"F1": ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΣΟ ΚΛΙΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑ...

Να λοιπόν που είδα και το "F1" (2025) του σούπερ επιτυχημένου Joseph Kosinski. Με τον Μπραντ Πιτ φυσικά. Όχι ότι θα έτρεχα στα σινεμά χειμωνιάτικα, αλλά να... Καλοκαιράκι σε νησί, ένα θερινό το τραβάει ο οργανισμός σου. Ό,τι και να παίζει (σχεδόν, μην υπερβάλλουμε κιόλας)

Ο Μπραντ λοιπόν είναι παλιός οδηγός της Φόρμουλα 1 και παρά τις αρχαίες του επιτυχίες, τώρα ζει περιπλανώμενος σε τροχόσπιτο παίρνοντας μέρος σε αγώνες της πλάκας για να ζήσει. Αν και το κάνει μάλλον από άποψη, αφού είναι ατίθασος και περιπετειώδης τύπος, που δεν γουστάρει τις δεσμεύσεις. Ώσπου, παρά την ηλικία του, τον φωνάζουν και πάλι ως δεύτερο οδηγό σε ομάδα της περίφημης Φόρμουλα 1, η οποία (η ομάδα, όχι τη Φόρμουλα 1) παραπαίει. Ο ήρωας καλείται φυσικά να τη σώσει...

Έγραψαν ότι η ταινία διαθέτει σασπένς. Δεν διαφωνώ. Τρέχουν τα αμάξια με 300 χιλιόμετρα ή κάτι τέτοιο, μερικές φορές τρακάρουν ή βγαίνουν από την πίστα με κίνδυνο της ζωής των οδηγών, η αδρεναλίνη ανεβαίνει στο έπακρο... Από την άλλη τα κόλπα του Μπραντ συχνά βασίζονται σε κανόνες του αγωνίσματος, στις αλλαγές στα πιτ (όχι του Μπραντ Πιτ, τα άλλα που αλλάζουν λάστιχα), στη βαθμολογία των οδηγών, σε ακυρώσεις κλπ. κλπ., πράγματα από τα οποία εμείς οι φτωχοί δεν έχουμε ιδέα. Δεν πειράζει, μικρό το κακό. Το μεγάλο κακό για μένα είναι τα αφόρητα κλισέ : Ο γοητευτικός βετεράνος με τις ανορθόδοξες μεθόδους, που καλείται να σώσει την ομάδα, που εκτός από γκόμενος είναι και αντισυμβατικός τύπος και ανατρέπει τους κανόνες και βρίσκει άλλον δρόμο από την πεπατημένη... και τελικά... για να δούμε, τι φαντάζεστε ότι θα γίνει στο τέλος : Θα τα καταφέρει ή όχι;

Εντάξει λοιπόν. Το είδα, αλλά πιο κλισέ πεθαίνεις... Ίσως πάντως οι φίλοι του συγκεκριμένου σπορ να ενθουσιαστούν.

"SORRY, BABY", ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑ...

Έχω πει αρκετές φορές ότι συνήθως συμφωνώ με το γενικό κλίμα των κριτικών. Σε γενικές γραμμές πάντοτε και με πλήθος επί μέρους διαφωνίες, αλλά σε γενικές γραμμές... Ωστόσο υπάρχουν και εξαιρέσεις. Το ανεξάρτητο αμερικάνικο "Sorry, Baby" του 2025, πρώτη ταινία της Eva Victor, η οποία μάλιστα πρωταγωνιστεί, πήρε εξαιρετικές κριτικές από πολλούς, αλλά προσωπικά δεν...

Η ηρωίδα είναι μια νέα γυναίκα. Μελαγχολική, μοναχική, αποτραβηγμένη, με μια καθημερινή ρουτίνα τόσο στη ζωή όσο και στη δουλειά της. Κάτι κακό της έχει συμβεί στο παρελθόν. Η ταινία καταγράφει την τωρινή της κατάσταση και μας δείχνει με flash back τα όσα συνέβησαν στα (πρόσφατα σχετικά) φοιτητικά της χρόνια και την πλήγωσαν τόσο. Τότε που συγκατοικούσε με μία αισιόδοξη και ανοιχτόκαρδη λεσβία συμφοιτήτριά της, η οποία και στο μοναχικό παρόν της παραμένει η καλύτερή της φίλη. 

Θεώρησα την ταινία υπερτιμημένη. Θίγει βεβαίως καυτά θέματα "me too", woke κουλτούρας, λεπτών ανθρώπινων σχέσεων γενικότερα, αλλά... δεν ξέρω πώς ακριβώς να το εκφράσω... θεώρησα το όλο πράγμα κάπως υπερβολικό, κάπως πολύ "ομφαλοσκοπικό". Προσοχή, σε καμία περίπτωση δεν υποτιμώ παρόμοια θέματα, κάθε άλλο μάλιστα. Απλώς εδώ μιλώ για το συγκεκριμένο φιλμ. Το οποίο με έκανε μάλλον να κουραστώ με την μονίμως μουντή ατμόσφαιρά του, τις πολλές στιγμές γκρίζας, αδιάφορης καθημερινότητας - που βεβαίως επίτηδες δείχνει με αυτόν τον τρόπο - κλπ. κλπ. Έχει το ενδιαφέρον του βεβαίως και η πρωταγωνίστρια (και σκηνοθέτης, όπως είπαμε) είναι καλή, αλλά συνολικά για μένα δεν... 

 

¨ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ"... ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ

Ο Francois Ozon είναι ένας σκηνοθέτης που συνήθως μου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα. Για να είμαστε ακριβείς καμιά ταινία του από όσες έχω δει δεν μου αρέσει πραγματικά. Οι περισσότερες είναι του στιλ "εντάξει ήταν, αλλά..." Το 2024 όμως γυρίζει το "Όταν έρθει το Φθινόπωρο" (Quand vient d'automne) και τα πράγματα αλλάζουν, καθώς το φιλμ μου άρεσε και με συγκίνησε με έναν απρόσμενο τρόπο. 

Μια συμπαθής ηλικιωμένη ζει μόνη στην επαρχία, με μοναδική φίλη τη συνομίληκή της Μαρί Κλοντ. Περιμένει με ανυπομονησία να έρθει η κόρη της από το Παρίσι και να της αφήσει για διακοπές τον εγγονό της. Από την αρχή βλέπουμε την επιθετική συμπεριφορά της κόρης προς τη μητέρα. Ένα ατύχημα θα ανατρέψει τα σχέδια, ενώ στο πλάνο θα μπει ο 35άρης γιος της Μαρί Κλοντ που μόλις αποφυλακίστηκε...

Σε ένα φιλμ με διαρκείς ανατροπές, τα πάντα αλλάζουν. Καινούρια πρόσωπα εμφανίζονται στην ιστορία, οι σχέσεις είναι όλο και πιο παράξενες, ακόμα και ο γενικός προσανατολισμός της αλλάζει 2-3 φορές. Αυτό που ξεκινά ως ήσυχο κοινωνικό δράμα θα μετατραπεί σε αστυνομικό και μετά σε ένα είδος ψυχολογικού θρίλερ. Μυστικά του παρελθόντος αποκαλύπτονται, τραγικά (και απρόσμενα) γεγονότα συμβαίνουν και τίποτα δεν γίνεται όπως το περιμένουμε. Όλα αυτά σε μια "ήσυχη" ταινία, που όμως τα πάντα είναι υπόκωφα, σιγοβράζουν...

Παράλληλα με την πρωτότυπη ιστορία, η ταινία μιλά για τη (γλυκιά εδώ) μοναξιά της τρίτης ηλικίας, για τα γεγονότα που μπορούν να αλλάξουν την τροπή της ζωής μας, για τη ζωή στην επαρχία, τον κλειστό κόσμο και τον συντηρητισμό της... Και πάνω απ' όλα αναρωτιέται : Μήπως ένα τραγικό ατύχημα ή έγκλημα (το αστυνομικό στοιχείο που λέγαμε), και μάλιστα αγαπητού προσώπου, μπορεί να επιφέρει γαλήνη και, τελικά, ευτυχία;

Μου άρεσε πολύ. Αλλά, προειδοποιώ, μην περιμένετε δράση, κυνηγητά ή ό,τι άλλο τέτοιο. Θα επαναλάβω ότι πρόκειται για μια ήσυχη ταινία, που όλα συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια.

"ΤΟ 47" Ή ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ

Το 2024 ο Ισπανός Marcel Barrena γυρίζει την ταινία "Το 47", βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Να επισημάνω πριν από οτιδήποτε άλλο ότι ο πρωταγωνιστής Eduard Fernandez είναι εξαιρετικός.

Στα χρόνια του ισπανικού εμφύλιου κάποιοι εσωτερικοί μετανάστες, καταφεύγουν - άλλοτε από φτώχια και άλλοτε από διωγμούς από τους φασίστες - σε ένα προάστιο της Βαρκελώνης και χτίζουν όπως - όπως μια παραγκούπολη στη απόκρημνη κορυφή ενός λόφου (ανεβαίνεις στη γειτονιά μόνο με πολλά - πολλά σκαλοπάτια ή από έναν ανηφορικό χωματόδρομο). Στα 70ς η πόλη έχει πλέον εξαπλωθεί και έχει φτάσει ως τους πρόποδες του λόφου. Ωστόσο η συγκεκριμένη γειτονιά παραμένει πάμπτωχη και δυσπρόσιτη, αφού καμιά συγκοινωνία δεν φτάνει εκεί και οι κάτοικοι είναι υποχρεωμένοι να ανεβοκατεβαίνουν επώδυνα για την παραμικρή ανάγκη τους. Ένας οδηγός λεωφορείου, από τους ιδρυτές της γειτονιάς στα 30ς, κάνει σκοπό της ζωής του να φέρει γραμμή λεωφορείου ως εκεί και ξεκινά μια δύσκολη εκστρατεία με διαρκείς απογοητεύσεις είτε από την αδιαφορία των αρχών είτε από την αφόρητη γραφειοκρατία.

Πολύ καλό ρεαλιστικό φιλμ, συγκινητικό σε κάποια σημεία και με θαυμάσιες ηθοποιίες, όπως προανέφερα. Δεν έχει κάτι πρωτότυπο ως σινεμά, σκηνοθετικά ή σεναριακά, ωστόσο είναι ένα στέρεο φιλμ με στρωτή ιστορία. Καταφέρνει να καταγράψει απόλυτα τις δύσκολες συνθήκες ζωής των κατοίκων, αλλά και τις μεταξύ τους διαμάχες, τον αγώνα τους - και τον προσωπικό αγώνα του ήρωα, τα πολλαπλά προβλήματα και την όλη ατμόσφαιρα της ξεχασμένης γειτονιάς. Πάνω απ' όλα όμως περιέχει ένα μήνυμα που πραγματικά χρειαζόμαστε στην παρατημένη και ολοένα οδεύουσα προς την απόλυτη δυστοπία εποχή μας: Αν δεν πάρουμε τη μοίρα στα χέρια μας τα πράγματα θα χειροτερέψουν πολύ περισσότερο. 

Δείτε το, διότι, εκτός των άλλων, με κράτησε και ως ιστορία. Και όποιος μιλήσει για λαϊκισμό ή κάτι τέτοιο, δηλώνω ότι τον βρίζω από τώρα.

"ASSHOLES" (ΚΑΙ ΟΜΩΣ!)

Για πολύ, πάρα πολύ λίγους: Ο Peter Vack είναι ένας από τους λίγους πραγματικά ανεξάρτητους και πιο-underground-πεθαίνεις αμερικανούς σκηνοθέτες. Συνήθως συνεργάζεται με την αδελφή του ηθοποιό Betsy Brown. Κάνει περιθωριακές, ανατρεπτικές, προκλητικές ταινίες που απευθύνονται σε ελάχιστους. Η ταινία "Assholes" (όπως το βλέπετε και το ακούτε) του 2017, είναι ένα φιλμ απίστευτα κακού γούστου (επίτηδες βεβαίως). Με τον ίδιο και την αδελφή του να παίζουν (εκείνη μάλιστα πρωταγωνιστεί).

Αν σας πω δύο λόγια για την ιστορία θα καταλάβετε : Η Άντα και ο Άαρον είναι χρήστες ναρκωτικών. Συναντιούνται στη ψυχαναλύτριά τους και ερωτεύονται παθιασμένα όταν ανακαλύπτουν ότι αμφότεροι έχουν φετίχ με τις... κωλοτρυπίδες και με κάθε άλλο που σχετίζεται με το γνωστό αυτό μέρος του σώματος. Από εκεί και πέρα γίνεται χαμός - ή μάλλον αχταρμάς : Συνδυάζουν το φετίχ τους με διαρκή μαστούρα, καλούν ένα ... θηλυκό πνεύμα που μπαίνει για τα καλά στη ζωή τους, σνιφάρουν, πηδιούνται, μεταμορφώνονται οι ίδιοι σε... κώλους και άλλα πολλά και ιδιαιτέρως αηδή.

Η ταινία είναι η πιο κοντινή των πολλών τελευταίων δεκαετιών στην επίτηδες κιτς και αηδιαστική αισθητική των πρώτων ταινιών του John Waters (Pink Flamingos κλπ.). Κάνει πραγματικά ό,τι μπορεί για να ενοχλήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τον θεατή. Αυτός άλλωστε είναι και ο βασικός στόχος ανάλογων φιλμ. Το πετυχαίνει απόλυτα. Είπα ήδη ότι απευθύνεται σε πολύ λίγους. Στα παραπάνω προσθέστε και το προσχηματικό και ο,τι νά΄ναι σενάριο και η εικόνα θα ολοκληρωθεί. 

Εκτιμώ την τόλμη του Vack να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να ενοχλήσει και να αηδιάσει, αλλά βαρέθηκα λίγο αυτό το ύφος ενόχλησης για την ενόχληση. Πάντως αν ενθουσιαστήκατε με το Pink Flamingos, ψάχτε το για να ανακαλύψετε έναν σύγχρονο δημιουργό που μιμείται την αισθητική του. Οι μη εθισμένοι θεατές ωστόσο να θυμούνται πάντα : Ό,τι εφιαλτικό βλέπουν στην οθόνη γίνεται εντελώς συνειδητά. Στοιχηματίζω πάντως ότι οι "ανύποπτοι" θα το παρατήσουν στη μέση.

"ΧΤΥΠΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ"... ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΜΙΜΗΤΟ ΤΡΟΠΟ

Η ταινία "Χτυπημένος από Έρωτα" (Punch-Drunk Love) του 2002 ήταν μάλλον η μόνη ταινία του Paul Thomas Anderson που δεν είχα δει. Κακώς. Είναι μια αισθηματική κωμωδία με τον Άνταμ Σάντλερ πολύ καλό στον εκκεντρικό χαρακτήρα του, συνοδευόμενο από την Έμιλι Γουάτσον και τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν σε μικρότερο ρόλο. 

Ο ιδιόρρυθμος, δειλός ήρωας περιστοιχίζεται από 7 αδελφές που τον πιέζουν με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία. Ζει αποτραβηγμένος και μόνος, σιχαίνεται τον εαυτό του και δεν περνά και πολύ καλά στην επιχείρησή του. Ένα μοναχικό βράδυ αποφασίζει να πάρει ένα ροζ τηλέφωνο... και βρίσκεται μπλεγμένος με εκβιαστές. Ταυτόχρονα ερωτεύεται την μυστηριώδη Λίνα.

Όλα τα λεφτά είναι ο βασικός χαρακτήρας, αυτός του μοναχικού, κοινωνικά αδέξιου και ατσούμπαλου ήρωα, που όπως είπαμε μισεί το εαυτό του και τη ζωή του εν γένει, είναι άγαρμπος με τις γυναίκες, για τις οποίες νοιώθει μάλλον φόβο, και όσο πιο αγχωμένος νοιώθει, τόσο συμπεριφέρεται όλο και πιο αλλοπρόσαλλα. Οι ιδέες του, οι πράξεις του, ο τρόπος που συμπεριφέρεται, ακόμα και ο τρόπος που ντύνεται, έχουν κάτι σουρεαλιστικό. Εξαιρετικός!

Επειδή ο Anderson είναι σημαντικός δημιουργός, δεν θα ήταν ευχαριστημένος με μια απλή αισθηματική κομεντί - γιατί το φιλμ θα μπορούσε άνετα να είναι κάτι τέτοιο. Υπάρχει η τρυφερότητα και η συμπάθεια για τον αλλού- γι'- αλλού ήρωα, αλλά υπάρχει και το έντονα παράλογο στοιχείο που προαναφέραμε. Και ταυτόχρονα κάνει και ένα σχόλιο για τη σύγχρονη μοναξιά των πόλεων ή για τα εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν γκρίζα, δίχως ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και απλώς πλήττουν. 

Το διασκέδασα πραγματικά και γέλασα σε αρκετά σημεία. Δεν το δείχνει αρχικά, αλλά έχει ενδιαφέρον. 

ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ "ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ Τ' ΑΛΟΓΑ" ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ...

Το 1969 ο νέος τότε Sydney Pollack (1934-2008) γυρίζει το "Σκοτώνουν τ' Άλογα όταν Γεράσουν" (They Shoot Horses, Don't They?) με ένα καστ ηθοποιών που τότε βρίσκονταν στην κορυφή : Τζέιν Φόντα, Σουζάνα Γιορκ, Μπρους Ντερν, Ρεντ Μπάτονς κ.ά.

Στα 30ς, ενώ η οικονομική κρίση τσακίζει τους πάντες, διοργανώνονται απάνθρωποι "μαραθώνιοι χορού" που διαρκούν πολλές μέρες. Φτωχά, απελπισμένα ζευγάρια μαζεύονται και χορεύουν διαρκώς επί πολλές μέρες - υπάρχουν βεβαίως διαλείμματα για ύπνο και φαγητό και κάποιοι κανόνες - κυριολεκτικά μέχρι τελικής πτώσης, ενώ οι θεατές βάζουν στοιχήματα. Όποιο ζευγάρι επιβιώσει (μερικές φορές κυριολεκτικά) θα κερδίσει το πολυπόθητο χρηματικό έπαθλο. 

Η ταινία παρακολουθεί  έναν τέτοιο μαραθώνιο με κεντρικό πρόσωπο μια κυνική, αποφασισμένη κοπέλα (Τζέιν Φόντα), που είναι πρόθυμη για όλα προκειμένου να κερδίσει. Καθώς οι μέρες κυλούν αργά και βασανιστικά, θα παρακολουθήσουμε διαφορετικούς χαρακτήρες να σκιαγραφούνται, να εξελίσσονται, να εξοντώνονται ψυχικά και, μερικές φορές, και σωματικά. Σύντομα θα αντιληφθούμε ότι όλο αυτό το ζοφερό δράμα που βλέπουμε δεν είναι παρά μια ξεκάθαρη αλληγορία - και καταγγελία - του απάνθρωπου, αδίστακτου, εκμεταλλευτικού καπιταλισμού στη χειρότερη εκδοχή του. Αναμενόμενο βεβαίως, αφού τα 60ς ήταν η κατ' εξοχήν εποχή της αμερικάνικης "επανάστασης" της νεολαίας και ακόμα και το Χόλιγουντ ήταν τότε έντονα πολιτικοποιημένο. Γι' αυτό και η πλήρης αντιστροφή και αποδόμηση του απατηλού "αμερικάνικου ονείρου".

Η ταινία γίνεται σε ορισμένα σημεία ακόμα και συγκλονιστική. Ωστόσο λόγω του "κλειστού" ύφους (είναι ολόκληρη σχεδόν γυρισμένη στην αυτοσχέδια αίθουσα χορού - κάτι σαν τέντα τσίρκου - και στα παρασκήνιά της), της "στατικής" εικόνας και της σχετικά μεγάλης διάρκειας (129 λεπτά), με κούρασε αρκετά. Και, σημειώστε το, θα βγείτε εντελώς κατηφείς και με βαριά καρδιά. Πάντως, επί της ουσίας, μπράβο στο αμερικάνικο σινεμά που κάποτε τολμούσε να τα βάλει ανοιχτά με το σύστημα. 

ΤΑ ΖΟΜΠΙ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ "28 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ"

Ο Danny Boyle με τον τακτικό συνεργάτη του σεναριογράφο Alex Garland αποφασίζουν εν έτει 2025 να επαναλάβουν παλιές επιτυχίες. Το "28 Χρόνια Μετά", με απροσδόκητη εμφάνιση του Ρέιφ Φάινς μάλιστα, είναι ένα σίκουελ του παλιού φιλμ "28 Μέρες Μετά", αυτή τη φορά όμως από τα χέρια των αρχικών δημιουργών. 

28 χρόνια μετά το ξέσπασμα στη Βρετανία της επιδημίας που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι, ολόκληρο το νησί είναι αποκλεισμένο από παντού. Οι μολυσμένοι - διαφόρων "κατηγοριών" πλέον - κυριαρχούν, ωστόσο υπάρχουν και καλά προφυλαγμένες κοινότητες με υγιείς επιζώντες. Σε μια απ' αυτές, που ζει σε ένα μικρό νησί που ενώνεται με την ξηρά με μια πολύ στενή λωρίδα, ένας πατέρας με τον γιο του βγαίνουν από τα τείχη για μια παραδοσιακή "τελετή ενηλικίωσης" στον έξω άγριο κόσμο.

Τα παραπάνω είναι μόνο η αρχή, καθώς πολλά, συχνά αναπάντεχα, συμβαίνουν στο φιλμ. Οι δημιουργοί τονίζουν τους χαρακτήρες των ηρώων τους, περνούν μηνύματα ενάντια στην απομόνωση και υπέρ της προσωπικής, ανοιχτής επαφής των ανθρώπων - η αληθινή πανδημία του covid είναι ακόμα πολύ κοντά, και βέβαια διατηρούν τον ρυθμό και την αγωνία για το τι θα συμβεί μετά. 

Παρά το ότι πρόκειται για σίκουελ και παρά το γεγονός ότι έχουμε δει πολλά παρόμοια θέματα με μελλοντικές δυστοπίες και αποκλεισμένες "υγιείς" κοινότητες, πέρασα καλά βλέποντας την ταινία, η οποία δεν με κούρασε καθόλου. Φυσικά η πρωτοτυπία του πρώτου φιλμ έχει χαθεί, αλλά βρήκα την ταινία του 2025 πολύ ευχάριστη. Για φίλους του τρόμου φυσικά - αν και μπορεί να το παρακολουθήσει και κάποιος που δεν είναι φανατικός του είδους.

ΤΑ ΔΕΙΝΑ ΤΗΣ "ΔΙΠΛΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ"

Η βασκική οργάνωση ΕΤΑ για 60 περίπου χρόνια διεξήγαγε στην Ισπανία ένοπλο αγώνα με πολλά θύματα διεκδικώντας την αυτονομία / ανεξαρτησία της Χώρας των Βάσκων (οι οποίοι, σημειωτέον, έχουν εντελώς άλλη καταγωγή και άλλη γλώσσα που σε τίποτα δεν θυμίζει Ισπανούς ή ισπανικά). Ο αγώνας αυτός τερματίστηκε το 2018, όταν κατέθεσαν τα όπλα και εγκατέλειψαν την ένοπλη δράση. Η ταινία "Διπλή Ταυτότητα" (La Infildrada) γυρίστηκε το 2024 από την Arantxa Echevarria με την Carolina Yuste πολύ καλή στον βασικό ρόλο και βέβαια σχετίζεται άμεσα με το θέμα αυτό.

Στις αρχές των 90ς και ενώ ο αγώνας της αστυνομίας ενάντια στην ΕΤΑ συνεχίζεται, ένας επιθεωρητής συλλαμβάνει την ιδέα να "φυτέψει" μια γυναίκα αστυνομικό στην οργάνωση, η οποία θα προσποιείται ότι συμμερίζεται τις ιδέες των Βάσκων, ώστε να έχει πληροφόρηση από τα μέσα. Μια μοναχική κοπέλα δέχεται και μια αγωνιώδης ιστορία κατασκοπίας ξεκινά.

Πολιτικό και ψυχολογικό θρίλερ με σασπένς, καθώς τα πράγματα αλλάζουν συχνά και κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί μετά, κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Ωστόσο θεωρώ ως κύρια αρετή της ταινίας το βάρος που ρίχνει στην ανάπτυξη των ανθρώπινων σχέσεων, του χαρακτήρα της ηρωίδας, αλλά και ανθρώπων του (βάσκικου) περίγυρού της. Βλέπετε, η γυναίκα αυτή έπαιζε για πολλά χρόνια τον ρόλο της. Ζούσε -  δηλαδή έκανε παρέες, δεσμό, είχε μόνιμη καθημερινή, ανθρώπινη επαφή - διαρκώς στους κόλπους της οργάνωσης. Ζούσε με τον εχθρό (όπως η αστυνομία θεωρούσε την ΕΤΑ). Πώς είναι αυτό; Πώς αλλάζει την ψυχολογία σου; Τα συναισθήματά σου; Μπορεί κανείς να προσποιείται επί τόσο πολλά χρόνια και να υποκρίνεται ότι πιστεύει σε κάτι που μισεί;

Στα συν και το ότι η ταινία δεν χαρίζεται σε κανέναν. Μπορεί γενικά να κλείνει υπέρ της αστυνομίας και της "πάταξης της τρομοκρατίας", αλλά καταγράφει και τις βάναυσες συχνά μεθόδους της, και τον συχνά κυνικό χαρακτήρα του επιθεωρητή που προαναφέραμε, ενώ δεν έχει κανένα πρόβλημα να δείχνει  και κάποιους συμπαθητικούς, ανθρώπινους τρομοκράτες.  

Γενικά την βρήκα ενδιαφέρουσα και πιστεύω ότι δικαίως κέρδισε πολλά βραβεία στη χώρα της. 

 

ΠΩΣ ΕΙΠΑΤΕ; "ΚΟΝΑΝ Η ΒΑΡΒΑΡΗ";

Για να (τολμήσετε να) το δείτε πρέπει να ξέρετε τι περίπου θα δείτε. Αλλιώς... δεν ξέρω πώς θα αντιδράσετε και δεν εγγυώμαι για τίποτα. Λοιπόν : Το 2023 ο ιδιόρρυθμος (για να το πω κομψά) Bertrand Mandico γυρίζει την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του (έχει κάνει πολλές μικρές), το "Κόναν η Βάρβαρη" (Conann), με την γνωστή μας cult πρωταγωνίστρια (από τις αρχές του Τζάρμους ήδη) Ελίνα Λόουενσον και άλλες πολλές άγνωστες σε μένα.

Στην αρχαιότητα η Κόναν είναι μια 16χρονη βάρβαρη. Όταν η φυλή της ξεκληρίζεται και η μητέρα της δολοφονείται μπροστά στα μάτια της, εκείνη όχι μόνο επιβιώνει, αλλά και τα φτιάχνει με την αρχηγό της εξ ίσου βάρβαρης επιτιθέμενης φυλής (αν καταλάβατε, πρόκειται για κοινωνίες αποκλειστικά γυναικών). Από εκεί και πέρα το ζεύγος θα διατρέξει με μαγικό τρόπο τον χρόνο και τους αιώνες, από την βαθιά και απροσδιόριστη αρχαιότητα της αρχής ως το κοντινό μέλλον. Η Κόναν κάθε φορά έχει μεγαλώσει κατά μία δεκαετία, παρά το ότι ανάμεσα σε κάθε σταθμό έχουν περάσει αιώνες. Έτσι κάθε φορά ενσαρκώνεται από διαφορετική ηθοποιό, ως τα βαθιά γεράματά της στο μέλλον. Μαζί με το ζεύγος τους αιώνες διατρέχει ένα πανταχού παρόν σκυλόμορφο ον με μαγικές ιδιότητες.

Ο Mandico, το είπαμε, διαθέτει προσωπική αισθητική, που φλερτάρει με το κιτς και γενικά την έννοια του "ψεύτικου" στα σκηνικά. Παραληρηματικός, κάποιες φορές ακατανόητος, πάντα όμως ιδιαίτερος, με παράξενους τεχνητούς φωτισμούς, περίεργη φωτογραφία και φτιαχτά τοπία, δημιουργεί φανταστικούς, απόλυτα "χειροποίητους" κόσμους και χρησιμοποιεί σε κάθε "σταθμό" διαφορετικούς τρόπους έκφρασης: Άλλοτε ο λόγος είναι ποιητικός και στομφώδης, άλλοτε καθημερινός ή ό,τι άλλο φαντάζεστε. Κάνει ένα απόλυτα queer σινεμά, το οποίο ωστόσο είναι πολύ προσωπικό και παράδοξο τόσο αισθητικά όσο και αφηγηματικά. Εδώ υπάρχουν -  μεταξύ πολλών άλλων - και άμεσες αναφορές στον Cronenberg, στο "Crash" και στο "Γυμνό Γεύμα" του συγκεκριμένα, αλλά και, στο τελευταίο μέρος, μια βιτριολική σάτιρα της σύγχρονης τέχνης (προσοχή, περιέχει και κανιβαλισμό).

Καταλάβατε. Σινεμά για πολύ λίγους (ελάχιστους) που ή αγαπάς ή σε απωθεί εντελώς. Ούτε στρωτή αφήγηση υπάρχει ούτε αποδεκτή αισθητική και βέβαια κυριαρχεί το queer στοιχείο, όπως είπαμε πριν. Προσωπικά το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Εσείς δείτε το με αποκλειστικά δική σας ευθύνη.

"ΟΙ ΑΓΡΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ" : ROAD MOVIE ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ

Ο Βασίλης Κεκάτος έχει πάρει Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για μια μικρού μήκους ταινία του. Το 2025 φτάνει η ώρα για την πρώτη μεγάλου μήκους του: Τις "Άγριες Μέρες μας" με την πολύ καλή Δάφνη Πατακιά στον βασικό ρόλο.

Μια ατίθαση κοπέλα μαλώνει με την καταπιεστική οικογένειά της, φεύγει από το σπίτι, συγκρούεται και με την κολλητή της και τελικά μένει άστεγη. Θέλοντας να πάει στον Έβρο, όπου μένει η αδελφή της, γνωρίζει μια παρέα νεαρών, αγοριών και κοριτσιών, που αλωνίζουν την Ελλάδα με τροχόσπιτο  βοηθώντας - όχι με νόμιμο τρόπο - ανθρώπους που ζουν στο όριο της φτώχειας. Γοητευμένη από την ελεύθερη και αντισυμβατική ζωή τους θέλει να γίνει μέλος της παρέας και προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. 

Road movie, ανατρεπτικές αντικαπιταλιστικές και αντισυστημικές ιδέες, πόθος για ελευθερία απ' όλες τις κοινωνικές συμβάσεις και παράξενη ενηλικίωση, συγκαταλέγονται στα θετικά της ταινίας. Ωστόσο η ιστορία δεν φαίνεται, από την αρχή σχεδόν, ιδιαίτερα ρεαλιστική, παρά το ότι θα το ήθελε (μιλώ για την δράση της παρέας, που μάλλον δεν θα μπορούσε να σταθεί στην πραγματικότητα στην οποία ζούμε). Καλές προθέσεις, αλλά οι ιδέες σύντομα αρχίζουν να επαναλαμβάνονται. Δεν κουράστηκα ακριβώς, κράτησε το ενδιαφέρον μου, αλλά στο τέλος μάλλον τη βρήκα τραβηγμένη (όχι για ιδεολογικούς λόγους, μια χαρά κάνουν ό,τι κάνουν οι φίλοι μας).

Μένει η καταγραφή του πάθους, της ορμής και της τρέλας της νιότης, τα όνειρα για μια ελεύθερη ζωή κόντρα στις συμβάσεις, η αντιπάθεια για τη "μούχλα" της σταθερότητας. Συνολικά όμως δεν την βρήκα ολοκληρωμένη ταινία. Σίγουρα πάντως είναι ενδιαφέρουσα.

"VERMIGLIO" : ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Το 2024 ένα ιταλικό φιλμ έρχεται να μας θυμίσει άλλες εποχές. Τόσο πραγματικές όσο και κινηματογραφικές. Το "Vermiglio" (Βερμίλιο : Η Νύφη του Βουνού" ο μάλλον αχρείαστος ελληνικός τίτλος) της Maura Delpero. 

Ενώ ο πόλεμος μαίνεται ακόμα το 1944 - αν και βρίσκεται πλέον προς το τέλος του - στο ορεινό ομώνυμο χωριό οι κάτοικοι συνεχίζουν την δύσκολη καθημερινότητά τους δίχως να πολυπαίρνουν χαμπάρι απ' αυτόν. Η οικογένεια του δάσκαλου, ενός δίκαιου ανθρώπου - αλλά και με τα ελαττώματά του - με 7 παιδιά γνωρίζει χαρές και λύπες, γέννες και θανάτους. Η εικόνα θα αλλάξει όταν ένας ντόπιος νεαρός επιστρέφει από το μέτωπο με έναν συνομήλικό του λιποτάκτη, ο οποίος του έσωσε τη ζωή.

Εξαιρετική φωτογραφία, απόλυτος ρεαλισμός, πιστευτές καταστάσεις, αληθινοί χαρακτήρες με τα καλά και τα κακά τους (όπως οι πραγματικοί άνθρωποι δηλαδή), όλα δημιουργούν μια "παλιά" ατμόσφαιρα. Όχι, εμένα δεν μου θύμισε τόσο νεορεαλισμό, όπως γράφτηκε από πολλούς. Νομίζω ότι ο νεορεαλισμός εξέταζε κυρίως αστικές καταστάσεις. Μου θύμισε περισσότερο ιταλικές ταινίες των 70ς, κάτι σαν "Πατέρα Αφέντη", "Δέντρο με τα Τσόκαρα" και τέτοια. Ναι, όταν ένα φιλμ σε κάνει να ζεις, να αισθάνεσαι όσα δείχνει, να σε συναρπάζει με την αλήθεια του, είναι καλό φιλμ. Και παράλληλα, δίχως καθόλου να είναι κυρίαρχο στοιχείο, υπάρχει διάχυτη μια υπόγεια αντιπολεμική ατμόσφαιρα. Βλέπετε κανένας δεν μιλά για μάχες και πολεμικά γεγονότα, κανένας φαίνεται να μη νοιάζεται για την έκβαση το πολέμου. Το μόνο που θέλουν όλοι είναι να τελειώσει επιτέλους και να πάει στο διάολο. Για μένα είναι μια αντιπολεμική διάθεση πολύ περισσότερο βαθιά από κραυγαλέες παρόμοιες. 

Και μια γενική παρατήρηση: Βλέποντας ταινίες σαν αυτή μένεις έκπληκτος συνειδητοποιώντας πόσο διαφορετική ήταν η ζωή τις εποχές αυτές στην φτωχή επαρχία, πόσο οι άνθρωποι ήταν δεμένοι και εξαρτώνταν από τη φύση, πόσο βαθιά βίωναν τον καθημερινό μόχθο... Και πόσο πιο δυνατά και βαθιά ήταν τα συναισθήματα, πόσο πιο εξοικειωμένοι ήταν με τον θάνατο, πόσο πολύτιμος ήταν ο έρωτας, πόσο αποδέχονταν ό,τι τους συνέβαινε ως μέρος του κύκλου της ζωής και λοιπά και λοιπά. Προσοχή, διότι όσα έγραψα πιο πάνω παρεξηγούνται : Δεν εννοώ ότι η ζωή ήταν "καλύτερη". Ίσα - ίσα, ήταν πιο δύσκολη. Δεν κάνω τέτοιου είδους κριτική. Απλώς μένω έκπληκτος με την απύθμενη διαφορά τρόπου ζωής και βίωσης της ανθρώπινης κατάστασης μέσα σε αρκετά λιγότερο χρόνο από έναν αιώνα. Δεν ξέρω αν είμαστε καλύτερα ή χειρότερα, ξέρω όμως ότι οι διαφορές είναι τεράστιες. Είμαστε ένας διαφορετικός τύπος ανθρώπου σε σχέση με αυτούς που βλέπουμε σε ταινίες σαν αυτή.

  

ΙΣΩΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ "AND THEN THEY WERE NONE"

Το "And then they Were None" της Άγκαθα Κρίστι έχει βεβαίως μεταφερθεί πολλές φορές στην οθόνη. Ίσως η καλύτερη (μια από τις καλύτερες για να είμαι πιο ακριβής εφοσον δεν τις έχω δει όλες) είναι η ασπρόμαυρη βερσιόν του 1945. Αναμενόμενο, αφού, αν και αγγλόφωνο, έχει γυριστεί από τον κλασικό Γάλλο σκηνοθέτη Rene Clair (1898-1981).

7 άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, διαφορετικών επαγγελμάτων, φύλου και ηλικίας, καλούνται από μυστηριώδη πλούσιο να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε πύργο σε απομονωμένο και ακατοίκητο νησί. Όταν φτάσουν θα διαπιστώσουν ότι υπάρχει ένα ζεύγος ως υπηρετικό προσωπικό, αλλά ο οικοδεσπότης είναι άφαντος. Και τότε ένας - ένας οι καλεσμένοι θα αρχίσουν να δολοφονούνται...

Τυπική Άγκαθα Κρίστι στα καλύτερά της, αλλά και απολαυστική ταινία. Εκτός από το προφανές σασπένς, την κλειστοφοβική ατμοσφαιρα, τις ανατροπές και την αγωνία για το ποιος είναι ο δολοφόνος (αφού ένας - ένας από τους ύποπτους αποκλείεται), υπάρχει και το διάχυτο χιούμορ, πράγμα που συνηθίζει ο Clair. Κάποιοι θα το βρουν "παλιομοδίτικο", με τους μόνιμα κοστουμαρισμένους κυρίους και τις ξυνές γεροντοκόρες ή μη. Ωστόσο είναι πολύ πιο ουσιαστικό και απολαυστικό από κάτι βαρυφορτωμένες σύγχρονες αντίστοιχες παραγωγές, που σε τραβάνε από το μανίκι κραυγάζοντας "Κοιτάξτε πόσο εντυπωσιακές εικόνες μπορώ να φτιάξω" και τελικά σε κάνουν να βαριέσαι αφού αυτό που χάνεται είναι ο ρυθμός. 

Τέλος πάντων, αν και τόσο "παλιό" ως εικόνα, το βρήκα απολαυστικότατο. 

"ΤΟ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ" ΚΑΙ Ο ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΙΚΟΣ - ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΣ - WES

Κάποτε λάτρευα τον Wes Anderson. Σήμερα εξακολουθώ να βλέπω φανατικά τις ταινίες του, αλλά ο αρχικός ενθουσιασμός έχει μειωθεί αισθητά. Εννοείται ότι δεν είμαι ο πρώτος που το παρατηρεί, αλλά είναι αλήθεια ότι ο ιδιαίτερος αυτός δημιουργός επαναλαμβάνεται άλλοτε αποτυχημένα κι άλλοτε με διασκεδαστικά αποτελέσματα... αλλά μέχρις εκεί. "Το Φοινικικό Σχέδιο" του 2025 δεν αποτελεί εξαίρεση. Ούτε καν στη χρήση πολλών γνωστών ονομάτων στο καστ. Εδώ επικεφαλής είναι ο Μπενίσιο ντελ Τόρο και στους ποικίλους άλλους ρόλους θα βρούμε τον Ουίλιαμ Νταφόε, την Σκάρλετ Γιόχανσον, τον Μάρεϊ Άμπρααμς, τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, τον Μάικλ Σέρα και άλλους.

Στυγνός και αδίστακτος εκατομμυριούχος επιχειρηματίας θέλει να ξεκινήσει το μεγαλύτερο σχέδιό του: Να βάλει χέρι στα πλούτη της Φοινίκης, μιας ανεξάρτητης χώρας. Εκτός από έναν νεαρό Σουηδό δάσκαλο θα ενεργοποιήσει για το σχέδιο αυτό την ...καλόγρια κόρη του. Ωστόσο οι επίδοξοι δολοφόνοι του καραδοκούν παντού...

Το σχεδόν σουρεαλιστικό σενάριο, τα ευρήματα που παραπέμπουν σε κινούμενα σχέδια (που πέφτουν από πολύ ψηλά αλλά ποτέ δεν παθαίνουν κάτι), η γνωστή ιδιόρρυθμη σκηνοθεσία με τα απόλυτα συμμετρικά πλάνα, τα παστέλ χρώματα, τη συχνά ακίνητη κάμερα που τα κάνει να μοιάζουν με πίνακες κλπ. κλπ., το all star καστ, το ιδιαίτερο χιούμορ και το ακόμα πιο ιδιαίτερο παίξιμο των ηθοποιών και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του δημιουργού είναι κι εδώ πανταχού παρόντα. Μαζί με πλήθος σινεφιλικές αναφορές (ακόμα και το όνομα του πρωταγωνιστή παραπέμπει άμεσα στον θρυλικό παραγωγό Alexander Korda) και διαρκείς μπηχτές για τον σύγχρονο αδίστακτο καπιταλισμό που δεν σταματά μπροστά σε τίποτα, δημιουργεί ένα ακόμα ανάλαφρο κινηματογραφικό παράδοξο, απ' αυτά που σκαρώνει ο κύριος Anderson. Το βρήκα αρκετά καλύτερο από το προηγούμενο "Asteroid City" (στο οποίο είχα βαρεθεί) και σαφώς περισσότερο διασκεδαστικό, ωστόσο υπερβολικά "άδειο" και, όπως είπα και στην αρχή, ένα ακόμα δείγμα ενός αενάως επαναλαμβανόμενου ύφους. Καλά πέρασα, αλλά ο ενθουσιασμός έχει εκλείψει. Φοβάμαι δια παντός.

 

 

 

"ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ" ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;

To 2017 o Νορβηγός Tommy Wirkola (που προφανώς δουλεύει και στις ΗΠΑ) γυρίζει το "Τι Συνέβη στη Δευτέρα", ένα φιλμ δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας με τους Ναομί Ραπάς στον βασικό... εφταπλό (!) ρόλο και τους Γκλεν Γλόουζ και  Ουίλιαμ Νταφόε. 

Στο κοντινό μέλλον ο υπερπληθυσμός κοντεύει να τινάξει τον πλανήτη στον αέρα. Η (παγκόσμια να υποθέσω) δικτατορική κυβέρνηση αποφασίζει να επιτρέπει μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια. Στο μεταξύ λόγω άλλων παρενεργειών τα πολλαπλά παιδιά είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Όσα "περισσεύουν" μπαίνουν σε κατάψυξη περιμένοντας να "αναστηθούν" όταν έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες. Ωστόσο ένας μόνος πατέρας που αποκτά 7 πανομοιότυπες κόρες καταφέρνει να αποκρύψει το γεγονός και να τις μεγαλώσει σε διαμέρισμα. Όταν γίνουν ώριμες κοπέλες ντύνονται πανομοιότυπα και πηγαίνουν στη δουλειά (ή βγαίνουν έξω εν γένει) μια μέρα η κάθε μία, ενώ οι υπόλοιπες 6 παραμένουν στο σπίτι. Πόσο όμως μπορεί να κρατήσει αυτό;

Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και, κυρίως, πρωτότυπη. Η μουντή, γκρίζα ατμόσφαιρα με τους γεμάτους πλήθη δρόμους, θυμίζει κινηματογραφικές αποδώσεις οργουελιανών κινηματογραφικών διασκευών. Ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε, το σενάριο μπάζει από παντού και, όσο το σκέφτεται κανείς, τόσο περισσότερες απορίες δημιουργούνται. Όσο για την πλοκή είναι γεμάτη από κλισέ και αναμενόμενες καταστάσεις. Όσο δε προχωρά το φιλμ τόσο πιο ταινία δράσης γίνεται, τόσο πιο "εύκολες" είναι οι καταστάσεις και οι εντελώς αναμενόμενες λύσεις τους, τόσο πιο συμβατικοί και χοντροκομμένοι είναι οι "καλοί" και οι "κακοί". Έτσι, τελικά, αυτό που μένει δεν είναι ένα πρωτότυπο φιλμ επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια ταινία με σασπένς που βασίζεται στη δράση και στα κυνηγητά. Κατά τη γνώμη μου βεβαίως όλα αυτά. Κρίμα...

"DEMOLITION MAN" (ΑΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΩΔΥΝΟΥ ΧΑΒΑΛΕ ΤΩΝ 80ς)

Το 1993 ο μέτριος Marco Brambilla γυρίζει το φιλμ επιστημονικής φαντασίας "Demolition Man" με τους Σιλβέστερ Σταλόνε ενάντια στον Γουέσλι Σνάιπς και την Σάντρα Μπούλοκ ως την απαραίτητη γυναικεία παρουσία. 

Στο μέλλον οι κατάδικοι αντί να εκτελούνται μπαίνουν στην κατάψυξη και διατηρούνται εκεί. Το μέλλον αυτό, κατά τα άλλα, είναι παντελώς ξενέρωτο, καθώς απαγορεύεται να βρίσεις, να πηδήσεις (αυτό γίνεται με ένα είδος.... διασωλήνωσης), να πετάς σκουπιδάκια κλπ. Όταν ο πιο επικίνδυνος κατάδικος ξεπαγώνει και δραπετεύει, αναγκάζονται να ξεπαγώσουν και έναν εξ ίσου επικίνδυνο μπάτσο (τον Σταλόνε, είμαι σίγουρος ότι το μαντέψατε), που τα είχε κάνει μπάχαλο στο παρελθόν και είχε καταψυχθεί κι αυτός. Είναι ο μόνος που μπορεί να τον αντιμετωπίσει.

Όπως φαντάζεστε όλη η ιστορία είναι το... νεομπάχαλο που θα συμβεί στον ήρεμο, δίχως ίχνος βίας μελλοντικό κόσμο, όταν οι δυο άσπονδοι εχθροί θα αρχίσουν να κυνηγιούνται διαλύοντας τα πάντα. Επίσης το φιλμ προσπαθεί συνειδητά να διαθέτει και χιούμορ. Αν αυτό σας διασκεδάζει, τότε θα περάσετε μια χαρά. Αν βαριέστε κυνηγητά και εκρήξεις, αλλάξτε ταινία. Εδώ είναι όλα τόσο σχηματικά, τόσο μαύρα - άσπρα, τόσο εύκολα, που πιο πολύ πεθαίνεις. Όσο για τα "μηνύματα".... τι να πω. Μπροστά σε ένα τόσο ξενέρωτο και άγευστο (πλην όμως ειρηνικότατο) μέλλον, μια χαρά είναι μια γερή δόση αντρίλας και ωμής βίας. Μάλιστα...

ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ "COUNTDOWN"

Ο Robert Altman (1925-2006) είναι σίγουρα ένας μεγάλος αμερικανός δημιουργός. Ωστόσο το έργο του παραμένει άνισο. Είναι ικανός για εξαιρετικά φιλμ και άλλα που θέλω να φύγω στα μισά. Το "Countdown" γυρίστηκε το 1967 και ήταν η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του (προηγουμένως είχε κάνει πολλές μικρού μήκους και πολλή τηλεόραση). Το καστ περιλαμβάνει τον Τζέιμς Κάαν και τον Ρόμπερτ Ντιβάλ. Παρά τους καλούς ηθοποιούς φοβάμαι ότι είναι από τις πλέον βαρετές του ταινίες.

Διαδραματίζεται στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση ετοιμάζονται να στείλουν την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στη σελήνη. Το ποιος θα το πετύχει πρώτος είναι πολύ σημαντικό ζήτημα γοήτρου. Όταν λοιπόν οι αμερικανοί μαθαίνουν ότι οι ρώσοι είναι απόλυτα έτοιμοι, αποφασίζουν ότι πρέπει πάσει θυσία να τους προλάβουν. Και επειδή ο πλέον έμπειρος και καλά εκπαιδευμένος τους αστροναύτης δεν μπορεί να σταλεί για λόγους που θα δείτε αρχίζουν να εκπαιδεύουν με ταχύτατους, αγχωτικούς ρυθμούς  το νο 2...

Το φιλμ εμπλέκει στοιχεία επιστημονικής φαντασίας (πολύ λίγα), πολιτική και ίντριγκες, οικογενειακές ιστορίες των αστροναυτών και άλλα. Το θέμα είναι ότι μέλλον στερείται ρυθμού και κυλά αργά με άφθονες συζητήσεις, πρόβες, ενδοοικογενειακές τριβές κλπ. κλπ. Προσωπικά με κούρασε και, παρά το ότι δείχνει καθαρά την παράνοια (και όσα αυτή συνεπάγεται) της πολιτικής των εκάστοτε υπερδυνάμεων, δεν κατάφερε να κινήσει το ενδιαφέρον μου. Ο Kubrick χειρίστηκε κατά τη γνώμη μου πολύ καλύτερα ένα παρόμοιο θέμα στο κλασικό "SOS. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα". 

ΘΕΑΤΡΑ, ΤΕΛΕΤΕΣ ΚΑΙ... "DEAD BY DAWN"

Να και μια πολωνική ταινία τρόμου : "Dead by Dawn" του 2025, γυρισμένη από τον Dawid Torrone. Είναι η πρώτη του.

Θίασος συγκεντρώνεται σε μυστηριώδες, παλιό θέατρο, απομονωμένο φυσικά από την πόλη, για να κάνει μια πρόβα τζενεράλε της παράστασης που ετοιμάζει, έστω και αν χρειαστεί να μείνει εκεί όλη νύχτα. Και φυσικά, τι πρωτότυπο, κάποιος αρχίζει να σκοτώνει ένα - ένα τα μέλη της ομάδας. Οφείλω να παραδεχτώ ότι ο σίριαλ κίλερ φορά πρωτότυπη μάσκα, που δεν μοιάζει με αυτές που έχουμε συνηθίσει.

Τι πρωτότυπο! θα μου πείτε. Θα συμφωνήσω. Απλώς το συγκεκριμένο φιλμ είναι σχετικά καλογυρισμένο, έχει ρυθμό, εμπλέκει το μεταφυσικό στοιχείο, αφού δεν πρόκειται για απλώς "σχιζοφρενή" ή κάτι τέτοιο, υπάρχει η διαδικασία της τελετουργίας, υπάρχουν κάποιες καλές σκηνές, αφού σε κάποια σημεία η παράσταση μπλέκεται με την δράση του δολοφόνου... 

Γενικά το βρήκα συμπαθητικό και νομίζω ότι βλέπεται ευχάριστα (από τους φίλους του τρόμου εννοώ). Όχι κάτι φοβερό, αλλά αρκετά καλό για το είδος του. Αν βεβαίως δεν έχετε σιχαθεί το ίδιο το είδος (κάποιον που σκοτώνει διαδοχικά εννοώ).

ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ "ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ"

Το "Of Freaks and Men" ("Άνθρωποι και Τέρατα" ή "Pro urodov i lyudey") είναι μια ιδιόρρυθμη ρωσική ταινία που γύρισε το 1998 ο Aleksey Balabanov. Ιδιόρρυθμη τόσο ως ιστορία όσο και ως εικόνα.

Στις αρχές του αιώνα, όταν το σινεμά είναι βωβό, δύο κακοποιοί "εισβάλλουν" ειρηνικά σε δύο οικογένειες και αρχίζουν να επιβάλλουν τη θέλησή τους. Μεταξύ άλλων γυρίζουν μικρές ταινίες πρώιμης πορνογραφίας για πελάτες τους, όπου "πρωταγωνιστπύν" (ακούσια και εκούσια ταυτόχρονα) η κόρη από τη μία και η τυφλή σύζυγος από την άλλη. Σαν να μην έφταναν αυτά στην ιστορία μπαίνουν και δύο... σιαμαία παιδιά, που κι αυτά γίνονται θύματα εκμετάλλευσης ως αξιοθέατο...

Κατ' αρχήν το φιλμ είναι όλο γυρισμένο σε σέπια, με τεχνικές που θυμίζουν όντως βουβό σινεμά (και οι ατάκες εμφανίζονται σε καρτέλες, όπως γινόταν στα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου). Όσο για την ιστορία, είναι ένα κράμα σκληρότητας, εκμετάλλευσης, μαύρου χιούμορ, νοσταλγικής ματιάς πάνω στην πρώτη (αλλά εντελώς πρώτη) εποχή της κινηματογραφικής πορνογραφίας και του κινηματογράφου γενικότερα κλπ. Ενοχλητικό και διασκεδαστικό με "διεστραμμένο" τρόπο, αποτελεί μια πινακοθήκη ανθρώπων που είναι ταυτόχρονα αθώοι και "κακοί", αφού ακόμα και τα θύματα της ιστορίας μοιάζουν να γοητεύονται από το κακό ή, τέλος πάντων, να μην αντιδρούν όσο θα περίμενε κανείς.

Ίσως κάποιοι το βρουν γοητευτικό ή/και διασκεδαστικό, πολλοί θα το θεωρήσουν ενοχλητικό, σίγουρα πάντως είναι ασυνήθιστο και μη κατατάξιμο. Προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα πάντως, παρά την αναμφισβήτητη πρωτοτυπία του. Μάλλον αναρωτήθηκα γιατί υπάρχει αυτή η ταινία.

"ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ Σ' ΑΚΟΥΣΕΙ" ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ ΣΤΑ 80ς

Να μια συμπαθητική, "χειροποίητη" ταινιούλα τρόμου του 2025. Έρχεται από την Αργεντινή, γυρίστηκε από τον Mariano Cattaneo και λέγεται "No One will Hear You Scream".

1990. Ολόκληρη η Αργεντινή είναι καθηλωμένη στις τηλεοράσεις παρακολουθώντας την εθνική τους ομάδα στο παγκόσμιο κύπελλο που γίνεται στην Ιταλία. Σε μια πόλη ένας σίριαλ κίλερ βρίσκει την ευκαιρία για δολοφονίες όταν, κατά τη διάρκεια των αγώνων, τα πάντα είναι έρημα. Τι θα γίνει όταν θα συναντηθεί με μια νεαρή γνώστρια του ροκ που δουλεύει στο δισκάδικο του πατέρα της;

Έχουμε δει χιλιάδες τέτοιους δολοφόνους στην οθόνη. Το ενδιαφέρον εδώ, εκτός από το κλασικό σασπένς των ταινιών αυτών, είναι η νοσταλγική ατμόσφαιρα των 80ς που δημιουργείται με κάθε εικόνα και κάθε ατάκα. Το παλιό δισκάδικο, η κοπέλα που γράφει ολόκληρους δίσκους ή δικές της επιλογές σε κασέτες - πειρατικά όλα αυτά βεβαίως (έτσι ακριβώς γινόταν και στη χώρα μας), οι συζητήσεις για συγκροτήματα (υπαρκτά ή φανταστικά), η εικόνα της πόλης (μάλλον επαρχιακή πρέπει να είναι), όλα συντελούν σ' αυτό. Άλλωστε η μουσική και οι κασέτες που λέγαμε παίζουν κομβικό ρόλο στο σενάριο.

Θα μπορούσε να είναι ένα low budget ιταλικό τζιάλο. B' movie είναι κι αυτό, αλλά από τα συμπαθητικά τέτοια. Δίχως φυσικά να πρόκειται για αριστούργημα. Αυτό μας έλειπε... Απλώς θα περάσετε καλά αν είστε φίλος του είδους.