Δευτέρα, Νοεμβρίου 16, 2026

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΣΕ ΜΙΑ "ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ"


Θεωρώ τον Αλέξη Αλεξίου έναν από τους ικανότερους σύγχρονους έλληνες σκηνοθέτες. Η τρίτη του ταινία "Θάλασσα από Γυαλί" του 2026 με έπεισε κι άλλο γι' αυτό. Με τους Μιχάλη Ιατρόπουλο, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Νίκο Γεωργάκη και την αποκάλυψη (πρώτη ταινία της) Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα.

Μια ήσυχη, καρτερική γυναίκα 65 ετών μένει (επί τέλους) χήρα από τον κατάκοιτο, αλλά πάντοτε καταπιεστικό και βάρβαρο άντρα της. Ελεύθερη πλέον αποφασίζει να πραγματοποιήσει το απλό όνειρό της : Να ζήσει λίγο καιρό κοντά στη θάλασσα. Πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο στην Εύβοια, έρημο την εκτός σεζόν αυτή εποχή. Εκεί θα γνωρίσει την 25χρονη κόρη του ιδιοκτήτη, απόλυτα καταπιεσμένη από τον αγροίκο, βάναυσο και αλκοολικό πατέρα της. Το κοινό δια βίου μαρτύριο θα φέρει κοντά τις δύο γυναίκες, αλλά τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν θα είναι απροσδόκητα...

Ιδιαίτερα ατμοσφαιρική ταινία, με δυνατή σκηνοθεσία, στέρεο σενάριο (το οποίο κάποιες στιγμές γίνεται ποιητικό) και καλή φωτογραφία, καταφέρνει να μιλά για διάφορα θέματα δίχως ούτε στιγμή να κινδυνεύει να γίνει "αχταρμάς". Προφανώς κυρίαρχο θέμα είναι η πατριαρχία και οι φριχτές της εκδοχές. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και το θέμα της φιλίας, αλλά και το σχόλιο για την θλίψη και τη μιζέρια της (ελληνικής και όχι μόνο) επαρχίας. Κι όλα αυτά σε ένα περιτύλιγμα που μπορεί να θεωρηθεί νεονουάρ, αφού από ένα σημείο και μετά το σασπένς ανεβαίνει. Στο τέλος η αναφορά σε μια πολύ γνωστή (και καλή) αμερικάνικη ταινία των 90ς (που δεν θα σας πω, αλλά θα την αναγνωρίσετε) είναι σαφής. 

Οι εξαιρετικές ηθοποιίες  και οι χαρακτήρες, που περιγράφονται λιτά αλλά σαφέστατα βελτιώνουν την όλη εικόνα. Μόνο πρόβλημα για μένα η περισσότερο μακρά απ' όσο θα χρειαζόταν ιστορία προς το τέλος. Θεωρώ ωστόσο ότι... μικρό το κακό. 

Προσοχή : Πρόκειται για "βαριά" ταινία, που δεν θα σας διασκεδάσει. Αντίθετα. Η σκοτεινή και υποφωτισμένη ατμόσφαιρα των κλειστών κυρίως χώρων συμβάλλει σ' αυτό, συμβάλλει όμως και στο να υπογραμμίσει αυτά που θέλει να δηλώσει το φιλμ. Προσωπικά με "έπιασε". Εννοώ ότι δεν την παρακολούθησα απλώς με ενδιαφέρον, αλλά κάπου με συγκίνησε κιόλας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: