Να πω από την αρχή ότι μουσικά δεν είμαι πολύ φίλος του θρυλικού Michael Jackson - παρά την κολοσσιαία του επιτυχία και τα ρεκόρ που διαρκώς κατέρριπτε. Ωστόσο είδα το "Michael" (2026) του Antoine Fuqua με τον Jaafar Jackson στον βασικό ρόλο. Ο οποίος δεν είναι τυχαίος, αφού είναι ανιψιός του εκλιπόντος Michael, τουτέστιν γιος του αδελφού του (μουσικά επιτυχημένου κι αυτού ) Jermaine Jackson.
Η ταινία παρακολουθεί το πρώτο κομμάτι της ζωής του, ως το 1988, όταν έχει κυκλοφορήσει το άλμπουμ Bad, διάδοχο του μυθικού Thriller. Από την αρχή, όταν γύρω στα 5 του χρόνια ήταν το μικρότερο από τα αδέλφια που απάρτιζαν τους Jackson 5, περνά από τη δύσκολη "αυτονόμησή" του, όταν δηλαδή αποφασίζει να κάνει σόλο άλμπουμ ενώ παραμένει και μέλος των Jackson 5. Kαταλήγει στο 1988, όταν, σούπερ σταρ πλέον, έχει βγάλει και το Bad που λέγαμε, το οποίο επίσης γνωρίζει μεγάλη επιτυχία.
Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο φιλμ είναι η διαρκής σύγκρουση με τον καταπιεστικό (στυγνό μερικές φορές) πατέρα του και μάνατζερ για χρόνια του συγκροτήματος και του ίδιου. Από μικρό παιδάκι ως ακόμα και μετά το Thriller, όταν είναι πλέον ο μεγαλύτερος σταρ του πλανήτη. Ο πατέρας στην ταινία αποδίδεται ως μια μάλλον περίεργη προσωπικότητα : Είναι βέβαια παραδόπιστος, που κάνει τα πάντα για να βγάλει όσο περισσότερα χρήματα γίνεται η οικογένεια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ως το τέλος φαίνεται εμμονικά να βάζει πάνω απ' όλα όχι το χρήμα, αλλά την ενότητα της οικογένειας, το καλό του (οικογενειακού) συγκροτήματος. Προσπαθεί με νύχια και δόντια να μην αυτονομηθεί μουσικά ο Michael διαρκώς πασχίζει να τον πείσει να παραμείνει στο γκρουπ.
Και ο Michael; Εδώ τα πράγματα είναι όντως παράξενα. Δεν έχω ιδέα (ούτε με νοιάζει ιδιαίτερα να μάθω) αν ήταν όντως έτσι. Ωστόσο στην ταινία παρουσιάζεται ως ένα μεγάλο παιδί ή μάλλον ένας ενήλικας καθηλωμένος στην παιδική ηλικία. Όντας εκατομμυριούχος εξακολουθεί να ζει (σε ένα αχανές παλάτι βεβαίως) με τους γονείς του και τα περισσότερα από τα αδέλφια του. Το δωμάτιό του είναι γεμάτο από λούτρινα ζωάκια, ενώ στους κήπους περιφέρονται διάφορα ζώα (αυτά αληθινά). Όσο για σεξουαλικότητα (και για όσα κατηγορήθηκε αργότερα) ούτε λέξη. Ως το 1988 τουλάχιστον μοιάζει να είναι μάλλον ασεξουαλικός - ή τουλάχιστον η ταινία δεν αναφέρει καμία σχέση.
ΟΚ, έκανα λίγο κουτσομπολιό. Προσωπικά δεν βρήκα ότι το φιλμ είχε κάτι ιδιαίτερο σκηνοθετικά ή ό,τι άλλο. Αν λοιπόν δεν είσαι φίλος της μουσικής του Michael, από την οποία προφανώς είναι πλημμυρισμένο, δεν σ΄ενδιαφέρει ούτε η ταινία. Αν βγει και δεύτερο μέρος με τη συνέχεια της ζωής του, όπως φημολογείται, μάλλον δεν θα το δω.
