Wenders που βλέπονται είναι τα εντυπωσιακά ντοκιμαντέρ του. Έτσι το 2023 γυρίζει το "Anselm", μια ταινία για έναν από τους μεγαλύτερους εν ζωή σύγχρονους καλλιτέχνες, τον γερμανό Anselm Kiefer, που το 2023 είναι 78 ετών. Η ταινία προβλήθηκε στα σινεμά σε 3D. 

Δεν έχει πολύ νόημα να σας πω γι' αυτήν, εφόσον το θέμα είναι καθαρά οπτικό. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ζωγραφίζει τεράστιους σε μέγεθος πίνακες στους οποίους, εκτός από παχιά στρώματα χρώματος, συχνά κολλά και έτοιμα υλικά ή αντικείμενα (ξερά χόρτα, χώμα, μεγάλες πέτρες, μεταλλικά γλυπτά του κλπ.) προεκτείνοντας έτσι το έργο στις 3 διαστάσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες κάνει και γλυπτά και συχνά δημιουργεί ολόκληρες εγκαταστάσεις μ' αυτά. Το εντυπωσιακότερο όμως είναι ότι από τα 90ς (νομίζω) έχει αγοράσει μια αχανή έκταση κάπου στη Γαλλία την οποία έχει μετατρέψει σε υπαίθριο μουσείο με γλυπτά του. Κυρίως όμως έχει κατασκευάσει μια σχεδόν ολόκληρη υπόγεια πόλη με τούνελ, δωμάτια, διαδρόμους, επίπεδα κλπ. κλπ., όλα διάσπαρτα με έργα του.

Συγχρόνως οι σκηνές στα εξ ίσου αχανή στούντιό του είναι απίστευτες. Το ασύλληπτο πλήθος των έργων, οι γιγάντιες διαστάσεις τους (πολλά πάνω από 5 μέτρα), ο τρόπος κατασκευής τους με φωτιά, νερό, διάφορα υλικά κλπ., οι βοηθοί που κυκλοφορούν κουβαλώντας τα με ρόδες, τα μικρά ασανσέρ που ο ίδιος χρησιμοποιεί για να φτάσει στην κορυφή τους κλπ., μόνο δέος μπορούν να προκαλέσουν.

Το φιλμ διαθέτει και παλιό υλικό με τον ίδιο σε νεαρή ηλικία και τις αμφιλεγόμενες δουλειές του στις αρχές των 70ς (είχε κατηγορηθεί για συμπάθεια προς το ναζισμό), με τις συναντήσεις του με τον Beuys (υπήρξε μαθητής του) κ.ά., καθώς και κάποιες δραματοποιημένες σκηνές - μερικές έντονα συμβολικές - με τον Kiefer παιδί. Πάντως ο ίδιος μιλά πολύ λίγο για τον εαυτό του και το έργο του. Γι' αυτό αν θέλετε να καταλάβετε τι κάνει (και γιατί), ποια είναι τα κίνητρά του, κάποια πράγματα για τη ζωή του, μάλλον θα απογοητευτείτε. 

Ωστόσο αξίζει πραγματικά για την οπτική εμπειρία και τον γιγαντισμό που κυριαρχεί παντού και τελικά αποτελεί γνώρισμα της δουλειά του και (θα το ξαναπώ) για το δέος που προκαλούν όλα αυτά, ανεξάρτητα αν σας αρέσει ή όχι η δουλειά καθ' εαυτή. Πρέπει να το δείτε για να το πιστέψετε.

"ΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΕΙΔΩΛΑ" ΚΑΙ ΟΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ

 

Ιδού μια εξαιρετική (και κατάμαυρη, προειδοποιώ) ιρανική ταινία : "Ραγισμένα Είδωλα" ο ανεπίσημος ελληνικός τίτλος, "Tafrigh" ο "κανονικός", "Subtraction" ο αγγλόφωνος. Γυρίστηκε το 2022 και είναι του Mani Haghighi. 

Είναι ασυνήθιστο για ιρανικό φιλμ, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία που η αρχή της τουλάχιστον ανήκει καθαρά στο χώρο του φανταστικού. Μια έγκυος γυναίκα βλέπει συμπτωματικά μια νύχτα με βροχή τον άντρα της, που υποτίθεται ότι βρίσκεται σε άλλη πόλη για δουλειά, να πηγαίνει σε άγνωστο διαμέρισμα. Νομίζοντας ότι την απατά τον ακολουθεί κρυφά. Αυτό που θα ανακαλύψει όμως θα είναι πολύ πιο ανησυχητικό και παράδοξο από μια απλή ιστορία απιστίας...

Δεν σας λέω τι θα ανακαλύψει διότι, αν και γίνεται γνωστό στα πρώτα 10 λεπτά ή κάτι τέτοιο, δεν θέλω να σας χαλάσω ούτε καν αυτό το ολιγόλεπτο σασπένς. Η ταινία έχει την ιδιορρυθμία ότι ξεκινά από ένα φανταστικό γεγονός και εξελίσσεται εντελώς ρεαλιστικά. Καταγράφει δηλαδή τις (τραγικές) επιπτώσεις που έχει ένα αλλόκοτο και ανεξήγητο συμβάν στις καθημερινές ζωές των ηρώων και στις σχέσεις τους. Τις καταγράφει με τρόπο που έχει τη μορφή "κοινωνικού θρίλερ" με όλο και αυξανόμενο σασπένς, ενώ σκιαγραφεί με καλό τρόπο τους χαρακτήρες του καθενός. Και, ναι, οι άνθρωποι είναι "κακοί". Ή μάλλον, για να το διατυπώσω με άλλον τρόπο, οι "κακοί" άνθρωποι, επειδή ακριβώς είναι συνήθως αδίστακτοι, είναι ισχυρότεροι από τους ήρεμους και πράους "καλούς". 

Την βρήκα πολύ πρωτότυπη σε σεναριακή δομή - και πολύ σκοτεινή και ασφυκτική. Και επειδή το budget είναι ελάχιστο επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά ότι για μια καλή ταινία το μόνο που ΔΕΝ χρειάζεται είναι τα πολλά λεφτά.

 

Ο Baloji είναι ένας κογκολέζος σκηνοθέτης και ηθοποιός και το "Augure" (Οιωνός) του 2023 είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. 

Βελγική κυρίως παραγωγή, γυρισμένη όμως στο Κογκό, αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού (κογκολέζος εκείνος, βελγίδα εκείνη), που αφού έχουν συζήσει για χρόνια στο Βέλγιο αποφασίζουν να πάνε στο Κογκό για να γνωρίσει η οικογένεια την κοπέλα. Εκεί όμως, από την πρώτη κιόλας στιγμή, τα πράγματα δεν θα είναι τόσο εύκολα και ομαλά και η υποδοχή της λευκής νύφης από την οικογένεια και την κοινωνία δεν θα είναι η αναμενόμενη...

Παράξενη, ενδιαφέρουσα ταινία, που σχολιάζει και συνδυάζει τις δυσκολίες μιας διαφυλετικής συμβίωσης με απόλυτα διαφορετική κουλτούρα με ένα μαγικό, σουρεαλιστικό αφρικάνικο περιβάλλον, που είναι βουτηγμένο στο μύθο, τις πρωτόγονες τελετουργίες και πρακτικές, τη μαγεία και ταυτόχρονα στον σύγχρονο πολιτισμό με τη σκληρότητα και τις δυσκολίες μιας σημερινής τριτοκοσμικής χώρας. 

Από την αρχή αντιλαμβανόμαστε ότι ο δημιουργός φτιάχνει μία παράδοξη, σουρεαλιστική, συχνά ονειρική ατμόσφαιρα με τον συνδυασμό που περιγράψαμε παραπάνω, καθώς μάλιστα στην ιστορία μπαίνει και μια συμμορία... παρενδυτικών παιδιών με δικούς τους κώδικες ηθικής. 

Αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον στο φιλμ είναι η στάση του σκηνοθέτη απέναντι στην παραδοσιακή κουλτούρα: Συνήθως ένας αποξενωμένος ήρωας που θέλει να (επανα)συνδεθεί με την παράδοση της χώρα του γοητεύεται απ' αυτήν και τείνει να την (επαν)εκτιμήσει ή έστω να την αποδεχτεί. Εδώ όμως η παράδοση, το φολκλόρ αν θέλετε, παρουσιάζεται ως κάτι καταπιεστικό, άτεγκτο, άκαμπτο, απάνθρωπο συχνά (όπως, π.χ. απέναντι στις γυναίκες), από το οποίο ο ήρωας έχει καταφέρει να διαφύγει και να ξεπεράσει, είναι ευτυχής γι' αυτό και δεν έχει καμιά διάθεση να εμπλακεί και πάλι μ' όλη αυτή την κατάσταση. 

Πολύ ενδιαφέρουσα όντως οπτική, όπως ενδιαφέρουσα είναι και η ταινία - όχι αριστούργημα, αλλά με πολλή "τροφή για σκέψη".

ΑΝΗΣΥΧΑ ΕΦΗΒΙΚΗ "ΔΑΓΚΩΜΑΤΙΑ"

 Η γαλλική "Δαγκωματιά" (La Morsure, 2023) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Romain de Saint-Blanquat και την βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. 

Το 1967 μια 17χρονη το σκάει με την καλύτερη φίλη της από το αυστηρό καθολικό σχολείο θηλέων όπου είναι έγκλειστες για να πάνε σε ένα ολονύκτιο μασκέ πάρτι σε απομονωμένη εγκαταλειμμένη βίλα - εκεί που θα βρίσκονται και τα αγόρια που μαζεύονται τις μέρες γύρω από το σχολείο... Πολλά θα συμβούν τη σημαντική αυτή νύχτα, που η ηρωίδα νομίζει από πριν ότι θα είναι η τελευταία της...

Παραισθητικό φιλμ που διαρκώς κινείται ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, δίχως να υπάρχουν ξεκάθαρα όρια ανάμεσά τους. Ουσιαστικά αυτό που καταγράφεται εδώ με πολύ καλό τρόπο (νομίζω) είναι τα εφηβικά άγχη της ηρωίδας (και κάθε έφηβου βεβαίως): Η αμφίθυμη προσδοκία της πρώτης σεξουαλικής επαφής ή/και του πρώτου έρωτα - ένα μείγμα επιθυμίας και φόβου, οι φόβοι και τα άγχη για το μέλλον και την αβέβαιη και άγνωστη ενήλικη ζωή στην οποία θα εισέλθουν οσονούπω, η καταπίεση των επιθυμιών της εφηβείας, που εδώ συμβολίζεται με το αυστηρό σχολείο με καλόγριες - δασκάλες, η έλξη προς μεγαλύτερους κλπ. 

Όλα αυτά δίνονται με μια φόρμα που παραπέμπει σε ταινία τρόμου, αλλά ουσιαστικά ασχολείται με κάτι πολύ ευρύτερο, που βιώνουμε όλοι/ες κάποια στιγμή στη ζωή τους. Και, θυμηθείτε, μέσα στην παρακμιακή και ενίοτε τρομακτική ατμόσφαιρα ελλοχεύει η ευαισθησία...

"VARIETY" ΚΑΙ ΕΜΜΟΝΕΣ

 Το 1983 η Bette Gordon γυρίζει το "Variety", μια μάλλον περίεργη ταινία (cult; λίγο πειραματική; δεν ξέρω). Πάντως πρέπει να ανήκει σε γνωστούς κύκλους παρεών της underground πρωτοπορίας,  αφού μουσική έγραψε ο John Lurie και στο καστ συμμετέχει σε δεύτερο, αλά σημαντικό ρόλο η Nan Goldin.

Μια κοπέλα αναγκάζεται λόγω οικονομικών δυσκολιών να δουλέψει στο ταμείο ενός πορνοσινεμά, όπου παρατηρεί τους θαμώνες και κάποιες φορές βλέπει και μέρος των ταινιών. Σιγά - σιγά μπαίνει όλο και περισσότερο στο κλίμα αυτό, στον κόσμο της πορνογραφίας (όχι αυτής καθεαυτής, αλλά στον κόσμο των καταναλωτών πορνογραφίας). Και κυρίως αποκτά εμμονή με έναν κοστουμαρισμένο μεσήλικα που συχνάζει εκεί και μάλλον κάνει περίεργες δουλειές...

Το φιλμ μάλλον με απογοήτευσε. Περιγράφει με ενδιαφέροντα τρόπο το σταδιακό "ρούφηγμα" της ηρωίδας από έναν άγνωστο μέχρι πριν λίγο, παράδοξο και περιθωριακό κόσμο, διαθέτει "βρώμικη" εικόνα με κόκκο, απόλυτο ρεαλισμό, εικόνες της παλιάς, βρώμικης Νέας Υόρκης, αλλά μάλλον συνειδητά χρησιμοποιεί ένα προσχηματικό σενάριο όπου όλα μένουν ανοιχτά, τα όποια ερωτήματα αναπάντητα, οι σχέσεις μετέωρες... Με κούρασε κάπως, αλλά σε κάποιους άρεσε. Είναι αλήθεια ότι δίνει πολύ καλά το κλίμα μιας εποχής και ενός χώρου, αλλά...   

ΕΝΑΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ "ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ"

 Το 2018 η Susanne Bier, η γνωστή δανέζα σκηνοθέτιδα δυνατών δραμάτων κάνει απότομη στροφή (προφανώς πήγε στο Χόλιγουντ) και φτιάχνει ένα φιλμ επιστημονικής φαντασίας και μάλιστα με τις Σάντρα Μπούλοκ και τον Τζον Μάλκοβιτς μεταξύ άλλων. "Ανθρώπινη" επιστημονική φαντασία βεβαίως, δίχως τερατώδη εφέ κλπ. κλπ. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Josh Malerman και λέγεται "Bird Box" ("Με τα Μάτια Κλειστά" στην Ελλάδα).

Ο κόσμος καταστρέφεται από την έλευση μυστηριωδών πλασμάτων (σας προειδοποιώ ότι δεν θα τα δούμε ποτέ) που, ενώ δεν κάνουν κάτι εμφανές, οδηγούν όποιον τα αντικρίσει σε άμεση αυτοκτονία. Οι ελάχιστοι επιζώντες ζουν σε σπίτια με καλυμμένα παράθυρα και αναγκάζονται στις ελάχιστες, απολύτως απαραίτητες εξόδους τους να έχουν κλειστά μάτια. Μια γυναίκα με δύο μικρά παιδιά είναι υποχρεωμένη να διαπλεύσει με μια μικρή βάρκα ένα ποτάμι (και οι τρεις "στα τυφλά") για να βρει επιζώντες...

Δεν είναι κακή ταινία και νομίζω ότι βλέπεται με αρκετό ενδιαφέρον. Διαθέτει πρωτότυπη ιδέα για να χτίσει ένα μετακαταστροφικό κόσμο και (σχετικά) πειστικές καταστάσεις. Και, αν αναρωτιέστε γι' αυτό, το πολύ καλό "A Quiet Place" είναι επίσης του 2018, οπότε, εφόσον το βιβλίο προϋπήρχε, μάλλον αυτό "έκλεψε" την παρόμοια ιδέα (η "απαγόρευση όρασης" έχει αντικατασταθεί από "απαγόρευση ακοής"). Οι φίλοι της ΕΦ ας το δουν λοιπόν. Ίσως δεν θα συγκλονιστούν, αλλά είναι ευπρόσωπο φιλμ. 

ΥΓ: Ίσως να με έχετε δει να επιμένω ότι δεν πρέπει να συγκρίνουμε ταινίες με τα βιβλία από τα οποία προέρχονται. Διαφορετική τέχνη, διαφορετικά εργαλεία και περιορισμοί ή ελευθερίες κλπ. Ωστόσο έτυχε να έχω διαβάσει το βιβλίο (κυκλοφορεί από το Οξύ) μόλις ένα μήνα πριν, οπότε τα πάντα ήταν πολύ νωπά για να αποφύγω αυτό με το οποίο ο εγώ ίδιος διαφωνώ: Τις συγκρίσεις. Λοιπόν, τονίζοντας ότι δεν θα το σκεφτόμουν καν δίχως αυτή τη συγκυρία, οι χολιγουντιανές "στρογγυλεύσεις" και "διορθώσεις" ήταν κάτι παραπάνω από εμφανείς. Το σαφώς πιο βρώμικο και ζοφερό κείμενο έχει "καθαριστεί" και λειανθεί με απόλυτη επιμέλεια και συνείδηση. Προφανώς έτσι θα γινόταν πιο εύπεπτο άρα πιο πολλά εισιτήρια. Μάλιστα.

ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ "ΤΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ"

 

Το 2023 ο Woody Allen είναι πλέον 88 χρονών και persona non grata στη χώρα του. Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να γυρίζει, όπως πάντα, μια ταινία κάθε χρόνο. Κι αν δεν τον αφήνουν στην Αμερική πάει και τη γυρίζει στη Γαλλία. Αυτό ακριβώς έγινε με τα "Γυρίσματα της Τύχης" (Coup de Chance).

Νεαρό ζεύγος, ευκατάστατο και με καλούς, επίσης ευκατάστατους φίλους, ζει στο Παρίσι και μοιάζει ευτυχισμένο. Μέχρι που η κοπέλα συναντά τυχαία παλιό της συμμαθητή, ο οποίος κάποτε ήταν ερωτευμένος μαζί της και τώρα είναι συγγραφέας και κατά τύχη και πάλι έχει επιστέψει στο Παρίσι... και όλα ανατρέπονται. Πώς θα αντιδράσει ο σύζυγος όταν θα αρχίσει να υποψιάζεται κάτι;

Το φιλμ θυμίζει το εξαιρετικό "Match Point", δίχως βέβαια να το φτάνει. Διαθέτει ένα είδος αστυνομικής - θριλεροειδούς πλοκής, αλλά όλα εδώ γίνονται πολύ πιο ανάλαφρα, ίσως και με κάποιο (λίγο) χιούμορ, όχι στις ατάκες όπως μας έχει συνηθίσει ο Allen, αλλά στο όλο σεναριακό πνεύμα με απροσδόκητους "ντετέκτιβ" και σαφώς επίτηδες "από μηχανής θεούς". Γενικά όλα γίνονται κάπως εύκολα, κάπως στημένα, κάπως αναμενόμενα. Πάντως η κεντρική ιδέα είναι μια από τις πιο εμμονικές του δημιουργού: Ο καθοριστικότατος ρόλος της τύχης στις ανθρώπινες ζωές. Πράγμα που, στο τέλος τουλάχιστον, υποστηρίζεται κάπως άγαρμπα, αλλά νομίζω ότι κι αυτό γίνεται εν γνώσει του. 

Τέλος πάντων, ενώ το βρήκα συμπαθητικό όπως όλα σχεδόν τα φιλμ του δημιουργού, δεν είναι κάτι σπουδαίο κατά τη γνώμη μου. Αλλά πώς θα μπορούσε να είναι στα 88 του; Είναι αξιοθαύμαστο και μόνο το ότι καταφέρνει να κάνει ταινίες σ' αυτή την ηλικία. Τελικά δεν είναι πολύ καλός Woody Allen, αλλά, διάβολε, είναι Woody Allen! (η τελευταία πρόταση απευθύνεται αποκλειστικά στους φανς).

 

"Η Θεωρία του Σύμπαντος" (Die Theorie von Allen, 2023) του Timm Kroger είναι ένα ασπρόμαυρο γερμανικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας.

Το 1962 στις Άλπεις, σε απομονωμένο ξενοδοχείο, διοργανώνεται επιστημονικό συνέδριο φυσικής με μερικά από τα καλύτερα μυαλά της Ευρώπης. Ένας νεαρός φοιτητής, πιθανή ιδιοφυία που πιστεύει ότι έχει βρει τη "θεωρία για τα πάντα" που όλοι οι φυσικοί και μαθηματικοί ψάχνουν, θα παρευρεθεί με τον ηλικιωμένο, αυστηρό καθηγητή του. Εκεί θα γνωρίσει έναν άλλο καθηγητή, παλιό συμφοιτητή του δικού του, με εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα: Αλκοολικό, κεφάτο, σαρκαστικό... αλλά και μια μυστηριώδη πιανίστα. Από εκεί και πέρα τα πάντα μπερδεύονται.

Η ταινία παίζει με την ιδέα των παράλληλων συμπάντων. Η μεγάλη της αρετή είναι σίγουρα η ωραία ασπρόμαυρη φωτογραφία και η δημιουργία από το σκηνοθέτη ιδιαίτερης υποβλητικής ατμόσφαιρας. Πέραν της ατμοσφαιρικότητας όμως, φοβάμαι ότι το σενάριο είναι αρκετά χαώδες, δίχως ξεκάθαρες εξηγήσεις για το τι ακριβώς συμβαίνει (ίσως όλα αυτά επίτηδες βέβαια), με συνεχή μέσα-έξω σε δύο διαφορετικά σύμπαντα που μπερδεύονται, με τους ίδιους ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς κάθε φορά ως χαρακτήρες... Θα ξαναπώ ότι ο δημιουργός ίσως επεδίωκε συνειδητά όλο αυτό το μπέρδεμα και τα ερωτηματικά που διαρκώς αναφύονται, αλλά προσωπικά μάλλον βαρέθηκα. Κρατάω μόνο την ωραία και μυστηριώδη ατμόσφαιρα και το πικρό τέλος. 

ΓΛΥΚΕΣ "ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ"

 

Οι "Περασμένες ζωές" (Past Lives) του 2023 είναι η πρώτη ταινία της κορεάτισας Celine Song, η οποία ζει στη Νέα Υόρκη (δουλεύει στο θέατρο), ενώ είχε μετακομίσει από 12 ετών στον Καναδά. Να λοιπόν ένα πρώτος αυτοβιογραφικός πυρήνας για το υλικό του φιλμ.

Δύο 12χρονοι συμμαθητές είναι οι καλύτεροι φίλοι στο σχολείο στην Κορέα. Το αγόρι είναι ουσιαστικά ερωτευμένο με το κορίτσι με τον τρόπο που εμφανίζονται οι πρώτοι έρωτες. Ξαφνικά όμως εκείνη (με την οικογένειά της προφανώς) πρέπει να μετακομίσουν στον Καναδά και το αγόρι μένει συντετριμμένο. Από εκεί και πέρα οι δυο τους θα ξαναβρίσκονται κάθε 12 χρόνια είτε ιντερνετικά είτε ζωντανά, όταν εκείνος θα επισκεφτεί τη Νέα Υόρκη όπου ζει τώρα η κοπέλα. 

Γλυκό, τρυφερό, ρομαντικό, με τρόπους που καμία σχέση δεν έχουν με τα mainstream αμερικάνικα ή αισθηματικά φιλμ ή τις κομεντί, συγκίνησε πολλούς θεατές (κι εμένα) και συγχρόνως μίλησε χαμηλότονα για διάφορα πράγματα : Για την φύση της τύχης στις ζωές μας (όχι τον ρόλο που παίζει η τύχη, αλλά για το τι είναι τύχη), για διαφορετικούς κόσμους που είναι αδύνατο να σμίξουν (γεωγραφικούς, πολιτισμικούς, επαγγελματικούς κλπ.), για τον έρωτα που βιώνεται διαφορετικά από κάθε άνθρωπο και το ρόλο που παίζει στη ζωή του και άλλα που ίσως ανακαλύψετε. Αλλά κυρίως, όπως και στην "Ερωτική Επιθυμία" του Won Kar-Wai, για τις επιθυμίες που μένουν ανεκπλήρωτες λόγω των συνθηκών της ζωής, δηλαδή της πραγματικότητας.

Καλή ταινία που συνίσταται σε ευαίσθητους/ες.

"ΛΥΚΟΦΩΣ", ΟΜΙΧΛΗ ΚΑΙ ΘΟΛΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

 

Ο Gyorgy Feher (1939-2002) ήταν ένας ούγγρος σκηνοθέτης με πολύ ιδιαίτερο κλίμα στις ταινίες του. Παραδόξως (για το ύφος του) υπήρξε τηλεοπτικός σκηνοθέτης από τις αρχές των 70ς, γύρισε μόνο δύο κινηματογραφικές ταινίες και πιθανόν επηρέασε (λέω πιθανόν επειδή δεν ξέρω το τηλεοπτικό του έργο) τον γνωστό Bela Tarr. Πάντως το "Λυκόφως" (Szürkület) του 1990 κινείται σε παρόμοιο με του Tarr ύφος.

Σε ένα ορεινό χωριό της Ουγγαρίας, σε κάποια περασμένη δεκαετία, ένας αστυνομικός ερευνά το φόνο ενός μικρού κοριτσιού στο δάσος. Όσο η έρευνα δεν φέρνει αποτελέσματα τόσο εκείνος παθιάζεται και γίνεται εμμονικός με την υπόθεση. 

Το ασπρόμαυρο φιλμ διαθέτει θαμπή - σαν να βρισκόμαστε διαρκώς σε ομίχλη - φωτογραφία, παράδοξα, λοξά καδραρίσματα και εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, ενώ η ιστορία μένει συνειδητά ανοιχτή και επιδέχεται πολλές ερμηνείες - ή απόπειρες ερμηνείας. Ίσως να είναι μια αλληγορία για την παντοδυναμία ή για την αδυναμία εξάλειψης του κακού. Πάντως, όπως λέει και ο τίτλος, βρισκόμαστε όντως σε έναν κόσμο δίχως φως, σε ένα συνεχές θαρρείς λυκόφως, σε μια διαρκώς ζοφερή, μουντή πραγματικότητα. 

Η ταινία είναι πράγματι μοναδική και πιθανόν να μη μοιάζει με τίποτα απ' όσα έχετε δει. Ωστόσο προσωπικά με κούρασε φοβερά, σε βαθμό ύπνου. Καθόλου παράξενο βέβαια γιατί όλη η κινηματογράφηση, το ύφος, οι ρυθμοί, μόνο ως υπνωτικοί μπορούν να χαρακτηριστούν. Από πολλούς θεωρείται αριστούργημα. Όχι από μένα. Μοναδικό ναι, το είπα. Αλλά πολύ δύσκολα άντεξα κάτι τόσο βαρύ και κουραστικό.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑΓΩΝΙΩΣ "ΣΗΜΕΙΟ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΣ"

 Το "Σημείο Επαναφοράς" (Bod Obnovy) είναι μια τσέχικη ταινία επιστημονικής φαντασίας που γύρισε ο Robert Hloz το 2023. Είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους.

Σε μια μελλοντική (κοντινή χρονικά) κοινωνία η αστική βία έχει αυξηθεί αφάνταστα. Μια πρωτοποριακή τεχνολογία επιτρέπει στους ανθρώπους να επανέλθουν στη ζωή αλλά, προσοχή, μόνο αν έχει κάποιος πεθάνει από βίαιο θάνατο και όχι από φυσικά αίτια, αρκεί να έχει ένα είδος back up του εαυτού του του τελευταίου 48ωρου, πράγμα που γίνεται πανεύκολα, μέσα σε ένα λεπτό. Οι πάντες το κουβαλάν μαζί τους σε μικροσκοπική συσκευή. Η τεχνολογία αυτή έχει γίνει συνταγματικό δικαίωμα κάθε πολίτη και προσφέρεται δωρεάν. Όταν ένα εύπορο ζευγάρι βρίσκεται δολοφονημένο και δίχως αυτό το back up (οπότε δεν μπορούν να "επανέλθουν") , μία αστυνομικός καλείται να λύσει το μυστήριο, που γίνεται όλο και πιο "μεγάλο" και πολύπλοκο.

Πολύ καλή ταινία επιστημονικής φαντασίας, εξαιρετικά καλογυρισμένη, που συνδυάζει το φανταστικό με το αστυνομικό στοιχείο, με σασπένς και ανατροπές (συνεπείς ανατροπές, όχι αυθαίρετες) και με στοιχεία πολιτικής κριτικής μιας σύγχρονης κατάστασης που όλοι ζούμε (δεν σας λέω άλλα γι' αυτό). Το εντυπωσιακό είναι ότι το γύρισμα, τα (λίγα) εφέ, ο ρυθμός, είναι όλα άψογα και, σε τεχνικό επίπεδο, απόλυτα εφάμιλλα ενός σχετικού αμερικάνικου φιλμ (οι αμερικάνοι, παρά τις συχνότατες μπούρδες που παράγουν, έχουν αναμφισβήτητα κατακτήσει την κινηματογραφική τεχνική, οπότε συχνά στο Χόλιγουντ μιλάμε για "καλογυρισμένες μπούρδες"). Το συγκεκριμένο φιλμ είναι λοιπόν καλογυρισμένο, αλλά, κατά τη γνώμη μου, όχι μπούρδα. Όπως σωστά γράφτηκε στο προγραμματάκι των Νυχτών Πρεμιέρας, ο σκηνοθέτης καλά θα κάνει να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για Χόλιγουντ. Τεχνικά τουλάχιστον
είναι έτοιμος.

"LAST VOYAGE OF THE DEMETER": ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ "ΔΡΑΚΟΥΛΑ"

 

Το 2023 ο νορβηγός Andre Ovredal (τον θυμόμαστε από το έξυπνο ψευδοντοκιμαντέρ "Κυνηγός Τρολ" του 2010) γυρίζει το "The Last Voyage of Demeter" ("Demeter : Η Αφύπνιση του Κακού" στην Ελλάδα).

Η ιστορία βασίζεται σε ένα πολύ μικρό μέρος του κλασικού μυθιστορήματος του Μπραμ Στόουκερ "Δράκουλας" (από εκεί ξεκίνησαν όλα). Ξέρετε το βιβλίο ή τις αναρίθμητες κινηματογραφικές μεταφορές του; Κάποια στιγμή λοιπόν ο εφιαλτικός κόμης αποφασίζει να φύγει από τον πύργο του και να εγκατασταθεί στο Λονδίνο για να βρίσκεται κοντά στη Μίνα που έχει ερωτευτεί. Ναυλώνει λοιπόν ένα καράβι για να τον μεταφέρει, με το αμπάρι γεμάτο με κιβώτια με χώμα από την πατρίδα του - μόνο που σε ένα από αυτά κοιμάται ο ίδιος τις ώρες της μέρας. Φυσικά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού πρέπει να τραφεί. Το καράβι θα φτάσει στις ακτές της Βρετανίας δίχως κανέναν επιβάτη, ως πλοίο φάντασμα...

Δεν σας κάνω σπόιλερ. Η πρώτη - πρώτη σκηνή του φιλμ δείχνει το ακυβέρνητο πλοίο να συγκρούεται στα βράχια.Τι ακριβώς συνέβη όμως κατά τη διάρκεια του καταραμένου αυτού ταξιδιού; Αυτό μας δείχνει το φιλμ. Οι πρωταγωνιστές είναι οι ναυτικοί του πληρώματος, άνθρωποι από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικούς χαρακτήρες, οι οποίοι αναλύονται αρκετά. Το ίδιο το "κακό" εμφανίζεται πολύ λίγο. 

Βρήκα την ταινία καλογυρισμένη, ιδιαίτερα ατμοσφαιρική και με πολύ καλό κλίμα εποχής. Δεν θα τρομάξει κανέναν (δεν το ενδιαφέρουν τα ξαφνικά "μπου" που σε κάνουν να πηδάς από το κάθισμά σου), αλλά βασίζεται στη δημιουργία ενός διαρκούς κλίματος ανησυχίας και φόβου, πράγμα που κατά τη γνώμη μου καταφέρνει. Οπότε νομίζω ότι, δίχως να είναι αριστούργημα, είναι ένα αξιοπρεπέστατο φιλμ τρόμου.

ΥΓ: Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι επινοημένοι για το φιλμ. Στο κλασικό βιβλίο δεν δίνεται ιδιαίτερο βάρος στο ταξίδι.

Ο "OPPENHEIMER" ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ

 Ο πάντα μεγαλεπήβολος Christopher Nolan γυρίζει το 2023 το τρίωρο βιογραφικό φιλμ "Oppenheimer", τη μεταφορά δηλαδή στην οθόνη της ζωής του γνωστού επιστήμονα, που θεωρείται ο πατέρας της ατομικής βόμβας. Στο βασικό ρόλο ο Κίλιαν Μέρφυ και γύρω του πλειάδα γνωστών ηθοποιών: Έμιλι Μπλαντ, Ματ Ντέιμον, Ρόμπερτ Ντάουνι τζ., Κένεθ Μπράνα, Ράμι Μάλεκ, Κέισι Άφλεκ, Γκάρι Όλντμαν, Φλόρενς Πιου κ.ά.

Παρακολουθούμε την πορεία του Οπενχάιμερ από φοιτητή έως τα μέσα των 50ς. Ουσιαστικά όμως το φιλμ εστιάζει σε τρεις σημαντικές φάσεις της ζωής του: Στην κατασκευή της ατομικής βόμβας (το περίφημο Σχέδιο Μανχάταν κάποθ στην έρημο της Νεβάδας) και, μεταπολεμικά πλέον, σε δύο "εξεταστικές επιτροπές" (διώξεις ουσιαστικά) του μεγάλου επιστήμονα: Τη μία την εποχή του μακαρθισμού (ο Οπενχάιμερ είχε αριστερό παρελθόν) και μετά σε εξεταστική επιτροπή όπου θα αποκαλυφτούν πολλά για τις σχέσεις του με έναν γερουσιαστή (δεν εννοώ σεξουαλικές σχέσεις). Παράλληλα παρακολουθούμε φάσεις της προσωπικής του ζωής.

ΟΚ. Το είπαμε. Η ταινία είναι μεγαλεπήβολη, καλογυρισμένη, με λαμπρό καστ. Είναι δομημένη με πισωγυρίσματα στο χρόνο, καθώς πηγαινοερχόμαστε από τη μία εποχή στην άλλη (η μία από τις 3 βασικές ιστορίες είναι ασπρόμαυρη). Ναι, μας δίνει την εσωτερική σύγκρουση του βασικού χαρακτήρα - αγάπη για την επιστήμη του και πάθος για τη δημιουργία της περίφημης βόμβας και μετά, όταν βλέπει τα αποτελέσματα, τύψεις, αμφιβολίες και προσπάθειες να περιορίσει τη συνέχεια του κακού (απόπειρες εξιλέωσης μάλλον). Επίσης στα θετικά τοποθετώ και την σαφέστατη κατάδειξη της αμερικάνικης αντικομμουνιστικής υστερίας στα 50ς κυρίως (και μέχρι σήμερα βέβαια), του ασφυκτικού κλίματος και τις διάφορες εξεταστικές επιτροπές - παρωδίες. 

Το φιλμ στο πρώτο μισό ομολογώ ότι με κούρασε. Στο δεύτερο μέρος - για μένα τουλάχιστον -τα πράγματα βελτιώθηκαν, καθώς μπαίνει το στοιχείο του (ψυχολογικού) σασπένς, όταν αποκαλύπτονται διάφορα μυστικά και σκιαγραφούνται καθαρότερα κάποιοι χαρακτήρες και το γιατί δρουν όπως δρουν. 

Το γενικό προσωπικό συμπέρασμα; Καλή ταινία, αλλά όχι "μεγάλη" ταινία. Μου άρεσε που την είδα, αλλά δεν τη θεωρώ κάτι σαν "τομή στην ιστορία του σινεμά" ή κάτι τέτοιο. Α, και κάτι ακόμα: Το έχω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω: Δεν είμαι ιδιαίτερα φανατικός οπαδός του "τεράστιου" για πολλούς Nolan. Τον παρακολουθώ, αρκετές φορές μου αρέσει, αλλά μέχρις εκεί. Ούτε μέγιστος ούτε κάτι παρόμοιο. Τα διαρκώς μεγαλεπήβολα οράματά του μάλλον με κουράζουν, καθώς θεωρώ ότι συχνά βρίσκονται στα όρια της φλυαρίας.

"ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΠΤΩΣΗΣ" ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗΣ

 Το 2023 η γαλίδα Justine Trier γυρίζει την 6η της ταινία και κερδίζει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες : Η "Ανατομία μιας Πτώσης" είναι ένα δικαστικό δράμα με πρωταγωνίστρια την εξαιρετική Sandra Huller.

Μια διάσημη γερμανίδα συγγραφέας ζει με τον γάλλο σύζυγό της και τον 11χρονο γιο τους (που μετά από ατύχημα έχει χάσει μεγάλο μέρος της όρασής του) σε σχετικά απομονωμένο σαλέ στα χιονισμένα βουνά της Ελβετίας. Όταν ο μικρός επιστρέφει από έναν περίπατο με το σκύλο του θα βρει τον πατέρα του νεκρό στα χιόνια από πτώση από το ψηλό μπαλκόνι του σπιτιού. Πρόκειται για ατύχημα, για έγκλημα ή για αυτοκτονία; Όταν η σύζυγος θεωρείται ύποπτη και οδηγείται στο δικαστήριο θα δούμε ότι και οι τρεις περιπτώσεις είναι εξ ίσου πιθανές.

Η ταινία διατηρεί το αστυνομικής φύσης σασπένς του τι ακριβώς έχει συμβεί. Ωστόσο αυτό είναι το πρώτο επίπεδο. Διότι καθώς πολλές ανατροπές θα συμβούν και πολλά περιστατικά θα αποκαλυφθούν (σημειώστε ότι οι ανατροπές έχουν να κάνουν με τους χαρακτήρες και τις σχέσεις των ηρώων και όχι με το πώς έγιναν τα γεγονότα), αυτό που όντως "ανατέμνεται" είναι οι σχέσεις του ζευγαριού, οι χαρακτήρες τους, οι σχέσεις με το παιδί τους, οι επαγγελματικοί τους κόσμοι και οι τριβές που προκαλούν... με λίγα λόγια οι τεταμένες, δύσκολες και πολύπλοκες σχέσεις ανάμεσα στα μέλη μιας σύγχρονης οικογένειας. Γλώσσα, φύλο, σεξουαλικές προτιμήσεις, επάγγελμα, ανατροφή παιδιού, σχέσεις εξουσίας, όλα μπαίνουν στο παζλ και εξετάζονται. Τελικά, αυτό που μένει είναι μια διαρκής δυσκολία, ένα συνεχές ανικανοποίητο... Αυτά νομίζω χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο κόσμο - τον δυτικό τουλάχιστον. Έτσι δεν είναι; Και μη ξεχνάτε: Δεν υπάρχει δίκιο και άδικο, καλοί και κακοί. Όλοι φέρουν τις ευθύνες τους και όλοι έχουν τα δίκια τους...

Πολύ ενδιαφέρον φιλμ, που αμέσως κατακτά μια θέση στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς.

"ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗΣ"... ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΜΕΝΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ (ΜΟΝΟ) ΓΛΥΚΕΣ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΕΣ

 "Μαθήματα Αποπλάνησης" στην Ελλάδα ή "No Hard Feelings" κανονικά. Είναι μια κομεντί του 2023 που γύρισε ο Gene Stupnitsky (ορίστε;). Είναι πάντως η δεύτερη ταινία του. Όπως πάντα ιδιαίτερα σέξι η Τζένιφερ Λόρενς και σε δεύτερο ρόλο ο Μάθιου Μπρόντερικ.

Εύποροι γονείς προσπαθούν να βγάλουν από το καβούκι του τον 19χρονο γιο τους, που ετοιμάζεται να φύγει για το κολλέγιο, αλλά δεν αφήνει με τίποτα το δωμάτιό του, δεν έχει παρέες και από γκόμενες... ούτε κατά διάνοια. Προσλαμβάνουν λοιπόν εκρηκτική 30άρα με μεγάλα και άμεσα οικονομικά προβλήματα για να τον αποπλανήσει και να του δείξει πώς γίνονται τα πράγματα. Το σεξ δηλαδή, για να καταλαβαίνουμε ακριβώς για τι μιλάμε.

Όπως αντιλαμβάνεστε η συγκεκριμένη κομεντί δεν είναι ακριβώς σαν τις περισσότερες με τη ζαχαρωμένη ατμόσφαιρα και τα αισθηματικά χτυποκάρδια των ηρώων. Εδώ πάμε κατ' ευθείαν στο ψητό ... κι αν μας προκύψει και κανένας έρωτας στο δρόμο... ΟΚ, θα δούμε. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη... Να μιλήσουμε για ενηλικίωση της κομεντί (συνυπολογίζοντας και κάποιες γυμνές εμφανίσεις της Τζένιφερ); Δεν ξέρω. Διότι, παρ' όλα αυτά, τη βρήκα μέτρια ως ταινία, αν και διασκέδασα σε μερικά σημεία. Περισσότερο πνεύμα και έμπνευση χρειάζεται για να ανανεωθεί πραγματικά ένα κουρασμένο είδος και όχι απλώς και μόνο περισσότερες πικάντικες καταστάσεις...

ΟΤΑΝ Η "BARBIE" ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΗ

 

Δεν είναι τυχαία σκηνοθέτης η Greta Gerwig. Γι' αυτό και όταν μεταφέρει στην οθόνη τη "μισητή" για πολλούς "Barbie" (ναι, τη γνωστή κούκλα), σίγουρα δεν κάνει μια απλή, κοριτσίστικη (για κορίτσια κάτω των 12 εννοώ) ιστορία. Κάθε άλλο. Και έχει μαζί της τη Μάργκοτ Ρόμπι, τον Ράιαν Γκόσλινγκ και τον Γουίλ Φερέλ και γράφει και το σενάριο έχοντας ως συν-σεναριογράφο τον καλό σκηνοθέτη Noah Baumbach. Οπότε...

Η Μπάρμπι, μαζί με πάμπολλες άλλες Μπάρμπι (κάθε τρεις και λίγο η εταιρία κυκλοφορεί διάφορες "ενσαρκώσεις" της του στιλ Μαύρη Μπάρμπι, νοσοκόμα Μπάρμπι κλπ. κλπ.) και επίσης πάμπολλους αντίστοιχους Κεν ζει στην πλαστική, ροζ χώρα της, την Barbieland, σε μια διαρκή ευτυχία, ένα διαρκές πάρτι και, φυσικά, απόλυτα εκτός χρόνου. Ώσπου βιώνει μια... υπαρξιακή κρίση αναρωτώμενη αν όλα αυτά ξύρω της είναι αληθινά... Τελικά καταλήγει να αποφασίσει να βγει στον Πραγματικό Κόσμο - και βέβαια ο Κεν την ακολουθεί...

Εντάξει λοιπόν, δεν είναι η ηλίθια παιδική ταινία που πολλοί φοβόντουσαν και δεν μας μιλά για κορίτσια που πρέπει να είναι πάντα άψογα - χτένισμα, ντύσιμο, νύχια κλπ. κλπ., το αντίθετο μάλιστα. Η υπαρξιακή κρίση και η κάθοδος στον αληθινό κόσμο συνοδεύεται σαφώς με φεμινιστική ματιά (οι Κεν είναι οι "κακοί" άλλωστε), με κριτική στον κόσμο της κατανάλωσης, με ένα γενικότερο κλίμα του στιλ "ξυπνήστε και αντιμετωπίστε την κάθε άλλο παρά παραμυθένια πραγματικότητα" και προχωρά ακόμα και σε αυτοσαρκασμό και σάτιρα της Ματέλ, της πραγματικής εταιρίας που επινόησε και κατασκευάζει τις Μπάρμπι. Όλα αυτά με πολύ χιούμορ (όντως διασκέδασα σε κάποια σημεία) και με τον Ράιαν Γκόσλινγκ (Κεν) όλα τα λεφτά όταν ενσαρκώνει διάφορες σπαρταριστές όψεις της φαλλοκρατίας, γελοιοποιώντας την βεβαίως με κάθε τρόπο. Και, κερασάκι στην τούρτα, η εκπληκτική πρώτη σκηνή - παρωδία της "Οδύσσειας του Διαστήματος"!

Συμπέρασμα: Είναι καλύτερο απ' ότι νομίζατε (νομίζαμε), είναι διασκεδαστικό, διαθέτει το είδος προβληματισμού που είναι της μόδας σήμερα, οπότε μια χαρά πέρασα. Φυσικά δεν είναι η "μεγάλη ταινία" (αλίμονο τώρα), αλλά βλέπεται μια χαρά! Κι αν τελικά η Ματέλ έβγαλε εκατομμύρια από τον ίδιο τον αυτοσαρκασμό της και την αμφισβήτηση της ίδιας της "χήνας με τα χρυσά αυγά" της, τι να κάνουμε; Σε στυγνό καπιταλισμό ζούμε, ο οποίος δεν διστάζει να "πουλήσει το σκοινί που θα τον κρεμάσει" (ξέροντας βεβαίως κατά βάθος ότι δεν πρόκειται να κρεμαστεί με κάτι τέτοια). Άλλωστε και η Marvel το ίδιο δεν κάνει εδώ και δεκαετίες;

"DEAD HEAT" : ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

 Το 1988 ο άγνωστος Mark Goldblatt γυρίζει την πρώτη από τις 2 όλες κι όλες ταινίες του, το "Dead Heat" με τους Τριτ Ουίλιαμς και Τζο Πίσκοπο. Πρόκειται για κωμωδία τρόμου και δράσης. 

Δύο αστυνομικοί αντιμετωπίζουν κτηνώδεις ληστές τράπεζας οι οποίοι έχουν την... ασυνήθιστη ιδιότητα να μην πεθαίνουν όταν τους πυροβολούν. Όταν παρόμοια περιστατικά πολλαπλασιάζονται αναλαμβάνουν να εντοπίσουν τον σατανικό επιστήμονα που κρύβεται πίσω απ' όλα αυτά και εισέρχονται στα άδυτα μιας φαρμακευτικής εταιρίας.

Δράση, τρόμος με σχεδόν ζόμπι όντα - με διαφορετικές ιδιότητες όμως από τα ζόμπι που ξέρετε, κάμποσες αστείες ατάκες και καταστάσεις, πυροβολισμοί κλπ. συνθέτουν ένα θέαμα κατάλληλο για πολλά ποπ κορν και πατατάκια και ό,τι άλλο επιθυμείτε. Φυσικά απλοϊκή ιστορία (αλλά με σχετικό χαβαλέ) και κυρίως αφόρητα 80ς σε κοστούμια, κομμώσεις και εν γένει ατμόσφαιρα. Α, και κάποιες αρκετά σπλάτερ σκηνές, που ελπίζω να μην ενοχλήσουν όσους δεν τις αντέχουν και βλέπουν το φιλμ μόνο για να διασκεδάσουν. Όπως καταλάβατε απλός χαβαλές και τίποτα παραπάνω.  

¨Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ" Ή ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

 

Να μια ενδιαφέρουσα γαλλόφωνη ταινία από το πουθενά! Εννοώ ότι δεν γνώριζα ούτε το δημιουργό της  ούτε κάτι άλλο γι' αυτήν: "Η Ρίζα του Κακού" (L'Origine du mal, 2022) του Sebastien Marnier.

Μια γυναίκα με μεγάλα οικονομικά προβλήματα (κινδυνεύει να μείνει στο δρόμο) αποφασίζει μετά πολλούς δισταγμούς να επικοινωνήσει με τον πλούσιο πατέρα της, ο οποίος της είναι παντελώς άγνωστος αφού δεν τον έχει συναντήσει ποτέ από πολύ μικρό κοριτσάκι (όταν χώρισαν οι γονείς της δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά κι εκείνη μεγάλωσε μακριά του με τη μητέρα της). Αυτός θα τη δεχτεί συγκινημένος στο πολυτελέστατο σπίτι του σε μικρή πόλη όπου ζει με την οικογένειά του, η οποία όμως οικογένεια δεν τη δέχεται με την ίδια θέρμη...

Έξυπνο σενάριο και πολλές ανατροπές, που δεν αφορούν μόνο τα όσα συμβαίνουν και τις εξελισσόμενες καταστάσεις, αλλά και τον ίδιο τον χαρακτήρα αρκετών από τους ήρωες, που αποκαλύπτει διαφορετικές πτυχές. Συνεχές παιχνίδι με το χρόνο (η αφήγηση δεν είναι γραμμική), το οποίο όμως έχει λόγο ύπαρξης αφού κάθε φορά φωτίζει καινούριες πτυχές της ιστορίας, υπόγεια ένταση που σιγοβράζει, οι συχνά άβολες καταστάσεις και η όλη εκκεντρικότητα της οικογένειας, όλα επιτείνουν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και γεννούν διαρκώς ερωτηματικά. Δεν πρόκειται για ταινία τρόμου - καθόλου, αλλά για ένα αρκετά πρωτότυπο ψυχολογικό θρίλερ. Μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον!

"DREAMSCOPE" : ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

"Η ΓΗ ΤΡΕΜΕΙ" ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΜΟΥ

 

Βρισκόμαστε στο 1948. Στην πάμφτωχη, μισοκατεστραμμένη μεταπολεμική Ιταλία ξεσπά ορμητικά ο νεορεαλισμός με μια πλειάδα νέων σκηνοθετών που θα αλλάξουν το παγκόσμιο κινηματογραφικό τοπίο. Τη χρονιά αυτή ο Luchino Visconti (1906-1976) γυρίζει την τρίτη ταινία του "Η Γη Τρέμει" (La Terra Trema).

Σε ένα μικρό ψαράδικο χωριό της Σικελίας η ζωή είναι δύσκολη και η φτώχεια είναι ο (απαράβατος;;;) κανόνας. Το φιλμ παρακολουθεί την ιστορία μιας οικογένειας ψαράδων : Παππούς, μητέρα, δύο γιοι, μία κόρη. Ενώ οι άντρες παλεύουν και θαλασσοπνίγονται ουσιαστικά για την επιβίωση και μόνο, οι μεσάζοντες (χονδρέμποροι ψαριών) κερδοσκοπούν αγοράζοντας εκβιαστικά τη ψαριά για ψίχουλα. Ο μεγάλος γιος, ονειροπόλος από τη φύση του, θα εξεγερθεί στην κατάφωρη αδικία απαιτώντας μια πιο αξιοπρεπή ζωή.

Η ταινία φέρει όλα τα γνωρίσματα του νεορεαλισμού. Ο Βισκόντι πήγε στο ψαράδικο χωριό και έμεινε εκεί για καιρό για να γυρίσει το φιλμ, που διαρκεί 2 ώρες και 40 λεπτά! Με γυρίσματα δίχως την παραμικρή υποψία στούντιο, μόνο σε φυσικούς χώρους, και ερασιτέχνες ηθοποιούς, οι πραγματικοί κάτοικοι δηλαδή, οι οποίοι μάλιστα μιλούν τη σικελική διάλεκτο που είναι σχεδόν ακατανόητη σε άλλα μέρη της χώρας. ΄Γι' αυτό η ταινία αρχικά απέτυχε και ο σκηνοθέτης αναγκάστηκε να προσθέσει voice over (με τη δική του φωνή μάλιστα) για να εξηγεί τι γίνεται και να είναι κατανοητή σε όλη τη χώρα.

Η ιστορία ακολουθεί βεβαίως μια καθαρά μαρξιστική λογική, καταδεικνύοντας την αδίστακτη εκμετάλλευση των "κάτω" από τους προνομιούχους (εδώ είναι οι μεσάζοντες) και προτείνοντας την ανατροπή της αδικίας - και την ελπίδα, που "δεν πεθαίνει" όταν τα πάντα αποτύχουν. Παράλληλα παρακολουθεί την προσωπική πορεία των τριών νέων παιδιών της οικογένειας, που παρά τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης (και κυρίως δουλειάς) διατηρούν τους διαφορετικούς χαρακτήρες τους και ακολουθούν διαφορετικές πορείες και λύσεις για να καλυτερέψουν τη ζωή τους.

Δεν θα προτείνω την ταινία σε όλους. Μόνο σε όσους θέλουν να γνωρίζουν την ιστορία του κινηματογράφου (το φιλμ κατέχει σημαντική θέση σ' αυτή, ως ένα από τα πρώτα δείγματα του νεορεαλισμού). Πιστεύω ότι σήμερα μάλλον θα κουράσει το μέσο θεατή (ιδιαίτερα αν είναι εθισμένος στη δράση). Σίγουρα ενοχλεί το voice over που είπαμε πιο πάνω, αλλά εξηγήσαμε τις ανάγκες για τις οποίες έγινε. Όσοι ενδιαφέρεστε όμως για κάποια σημαντικά και ιστορικά φιλμ μην το χάσετε (αφήστε που τα "μηνύματα" και η πολιτική του άποψη ισχύουν ως σήμερα, άσχετα αν - στη δύση τουλάχιστον -  δεν υπάρχουν πια τόσοι μεροκαματιάρηδες που παίζουν τη ζωή τους κορώνα - γράμματα για ένα κομμάτι ψωμί)...

ΟΤΑΝ Ο "ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ" ΚΑΙΓΕΤΑΙ...

 Στο πρώτο μισό των 70ς (και λίγο μετά) το πονηρό Χόλιγουντ ανακαλύπτει έναν ακόμα τρόπο να βγάζει εκατομμύρια: Τιw ταινίες καταστροφής. Ηφαίστεια, ουρανοξύστες που καίγονται, σεισμοί και καταποντισμοί, θανατηφόρα έντομα και άλλα πολλά επιστρατεύονται για να σκορπίσουν τον πανικό. Εμβληματική ταινία του είδους παραμένει "Ο Πύργος της Κολάσεως" (The Towering Inferno), γυρισμένο το 1974 από τον βρετανό (που δούλευε στις ΗΠΑ) John Guillermin (1925-2015), ο οποίος είχε κάνει κι άλλες επιτυχίες στα 70ς. Όπως συνηθιζόταν στο είδος, το φιλμ βρίθει από ονόματα τεράστιων ηθοποιών, παλιότερων και σύγχρονων τότε. Πάρτε μια βαθιά ανάσα να ξεκινήσουμε : Πωλ Νιούμαν, Στιβ Μακ Κουίν, Ουίλιαμ Χόλντεν, Φέι Ντάναγουει, Φρεντ Ασταίρ, Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, Τζένιφερ Τζόουνς, Ρόμπερτ Βον, Ρόμπερτ Βάγκνερ κ.ά.!

Ένας γιγάντιος, σούπερ μοντέρνος (και πανάκριβος) ουρανοξύστης με σούπερ τεχνολογικά γκάτζετ της εποχής, εγκαινιάζεται σε μια σούπερ επίσημη τελετή με σούπερ επίσημους καλεσμένους (δήμαρχο της Ν. Υόρκης, γερουσιαστές, διασημότητες κλπ.). Όλα τα media καλύπτουν την τελετή. Και, ναι, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων παίρνει φωτιά από βραχυκύκλωμα στους κάτω ορόφους. Ακολουθεί πανικός καθώς δεκάδες άνθρωποι πασχίζουν να διασωθούν, παγιδευμένοι στο αχανές εστιατόριο του τελευταίου ορόφου, όπου γίνεται το πάρτι. 

Καταλαβαίνετε : Διαρκές σασπένς και αγωνία, πάμπολλοι χαρακτήρες, "καλοί" και "κακοί", εκατόμβες νεκρών, θεαματικές σκηνές φωτιάς και καταρρεύσεων, παράτολμες διασώσεις, διάφοροι ηρωισμοί από πυροσβέστες, αλλά και μερικούς καλεσμένους και άλλα πολλά συνθέτουν ένα σχεδόν τρίωρο υπερθέαμα (για την εποχή του), όπου η φρίκη εναλλάσσεται με τη συγκίνηση και, σε ορισμένα σημεία, με το μελό. Έχει πάντως ενδιαφέρον το ότι η αιτία της όλης φρίκης πηγάζει από κακοτεχνίες (κακής ποιότητας υλικά) που έχουν χρησιμοποιηθεί από τους μεγαλοκατασκευαστές - παρά τις ρητές προδιαγραφές του αρχιτέκτονα - για να κερδίσουν λεφτά. Δεν είναι λοιπόν καινούριο φαινόμενο, μην ανησυχείτε.

Υπάρχει βεβαίως αρκετή αφέλεια σε κάποιες σκηνές και ο συνήθως σαφής διαχωρισμός σε καλούς και κακούς χαρακτήρες, ωστόσο μάλλον αξίζει να το δει κανείς (σε μεγάλη αν είναι δυνατόν οθόνη) έστω και για να έχει μια καλή εικόνα της εποχής της γέννησης των χορταστικών blockbuster. Το φιλμ είχε κόψει τα περισσότερα εισιτήρια της χρονιάς στις ΗΠΑ.

Η ΚΟΛΑΣΗ ΕΝΟΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ ΣΤΟ "ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ;"

Το 1966 ο Mike Nichols (1931-2014) κάνει το εντυπωσιακό ντεμπούτο του με το ασπρόμαυρο δράμα "Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;" από το ομώνυμο θεατρικό του Edward Albee, με ογκόλιθους επί της οθόνης το ζεύγος Ελίζαμπεθ Τέιλορ - Ρίτσαρντ Μπάρτον.

Ένα μεσήλικο ζευγάρι με δύσκολη, θυελλώδη σχέση αγάπης / μίσους, βουτηγμένο στα αλκοόλ και τον καπνό, καλεί για μια ατέλειωτη νύχτα ένα νεότερο ζευγάρι και επιδίδεται σε μια (ψυχολογική / λεκτική) "ανθρωποφαγία" τόσο ενάντιά τους όσο και ο ένας ενάντια στον άλλον. Μέχρι τελικής εξουθένωσης.

Η ταινία φέρει έντονα τα σημάδια της θεατρικής της προέλευσης - εξ ορισμού ίσως, αφού πρόκειται για ένα βαρύ ψυχολογικό δράμα δωματίου. Επιγραμματικά μπορώ να πω ότι περιγράφει με τρόπο δύσκολο, σχεδόν αφόρητο μερικές φορές για τον θεατή, την κόλαση που επικρατεί στις σχέσεις του αρχικού ζευγαριού - ή ίσως, μεταφορικά, στις σχέσεις πάμπολλων ζευγαριών που είναι πολλά χρόνια μαζί. Εδώ πάντως υπάρχει και μια περαιτέρω σαδιστική διάσταση, αφού οι δυο τους είναι σα να προσπαθούν διαρκώς να καταστρέψουν τη σχέση και του άλλου, του νέου ζευγαριού. Παίζουν μαζί τους σαν τη γάτα με το ποντίκι και συγχρόνως κατασπαράζουν ο ένας τις σάρκες του άλλου. Σιγά - σιγά, αριστοτεχνικά, ξεδιπλώνονται συναισθήματα, χαρακτήρες και κίνητρα των ηρώων, κρυμμένα μυστικά βγαίνουν στη φόρα μαζί με ενοχές και τραύματα που έχουν αφήσει παλιές ιστορίες, ίσως και ο βαθύτερος λόγος της συμπεριφοράς τους... Και, μη ξεχνάτε, και το νεαρό ζευγάρι έχει κι αυτό τα σκοτεινά σημεία στη σχέση του κι ας είναι τόσο νέοι. 

Η Τέιλορ, με ρεσιτάλ ηθοποιίας, μπορεί σε αρκετά σημεία να γίνεται αληθινά αφόρητη, στρίγγλα, να είναι ένας από τους ενοχλητικότερους χαρακτήρες που είδαμε ποτέ στην οθόνη και βέβαια ο Μπάρτον την ακολουθεί κατά πόδας. Καλοδουλεμένο από ψυχολογικά σκοπιά, προειδοποιώ ότι είναι δύσκολο και βαρύ στη θέασή του. Ίσως μπορεί να καταρρακώσει και τον θεατή, όπως καταρρακωμένοι είναι και οι ίδιοι οι ήρωες...

"ΘΕΩΡΗΜΑ": ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ "ΔΥΣΚΟΛΗ" ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ

 

Το 1968 ο Pier Paolo Pasolini (1922-1975) γυρίζει το "Θεώρημα", μια από τις γνωστότερες ταινίες του, με τον Τέρενς Σταμπ και τη Σιλβάνα Μάγκανο. Ένα μάλλον δύσκολο φιλμ.

Ένας νεαρός μένει για ένα διάστημα στο πολυτελές σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Σιγά σιγά κάνει έρωτα με όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της και με την υπηρέτρια, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας ή τάξης. Όταν φεύγει η ζωή όλων δεν μπορεί να είναι ίδια με πριν.

Οι "αναγνώσεις" του φιλμ μπορεί να είναι πολλές. Φυσικά ο Παζολίνι, μαρξιστής και χριστιανός ταυτόχρονα, έχει ως κύριο μέλημα να αποδείξει και να διαλύσει τις αστικές προκαταλήψεις, να σπάσει όλα τα ταμπού της αστικής τάξης, να καταδείξει σε τελική ανάλυση την αλλοτρίωσή της. Φυσικά τα κυριότερα (ή προφανέστερα) ταμπού σχετίζονται με το σεξ και τις ποικίλες απαγορεύσεις γύρω απ' αυτό. Όλοι το απολαμβάνουν (προφανώς), αλλά οι μετά αντιδράσεις θα είναι ποικίλες, από τις αβάσταχτες τύψεις έως τον εθισμό σ' αυτό. Σίγουρα πάντως είναι αφύσικες και μαζοχιστικές, θα λέγαμε, τονίζοντας έτσι την πνιγηρή, ασφυκτική και δυσάρεστη κατάσταση που επικρατεί κάτω από την απαστράπτουσα επιφάνεια του πλούτου και της άνεσης. Και, φυσικά, μετά το "άφημά" τους στη γοητεία του ξένου και στην απαγορευμένη ηδονή θα ακολουθήσει, μαθηματικά σχεδόν, η πλήρης διάλυση της οικογένειας. Μόνο η (χριστιανή) υπηρέτρια θα ακολουθήσει μια άλλου είδους "πειθαρχία" και θα οδηγηθεί στο θαύμα και την (περίπου) μεταφυσική εξαϋλωση (η χριστιανική πλευρά του Παζολίνι που λέγαμε). Να έχουμε υπ' όψη, βεβαίως, ότι όλα αυτά συμβαίνουν στο '68, όπου ενώ έχει μεν ξεσπάσει η σεξουαλική επανάσταση, που αφορά ουσιαστικά μια μερίδα των τότε νέων, στα υπόλοιπα στρώματα τα πράγματα παραμένουν αφόρητα πνιγηρά: Το σεξ σχετίζεται πάνω απ' όλα με την ενοχή.

Όλα αυτά αποτελούν εξαιρετική τροφή για σκέψη και οδηγούν σε ποικίλους προβληματισμούς και αναλύσεις. Ωστόσο θα πω την καθαρά προσωπική μου άποψη: Ποτέ δεν με άγγιξε πραγματικά το στεγνό και στρυφνό σινεμά του Παζολίνι (αισθητικά εννοώ). Κι εδώ έχουμε αυτή τη "λιτότητα" στην εικόνα, την αίσθηση της αυστηρότητας, τα μουντά χρώματα κλπ. κλπ. Δεν απορρίπτω φυσικά έναν από τους πιο τολμηρούς και ρηξικέλευθους δημιουργούς της εποχής του, απλώς, καθαρά προσωπικά και υποκειμενικά, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα η αισθητική του.

"GALVESTON": ΕΝΑ ΟΝΤΩΣ ΜΑΥΡΟ ΝΟΥΑΡ

 Η γαλλίδα Melanie Laurent είναι κυρίως ηθοποιός (τη θυμόμαστε μεταξύ άλλων από το επιστημονικής φαντασίας "Οξυγόνο", όπου πρωταγωνιστούσε σχεδόν μόνη της). Ωστόσο από το 2011 σκηνοθετεί τακτικά ενδιαφέρουσες ταινίες. Το 2018 γυρίζει το καλό σύγχρονο νουάρ "Galveston" στις ΗΠΑ με τους Μπεν Φόστερ και Ελ Φάνινγκ στους βασικούς ρόλους.

Ένας εκτελεστής μοιάζει "τελειωμένος", τόσο επειδή τον κυνηγά το πρώην αφεντικό του όσο και λόγω προσωπικών καταχρήσεων. Κάποια στιγμή, προσπαθώντας να γλυτώσει από μια ενέδρα, θα σώσει μια πόρνη. Στη συνέχεια θα βρεθεί κυνηγημένος μαζί της και με την τρίχρονη αδελφή της και όλοι θα κατευθυνθούν προς τη μικρή πόλη Galveston...   

Σύγχρονο νουάρ από τα πλέον "μαύρα" και απελπισμένα. Σκληρό, αλλά και με ένα είδος υποδόριας ευαισθησίας, γεμάτο "τελειωμένους", αυτοκαταστροφικούς χαρακτήρες και βρώμικες καταστάσεις, δεν κάνει καμιά παραχώρηση σε χάπι εντ και άλλα σχετικά και προχωρεί σε "δύσκολες" λύσεις. Προσωπικά μου άρεσε αρκετά και το συνιστώ στους φίλους του νουάρ, αλλά και σε όσους δεν αρέσκονται στις συνήθεις χολιγουντιανές ευκολίες. Για να ασχοληθώ κάποια στιγμή και με τις υπόλοιπες ταινίες που σκηνοθέτησε η Laurent...