Η "ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΚΛΕΙΨΗ" ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ

Από την Αργεντινή μας έρχεται η "Κόκκινη Έκλειψη" (Rojo) του 2018, μια ταινία του Benjamin Naishtat. Πολιτική, αλληγορική, αλλά και με (ηθελημένα) κενά.
Σε μια επαρχιακή πόλη της Αργεντινής το 1975 ένας εύπορος δικηγόρος προσβάλλεται σκαιά από έναν άγνωστο, νευρικό τύπο σε ένα εστιατόριο. Αργότερα, καθώς επιστρέφουν σπίτι με τη γυναίκα του, ο άγνωστος θα τους σταματήσει σε ένα ερημικό σημείο και θα αυτοκτονήσει μπροστά στα μάτια τους. Ο δικηγόρος αναλαμβάνει να τον πάει σε νοσοκομείο, αντ' αυτού όμως, όταν μένει μόνος, τον πετά στην έρημο. Λίγους μήνες αργότερα ένας περίεργος ντετέκτιβ θα φτάσει στην πόλη...
Η ταινία πλέκει ένα μυστήριο δημιουργώντας μια πνιγηρή (όπως η πόλη και το περιβάλλον ) ατμόσφαιρα, έχει μια επιφανειακά αστυνομική υφή, στην πραγματικότητα όμως είναι καθαρά αλληγορική. Γι' αυτό και επίτηδες αφήνει κενά και δεν εξηγεί πολλά πράγματα. Αν λοιπόν θέλετε να δείτε μια καθαρά αστυνομική ιστορία, φοβάμαι ότι θα απογοητευτείτε. Ο Naishtat μιλά εδώ για τη δικτατορία στη χώρα του (βρισκόμαστε στην εποχή του Περόν, που σύντομα θα δώσει τη θέση της στον αιμοσταγή δικτάτορα Βιντέλα) και επικεντρώνει σε ένα από τα φρικτότερα σημεία της: Τις "εξαφανίσεις" πολιτών στα καλά καθούμενα, κάτι που κράτησε πολλά χρόνια (και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής). Έτσι το στοιχείο της εξαφάνισης υπάρχει παντού (ακόμα και η συμβολοκή έκλειψη του ήλιου). Κυρίως όμως, κατά τη γνώμη μου, μιλά για κάτι άλλο: Για μια γενικότερα διεφθαρμένη ως το κόκαλο κοινωνία, σε όλα τα επίπεδα (το σιωπηλό "πλιάτσικο" στη σκηνή της αρχής, οι κρυφές σκευωρίες του δικηγόρου και του πλούσιου φίλου του, οι "προσβεβλημένοι" νεαροί και οι αντιδράσεις τους, ο πανταχού παρόν ηλίθιος και κακόγουστος εθνικισμός - θυμίζει πολύ και τον αντίστοιχο δικό μας - ο καθολικισμός, όλα βρωμάνε και φτιάχνουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα, στην οποία συμβάλλει και η "ξεθωριασμένη" απόλυτα 70ς φωτογραφία και ατμόσφαιρα. Όλα μυρίζουν παρακμή και φθορά στο πικρό αυτό φιλμ, που βέβαια σατιρίζει σκληρά μια ολόκληρη κοινωνία, τονίζοντας τη σιωπηλή συμμετοχή και την ευθύνη της για ότι συμβαίνει σε "υψηλό" πολιτικό επίπεδο.
Ίσως κάπως στρυφνό, πικρό και δίχως να ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα από την ιστορία, έχει το ενδιαφέρον του με τη στυλιζαρισμένη, υπνωτική σκηνοθεσία και την κριτική που ασκεί, αλλά νομίζω ότι θα "τρομάξει" πολλούς.

"ENTRAPMENT"... ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ

Ο Jon Amiel έχει κάνει μερικές συμπαθητικές ταινίες (και περισσότερη τηλεόραση), δίχως ποτέ όμως να κάνει το μεγάλο φιλμ. Σε συμβατικά μονοπάτια κινείται και το "Entrapment" (Διπλή Παγίδα) του 1999 με τους Σον Κόνερι και Κάθριν Ζέτα Τζόουνς.
Τυπική ταινία με σούπερ ληστείες, με εξ ίσου τυπικό ιδιοφυή ήρωα που ληστεύει όχι για τα λεφτά (έχει ό,τι θέλει), αλλά για χόμπι και ερεθίζεται όσο πιο δύσκολη, ακατόρθωτη ουσιαστικά, είναι η πρόκληση και άλλα παρόμοια κλισέ ταινιών του είδους. Η ηρωίδα δουλεύει σε ασφαλιστική εταιρία και στέλνεται στα χνάρια του εν λόγω σούπερ κλέφτη που λέγαμε για να τον παγιδεύσει και να βρει αποδείξεις για την ενοχή του (όλοι υποψιάζονται ότι αυτός κάνει τις "ακατόρθωτες" ληστείες, αλλά αποδείξεις δεν υπάρχουν). Από εκεί και πέρα το φιλμ ισορροπεί ανάμεσα σε δύο διαφορετικές υποθέσεις, στην "αγωνία" για το αν η κοπέλα παίζει διπλό παιχνίδι (με ποιον είναι τελικά, με τον ληστή ή με την εταιρία;) και στο απαραίτητο υποβόσκον love story ανάμεσα στους δύο (οι οποίοι έχουν βεβαίως καμιά τριανταριά χρόνια διαφορά).
Υπάρχει βεβαίως το σασπένς, το θέαμα, το κοσμοπολίτικο στοιχείο και, πάνω απ' όλα το απαραίτητο στα φιλμ του είδους "αυτό δεν μπορεί να γίνει με τίποτα". Ούτε βεβαίως στον σχεδιασμό και την πολύπλοκη, με άπειρα τεχνολογικά γκάτζετ, εκτέλεση των ληστειών ούτε στις διαρκείς ταρζανιές των ηρώων (που εδώ, μεταξύ άλλων, κρέμονται επικίνδυνα από το ψηλότερο τότε κτίριο στον κόσμο, τον διπλό πύργο στην Κουάλα Λουμπούρ). Προσωπικά τα βαριέμαι όλο και περισσότερο όλα αυτά. Ακόμα όμως κι αν περάσετε δύο ευχάριστες ώρες, πρέπει να παραδεχτείτε ότι όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί πολλάκις και σε ποικίλες μεν, πανομοιότυπες στην ουσία δε εκδοχές.
ΥΓ: Επίσης, μια που είμαστε στα 1999, αξιοποιείται και το θέμα του περίφημου "ιού της χιλιετίας", που τόσα εκατομμύρια ανθρώπους είχε τρομάξει τότε.

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ "HOUSE ON HAUNTED HILL"

Βρισκόμαστε στο 1999 και το Χόλιγουντ έχει αρχίσει να κάνει ριμέικ αφειδώς. Οι ταινίες τρόμου υπήρξαν από τα πρώτα θύματα της μάστιγας. Έτσι ο άγνωστος (τηλεοπτικός και με 2-3 ταινίες τρόμου στο ενεργητικό του) William Malone γυρίζει το "Σπίτι στο Στοιχειωμένο Λόφο", ριμέικ παλιάς ταινίας του William Castle με τον Βίνσεντ Πράις  (την οποία δεν έχω δει). Στο καινούριο φιλμ μάλιστα παίζει και ο καλός Τζέφρι Ρας (και η Φάμκε Γιάνσεν, για να μη ξεχνιόμαστε).
Ο ήρωας είναι ένας εκατομυριούχος δημιουργός... θεματικών λούνα παρκ τρόμου. Καλεί λοιπόν κάποιους φίλους για πάρτι σε έναν πύργο στην κορφή ενός λόφου, που παραμένει ακατοίκητος και  θεωρείται στοιχειωμένος επειδή στα 30ς είχαν γίνει εκεί φριχτά πράγματα με έγκλειστους ενός ψυχιατρείου. Στο μεταξύ με την όμορφη γυναίκα του μόνο καλές σχέσεις δεν έχουν... Οι καλεσμένοι ωστόσο δεν είναι ακριβώς αυτοί που θα ήθελαν οι προσωρινοί οικοδεσπότες, αλλά μια ομάδα άσχετων, που προσκλήθηκαν άγνωστο πώς και γιατί. Και ο τρόμος και οι φόνοι αρχίζουν...
Κάπου τα έχετε ξαναδεί όλα αυτά, το ξέρω. Το φιλμ, που εκτός από (συμβατικό και μάλλον προβλέψιμο) τρόμο διαθέτει και πλήθος ανατροπών, προσπαθώντας έτσι να εντυπωσιάσει, βλέπεται μεν (από τους φίλους του είδους και μόνο), δεν προσθέτει όμως τίποτα απολύτως στο είδος αυτό. Αφείστε που διάφορα θα μείνουν μάλλον ανεξήγητα. Σίγουρα δεν είναι τόσο κακό όσο το άθλιο πραγματικά "13 Ghosts" (παρόμοιου στιλ και επίσης ριμέικ), αλλά και πάλι, αν δεν είστε φανατικοί δεν αξίζει και τόσο τον κόπο...

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ" Ή ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΟΥ

Έχει χαρακτηριστεί ως η καλύτερη μεταφορά έργου της Άγκαθα Κρίστι στην οθόνη. Σίγουρα είναι ένα από τα καλύτερα δικαστικά δράματα όλων των εποχών. Και, επί πλέον, δράμα; Ναι, αλλά δράμα ξε-δράμα, σε πολλά σημεία είναι πραγματιά ξεκαρδιστικό. Πρόκειται για τον "Μάρτυρα Κατηγορίας" (Witness for the Prosecution) του 1957 του υπέροχου Billy Wilder, ο οποίος, όσο περνάνε τα χρόνια, γίνεται νομίζω ο αγαπημένος μου χολιγουντιανός δημιουργός.
Ένας άντρας που κατηγορείται για φόνο καταφεύγει σε διάσημο ηλικιωμένο και ιδιόρυθμο δικηγόρο, ο οποίος, παρά τα προβλήματα υγείας του, αναλαμβάνει την υπόθεση. Όταν ξεκινά η επεισοδιακή δίκη, αντιλαμβανόμαστε σύντομα ότι τίποτα δεν είναι όπως αρχικά φαίνεται...
Υπάρχουν κατ' αρχήν οι υπέροχες ηθοποιίες της Μάρλεν Ντίτριχ, του Τάιρον Πάουερ και, κυρίως, του απολαυστικότατου Τσαρλς Λότον, που κλέβει την παράσταση. Υπάρχει ο υποδειγματικός αφηγηματικός ρυθμός, που δεν σε κάνει να βαρεθείς ούτε λεπτό. Υπάρχουν οι διαρκείς ανατροπές, που συχνά σε αφήνουν έκπληκτο. Υπάρχει το διαρκώς παρόν χιούμορ, που κυρίως πηγάζει από την εκκεντρική περσόνα του Λότον, του δικηγόρου δηλαδή, παρά το ότι το δράμα είναι ζοφερό. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, το οποίο προσωπικά λατρεύω: Η διαρκής ανατρεπτικότητα του Wilder. Ο οποίος, όντας βαθιά μέσα στο Χόλιγουντ και χρησιμοποιώντας άψογα όλα τα κλισέ του, αλλά και τις δυνατότητες που αυτό προσέφερε (μεγάλες παραγωγές, σταρς κλπ.) κατάφερνε να ρίχνει πάντοτε μια βιτριολική, ανατρεπτική, συχνά πικρή και απαισιόδοξη ματιά στο σύστημα. Εδώ στόχος του είναι το δικαστικό σύστημα, το οποίο σχεδόν χλευάζει ως ανίκανο να αποδώσει δικαιοσύνη. Δεν μπορώ να πω πολλά για λόγους spoiler, αλλά αν δεν... θα είχαμε μια παντελώς παταγώδη αποτυχία και ένα λάθος ολκής. Μόνο βλέποντας το φιλμ θα καταλάβετε τι εννοώ. Και θα προβληματιστείτε πάνω σε ένα σημείο: Τελικά είναι πάντοτε κάτι καλό η ιδιοφυία ενός λαμπρού δικηγόρου;
Εξαιρετικό φιλμ που δεν θα κάνει κανέναν να βαρεθεί. Εσείς όμως θα βαρεθείτε σίγουρα να με ακούτε να επαναλαμβάνω ότι, βλέποντας αυτές τις ταινίες, αντιλαμβανόμαστε την απίστευτη κενότητα και παρακμή του σύγχρονου ψηφιακού, υπερηρωικού και αδηφάγου Χόλιγουντ (δηλαδή αδηφάγο ήταν και τότε, αλλά μπορούσε να παράγει εξαιρετικές ταινίες).

"CUBE 2 : HYPERCUBE": ΕΝΑΣ... CUBE ΣΕ ΠΙΟ ΚΑΚΟ

Το 1999 είχε έρθει από το πουθενά το cult "Cube", από τις πλέον πρωτότυπες ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Το 2002 (διότι το Χόλιγουντ είχε ήδη μπει από αρκετά πριν στη φάση με τον γενικό τίτλο "Ανέμπνευστο") προέκυψε και το απαραίτητο σίκουελ (μη χάσουμε και δεν γ...μήσουμε κάτι καλό που έγινε). Τίτλος "Cube 2 : Hypercube" από τον διευθυντή φωτογραφίας κυρίως (και λίγο σκηνοθέτη) Andrzej Sekula.
Δεν είναι κάτι πολύ κακό. Απλώς 8 εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, ξυπνούν και βρίσκουν τον εαυτό τους παγιδευμένο σε ένα λευκό, κυβικό δωμάτιο. Υπάρχουν ανοίγματα που οδηγούν σε πανομοιότυπα δωμάτια. Και μετά σε άλλα, σε άλλα... επ' άπειρον. Μόνο που εδώ οι φυσικοί νόμοι δεν ισχύουν. Κάθε πανομοιότυπο εξωτερικά δωμάτιο έχει τους δικούς του νόμους, διαφορετική βαρύτητα... και άλλη ροή του χρόνου. Και μερικά από αυτά κρύβουν θανάσιμες παγίδες...
Σας θυμίζει τίποτα; Φυσικά τον πρώτο "Κύβο". Εδώ μπλέξαμε κβαντική θεωρία, παράλληλα σύμπαντα, συνωμοσίες εταιριών, διαφορετικούς φυσικούς νόμους... και φτιάξαμε κάτι που και μπόλικα σεναριακά κενά διαθέτει έχει και δεν εξηγεί επαρκώς τι ακριβώς συμβαίνει...
Ίσως όσοι δεν έχουν δει το πρώτο να εντυπωσιαστούν με την ιδέα. Οι υπόλοιποι θα πουν κουρασμένα: "Α, μία από τα ίδια". Αλλά σε χειρότερη βερσιόν.

ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΚΟΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ "DONNIE DARKO"

Στην ιστορία του κινηματογράφου (και όλων των τεχνών) υπάρχουν δημιουργοί που έφτιαξαν μία εκπληκτική ταινία και μετά... ας μην αναφέρουμε το "καμία σχέση" και το μετά. Ο Richard Kelly είναι έnα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα: Το 2001 θα κάνει το υπέροχο cult "Donnie Darko", μετά, ως το 2009, 2 αδιάφορες ταινίες (η αλήθεια είναι ότι δεν τις έχω δει, αλλά οι μαρτυρίες λένε ότι είναι αδιάφορες) και μετά τίποτα.
Ένας έφηβος που μεγαλώνει σε μια πόλη των ΗΠΑ σώζεται από την πτώση ενός κινητήρα αεροπλάνου από το πουθενά, αφού δεν βρίσκεται στο δωμάτιό του επειδή υπνοβατεί. Ο νέος έχει ψυχικά προβλήματα (πιθανή σχιζοφρένεια), επισκέπτεται ψυχίατρο, παίρνει φάρμακα, αλλά δεν παύει να βλέπει οράματα: Το συνηθέστερο απ' αυτά είναι ένας γιγάντιος λαγός, που εμφανίζεται μόνο σ' αυτόν και του μιλά λέγοντάς του τι πρέπει να κάνει. Τα γεγονότα που ακολουθούν είναι πολύπλοκα και εμπλέκουν το θέμα του ταξιδιού στο χρόνο.
Τι είναι το "Donnie Darko"; Ένα φιλμ με ταξίδι στο χρόνο;  Ένα φιλμ με τα οράματα ενός ψυχοπαθούς; Ένας μάλλον ακατανόητος λαβύρινθος γεγονότων, στο κλίμα του Ντέιβιντ Λιντς; Όλα αυτά μαζί και πολλά άλλα. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για ταινία που βλέπεται απνευστί, που δημιουργεί μια υνωτιστική, παράδοξη ατμόσφαιρα, που κάνει πλήθος αναφορές (ο Λιντς, η ποπ κουλτούρα, το θαυμάσιο φιλμ "Harvey" του 1950, από το οποίο ο Kelly φαίνεται ότι πήρε την ιδέα) και ταυτόχρονα ασκεί δριμεία κριτική στην αμερικάνικη κοινωνία, την παράνοια και τον συντηρητισμό της ταυτόχρονα (η νεαρή καθηγήτρια που δεν γίνεται δεκτή λόγω των καινοτόμων ιδεών της, η άλλη νευρωτική, συντηρητική καθηγήτρια, το όλο κλίμα του σχολείου, τα σχόλια του πατέρα για τον υποψήφιο Μάικλ Δουκάκη, που "θα μας πάρει τα λεφτά" - η ταινία διαδραματίζεται το 1988, ο απατεώνας σούπερ σταρ των βίντεο "για να ξεπεράσουμε το φόβο", η εν γένει περιρέουσα μουχλιασμένη "χριστιανικότητα" κλπ.), ενώ είναι πλημμυρισμένη από γνωστά, θαυμάσια 80ς τραγούδια. Όσο για το καστ... θα συναντήσουμε τους νεαρότατους Τζέικ και Μάγκι Γκίλενχααλ, τη Ντρου Μπάριμορ, την παλιά Κάθριν Ρος... και έναν νεαρότατο, άγνωστο τότε Σεθ Ρόγκαν μεταξύ άλλων.
Φυσικά υπάρχουν κενά, πολλά δεν εξηγούνται ακριβώς και πολλοί θα μείνουν με την απορία του "τι συνέβη τελικά;" Άλλωστε κυκλοφορούν πάμπολλες "εξηγήσεις" στο διαδίκτυο (οπως ακριβώς με τα φιλμ του Λιντς). Αυτό όμως δεν αναιρεί την αναμφισβήτητη γοητεία της ταινίας και την παράδοξη, ονειρική ατμόσφαιρα που τη διαπερνά. Δικαίως θεωρείται ένα cult classic.

ΝΑΖΙ, ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗ "ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ"

Μετά το 2000 και το μέτριο "Hollow Man" ο Paul Verhoeven επιστρέφει στην πατρίδα του, την Ολλανδία, και γυρίζει πλέον φιλμ στην Ευρώπη. Έτσι το 2006 κάνει τη "Μαύρη Λίστα" (Zwartboek ή Black Book στα αγγλικά), μια δραματική περιπέτεια που διαδραματίζεται στον καιρό του πολέμου.
Μια όμορφη εβραία που κρύβεται κάπου στην Ολλανδία δραπετεύει με άλλους εβαραίους με τη βοήθεια ενός ντόπιου μπάτσου για το Βέλγιο. Στο δρόμο όμως πέφτουν σε ναζιστική ενέδρα και σφαγιάζονται. Ανάμεσα στα θύματα και η οικογένειά της. Εκείνη είναι η μονη που θα διασωθεί. Στη συνέχεια θα μπει στην αντίσταση, θα τα φτιάξει με έναν υψηλόβαθμο ναζί προκειμένου να του αποσπά μυστικά και ένα πλήθος από περιπέτειες, ίντριγκες και προδοσίες (με πάμπολλα θύματα) θα ξεκινήσει.
Το φιλμ κρατά βεβαίως το ενδιαφέρον με τη δράση, το (σχετικό) σασπένς και τις πολλαπλές ανατροπές που διαθέτει στις σχεδόν δυόμιση ώρες που διαρκεί. Ωστόσο η ηρωίδα είναι κυριολεκτικά εφτάψυχη, πολλά από τα τεκταινόμενα γίνονται πολύ εύκολα και γενικά η ταινία διαθέτει ένα πλήθος από κλισέ παρόμοιων περιπετειών με κακούς ναζί και προδοσίες. Ο Βερχόφεν προσθέτει κάποιες βίαιες ή απωθητικές σκηνές, σκοτώνει πολλούς από τους "καλούς", ωστόσο, όπως είπαμε, τα κλισέ δεν τα αποφεύγει. Ενδιαφέρον πάντως έχει η εντελώς τελευταία σκηνή, η οποία έξυπνα ανατρέπει τον "παράδεισο" της πρώτης, υπογραμμίζοντας πικρά ότι "τίποτα δεν τελείωσε".
Καλό για χάζεμα, οχι όμως σημαντική ταινία κατά τη γνώμη μου.

"Η ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ" Ή Η ΦΡΙΧΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ

"Η Πρώτη Νύχτα" (La Primera Noche) του Luis Alberto Restrepo είναι μια κολομβιανή ταινία του 2003 και, νομίζω, μια καλή ταινία. Ασχολείται με την εφιαλτική πραγματικότητα της χώρας (των αρχών του 2000 τουλάχιστον). Δεν αφορά όμως τον πόλεμο για τα ναρκωτικά, που όλοι ξέρουμε, αλλά τον ουσιαστικά εμφύλιο ανάμεσα στους αντάρτες (αθέατους στην ταινία) και στο στρατό της χώρας.
Σε ένα φτωχό ορεινό χωριό ένας νεαρός, που ζει με τη μητέρα και τον αδελφό του, ερωτεύεται μια πολύ νεαρή κοπέλα. Ωστόσο την κοπέλα κατακτά ο άλλος αδελφός, ο οποίος την παντρεύεται, κάνει δυο παιδιά και την εγκαταλείπει για να φύγει στο βουνό με το θείο του. Ο πάντοτε ερωτευμένος αδελφός που μένει θα καταταγεί στο στρατό της χώρας σε μια προσπάθεια να πάρει το απαραίτητο απολυτήριο για να προκόψει στη ζωή του. Ωστόσο εμείς τον βλέπουμε με την κοπέλα, η οποία τον περιφρονεί, και τα δύο μικρά μωρά να φτάνουν στην πρωτεύουσα, τη Μπογκοτά, για πρώτη φρά στη ζωή τους και να περνούν μια σκληρή νύχτα στο δρόμο δίχως καθόλου λεφτά. Τι έχει συμβεί στο μεταξύ;
Το φιλμ πάει μπρος πίσω στο χρόνο. Μας αφηγείται εναλλάξ τον εφιάλτη της πρώτης άστεγης νύχτας στη μεγαλούπολη και το τι έχει συμβεί πίσω, στο μικρό, χαμένο στα βουνά χωριό, το οποίο βεβαίως έχει την ατυχία να βρίσκεται στην εμπόλεμη ζώνη ανάμεσα στο στρατό και τους αντάρτες. Ο καθόλου αθώος στρατός βεβαίως βλέπει τους χωρικούς με μισό μάτι, ως εν δυνάμει αντάρτες. Δυνατή ταινία, που δεν χαρίζεται σε εύκολες λύσεις και χάπι εντ, παρουσιάζει ανάγλυφα το τραγικό αδιέξοδο της χώρας (και άλλων παρόμοιων βεβαίως). Από τη μια η φρίκη του πολέμου, που σοβεί μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές, από την άλλη η φρίκη (για κάποιους που δεν έχουν τίποτα απολύτως) της μεγάλης πόλης. Δυνατό, επαναλαμβάνω. Αν το βρείτε κάπου δείτε το,
ΥΓ: Είναι απίστευτο, αλλά χωρικοί μιας χώρας όπως η Κολομβία (η οποία δεν είναι καν Αφρική) εν έτει 2000 περίπου, όχι μόνο δεν έχουν πάει ποτέ σε μεγάλη πόλη, όχι μόνο δεν διαθέτουν καμία τεχνολογία, αλλά αγνοούν πώς να χειριστούν το... τηλέφωνο (όχι φυσικά το κινητό που δεν υπάρχει ακόμα, αλλά αυτό ενός θαλάμου).
ΥΓ2: Με το παραπάνω μη νομίσετε ότι η ταινία δείχνει το πρωτόγονο φολκλόρ της χώρας. καμία σχέση. Απλώς τα βλέπουμε αυτά στην πλοκή.

"ΣΥΝΟΡΑ": ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ... ΤΙ;

Μια εξαιρετικά άσχημη, στα όρια της παραμόρφωσης, γυναίκα έχει την ανεξήγητη ικανότητα να μυρίζει τα συναισθήματα των ανθρώπων. Έτσι δουλεύει με επιτυχία σε αεροδρόμιο και με τη βοήθειά της συλλαμβάνονται άτομα που κουβαλούν οτιδήποτε παράνομο, ακόμα και ένα στικάκι με παιδική πορνογραφία. Φυσικά η μοναξιά συνοδεύει ένα τέτοιο πλάσμα. Ώσπου μια μέρα τα σύνορα περνά ένας άντρας που διαθέτει παρόμοια ακριβώς δυσμορφία με την ίδια. Σύντομα μια ιδιαίτερη έλξη θα αναπτυχθεί ανάμεσά τους... και μυστικά που βρίσκονται έξω από τη σφαίρα του ανθρώπινου αρχίζουν να αποκαλύπτονται...
Όλα αυτά συμβαίνουν στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (και δύσκολη στην παρακολούθησή της) σουηδική ταινία "Σύνορα" (Grans) του 2018 του ιρανού (που ζει όμως στη Σουηδία) Ali Abbasi. Το "δύσκολα" που ανέφερα παραπάνω δεν αφορά την πλοκή, αλλά τις συχνά απωθητικές εικόνες που διαθέτει το φιλμ. Το οποίο, όπως σύντομα αντιλαμβανόμαστε, παρά την απόλυτα ρεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση, κινείται απόλυτα στο χώρο του φανταστικού. Έτσι το αποτέλεσμα φαίνεται διπλά ενδιαφέρον.
Ταυτόχρονα, όπως δηλώνει και ο τίτλος, μιλά για τα σύνορα που χωρίζουν με κάθε λογής διαχωριστικές γραμμές τους ανθρώπους, για το φόβο του διαφορετικού, για τη μοναξιά... Και, τελικά, προβληματίζεται για το πώς μπορεί ή πρέπει να αντιδράσει ο διαφορετικός, ο αποκλεισμένος, απέναντι σε μια κοινωνία από την οποία πρέπει διαρκώς να κρύβεται. Βία, εκδίκηση ή... τι; Όπως επίσης αντιλαμβάνεστε βρισκόμαστε πολύ μακριά από τη χολιγουντιανή οπτική του "ασχημόπαπου" του στιλ "είναι διαφορετικό, αλλά πρέπει να το αγαπάμε, γιατί ποιος ξέρει πόσες αρετές κρύβει μέσα του". Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο σκληρά, βρώμικα, απωθητικά σε κάποια σημεία. Προσωπικά, παρά τις "δύσκολες" εικόνες, με εξέπληξε ευχάριστα και, αν μη τι άλλο θα συμφωνήσετε σ' αυτή την αντικειμενική παρατήρηση, το βρήκα πρωτότυπο: Ένα σκληρό παραμύθι "χωμένο" σε μια βρώμικη, κοινή καθημερινότητα.

"MIDNIGHT RIDE": B-MOVIE ΚΑΙ CULT ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα έχετε αναρωτηθεί τι απέγινε ο Mark Hamill μετά την πρώτη θρυλική τριλογία των Star Wars. Ε, λοιπόν για κάποια χρόνια περιέφερε τον εαυτό του σε b-movies που μάλλον κανείς δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να θυμάται. Ένα απ' αυτά είναι και το "Midnight Ride" (1990) του άγνωστου πρώην κασκαντέρ Bob Bralver. Ένα θρίλερ, στο οποίο ο Hamill ερμηνεύει έναν ψυχοπαθή σίριαλ κίλερ. Με πρωταγωνιστή έναν άλλο αλήστου μνήμης "σταρ" (;;;), τον Μάικλ Ντάντικοφ (τον θυμάστε;). Ωστόσο οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ, καθώς στις τελευταίες σκηνές κάνει την εμφάνισή του και ο Ρόμπερτ Μίτσαμ!
Την ιδέα την έχουμε συναντήσει πάμπολλες φορές: Όμορφη γυναίκα οδηγεί μέσα στη νύχτα προσπαθώντας να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται από τον σύζυγό της, με τον οποίο τα έχουν χαλάσει και παίρνει ωτοστοπατζή, ο οποίος φυσικά αποδεικνύεται ψυχοπαθής δολοφόνος (όπως το 83,8% περίπου όσων κάνουν ωτοστόπ  στα αμερικάνικα φιλμ). Στο μεταξύ ο σύζυγος κυνηγά το αυτοκίνητο της γυναίκας του και... ε, οι νεκροί συσσωρεύονται, τα αμάξια ανατινάζονται σωρηδόν και κοντεύουν ολόκληρες πόλεις να καταστραφούν. Καταλαβαίνετε...
Φυσικά δεν μπορούμε να το πάρουμε στα σοβαρά. Ο χαμός καταντά σχεδόν αστείος (άθελά του), ενώ οι ηθοποιίες του βασικού ζεύγους ακόμα περισσότερο. Μόνο αν κυριολεκτικά θέλετε να σκοτώσετε τον χρόνο σας.

"BLUE CAR", ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Το "Blue Car" είναι ένα δραματικό φιλμ του 2002 της Karen Moncrieff (που αργότερα έκανε το ζοφερό "Dead Girl").
Ένας δάσκαλος προσπαθεί με κάθε τρόπο να ενισχύσει μια μαθήτριά του, η οποία δείχνει να έχει εξαιρετικό ταλέντο στην ποίηση. Ωστόσο έχει και μεγάλα οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα, ζώντας με τη χωρισμένη μητέρα της και τη μικρή αδελφή της, της οποίας η ψυχική υγεία δεν δείχνει να βρίσκεται σε άριστη κατάσταση... Από ένα σημείο και μετά οι σχέσεις δάσκαλου - μαθήτριας θα πάρουν διαφορετική τροπή.
Καλό φιλμ, με καλές ηθοποιίες, που εξετάζει εφηβικά προβλήματα, δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, αλλά και τη σχέση ταλέντου (και ανάδειξής του) με το οικονομικό επίπεδο του ταλαντούχου (μη γελιόμαστε, πολλές φορές καθαρά οικονομικοί / κοινωνικοί παράγοντες εξαφάνισαν πιθανές ιδιοφυίες). Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται βεβαίως στους χαρακτήρες, κυρίως της έφηβης και του δάσκαλου. Και υπάρχει και μια τελική ανατροπή (που αφορά και πάλι τον χαρακτήρα κάποιου από τους ήρωες). Εντέλει αυτό που ξεκινά ως ένα τυπικό φιλμ σχέσης δάσκαλου - μαθητή (ο φωτισμένος πρώτος που θα βοηθήσει τον φτωχό / άτολμο / καταπιεμένο δεύτερο) θα εξελιχτεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ενδιαφέρουσα ταινία, κυρίως αν σας αρέσουν τα κοινωνικά, ρεαλιστικά δράματα αυτού του είδους.

"ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΕΝΤΡΙΞ" ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Να και μια ευχάριστη έκπληξη που μας έρχεται από την Κύπρο. Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του Μάριου Πιπερίδη "Αναζητώντας τον Χέντριξ" του 2018 και απολαυστική είναι και "δύσκολα" σχόλια κάνει.
Ένας κύπριος loser, μουσικός (σχεδόν πρώην μουσικός όμως), ετοιμάζεται να φύγει για πάντα από το νησί, όταν, λίγες μέρες πριν, χάνει τον αγαπημένο του σκύλο Χέντριξ, ο οποίος μπαίνει απαρατήρητος, διασχίζοντας την Πράσινη Γραμμή που διχοτομεί τη Λευκωσία, στην τουρκοκυπριακή ζώνη. Ο ήρωάς μας πάει κι αυτός εκεί αναζητώντας τον, καταφέρνει να τον βρει... και παγιδεύεται εκεί, αφού αυτός μεν είναι ελεύθερος να επιστρέψει, ο σκύλος όμως δεν περνάει, διότι απαγορεύεται η είσοδος ζώων στην Ευρωπαϊκή Ένωση από χώρες εκτός αυτής (ο τουρκοκυπριακός τομέας δεν ανήκει στην ΕΕ). Αρχίζει έτσι ένας αγχωτικός αγώνας για την παράνομη εισαγωγή του ζώου, με απρόβλεπτες συνέπειες...
Το μεγάλο ατού του φιλμ είναι ότι καταφέρνει μια δύσκολη ισορροπία: Και feelgood να είναι, με μπόλικο χιούμορ, και - συγχρόνως - να "ξύνει" πληγές: Να μιλά για την απαράδεκτη διχοτόμηση της Κύπρου (βλέποντας ταυτόχρονα και την παράλογη / γελοία πλευρά του πράγματος), να προκαλεί  συγκίνηση όταν συνειδητοποιεί κανείς τα αποτελέσματα της κατάστασης αυτής τόσες δεκαετίες μετά, αλλά και ψύχραιμα να αντιμετωπίζει και τις δύο πλευρές και τις απόψεις τους (αλήθεια, οι απόγονοι των τούρκων έποικων που μεταφέρθηκαν εκεί μετά το 74, οι οποίοι σήμερα είναι 40ρηδες, γεννήθηκαν εκεί, δεν έχουν πάει ποτέ τους στην Τουρκία και το μόνο που γνωρίζουν στη ζωή τους είναι η (μισή) Κύπρος, τι φταίνε;) Πάντως, επαναλαμβάνω, αυτή ακριβώς η ισορροπία - του να καταφέρνεις να κάνεις ένα ουσιαστικό σχόλιο για ένα καυτό και πολύπλοκο θέμα και συγχρόνως να παραμένεις ευχάριστος και απολαυστικός, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Γι' αυτό μου άρεσε το φιλμ (προσθέστε, αν θέλετε, και τις πολύ φυσικές ηθοποιίες).

ΚΟΥΙΖ: ΠΟΣΟΥς ΣΚΟΤΩΣΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΦΙΛΜ Ο "JOHN WICK";

Το πρώτο φιλμ του "John Wick" "προσγειώθηκε" από το πουθενά το 2014, με δράστη τον πρώην κασκαντέρ και δάσκαλο πολεμικών τεχνών Chad Stahelski. Ήταν ένα παράτολμο project, κατάφερε να βρει χρηματοδότηση και τελικά έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία που ακολούθησαν άλλες δύο, εξαιρετικά πετυχημένες συνέχειες. Όσο για τον Κιάνου Ριβς, πρόσθεσε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία στο ενεργητικό του.
Ο ομώνυμος ήρωας είναι ο φοβερός και τρομερός, αλάνθαστος πληρωμένος δολοφόνος, που έχει αποσυρθεί, ερωτευτεί και παντρευτεί. Τώρα όμως είναι τσακισμένος από τον θάνατο της γυναίκας του από ασθένεια. Όλη του η αγάπη έχει διοχετευτεί σε ένα γλυκό κουτάβι, τελευταίο της δώρο. Όταν όμως ο γιος του μεγάλου ρώσου αρχηγού πανίσχυρης και πολυμελούς συμμορίας (για την οποία δούλευε ο Γουίκ) σκοτώσει το σκυλάκι και κλέψει το αυτοκίνητο του ήρωά μας... ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε...
Αν δεν το ξέρετε, ολόκληρο το φιλμ είναι ένα αδιάκοπο, non stop σερί πυροβολισμών. Ο απέθαντος Γουίκ μπουκάρει ολομόναχος οπουδήποτε μπορείτε να φανταστείτε και καθαρίζει ό,τι κινείται. Αυτό. Δεν έχουμε πολύ ξύλο, το μεγαλύτερο μέρος των φόνων διαπράττεται με πυροβολισμούς, πολλαπλούς μάλιστα για να είμαστε σίγουροι ότι ο εχθρός πέθανε για τα καλά. Η εκδίκηση πάνω απ' όλα, δίχως ίχνος δεύτερης σκέψης. Ένας ήρωας - μηχανή φόνων. Φυσικά οι δεκάδες νεκροί είναι πάντα κακοί του χειρίστου είδους, οπότε... να μην έχουμε και τύψεις...
Όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπάρχουν πολλές πολλές βαθυστόχαστες αναλύσεις. Απλώς η ταινία είναι πολύ καλογυρισμένη, η δράση σε παρασύρει επειδή και ασταμάτητη είναι και εξαιρετικά χορογραφημένη και, γενικά, βρισκόμαστε στο κλίμα των πρώτων κινέζικων φιλμ του John Woo (από τον οποίο φαντάζομαι ότι επηρεάστηκε ο Stahelski). Αν γουστάρετε τόση αδρεναλίνη ορμήστε!

ΠΟΛY ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ "ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ"

Το "Άρωμα Γυναίκας" ήταν ένα ιταλικό φιλμ του Dino Risi. Το 1992 ο Martin Brest υπογράφει το ριμέικ, το αμερικάνικο φυσικά "Scent of a Woman" με τον πρωταγωνιστή Αλ Πατσίνο να κερδίζει το Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου.
Ένας τελειόφοιτος καλού σχολείου από φτωχή οικογένεια κινδυνεύει να χάσει τα πάντα (την υποτροφία και το μέλλον του) επειδή αρνείται να καταδώσει στο διευθυντή τα ονόματα πλούσιων συμμαθητών του, που του είχαν κάνει (του διευθυντή) χοντρή πλάκα. Στην αργία των Ευχαριστιών, για να βγάλει κάποια χρήματα, αναλαμβάνει να περιποιείται απόστρατο αξιωματικό, ο οποίος έχει τυφλωθεί και οι δικοί του (η οικογένεια της αδελφής του δηλαδή) θα λείπουν. Ο τυφλός αποδεικνύεται ένας εξαιρετικά στριφνός και ευερέθιστος τύπος, ο οποίος θα παρασύρει το νεαρό σ' ένα "ταξίδι ζωής" στη Νέα Υόρκη, ενώ οι σχέσεις τους, κακές αρχικά, θα γίνονται όλο και θερμότερες.
Φυσικά η ταινία ενθουσίασε. Ήταν η ηθοποιία του Πατσίνο, ήταν η εξέλιξη που κράταγε τον θεατή, ήταν το όλο μήνυμα του στιλ "Ό,τι και να σου συμβεί η ζωή συνεχίζεται. Απόλαυσέ την όσο μπορείς"... Όλα συνέβαλλαν και η κλασική συνταγή (αυτή των δύο αταίριαστων χαρακτήρων που σιγά - σιγά έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον) λειτούργησε άψογα. Γενικά είναι ένα φιλμ που βλέπεται ευχάριστα. Ωστόσο οι προσωπικές μου αντιρρήσεις είναι πολλές. Επισημαίνω τις δύο βασικότερες: Ο χαρακτήρας του Πατσίνο μου είναι απόλυτα απεχθής. Δεν είναι (μόνο) ο άνθρωπος που τυφλώθηκε και έχει απελπιστεί από τη ζωή. Πρόκειται γενικά (πριν τυφλωθεί προφανώς) για ένα στρατόκαυλο κάθαρμα, που το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα πηδήξει και, κερασάκι στην τούρτα, τυφλώθηκε ακριβώς από δική του μαλακία, που έχει σχέση με τα παραπάνω. Έτσι η σταδιακή "επιστροφή" του στη ζωή δεν μου προκαλούσε την αναμενόμενη συμπάθεια. Δεύτερο, θεωρώ το τέλος με το "δικαστήριο" το άκρον άωτον της αμερικανιάς. Δεν θα σας πω πολλά για λόγους spoiler, αλλά αν ποτέ γίνει στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο να μου τρυπήσετε τη μύτη.
Συνολικά, για μένα τουλάχιστον, ναι, καλογυρισμένο φιλμ με συνταγή που λειτουργεί, αλλά ιδεολογικά... άστα να πάνε. Εντάξει, υπάρχει και το αισιόδοξο μήνυμα (η ζωή αξίζει πάντα, η δικαιοσύνη θριαμβεύει), αλλά όλα αυτά είναι τόσο κλισέ...

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ... "ΣΟΥΤΙΕΝ"

Ο γερμανός Veit Helmer είναι ένας ιδιόρρυθμος δημιουργός με προσωπικό στιλ: Πάντοτε γλυκός (ή γλυκόπικρος) και ποιητικός, με χιούμορ, επιλέγει "εξωτικές" χώρες στις παρυφές της Ευρώπης για να γυρίσει τα σουρεαλιστικά, σαν παραμύθια, φιλμ του, τα οποία διαθέτουν κάτι απ' την ατμόσφαιρα του Κουστουρίτσα, δίχως τον παροξυσμό όμως του τελευταίου. Είναι πιο χαμηλότονα, πιο ήρεμα και "αφελή" και συχνά θυμίζουν τις γλυκές κωμωδίες του φοβερού τρίο Abel, Gordon και Romy.
Στο ίδιο ακριβώς κλίμα - σήμα κατατεθέν κινείται και το "Σουτιέν" (The Bra) του 2018, γυρισμένο στο Αζερμπαϊτζάν, με τον τακτικό πρωταγωνιστή του Κουστουρίτσα Μίκι Μανόλοβιτς. Ένας μεσήλικας, μοναχικός μηχανοδηγός φορτηγού τρένου κάνει τακτικά και ολομόναχος την ίδια πάντα διαδρομή, περνώντας από τα ξεχασμένα χωριά και τις μικρές πόλεις της χώρας αυτής. Κάποια μέρα θα βρει παρμπριζ ένα γαλάζιο σουτιέν, που προφανώς μπλέχτηκε εκεί αφού το τρένο περνά και μέσα από... μπουγάδες. Μόλις συνταξιοδοτείται (σε λίγες μέρες δηλαδή) αποφασίζει να βρει την ιδιοκτήτρια, χτυπώντας όλες τις πόρτες μπροστά από τις οποίες περνούσε το τρένο στη διαδρομή του.
Έχουμε λοιπόν, όπως αντιλαμβάνεστε, μια σύγχρονη ιστορία Σταχτοπούτας, αλλά με... σουτιέν. Και στην ουσία ένα παραμύθι και ένα σχόλιο για τη μοναξιά και την αναζήτηση έρωτα / συντροφιάς. Όπως πάντα στον Helmer υπάρχουν σουρεαλιστικές στιγμές, χιούμορ, αλλά και αρκετή συγκίνηση. Και, για να γίνει ακόμα πιο παράξενο, το φιλμ στερείται κάθε διαλόγου, είναι βουβό (εκτός βεβαίως από μουσικές και ήχους). Και αρκετά καλογυρισμένο. Αν λοιπόν ψάχνετε για κάτι πρωτότυπο και "γλυκό" ψάξτε το (καθώς και όλες τις υπόλοιπες ταινίες του Helmer).

ΧΟΥΝΤΑ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ "4 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ"

Ο βραζιλιάνος Bruno Barreto γυρίζει τις "4 Μέρες του Σεπτέμβρη" το 1997 (με μοναδικό αμερικάνο ηθοποιό τον Άλαν Άρκιν) αποτίοντας φόρο τιμής στην αντίσταση ενάντια στη φασιστική χούντα της Βραζιλίας στις δεκαετίες 70 και 80. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία.
Στα τέλη της δεκαετίας του 60 δύο αριστεροί νεαροί φίλοι εντάσσονται σε τρομοκρατική ομάδα που δρα ενάντια στην αιμοσταγή χούντα. Συλλαμβάνουν την παράτολμη ιδέα να απαγάγουν τον αμερικανό πρέσβη στη χώρα (μη ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ ήταν απόλυτα υπεύθυνες για τις κτηνώδεις δικτατορίες στη Λατινική Αμερική και όχι μόνο). Η επιχείρηση πετυχαίνει και, ως αντάλλαγμα, απαιτούν να απελευθερωθούν 15 πολιτικοί κρατούμενοι. Στο φιλμ παρακολουθούμε την εξέλιξη της επιχείρησης, τις σχέσεις των επαναστατών μεταξύ τους, αλλά και με τον πρέσβη (ο οποίος, αν και τροχός ενός απόλυτα καταπιεστικού μηχανισμού, δεν είναι καθόλου αντιπαθής ο ίδιος) και την τελική κατάληξη της όλης ιστορίας.
Ρεαλιστική ταινία, δίχως ηρωικές - επαναστατικές εξάρσεις, που καταγράφει τα γεγονότα, δημιουργώντας μεν σασπένς, αλλά δίχως να βασίζεται σ' αυτό. Ενδιαφέρεται ταυτόχρονα για την πολιτική διάσταση και για τις σχέσεις και τους προσωπικούς φόβους των μελών της ομάδας (ξαναλέω, δεν παρουσιάζονται καθόλου ως ατρόμητοι ήρωες, αλλά ως αποφασισμένοι, "πραγματικοί" άνθρωποι που αντιστέκονται - συχνά αυτοθυσιαζόμενοι - στη βαρβαρότητα). Έτσι η ανθρώπινη πλευρά βρίσκεται σε ισορροπία με τα καυτά γεγονότα και την εξέλιξή τους. Αυτός ο ρεαλισμός και η ανθρωπιά είναι που χαρακτηρίζουν το ενδιαφέρον αυτό φιλμ. Αν σας ενδιαφέρουν τέτοιου είδους πολιτικά θέματα, ψάξτε το.

"SUPERBAD": ΒΓΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ

Είναι σεξιστικό, διαθέτει χοντρό χιούμορ, σε κάποια σημεία γίνεται περίπου χυδαίο. Και συγχρόνως... πιο ξεκαρδιστικό πεθαίνεις. Μιλώ φυσικά για το "Superbad" του Greg Mottola (2007). Ένα φιλμ που αψηφά την πολιτική ορθότητα, δεν φοβάται να κάνει χοντρές πλάκες και, τελικά, με έξυπνο σενάριο, σε κάνει να κυλιέσαι από τα γέλια.
Δύο τελειόφοιτοι λυκείου και κολλητοί φίλοι αποτελούν τυπικά παραδείγματα νερντς και, φυσικά, το άπιαστο όνειρό τους είναι να πηδήσουν. Κάποια στιγμή ένας τρίτος συμμαθητής (του ίδιου στιλ) θα αποκτήσει παράνομη ταυτότητα που τον παρουσιάζει ως ενήλικο. Έτσι θα σταλούν να βρουν (παράνομα) ποτά για ένα πάρτι που οργανώνει ένα από τα πιο όμορφα κορίτσια του σχολείου και όπου, βεβαίως, θα βρίσκονται "όλες οι γκόμενες". Θα ακολουθήσει μια σειρά από απίστευτες φάσεις, η παρέα θα χωριστεί και θα γνωρίσει δύο εξ ίσου απίστευτους μπάτσους (οι οποίοι είναι όλα τα λεφτά) και όλα θα καταλήξουν... αλλά βέβαια δεν θα σας πω πού θα καταλήξουν.
Ο γνωστός Seth Rogen ερμηνεύει τον ένα από τους δύο ανεκδιήγητους μπάτσους και είναι συνσεναριογράφος, ο Judd Apatow (που θεωρείται κάτι σαν πατέρας αυτού του στιλ της σύγχρονης "χοντρής" αμερικάνικης κωμωδίας) είναι ανακατωμένος στην παραγωγή και, ενώ η χοντράδα σχεδόν συναντά τον σουρεαλισμό, ομολογώ ότι δεν μπορούσα να κρατηθώ από τα γέλια. Νομίζω ότι τελικά όλη αυτή η νεανική πλήρως απενεχοποιημένη πλάκα, που εστιάζει σε "ιδιαίτερους" (αν και όχι τόσο τελικά) τύπους εφήβων, όταν πετύχει (όπως εδώ κατά τη γνώμη μου) γίνεται πραγματικά διασκεδαστική, ακόμα και ντελιριακή σε ορισμένα σημεία.
ΥΓ: Εκτός του Seth Rogen και των δύο νερντς πρωταγωνιστών Jonah Hill και Michael Cera, δείτε και μια από τις πρώτες εμφανίσεις της Emma Stone.

"Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΝΙΞΟΝ"... ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ

"Η Δολοφονία του Ρίτσαρντ Νίξον" γυρίστηκε το 2004 και είναι η μοναδική σκηνοθετική δουλειά του κυρίως τηλεοπτικού σεναριογράφου Niels Mueller. Βασίζεται σε αληθινό γεγονός του 1974 και την παίρνει όλη πάνω του κυριολεκτικά ο πρωταγωνιστής Σον Πεν.
Το φιλμ είναι μια κατάβαση στην κόλαση. Βρισκόμαστε στο 1974, επί προεδρίας Νίξον και επί Βιετνάμ. Ο υπάλληλος-που-θέλει-να-γίνει-επιχειρηματίας ήρωας ξεκινά από χωρισμένος δίχως τη θέλησή του, αποτυχημένος στη δουλειά του (πωλητής επίπλων γραφείου), μοναχικός εν γένει (με ένα μοναδικό φίλο) και με μια έμφυτη τιμιότητα: Αρνείται να λέει ψέματα στη δουλειά (απαράβατο χαρακτηριστικό των πωλητών), προσβάλλεται από τα ψέμματα και την απαράδεκτη στάση του Νίξον και πιστεύει στο αμερικάνικο όνειρο, από το οποίο όμως δεν μπορεί να επωφεληθεί και, αντίθετα, το βλέπει να διαστρεβλώνεται καθημερινά. Έτσι αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, να αντιδράσει βίαια, ενώ η μοναχικότητα, η κατάπτωση και, εντέλει, η ψυχοπάθειά του αυξάνονται καθημερινά.
Η ιστορία θυμίζει σε πολύ γενικές γραμμές αυτή του "Ταξιτζή". Μόνο που εδώ ο ήρωας είναι απόλυτα τίμιος, καλοκάγαθος και θέλει να ζει ήσυχα και συμβατικά. Αυτή όμως η απόλυτα συνηθισμένη, ρουτινιάρικη καθημερινότητα είναι ακριβώς αυτό που του ξεφεύγει, αυτό που δεν μπορεί να κατακτήσει. Και, βεβαίως, ο μύθος του περίφημου αμερικάνικου όνειρου αποδεικνύεται καθημερινά ψευδής και μη πραγματοποιήσιμος γι' αυτόν (ή μάλλον αποδεικνύεται ότι το ίδιο το αμερικάνικο όνειρο, για να επιτευχθεί, πρέπει να στηριχτεί στο ψέμμα).
Ο Πεν είναι εκπληκτικός στο ρόλο του σπαρακτικού ήρωα που διολισθαίνει προς την τρέλλα από ένα απάνθρωπο, τελικά, σύστημα. Το φιλμ είναι, παρ' όλα αυτά, μάλλον χαμηλότονο, καθώς παρακολουθεί την καθημερινή παρακμή ενός συνηθισμένου (απλώς τίμιου) ανθρώπου, που δεν είναι σε θέση να αποδεχτεί την κοινωνία όπως έχει, αλλά ούτε και να αντιδράσει αποτελεσματικά στις αντιξόοτητες της ζωής. Τελικά βρήκα την ταινία πολύ δυνατή.

"ORDINARY MADNESS"... ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΙΝΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ

Ιδού και μια παντελώς "κουφή" ταινία που, όλως τυχαίως, έτυχε να δω: "Ordinary Madness", το μοναδικό φιλμ που γύρισε το 2001 ο παντελώς άγνωστος Bernardo Gigliotti (μη μπερδευεστε: παρά το όνομα το φιλμ είναι αμερικάνικο), με μάλλον άγνωστους ηθοποιούς. Δεν είναι κουφή σεναριακά ή ακαταλαβίστικη ή κάτι τέτοιο. Απλώς δεν ξέρεις πού να την κατατάξεις.
Ένας νεαρός κιθαρίστας που προσφάτως αποφυλακίστηκε φτάνει σε μια αμερικάνικη πόλη όπου εγκαθίσταται για να αρχίσει μια νέα ζωή. Βρίσκει δουλειά σαν μουσικός σε κλαμπ, ερωτεύεται την μπαργούμαν και κόρη του ιδιοκτήτη, αλλά τον διεκδικεί και η μεσόκοπη σπιτονοικοκυρά του, της οποίας ο σύζυγος είναι ανάπηρος και ζει στον επάνω όροφο του σπιτιού. Καθώς προχωράμε όμως μυστικά θα αποκαλυφτούν και ανατροπές θα συμβούν.
Το περίεργο με το φιλμ είναι ότι μάλλον δεν αποφασίζει τι είναι. Ξεκινά με τρόπο που θυμίζει αμερικάνικο ανεξάρτητο κινηματογράφο και, μετά τα μισά, γυρίζει αιφνιδίως σε θρίλερ και έχει και ένα κρυμμένο μυστικό, όπως λέγαμε. Μάλλον δεν κολλάνε όλα αυτά. Στο μεταξύ, στο πρώτο μισό (και παραπάνω), βλέπουμε το μικρόκοσμο της πόλης και όσους τριγυρίζουν στο κλαμπ,   οπότε παρελαύνουν διάφοροι χαρακτηριστικοί τύποι (η σπιτονοικοκυρά που λέγαμε, ο σύζυγος, ο ιδιοκτήτης του κλαμπ και κυρίως οι ανεκδιήγητοι Funk Brothers, που θεωρούν ότι είναι προχωρημένοι μουσικοί και γι' αυτό δεν τους κατανοεί ο κόσμος - και ζητάνε απεγνωσμένα να εντυπωσιάσουν τον ιδιοκτήτη για να παίξουν στο μαγαζί του)... Τώρα πώς ακριβώς όλο αυτό εξελίσσεται σε θρίλερ (διχως ιδιαιτερο σασπένς, ομολογώ)... τι να σας πω. Άγνωστες οι βουλές. Πάντως μερικοί ίσως βρουν και κάποια cult στοιχεία στο φιλμ αυτό.

"SILK": ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΙΣΜΟΣ

Προσθήκη λεζάντας

Ο Francois Girard (παλιότερα είχε κάνει το "Κόκκινο Βιολί") είναι γαλλόφωνος καναδός, ωστόσο το "Silk" του 2007 είναι αγγλόφωνο φιλμ, με τον Μάικλ Πιτ και την Κίρα Νάιτλι στους βασικούς ρόλους.
Είναι μια ιστορία του 19ου αιώνα. Σε μια γαλική πόλη ένας έξυπνος επιχειρηματίας φτιάχνει ένα εργοστάσιο κατασκευής μεταξιού. Στέλνει ένα φίλο του, ερωτευμένο (και στη συνέχεια παντρεμένο) με μια όμορφη συμπατριώτισά του στην Ιαπωνία για να φέρει αυγά μεταξοσκώληκα. Εκεί αυτός θα ερωτευτεί την πανέμορφη γιαπωνέζα παλακίδα του ανθρώπου που του πουλά τα αυγά. Θα κάνει κι άλλα ταξίδια εκεί, κάθε φορά με δυσκολότερες συνθήκες, και, παρά το ότι παραμένει ερωτευμένος με τη γυναίκα του, ο άλλος, ο ανομολόγητος έρωτάς του, τον τραβά διαρκώς στην Ανατολή.
Ρομαντικό, τρυφερό, ευαίσθητο και σχετικά χαμηλότονο φιλμ, μιλά περισσότερο για συναισθήματα παρά για δράση. Καλογυρισμένο, με όμορφη φωτογραφία και εικόνες και, προφανώς, με κάμποσο εξωτισμό, καταφέρνει να γίνει αρκετά συγκινητικό, ως ιστορία υπόγειων συναισθημάτων που σιγοβράζουν και, ίσως, να μην εκδηλωθούν ποτέ...
Νομίζω ότι θα αρέσει στους φίλους των ρομαντικών ταινιών - και μάλιστα εποχής.

"RETURN OF THE LIVING DEAD II": ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΣΙΚΟΥΕΛ

Το 1ο "Return of the Living Dead" (με τον ευρηματικό ελληνικό τίτλο "Τα Ζόμπι δε είναι Χορτοφάγα) ήταν μια απολαυστική κωμωδία τρόμου, που "πάντρευε" τα ζόμπι με το χιούμορ. Δυστυχώς το 1988 ήρθε το αναπόφευκτο (;) νο 2, του εξαφανισμένου ευτυχώς Ken Wiederhorn και έγινε, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα χειρότερα σίκουελ (ούτως ή άλλως έτσι είναι σχεδόν πάντα τα σίκουελ, αλλά τι να κάνουμε;)
Περίεργα παιδιά ξεθάβουν βαρέλι που είχε πέσει από στρατιωτικό φορτηγό (και είναι απόρρητο στρατιωτικό μυστικό) κι αυτό εκλύει αέριο που μετατρέπει τους νεκρούς σε ζόμπι, τα οποία, όπως και στην πρώτη ταινία, τρέφονται με... εγκέφαλους ζωντανών. Από εκεί και πέρα αρχίζουν ανόητα κυνηγητά και σπλατεριές και ένα πιτσιρίκι 10 χρονών αποδεικνύεται εξυπνότερο και ικανότερο απ' όλους και βγάζει το φίδι από την τρύπα...
Σπλάτερ κωμωδία υποτίθεται, αλλά προσωπικά ούτε καν χαμογέλασα. Τα ζόμπι επαναλαμβάνουν διαρκώς το μότο του πρώτου φίλμ ("Brains! Brains!"), το σενάριο είναι γραμμένο στο πόδι, τα εφέ τα έχουμε ξαναδεί (ακόμη και πριν το '88) πολλές φορές, τα αστεία είναι κρύα και χοντρά και... τέλος πάντων, ούτε καν διασκέδασα. Ίσως εσείς να διασκεδάσετε. Εγώ, ξαναλέω, βαρέθηκα.
ΥΓ: Το κακό είναι ότι υπήρξε και νο 3! Αυτό, ευτυχώς υποθέτω, δεν το έχω δει.

"ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΣΥ" Ή ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ (;)

Το "Two Times You" (Dos Veces Tu) του 2018 είναι η 2η ταινία του μεξικανού (εβραϊκής καταγωγής) Salomon Askenazi. Πρόκειται για ένα φιλμ που παίζει με την έννοια της πραγματικότητας (ή των πολλών εναλλακτικών πραγματικότήτων).
Δύο εύπορες κολλητές σε όλη τους τη ζωή φίλες και εξαδέλφες, που μένουν μάλιστα στην ίδια πολυκατοικία, πάνω στο μεθύσι και την ευφορία ενός πάρτυ, αποφασίζουν να ανταλλάξουν για λίγο συζύγους. Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι ερωτικό, ένα παιχνίδι μόνο, που θα συνεχιστεί όταν τα αλλαγμένα ζεύγη θα μπουν στα αυτοκίνητά τους για να επιστρέψουν σπίτι. Τότε - φυσικό ήταν - θα συμβεί ένα θανατηφόρο ατύχημα με θύματα το ένα ζεύγος (δηλ. τη μία κοπέλα με το σύζυγο της άλλης). Από εκεί και πέρα ακολουθεί μια διαρκής εναλλαγή διαφορετικών εκδοχών του τραγικού συμβάντος και του τι συμβαίνει μετά.
Το φιλμ, καλογυρισμένο, με "αστραφτερή" φωτογραφία, είναι ένα διαρκές παιχνίδι ανάμεσα σε εναλλακτικές πραγματικότητες. Τι θα συνέβαινε αν σκοτωνόταν το άλλο "ζεύγος"; Πώς θα αντιμετώπιζε τη ζωή η κάθε κοπέλα; (ανάλογα με το ποια θα επιζούσε κάθε φορά). Δε νομίζω ότι υπάρχει απάντηση στο ποια ακριβώς είναι η "πραγματική πραγματικότητα", ούτε πρόθεση να απαντηθεί κάτι τέτοιο. Απλώς βλέπουμε τις εναλλακτικές εκδοχές ενός τραγικού γεγονότος και τις πιθανές επιπτώσεις του. Ταυτόχρονα, με βάση τις αντιδράσεις της κάθε μιας σε κάθε εκδοχή, αναλύεται ο διαφορετικός χαρακτήρας των δύο γυναικών, οι πολύπλοκες μεταξύ τους σχέσεις όσο ζούσαν αμφότερες - όχι τόσο ρόδινες όσο φαίνονται στην αρχή - και οι διαφορετικές επιπτώσεις του συμβάντος σε κάθε μία.
Το είπα: Μη ψάχνετε για απαντήσεις ή για το "τι συνέβει πραγματικά". Απλώς αφεθείτε σε ένα σχεδόν παραληρηματικό παιχνίδι διαφορετικών εκδοχών ενός συμβάντος, με διαρκείς και απότομες αλλαγές πραγματικοτήτων. Έτσι το φιλμ έχει το ενδιαφέρον του.

"KILL BEN LYK": ΧΑΒΑΛΕΣ, ΟΛΙΓΟΣ ΤΑΡΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΣ ΡΙΤΣΙ

Ο Erwin Marinopoulos είναι προφανώς ελληνικής καταγωγής και ζει στη Βρετανία. Βρετανική είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το "Kill Ben Lyk" του 2018. Και, βεβαίως, οι επιρροές από Guy Ritchie με λίγο Ταραντίνο δεν κρύβονται (το λέει και ο ίδιος άλλωστε).
Η ιδέα είναι αρκετά πρωτότυπη: Ένας vlogger (για τους ελάχιστους που το αγνοούν, σύγχρονο φρούτο που σημαίνει σταρ του Youtube) ονόματι Ben Lyk, με μάλλον χαμηλό IQ, εγωκεντρικός και φιλόδοξος, αντιλαμβάνεται έντρομος ότι κάποιος, για άγνωστο λόγο, δολοφονεί όλους τους... Ben Lyk του Λονδίνου. Μετά από 2-3 φόνους το παίρνει είδηση και η αστυνομία, μαζεύει όλους τους Ben Lyk της πόλης (8 στον αριθμό, ανάμεσά τους και μια κοπέλα!), και τους απομονώνει σε εξοχικό πύργο για να τους προστατεύσει. Εκεί όμως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα, αφού θα γίνει σφαγή...
Σπιντάτη ταινία, πολύ χιούμορ, το περισσότερο μαύρο, διαρκείς ανατροπές, ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά (αλλά δεν μας ενδιαφέρει, αφού προφανώς το ζητούμενο είναι ο χαβαλές του πράγματος) και αρκετή διασκέδαση. Φανταστείτε, όπως είπαμε, κάτι σαν Guy Ritchi, αλλά σε πιο κωμικό. Αν αγνοήσετε τις εντελώς απίθανες σεναριακές καταστάσεις και το όλο εξωπραγματικό της όλης ιστορίας, νομίζω ότι θα διασκεδάσετε. Και κάνει πλάκα και με όλη αυτή την κατά 90% ηλίθια φυλή των vloggers, που πασχίζουν για διασημότητα κάνοντας και λέγοντας οποιαδήποτε μαλακία τους κατέβει.

ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟ "LAST SUNRISE"

Κινέζικη επιστημονική φαντασία! Και όμως. Το "Last Sunrise" είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του μικρομηκά Wen Ren, γυρίστηκε το 2019 και είναι καλή!
Στο μέλλον, μετά την εξάντληση του πετρελαίου και κάθε άλλης πηγής ενέργειας, η ανθρωπότητα έχει στραφεί αποκλειστικά στην ηλιακή ενέργεια και ολόκληρος ο πολιτισμός βασίζεται σ' αυτήν. Όταν ξαφνικά ο ήλιο εξαφανίζεται (ρουφηγμένος από μια μαύρη τρύπα). Τα αποτελέσματα είναι άμεσα: Διαρκής νύχτα, εξαφάνιση ηλεκτρικού ρεύματος και, καθώς ο πλανήτης ταξιδεύει ανεξέλεγκτος στο σύμπαν, διαρκής πτώση της θερμοκρασίας. Ο ήρωας είναι ένας μοναχικός ερασιτέχνης αστρολόγος, ο οποίος έχει προβλέψει την καταστροφή λίγο πριν αυτή συμβεί. Με την τυχαία συντροφιά μιας γειτόνισάς του εγκαταλείπουν την πόλη στο χάος της βίας και των λεηλασιών και προσπαθούν να ταξιδέψουν προς την 4η Περιφέρεια, όπου αόριστες πληροφορίες λένε ότι υπάρχει ενέργεια. Φυσικά πάνω απ' όλα πασχίζουν όπως - όπως να επιβιώσουν.
Τυπικό φιλμ "τέλους του κόσμου" και επιβίωσης σε ένα ξαφνικά εχθρικό περιβάλλον, επικεντρώνεται όχι τόσο στα εξωτερικά γεγονότα, αλλά στις διαφορετικές προσωπικότητες και τις σχέσεις ανάμεσα στους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές. Εκείνος ψυχρός, εγωκεντρικός, σχεδόν ανθρωποφοβικός, απόλυτα λογικός, εκείνη συναισθηματική, ζεστή, παρορμητική και εύθυμη, θα αναγκαστούν κάτω από μύρια δεινά να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον, να κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και τελικά... Δεν θα σας πω βέβαια το "τελικά" για λόγους σασπένς.
Πολύ καλό φιλμ, τρυφερό, ευαίσθητο και ρομαντικό παρά το θέμα του, δίχως όμως ποτέ να γίνεται μελό, με πανέμορφες (νυχτερινές φυσικά) εικόνες, και ταυτόχρονα με αρκετό σασπένς που κρατά τον θεατή, αυτή η μετακαταστροφική ταινία δρόμου από την Κίνα υπήρξε για μένα μια ευχάριστη έκπληξη από το πουθενά.

"ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ" 'Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΚΑΙ ΦΟΝΟΙ

Το "Blood and Wine", που στην Ελλάδα έγινε "Διαμάντια και Αίμα", είναι ένα φιλμ του 1996 του Bob Rafelson, με εντυπωσιακό καστ αποτελούμενο από τους Τζακ Νίκολσον, Μάικλ Κέιν, Τζένιφερ Λόπεζ, Τζούντι Ντέιβις και Στίβεν Ντορφ.
Ένας αποτυχημένος σύζυγος - κάθαρμα για να είμαστε ακριβείς - κάνει μια ληστεία με έναν (εξ ίσου κάθαρμα) συνεργάτη του. Τα πράγματα όμως θα περιπλακούν όταν άθελά της θα εμπλακεί στην ιστορία η σύζυγός του (και μόνιμο θύμα του), ο γιος της από προηγούμενο γάμο και μια σέξι κουβανή οικιακή βοηθός. Η όλη ιστορία θα καταλήξει σε ένα αιματοβαμμένο δράμα.
Σκοτεινή και βίαιη αστυνομική ταινία, κυρίως όμως ταινία χαρακτήρων και πολύπλοκων σχέσεων, με χαρακτηριστικό το ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας απόλυτα "καλός" ήρωας. Η ιστορία θα γίνεται όσο προχωρά το φιλμ όλο και πιο βίαιη και οι σχέσεις (αλλά και τα αισθήματα ανάμεσα στους ήρωες) θα αλλάζουν διαρκώς. Έρωτας, απληστία, εκδίκηση ή... τι;
Μεγάλη αποτυχία στην εποχή της, ίσως λόγω ακριβώς της σκοτεινιάς της, έχει για μένα το ενδιαφέρον της, κυρίως λόγω των πολυεπίπεδων σχέσεων των χαρακτήρων, δίχως όμως να είναι κάτι εξαιρετικό.

ΕΝΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ "ΓΑΛΑΞΙΑΣ"

Το 1969 ο αιρετικός και σουρεαλιστής Luis Bunuel (1900-1983) γυρίζει τον "Γαλαξία" (La Voie Lactee), μια από τις αντιθρησκευτικές / αντικληρικαλιστικές ταινίες του (όπως το "Nazaren"ή η "Βιριδιάνα").
Δύο ζητιάνοι - προσκυνητές προσπαθούν να πάνε με τα πόδια στην θαυματουργή Κομποστέλα της Ισπανίας (κάτι σαν τη δική μας Παναγία της Τήνου). Στο δρόμο συζητάνε για θρησκευτικά θέματα, γνωρίζουν διάφορους ανθρώπους και περιπέτειες και μεταφέρονται αυθαίρετα στο χρόνο, από το Μεσαίωνα και τον 18ο αιώνα μέχρι τη σύγχρονη εποχή, συναντώντας στο παράδοξο αυτό οδοιπορικό από το μαρκήσιο Ντε Σαντ έως τον ίδιο τον Ιησού και την Παναγία.
Φυσικά ο σουρεαλισμός συναντάται με το υποχθόνιο χιούμορ. Οι θρησκευτικές συζητήσεις, που γίνονται σε απίθανα μέρη και από απίθανους ανθρώπους, ξετυλίγουν όλο το φάσμα των πολλών χριστιανικών αιρέσεων (όλες είναι βασισμένες σε πραγματικές θεωρίες διαφόρων αιρέσεων κυρίως περί της φύσης του Ιησού) και διάφορα θαύματα συμβαίνουν, τα οποία στην επόμενη σκηνή μπορεί κάλλιστα να ανατραπούν. Έτσι η σαρδόνια φύση του δημιουργού συναντά εδώ την βλάσφημη διάστασή του (οι καλοί χριστιανοί, οι καθολικοί κυρίως, θα ανατρίχιαζαν πραγματικά). Όσο για τους υπόλοιπους θεατές, πιστεύω ότι θα βρουν αστείο να συνομιλούν, για παράδειγμα, βαθυστόχαστα ο μετρ ενός εστιατορίου με τα γκαρσόνια, ενώ στρώνουν τα τραπέζια, και μετά με τους πρώτους πελάτες περί της θεϊκής ή ανθρώπινης ή και τα δύο φύσης του Ιησού... και άλλα τέτοια.
Απολαυστική, αλλά αποκλειστικά στοχευμένη στα χριστιανικά δόγματα ταινία, η οποία νομίζω πάντως ότι δεν διαθέτει το εύρος της ανατρεπτικής ματιάς του δημιουργού σε ποικίλα κοινωνικοπολιτικά θέματα όπως, ας πούμε, στα λίγο μεταγενέστερα "Κρυφή Γοητεια της Μπουρζουαζίας" και "Το Φάντασμα της Ελευθερίας".

"ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ 3 ΜΕΡΕΣ" ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

Ο Paul Haggis γυρίζει το 2010 το "Οι Επόμενες τρεις Μέρες" με τον Ράσελ Κρόου στο βασικό ρόλο (και μια μικρή εμφάνιση του Λίαμ Νίσον) κάνοντας κάτι μεταξύ νεονουάρ και ταινίας απόδρασης.
Η αγαπημένη σύζυγος ενός καθηγητή κατηγορείται για τον φόνο της αφεντικίνας της στη δουλειά και κλείνεται στη φυλακή. Ο σύζυγος τα παρατά όλα και αποδύεται σ' έναν παθιασμένο και απελπισμένο αγώνα να τεκμηριώσει την αθωότητά της και, όταν αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι αδύνατο, να τη φυγαδεύσει από τη φυλακή όπου κρατείται.
Έχει το ενδιαφέρον της. Το πρωτότυπο είναι ότι δεν προσπαθεί κάποιος να αποδράσει ο ίδιος, αλλά να οργανώσει την απόδραση ενός άλλου. Ταυτόχρονα εγείρει διάφορα ερωτήματα περί αυτοδικίας. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με διεφθαρμένους ή επιπόλαιους δικαστές. Τα στοιχεία εις βάρος της συζύγου είναι συντριπτικά και οποιοσδήποτε δικαστής θα την καταδίκαζε. Από την άλλη ο ήρωας βασίζεται στο ότι "την ξέρει καλά" και είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι αποκλείεται να έχει κάνει φόνο. Η γυναίκα είναι αθώα. Τι πρέπει να γίνει όμως σε τέτοιες περιπτώσεις; Σημειωτέον ότι ο σύζυγος, για να επιτύχει τον σκοπό του, θα αιματοκυλήσει κάμποσους. Βέβαια ο Haggis"χρυσώνει το χάπι" κάνοντας τους νεκρούς πολύ κακούς, που τους αξίζει ότι έπαθαν. Αν το σκεφτούμε όμως βαθύτερα... χμμμ...
Άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ο (σχετικός) ρεαλισμός που υπάρχει στις προσπάθειες του συζύγου, ο οποίος, ας μη ξεχνάμε, είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, που δεν έχει ιδέα από όπλα και αποδράσεις. Έτσι πολλές από τις απόπειρές του στέφονται, αρχικά τουλάχιστον, με παταγώδη, σχεδόν κωμική αποτυχία. Όπως θα γινόταν άλλωστε στην πραγματικότητα με όλους μας. Το τέλος βέβαια είναι συμβατικό και αναμενόμενο, αλλά, πάντως, το φιλμ έχει κάτι παραπάνω από τα συνηθισμένα του είδους.

"SHERLOCK Jr." Ή Ο ΜΠΑΣΤΕΡ ΚΙΤΟΝ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ

Το 1924 ο δαιμόνιος Buster Keaton (1895-1966) γυρίζει τη μεσαίου μήκους (49 λεπτά) "Sherlock Jr.", μια παρωδία του Σέρλοκ Χολμς φυσικά.
Ο πάντοτε αγέλαστος ήρωας δουλεύει σε κινηματογράφο, μερικές φορές ως προβολατζής, συχνότερα όμως ως καθαριστής. Το όνειρό του ωστόσο είναι να γίνει ντετέκτιβ, με πρότυπο τον θρυλικό Σέρλοκ Χολμς. Ερωτεύεται ένα κορίτσι, ο "κακός" όμως της ιστορίας θα την "υποκλέψει" σατανικά ενοχοποιώντας τον αθώο νεαρό για την κλοπή του πορτοφολιού του αφεντικού. Ο Μπάστερ αποκοιμιέται κατά τη διάρκεια της προβολής και, βεβαίως, στα όνειρά του είναι πιο επιτυχημένος απ' ό,τι στην πραγματικότητα...
Προσωπικά το φιλμ αυτό μ' αρέσει περισσότερο από το προηγούμενό του "Our Hospitality". Εδώ ο Κίτον ξεδιπλώνει ένα απίστευτο, γνήσια σουρεαλιστικό γαϊτανάκι από κάθε λογής γκαγκς, με παράλογες καταστάσεις, που συχνά σε αφήνουν έκπληκτο με την εφευρετικότητά τους. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ είναι το όνειρο του προβολατζή κατά τη διάρκεια της προβολής, ο δημιουργός αποχαλινώνει τη φαντασία του (και τον σουρεαλισμό του) αφού, ως γνωστόν, στα όνειρα όλα μπορούν να συμβούν. Από την άλλη είναι ίσως η πρώτη φορά (δεν είμαι σίγουρος γι' αυτό, είναι η παλιότερη σχετική ταινία που εγώ έχω δει) που ένα φιλμ ασχολείται με το ίδιο το μέσον του κινηματογράφου, με την ίδια την τέχνη του σινεμά, παίζοντας μ' αυτήν, με το μοντάζ, με τις σαγηνευτικές φαντασιώσεις που μπορεί να προκαλέσει. και, τελικά, ανατρέποντας (από τόσο παλιά!) τις συμβάσεις της. Ίσως επίσης να είναι και πάλι η πρώτη φορά που ο ηθοποιός μπαινοβγαίνει από την οθόνη και παίρνει μέρος στα τεκταινόμενα εκτός της προβαλλόμενης ταινίας (θυμάστε το αντίστοιχο να συμβαίνει στο "Πορφυρό Ρόδο του Καϊρου" του Γούντι Άλλεν κάπου 60 χρόνια μετά;)
Εξαιρετικό φιλμ, από τα βασικά των κωμωδιών του παράλογου, νομίζω ότι βλέπεται με απόλαυση έως σήμερα.

" Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΜΑΣ" ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟΥ 1923

Υπήρχε για χρονια η διαμάχη για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος κωμικός: Ο Τσάπλιν ή ο Κίτον; Ήταν κάτι σαν Beatles ή Rolling Stones ή κάτι τέτοιο. Δεν θα πάρω θέση, απλώς θα πω ότι είχαν βασικές διαφορές μεταξύ τους... κι από εκεί και πέρα είναι θέμα γούστου ποιος αρέσει περισσότερο σε ποιον.
Το 1923 πάντως ο Buster Keaton (1895-1966) και John Blystone (1892-1938) γυρίζουν το "Our Hospitality", από τις γνωστότερες βωβές κωμωδίες του μεγάλου κωμικού.
Δύο οικογένειες στην Αμερική σπαράσσονται από αιματηρή βεντέτα που κρατά από την εποχή των προπαπούδων τους. Ο νεαρός ήρωας έχει μεγαλώσει από τη μητέρα του μακρυά από την πόλη όπου συμβαίνουν όλα αυτά, ακριβώς για να σωθεί. Πολλά χρόνια αργότερα, εξ αιτίας μιας κληρονομιάς, θα επιστρέψει στην πόλη αγνοώντας τα πάντα, θα ερωτευτεί συμπτωματικά την κόρη της οικογένειας των εχθρών του δίχως να έχει ιδέα γι' αυτό, θα πάει καλεσμένος στο σπίτι τους... και μια κωμική  ιστορία θα αρχίσει να εκτυλίσεται.
Το πρώτο μέρος, βασισμένο σε παρεξηγήσεις, είναι συχνά ξεκαρδιστικό. Ο Κίτον φτάνει με αστείο τρόπο (με ένα απίστευτο τρένο) στην πόλη και έχει πλήρη άγνοια για το ποιοι είναι αυτοί που τον φιλοξενούν, εκείνοι ξέρουν και πρέπει να τον σκοτώσουν, αλλά ο άγραφος νόμος απαγορεύει αυτό να γίνει μέσα στο σπίτι τους. Μόνο έξω. Ακολουθεί χαμός. Στο δεύτερο μέρος, όπως συνηθίζει ο Κίτον, το φιλμ μετατρέπεται σε ταινία δράσης, καθώς αυτός δραπετεύει και κυνηγιέται από πατέρα και αδέλφια σε μια απίστευτη καταδίωξη όπου εμπλέκονται τρένα, βάρκες, άγρια ποτάμια και καταρράχτες και άλλα πολλά. Ο ήρωας είναι πάντοτε αγέλαστος (σήμα κατατεθέν του Κίτον, που δε χαμογέλασε ποτέ επί οθόνης), οι καταστάσεις όλο και πιο παλαβές... και για μια ακόμα φορά θα πω ότι κατά τη γνώμη μου, εκτός των άλλων, ο Κίτον υπήρξε ο παππούς των σύγχρονων ταινιών καταιγιστικής δράσης. Φυσικά θίγεται η ανοησία του έθιμου της βεντέτας, πράγμα βέβαια προφανές σήμερα, αλλά το 1923... (ακόμα και σήμερα κρατά σε κάποια μέρη) και το όλο πράγμα αντλεί την έμπνευσή του από τον αρχετυπικό μύθο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Αλλά νομίζω ότι κάθε είδους ανάλυση πρέπει να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρή απόλαυση. Της κωμωδίας και της ξέφρενης δράσης.
ΥΓ: Για μένα οι πιο αστείες σκηνές είναι αυτές στο σπίτι, όπου μέσα δεν μπορούν να τον σκοτώσουν κι εκείνος αρνείται με διάφορα τεχνάσματα να βγει.

"Ο ΔΙΕΡΜΗΝΕΑΣ" ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

"Ο Διερμηνέας" είναι μια τσέχικη ταινία του 2018 του Martin Sulik, με το "έξτρα" ότι έναν από τους δύο βασικούς ρόλους ερμηνεύει ο 80χρονος περίφημος σκηνοθέτης της "τσέχικης άνοιξης" των 60ς Jiri Menzel.
Ο οποίος είναι ένας σύγχρονος γηραιός εβραίος, ο οποίος, αναζητώντας τα ίχνη ενός ναζί που είχε εκτελέσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης τους γονεις του, δέχεται να συνοδεύσει ως διερμηνέας (αυτό είναι το επάγγελμά του) τον γερμανό (προφανώς) γιο του ναζί στη Σλοβακία. Ο πρώτος έχει στόχο να εκδικηθεί τον ναζί (αν ζει ακόμα), ο δεύτερος να κάνει ένα ταξίδι αυτογνωσίας, προσπαθώντας να μάθει τι ακριβώς υπήρξε ο πατέρας του.
Κλασικό road movie, που διατηρεί τις σταθερές του είδοςυ: Δύο αταίριαστοι, εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες που αναγκάζονται να συνυπάρξουν για ένα διάστημα, με όλες τις συνέπειες (συχνά κωμικές) που συνεπάγεται κάτι τέτοιο - και η υποχρεωτική προσέγγιση και αλληλοκατανόηση (;) που υποτίθεται ότι πρέπει να επέρθει σιγά - σιγά. Όντως το φιλμ διαθέτει τις κωμικές πινελιες του, συχνά όμως γίνεται απόλυτα δραματικό καθώς ένα εφιαλτικό παρελθόν, αυτό της εποχής του ναζισμού, αποκαλύπτεται σιγά - σιγά μπροστά τους.
Η ταινία είναι κατά τη γνώμη μου καλή, δίχως όμως να γίνεται ακριβώς συγκλονιστική. Παραμένει πάντοτε χαμηλότονη και δεν διαθέτει ιδιαίτερο σασπένς. Συμπαθητική λοιπόν, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Το κακό και τρομακτικό όμως είναι ότι τέτοιες προφανείς "ασκήσεις μνήμης" περί ναζί, στρατοπέδων και όσων άλλων φρικιαστικών έκρυβε το χειρότερο ιστορικά γεγονός του 20ού αιώνα, είναι ότι στην εποχή μας έχει πάψει να είναι προφανές. Έτσι, κοκκινίζοντας, οφείλουμε να πούμε ότι τέτοιες ταινίες, που απλώς υπενθυμίζουν τα αυτονόητα και, κατά τα άλλα, είναι απλώς συμπαθητικές (ξαναλέω: δεν την βρήκα κακή), έχουν φτάσει να θεωρούνται απαραίτητες και ίσως ακόμα και πολύτιμες σε μια εποχή όπου ο φασισμός δείχνει να κουνιέται επικίνδυνα στο βόθρο όπου βρίσκεται. Εξ άλλου και ο ίδιος ο γιος του ναζί, που είναι γύρω στα 60 και δεν είναι ναζί, μοιάζει να γνωρίζει πολύ λίγα για τον παλιό εφιάλτη...

"Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΣΑΝΤΙ ΤΟΜΣΟΝ", ΟΙ ΝΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Ο Curtis Bernhardt (1899-1981) ήταν γερμανός εβραϊκής καταγωγής, απέδρασε από τους ναζί και τελικά, με το ξέσπασμα του πολέμου κατέφυγε στις ΗΠΑ και γύρισε αρκετές χολιγουντιανές ταινίες. Το 1953 κάνει το "Miss Sadie Thompson" (στην Ελλάδα είχε παιχτεί με τον τίτο "Βροχή"), με τη Ρίτα Χέιγουορθ (ο Bernhardt θεωρούταν σκηνοθέτης γυναικών), τον Χοσέ Φερέρ και τον Άλντο Ρέι.
Σε ένα ξεχασμένο τροπίκό νησί κάπου στη Σαμόα υπηρετούν αμερικανοί στρατιώτες, που πλήτουν περιμένοντας να γυρίσουν στην πατρίδα, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μια όμορφη, ζωηρή, σέξι,  εύθυμη γυναίκα, που περιμένει το επόμενο πλοίο για Νέα Καληδονία, η οποία, βεβαίως, θα αναστατώσει (προς το καλό) και θα ευθυμήσει τη ζωή των ανδρών. Όμως ο ισχυρός άντρας του νησιού, ένας φανατικός χριστιανός με αλύγιστες αρχές, θα ανατρέψει τα σχέδιά της για μια καλύτερη ζωή με έναν λοχία που την ερωτεύεται, σκαλίζοντας εμμονικά το παρελθόν της.
Δεν είναι μεγάλη ταινία. Ιδιαίτερα το πρώτο 20λεπτο - ημίωρο μπορώ να πω ότι έπληξα. Στη συνέχεια το δράμα θα ξεσπάσει, οι ρυθμοί θα επιταχυνθούν και το φιλμ θα αποκτήσει ενδιαφέρον. Τίποτα το φοβερό λοιπόν κινηματογραφικά.
Ωστόσο θα μείνω στο σεναριακό μέρος (βασίζεται σε έργο του Σόμερσετ Μομ). Συχνά κατηγορούμε το παλιό, καλό Χόλιγουντ (και το σύγχρονο "υπερηρωικό" άλλωστε) ως συντηρητικά. Μια προσεχτικότερη ματιά όμως (και μάλιστα σε ξεχασμένα σήμερα φιλμ μεγάλων εταιριών και με μεγάλους σταρ) μας αποκαλύπτει μια πολύ πιο πολύπλοκη εικόνα. Τί έχουμε εδώ; Μια γυναίκα με ύποπτο παρελθόν, με έντονη σεξουαλικότητα, που είναι επίκεντρο της ιστορίας και παρουσιάζεται ως απόλυτα συμπαθής. Και ποιος είναι ο "κακός"; Ένας φανατικός χριστιανός, που μελετά τη Βίβλο, ζει με αυστηρούς κανόνες, πιστεύει στην τιμωρία και προσπαθεί, μεσω αυτής (της τιμωρίας εννοώ) να φερει την κοπέλα στον "ίσιο δρόμο". Και τι "επιτυγχάνει" όταν την πείθει; Να καταστρέψει τη ζωή της και να γίνει απόλυτα μισητός στο θεατή. Κι αυτά σε μια συμβατική ταινία που, προφανώς, βασίζεται στους σταρ της.
Τι να πω; Τελικά τα πράγματα διαθέτουν περισσότερες πτυχές από όσες νομίζουμε.

"Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΓΗ ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ"... ΛΟΓΩ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

Ασπρόμαυρη, βρετανική, γυρισμένη από τον Val Guest (1911-2006) το 1961, "Η Μέρα που η Γη πήρε Φωτιά" αναμφισβήτητα τοποθετείται στις απόλυτα κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, παραμένει δε επίκαιρη και εξαιρετικής ποιότητας μέχρι σήμερα.
Λόγω των αλλεπάλληλων πυρηνικών δοκιμών ΗΠΑ - Ρωσίας στη γη επέρχεται κλιματική αλλαγή. Πλημμύρες αρχικά, εφιαλτική ξηρασία στη συνέχεια. Ωστόσο οι "επίσημοι" αρνούνται να παραδεχτούν την αιτία των τρομερών φαινομένων. Ένας δημοσιογράφος πασχίζει να αποκαλύψει στο κοινό την αλήθεια.
Σε μια εποχή που ο τύπος (παντελώς απαξιωμένος σήμερα) έπαιζε κυρίαρχη σημασία στην πληροφόρηση του κοινού - και διασταύρωνε τις πληροφορίες του δίχως απλώς να αραδιάζει κάθε λογής παπαριές, η ταινία κατορθώνει να κινείται με επιτυχία σε πολλά επίπεδα. Ο αγώνας για την αλήθεια, που οι κάθε λογής κυβερνώντες συγκαλύπτουν, η απύθμενη ανθρώπινη βλακεία που εκφράζεται τέλεια με τον ηλίθιο αγώνα δρόμου για εξοπλισμούς και τα δις που ξοδεύονται παγκοσμίως για όπλα, η ανατριχιαστικά επίκαιρη μετά τόσα χρόνια προειδοποίηση για τον εφιάλτη της κλιματικής αλλαγής λόγω βλακωδών ανθρώπινων ενεργειών, και συγχρόνως το απόλυτα πιστευτό σενάριο και η τεκμηρίωση όσων συμβαίνουν, το διαρκώς αυξανόμενο σασπένς, οι απίστευτα καλοί διάλογοι (συχνά κυνικοί και με μαύρο χιούμορ), η ισορροπημένη ταυτόχρονη παρακολούθηση του παγκόσμιου γίγνεσθαι και της προσωπικής ιστορίας (ερωτικής και όχι μόνο) του ήρωα, οπότε αποκαλύπτεται ξεκάθαρα η απόλυτη εξάρτηση του προσωπικού πεπρωμένου του ανθρώπου από την ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα, το ανοιχτό τέλος, όλα συνυπάρχουν αρμονικά για να δώσουν ένα εξαιρετικό (και αγχώδες) αποτέλεσμα.
Δεν είναι λοιπόν μόνο το ανατριχιαστικά επίκαιρο μήνυμα που σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, τείνει να γίνει πραγματικότητα, είναι και το γεγονός ότι, πολύ απλά, πρόκειται για πολύ καλό φιλμ. Το οποίο, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει καθόλου ξεθωριάσει.

"DUMBO" ΞΑΝΑ (ΑΛΛΑ ΟΧΙ ANIMATION)

Η Disney έχει βαλθεί τα τελευταία χρόνια να κάνει "κανονικές ταινίες" όλα τα ιστορικά animation της ίδιας, από τη δεκαετία του 30 ήδη. Σειρά λοιπόν το 2019 είχε ο "Ντάμπο" και ο Tim Burton ήταν ιδανικός για μια ιστορία που και συγκινητική είναι και την αφορμή για σουρεαλιστικές εικόνες δίνει και ασχολείται με το αγαπημένο του θέμα, που διατρέχει όλο του το έργο: Την υπέρ της διαφορετικότητας συνηγορία.
Σε ένα τσίρκο με οικονομικά προβλήματα γεννιέται ένα αστείο ελεφαντάκι με πελώρια αυτιά. Ενώ στην αρχή όλοι το περιγελούν, σύντομα ανακαλύπτουν ότι μπορεί να πετάει, οπότε γίνεται η ατραξιόν του τσίρκου. Ένας μεγαλοεπιχειρηματίας αγοράζει ολόκληρο το τσίρκο για να εντάξει τον Ντάμπο στο υπερθέαμα που ετοιμάζει. Όμως...
Ο Μπάρτον δεν είναι πια ο παλιός καλός Μπάρτον. Ίσως να μη φταίει ακριβώς. Ίσως να είναι μια φυσιολογική κόπωση ή, μάλλον, η έλλειψη της έκπληξης από μέρους μας για το τι θα δούμε. Ο Ντάμπο λοιπόν είναι θεαματικός, συγκινητικός, έχει τη σχετική δράση, αλλά δεν είναι κάτι που θα θυμάμαι για καιρό. Δείχνει βεβαίως την αγάπη του δημιουργού για το τσίρκο, την μόνιμη παιδικότητά του ουσιαστικά, αλλά... Πάντως αυτό που είναι τόσο αντιφατικό (και δείχνει  για μια ακόμα φορά πόσο ακίνδυνη είναι η τέχνη σήμερα) είναι ότι κάνει μια σαφή καταγγελία για τα υπερθεάματα και τις μεγάλες και μεγαλεπήβολες εταιρίες - επιχειρήσεις που "δεν έχουν ψυχή", δείχνει μια απέχθεια για τις κάθε είδους ανοικονόμητες "Ντίνεϊλαντ", ενώ δείχνει μια σαφή προτίμηση στο γνήσιο, το "χειροποήτο", το αυθεντικό, αυτό που παράγεται με ψυχή και αγάπη, κι όλα αυτά μέσα από την αγκαλιά της επεκτατικής, γιγαντιαίας, ισοπεδωτικής Disney, που αγοράζει "ότι κουνιέται" (ό,τι μπορεί να αποφέρει κέρδος για την ακρίβεια) και θέλει να ελέγχει (και να ξανακάνει με χειρότερο τρόπο) ό,τι υπήρξε παλιότερα, φτάνει να βγάζει λεφτά. Τι να πει κανέις...
Πάντως εδώ, εκτός του Κόλιν Φαρέλ και της Εύα Γκριν, ο Μπάρτον ξαναβρίσκει τους παλιούς συνεργάτες από τη μακρινή εποχή του 2ου Batman, τον Ντάνι τε Βίτο και τον Ντένις Κουέιντ.

"BUTTERFLY ON A WHEEL" Ή ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΑΣ ΤΙΜΙΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ

Πρόκειται για τέλεια οικογένεια. Εύπορη, εκείνος επιτυχημένο στέλεχος, εκείνη απλώς όμορφη, με χαριτωμένο κοριτσάκι και ωραίο σπίτι. Και ξαφνικά, μια συνηθισμένη μέρα, κάποιος θα απαγάγει το κοριτσάκι και, εμφανιζόμενος μπροστά τους, θα τους υποχρεώσει να κάνουν μια σειρά από εξευτελιστικές πράξεις και όχι μόνο: Μια σειρά από πράξεις που καταστρέφουν ολοσχερώς την τέλεια ζωή τους, αλλιώς το κοριτσάκι θα πεθάνει. Ως πού μπορεί να φτάσει ο ψυχρός απαγωγέας και, το σπουδαιότερο, γιατί γίνονται όλα αυτά, αφού από την αρχή είναι σαφές ότι δεν είναι θέμα χρημάτων;
Αυτά συμβαίνουν στο ψυχολογικό θρίλερ "Ένας Άγνωστος ανάμεσά μας" (ή "Butterfly on a Wheel" ή "Shattered"), που γύρισε το 2007 ο κυρίως τηλεοπτικός Mike Barker με τον Πιρς Μπρόσναν και τον Τζέραλντ Μπάτλερ στους βασικούς ρόλους. Πρόκειται για θρίλερ που προσπαθεί, δίχως ανάσα, να αγχώσει τον θεατή δημιουργώντας διαρκές σασπένς και, βεβαίως, με τις απαραίτητες ανατροπές στο τέλος. Από την αρχή φυσικά αντιλαμβανόμαστε ότι ο σύζυγος δεν είναι και τόσο αγγελικός χαρακτήρας όσο δείχνει, από εκεί και πέρα όμως έχουμε πολύ δρόμο για τη λύση...
Είναι απ' αυτά που λες "δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο καλοσχεδιασμένα και καλοκουρδισμένα τα πάντα", αλλά η υπερβολή σε τέτοιου είδους θρίλερ (όπως και σε heist movies) είναι κάτι σχεδόν δεδομένο. Ωστόσο βλέπεται ευχάριστα - δίχως να είναι και τίποτα σπουδαίο - και καταρρακώνει την απαστράπτουσα εικόνα της "τέλειας οικογένειας". Απλώς περνάς ευχάριστα. έχουμε δει πολύ καλύτερα στο είδος, αλλά πιστεύω ότι δεν θα βαρεθείτε.

"ΤΟ ΑΛΟΘΙ ΤΗΣ" ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΕ ΠΟΛΥ...

Το 1989 ο αυστραλός (που δουλευει όμως στις ΗΠΑ) Bruce Beresford γυρίζει "Το Άλοθί της" (Her Alibi) με τον Τομ Σέλεκ και την πανέμορφη Τσέχα Pauluna Porizkova, μια ρομαντική αστυνομική κωμωδία (και παρωδία σε κάποια σημεία), δίχως, νομίζω, ιδιαίτερες αξιώσεις.
Εκείνος είναι ένας γνωστός συγγραφέας αστυνομικών που έχει μπλοκάρει μετά το διαζύγιό του. Όταν όμως σε μία δίκη γνωρίζει μια όμορφη ρουμάνα που κατηγορείτα για φόνο την ερωτεύεται, γίνεται το άλοθί της (ψευδώς βεβαίως) και καταφέρνει να την ελευθερώσει. Η υπόθεσή της γίνεται η έμπνευση για το επόμενο βιβλίο του, η συγκατοίκησή τους όμως είναι αδύνατο να πει κανείς αν είναι μια ερωτική ιστορία ή μια πηγή τρόμου, αφού εκείνος υποψιάζεται διαρκώς ότι αυτή προσπαθεί να τον δολοφονήσει.
Ανάλαφρο και αρκετά αφελές φιλμ, απ' αυτά που λες "δεν γίνονται με τίποτα", καθώς οι σεναριακές ευκολίες είναι παραπάνω από το επιτρεπτό. Προσπαθεί να διατηρήσει κάποιο σασπένς, ωστόσο κυρίως θέλει να είναι κωμωδία και σάτιρα των αστυνομικών φιλμ και βιβλίων. Ωστόσο ούτε ιδιαίτερο γέλιο νομίζω ότι βγάζει. Απλώς διασκεδαστικές βρήκα τις σκηνές όπου ακούγονται με off φωνή οι σελίδες από το βιβλίο που γράφει ο ήρωας, όπου φυσικά το alter ego του πρωταγωνιστής είναι ο απόλυτος "άντρας" και αντιπαρατίθενται με το τι συμβαίνει πραγματικά, που βεβαίως είναι το άκρως αντίθετο.
Αν θέλετε να περάσετε παντελώς ανώδυνα με ποπ κορν και μπίρες ΟΚ. Τίποτα το σημαντικό ωστόσο Μετριότατο μάλλον. Και διαρκής πλάκα με το τότε "κομμουνιστικό" ρουμάνικο καθεστώς βεβαίως, ίσως σε προσβλητικό βαθμό όχι ακριβώς για το καθεστώς, αλλά για την ίδια τη χώρα και τους κατοίκους της.

"ΕΜΕΙΣ" ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ

Μετά την επιτυχία του "Τρέξε" ο μαύρος σκηνοθέτης Jordan Peele επιστρέφει το 2019 με το "Εμείς" (Us), ταινία τρόμου και πάλι, που βασίζεται σε παλιό επεισόδιο του Twilight Zone. Πιστός στο δρόμο του "Τρέξε" κάνει και πάλι ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, δείχνοντας ότι μπορεί να υπάρχουν και "σκεπτόμενες" ταινίες τρόμου.
Μια αφροαμερικανική οικογένεια κάνει διακοπές στον τόπο όπου η μητέρα, όταν ήταν κοριτσάκι, είχε μια πολύ τρομακτική εμπειρία, που τη σημάδεψε. Τη νύχτα η οικογένεια θα βρεθεί πολιορκημένη στο σπίτι όπου μένει από... τους ίδιους τους εαυτούς τους - αν και σε μία κάπως "πειραγμένη" εκδοχή.
'Έξυπνη ιδέα, καλοστημένο φιλμ τρόμου με αρκετό σασπένς και κοινωνικό σχόλιο πολλαπλών επιπέδων: Οι τρομαχτικοί εαυτοί μπορεί να είναι από το κακό που κρύβουμε μέσα μας (η ψυχαναλυτική εκδοχή) έως οι καταπιεσμένοι που ξεσηκώνονται απαιτώντας δικαιοσύνη ή/και εκδίκηση (η πολιτική εκδοχή), όπως οι ίδιοι οι "σωσίες" αφήνουν να εννοηθεί. Και μάλιστα σε ταξικό επίπεδο, αφού έχουμε να κάνουμε με παρίες εναντίον αστών. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η αλληγορία του ότι ζουν σε έναν υπόγειο κόσμο, ενώ οι άλλοι (εμείς δηλαδή) απολαμβάνουμε τη φωτεινή επιφάνεια.
Γενικά θα μου άρεσε περισσότερο αν δεν το χαλούσε λίγο (κατά τη γνώμη μου) προς το τέλος. Οι εξηγήσεις που δίνονται δεν είναι γίνονται πιστευτές και αφήνουν πολλά κενά και ερωτηματικά. Και η ανατροπή του τέλους πάλι τραβηγμένη είναι. Ίσως να μη χρειαζόταν τίποτε απ' αυτά και να ήταν πιο ενδιαφέρον αν όλα έμεναν σκοτεινά και (περισσότερο τουλάχιστον) ανεξήγητα. Πάντως ο Peele παραμένει ενδιαφέρων και η ταινία αξιόλογη.

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ "ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΤΩΝ ΜΟΪΚΑΝΩΝ"

Ο Michael Mann γυρίζει τον "Τελευταίο των Μοϊκανών" το 1992, με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις στο βασικό ρόλο και την εξαφανισμένη Μαντλέν Στόου στον πρώτο γυναικείο. Και αποδεικνύει (ο Μαν) ότι είναι καλός σκηνοθέτης σε κάθε είδος.
Τον 18ο αιώνα, ενώ ο πόλεμος Άγγλων - Γάλλων μαίνεται στην Αμερική, οι τρεις τελευταίοι της φυλής των Μοϊκανών (πατέρας, γιος και ένας λευκός που έχει ανατραφεί απ' αυτούς) ζουν ειρηνικά με τους αποίκους, δίχως να εμπλέκονται σ' αυτόν. Όταν όμως μια ομάδα άγγλων στρατιωτών που συνοδεύουν τις κόρες ενός συνταγματάρχη πέφτει σε ενέδρα κι αυτές αιχμαλωτίζονται από έναν προδότη ινδιάνο, αποφασίζουν να δράσουν για να τις ελευθερώσουν.
Μάχες, ίντριγκες, προδοσίες απ' όλες τις πλευρές και, ανάμεσα σ' όλα αυτά, οι τελευταίοι μιας φυλής που προσπαθούν να επιβιώσουν, συνθέτουν ένα εντυπωσιακό έπος που τα έχει όλα (εννοώ βεβαίως ηρωισμούς, έρωτες, δράση, συγκίνηση, θέαμα, πλούσια και εντυπωσιακή φύση κλπ). Οπότε, αν είστε φίλοι των επών - υπερπαραγωγών, πρόκειται για απόλυτα χορταστικό φιλμ. Ωστόσο εδώ υπάρχουν κι άλλα (θετικά) στοιχεία: Η ταινία σαφώς αποφεύγει τους σχηματικούς διαχωρισμούς καλών - κακών ή, ακόμα χειρότερα, καλών - κακών Άγγλων - Γάλλων (χειρότερα διότι θεωρώ ότι σε πολέμους μεγάλων εθνών, και μάλιστα αποικιοκρατικών, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί). Όλοι οι χαρακτήρες είναι αρκετά σύνθετοι και μπορούμε να δούμε τα τεκταινόμενα με το βλέμμα όλων όσων εμπλέκονται, τόσο των ινδιάνων, που είναι άλλωστε οι πρωταγωνιστές, όσο και των αντιμαχόμενων λευκών. Ο "ανταγωνιστής" και άτεγκτος βρετανός αξιωματικός έχει σαφώς τις θετικές πλευρές του, ακόμα και ο βασικός "κακός" προδότης ινδιάνος δρα έτσι επειδή δικαιολογημένα τον πνίγει η δίψα για εκδίκηση. Όλοι έχουν τα κίνητρά τους και τον χαρακτήρα τους, ενώ οι Μοϊκανοί ξεκαθαρίζουν συχνά ότι "αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος" (και πολύ σωστά, άσχετα αν τελικά θα εμπλακούν).
Συνολικά λοιπόν το θεωρώ καλό blockbuster. Είναι βεβαίως τυπικό Χόλιγουντ, στα καλά του όμως (λίγο πριν καταντήσει 90% υπερηρωικό), αλλά από τα λιγότερο απλοϊκά και περισσότερο σύνθετα του είδους. Δίχως βέβαια να αποφεύγονται οι κλασικές συμβάσεις του μεγαλεπήβολου έπους που αναφέραμε.

"ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΑΜΑΞΑ" ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Να πούμε ότι πρόκειται για ένα απόλυτα κλασικό φιλμ, με όλη τη σημασία του όρου; Να πούμε ότι πρόκειται για απόλυτα αρχετυπικό γουέστερν, που πραγματικά καθόρισε το είδος; Όλα αυτά έχουν χιλιάδες φορές ειπωθεί για την "Ταχυδρομική Άμαξα" (Stagecoach) που γύρισε ο μεγάλος John Ford (1894-1973) το 1939. Λίγα λόγια μόνο ακόμα.
Μια ταχυδρομική άμαξα στο Φαρ Ουέστ θα ταξιδέψει από μία πόλη σε άλλη, διασχίζοντας την επικίνδυνη έρημο της Αριζόνα. Η διαδρομή είναι τρομερά επικίνδυνη επειδή οι Απάτσι βρίσκονται σε πόλεμο και επιτίθενται στους αποίκους. Στην άμαξα επιβαίνουν καμιά δεκαριά άνθρωποι (οι δύο γυναίκες), οι οποίοι είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες και έχουν εντελώς διαφορετικούς λόγους να φτάσουν πάσει θυσία, αψηφώντας κάθε κίνδυνο, στον πολυπόθητο προορισμό. Στο δρόμο πολλά θα συμβούν, τόσο εξωτερικά γεγονότα όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις.
Το φιλμ καθιέρωσε τον Τζον Γουέιν ως τη βασικότερη μορφή του αμερικάνικου γουέστερν. Πέρα αυτού όμως, η ταινία καταφέρνει με εκπληκτικό τρόπο να συνδυάσει τα πάντα γύρω από τη μυθολογία του Ουέστ: Ινδιάνους, σαλούν, αλκοόλ, χαρτοπαιξία, μονομαχίες, ιππικό, "καθώς πρέπει" και "κακές" γυναίκες, αυξανόμενο σασπένς, εκδίκηση, μυστικές ταυτότητες και σκοποί των ηρώων... Το προσωπικό στοιχείο διαπλέκεται άψογα με τη "εξωτερική" κατάσταση - το ένα εξαρτάται και επηρεάζει το άλλο θα λέγαμε - ενώ κυρίαρχο είναι το επιβλητικό τοπίο της ερήμου, με τους χαρακτηριστικούς, σαν πύργους, επιβλητικούς βραχώδεις σχηματισμούς - τοπίο που χρησιμοποιείται εδώ για πρώτη φορά σε γουέστερν.
Σημαντικότερο ίσως από όλα αυτά είναι ότι το είδα απνευστί, που σημαίνει ότι αντέχει απόλυτα στο χρόνο. Κι αν κάποια σημεία κάτι σας θυμίζουν από τα γουέστερν που έχετε δει, θυμηθείτε: Οι άλλοι τα αντέγραψαν Τα περισσότερα αυτό εδώ το φιλμ τα έκανε πρώτο.