ΚΛΟΥΝΕΪ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΚΙΤΡΙΝΙΣΜΟΥ

Με το "Καληνύχτα και καλή τύχη" ο George Clooney επιβεβαιώνει ότι είναι αξιόλογος σκηνοθέτης, πράγμα που μας είχε πρωτοδείξει με την πρώτη του ταινία "Εξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού". Και προοδευτικός άνθρωπος επίσης (για τα αμερικάνικα δεδομένα τουλάχιστον). Το να επιλέξεις να χτυπήσεις τον συντηρητισμό και τον υστερικό αντικομμουνισμό της μακαρθικής - έστω - περιόδου, είναι μάλλον τολμηρή πράξη στη σημερινή Αμερική του Μπους (που, παρεπιπτόντως, δεν μου βγάζετε από το μυαλό ότι οδεύει αργά αλλά σταθερά προς μία, ήπια ελπίζω, μορφή φασισμού, αλλά αυτό είναι θέμα προς συζήτηση άλλου post...)
Γυρισμένη ασπρόμαυρα, η ταινία καταφέρνει να πιάσει το κλίμα των '50ς (βοηθά και το τζαζέ σάουντρακ), καυτηριάζει τόσο την απύθμενη ηλιθιότητα όσων πίστεψαν στις φασιστικές απόψεις του ΜcCarthy και των γύρω του όσο και την υστερία της εποχής (και όχι μόνο, θα προσθέταμε). Παραδίδει επίσης μαθήματα σωστής δημοσιογραφίας - κυριολεκτικά αποκαλυπτικής - που φαντάζει σχεδόν ουτοπική σε σχέση με τον κιτρινισμό και τη γελοιότητα των σύγχρονων, τηλεοπτικών κυρίως, "αστέρων". Πολύ έξυπνη η ιδέα να χρησιμοποιηθούν φιλμς με τον αληθινό ΜcCarthy, ώστε να μη χρειαστεί να τον υποδυθεί σύγχρονος ηθοποιός.
Καλή ταινία λοιπόν, περισσότερο όμως ένα μάθημα ιστορίας, ιδιαίτερα επίκαιρο στις υστερικά-τρομοκρατημένες-από-κάθε-λογής-δυνάμει-τρομοκράτες μέρες μας.

DON'T COME KNOCKING: WENDERS ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Στο "Μην ξανάρθεις" (Don't Come Knocking) ξαναβρίσκουμε τον παλιό, καλό Wim Wenders (αν και όχι τόσο καλό όπως παλιά. Μερικά πράγματα ίσως να μη μπορούν ποτέ να ξαναγίνουν). Η αγάπη του όμως για την Αμερική, το λιτό τοπίο της, τους ανθρώπους των μικρών πόλεων, τους μύθους της, είναι εδώ εμφανέστατη, όπως και σε άλλες, παλιότερες ταινίες του. Όμορφες εικόνες του αμερικάνικου τοπίου, βουτηγμένες στη νοσταλγία, ανθρώπινες σχέσεις και η αθεράπευτη κινηματογραφοφιλία του σκηνοθέτη (αναφορές στο γουέστερν - ο ήρωας είναι ένας παλιός σταρ του σινεμά)... δημιουργούν ένα κλίμα που θυμίζει αυτό στο "Παρίσι Τέξας". Πολύ καλός ο Σαμ Σέπαρντ, που πλαισιώνεται από πολλούς άλλους καλούς ηθοποιούς.
Κάποιες αντιρήσεις ωστόσο υπάρχουν. Κατά τη γνώμη μου η ταινία κουράζει κάπως - ιδιαίτερα προς το τέλος - μερικοί μονόλογοι ή διάλογοι τραβάνε πολύ, ίσως κάτι να "σέρνεται"... Δεν πειράζει όμως. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για έναν αρκετά καλό Βέντερς, πράγμα που μας έχει λείψει τα τελευταία χρόνια.

ΕΓΩ, ΕΣΥ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ

Το "Εγώ, εσύ και όλοι οι γνωστοί" είναι μια τυπική αμερικάνικη ανεξάρτητη ταινία. Υπάρχουν πολλές σαν κι αυτή. Το Φεστιβάλ του Sundance ή οι Νύχτες Πρεμιέρας είναι γεμάτες από τέτοιες. Ναι, όμως αυτή εδώ είναι μια από τις καλύτερες του είδους. Σύγχρονη αισθητική, χιούμορ, καθημερινότητα, τέχνη (video art για την ακρίβεια) και ποικίλοι χαρακτήρες, συνηθισμένοι ή εκκεντρικοί, που οι δρόμοι τους συναντιούνται, συνθέτουν ένα από τα πιο απολαυστικά φετινά φιλμ. Η Miranda July, video artist η ίδια, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια εδώ, μας κάνει να περιμένουμε ανυπόμονα τις νέες της δουλειές, που ελπίζουμε να διατηρήσουν την ίδια φρεσκάδα με αυτήν εδώ.
Προσοχή: όχι για το κοινό των Village Centers!

IRAQ: ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...

Ρίχνοντας μια ματιά σε επίσημες λίστες (CNN κλπ.), διαπίστωσα ότι οι νεκροί αμερικάνοι από την αρχή του βρώμικου και εγκληματικού πολέμου στο Ιράκ έφτασαν αισίως στον "σημαδιακό" αριθμό των 2222! Απλά μαθηματικά δηλαδή μας δείχνουν ότι ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ εκεί σκοτώνονται 2 με 3 από δαύτους. Ο αριθμός των τραυματιών, των ανάπηρων για όλη την υπόλοιπη ζωή τους, των τύπων που για χρόνια θα χρειάζονται ψυχοφάρμακα κλπ. είναι άγνωστος. Κανένας (σχεδόν) δεν μιλά γι' αυτούς. Όσο για τον αριθμό των νεκρών Ιρακινών, από τότε που κάποιοι εισέβαλλαν αδίστακτα στη χώρα τους για να προωθήσουν τα οικονομικά και άλλα συμφέροντα των αφεντικών τους, ε, γι' αυτό μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε. Έχουν φτάσει πάντως στις πολλές χιλιάδες. Και η κόλαση στη χώρα αυτή συνεχίζεται καθημερινά.
Πόσο κτηνώδης μπορεί να είναι κάποιος (κάποιοι) που εξακολουθούν χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό να στέλνουν στη σφαγή πιτσιρικάδες της πατρίδας τους προκειμένου να στηρίξουν τα βρώμικα συμφέροντά τους; Διότι, μια απλή ματιά στις ηλικίες, θα σας δείξει ότι η μέση ηλικία των νεκρών αμερικάνων είναι γύρω στα 25 χρόνια! (πιθανόν και λίγο πιο κάτω).
Ίσως να επανέλθω στο θέμα. Ίσως μάλιστα να επανέρχομαι συχνά. Δεν πρέπει, νομίζω, να ξεχνάμε μια πληγή που είναι πιο ανοιχτή από ποτέ και κακοφορμίζει εδώ και κοντά τρία χρόνια...

7 ΣΠΑΘΙΑ ΔΕΝ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Τα κινέζικα "7 Σπαθιά" του Hark Tsui θα ήθελαν πολύ να είναι "Ήρωας" ή "Ιπτάμενα στιλέτα" ή "Τίγρης και Δράκος", ωστόσο πολύ απέχουν απ’ όλα αυτά. Αδικαιολόγητα μεγάλης διάρκειας, με χαώδες σενάριο που δεν μπορεί να αποφασίσει πού ακριβώς θα επικεντρωθεί, χωρίς να φτάνει την απίστευτη σκηνοθετική δεξιοτεχνία των προηγούμενων ταινιών, κουράζει αρκετά σύντομα. Μένουν μονάχα κάποιες εντυπωσιακές εικόνες, μερικές καλογυρισμένες σκηνές μαχών (φυσικά με τις άπειρες απιθανότητες που συνηθίζονται στα φιλμ του είδους), αλλά δεν είναι αρκετά για να τη σώσουν.

KING KONG: ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΟΠΟΥ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΑ

Λοιπόν, εμένα ο King Kong μου άρεσε. Τον θεωρώ μάλιστα μάλλον το καλύτερο φετινό blockbuster, είδος που πολλές φορές δεν είναι του γούστου μου... Ο Peter Jackson μένει πιστός στο αυθεντικό φιλμ της δεκαετίας του 30, διατηρώντας αυτούσια τα τρία του μέρη: Αυτό που διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη της οικονομικής κρίσης και περιλαμβάνει την αναζήτηση του χαμένου νησιού, αυτό στο νησί με την εμφάνιση του γορίλα και τους δεινόσαυρους, κι αυτό της αιχμαλωσίας του King Kong πίσω στη Ν. Υόρκη. Το πρώτο δίνεται εκπληκτικά, με φοβερή ατμόσφαιρα εποχής, ενώ η αναζήτηση είναι διαπραγματευμένη σχεδόν ως ταινία τρόμου, με αποκορύφωμα τους σαν ζόμπι ιθαγενείς που υποδέχονται με καθόλου φιλικές διαθέσεις την ομάδα των "εξερευνητών". Το τρίτο καταφέρνει να βγάλει την πρέπουσα συγκίνηση και το ερωτευμένο "τέρας" κερδίζει την αμέριστη συμπάθειά μας σε σχέση με τον σκληρό και χυδαίο όχλο των "πολιτισμένων" λευκών αμερικάνων, καταλήγοντας στη δυνατή σκηνή του Empire State Building. Οι αντιρρήσεις μου επικεντρώνονται στο μεσαίο μέρος, αυτό που διαδραματίζεται στο νησί, από την εμφάνιση του Kong και πέρα. Εδώ ο Jackson υποκύπτει σε άπειρα εμπορικά και κιν/κά κλισέ, επικεντρώνοντας σε ατελείωτα κυνηγητά με δεινόσαυρους, γιγάντια έντομα και κάθε είδους καταστάσεις με συσσωρευμένες απιθανότητες, που θυμίζουν έντονα Jurassic Park. Βέβαια η σκηνοθετική του δεξιοτεχνία είναι εκπληκτική, τα εφφέ απίστευτα, το όλο δεύτερο μέρος ωστόσο παραμένει υπερβολικά - έως και κουραστικά - μακρύ και αχρείαστο σε πολλά σημεία.
Πάντως η όλη ταινία παραμένει μεγαλειώδης παρά τις συγκεκριμένες αντιρρήσεις, με τον προβληματισμό πάνω στις αντιθέσεις φύση - πολιτισμός, ενστικτώδης - ελεγχόμενη συμπεριφορά, ομορφιά και τερατωδία (στην ουσία πρόκειται για παραλλαγή του μύθου της Πεντάμορφης και του Τέρατος), αλλά και τις κριτικές αναφορές στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση των ΗΠΑ της εποχής (και γιατί όχι και της σημερινής;)

CORPSE BRIDE: ΟΤΑΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

Ο Tim Burton έκανε ένα ακόμα αριστούργημα: Χρησιμοποιώντας την ίδια φοβερά δύσκολη και χρονοβόρα τεχνική με τον "Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη", κατάφερε με το Corpse Bride (Νεκρή Νύφη) να φτιάξει μια ταινία που, προσωπικά, μου αρέσει ακόμα περισσότερο απ' αυτόν, καθώς διαθέτει περισσότερη σεναριακή συνοχή και μια μάλλον πιο "άρρωστη" ατμόσφαιρα (πράγμα που είναι βέβαια πλεονέκτημα αν πρόκειται για φιλμ του είδους). Οι εικόνες του, δοσμένες με σκοτεινά χρώματα, είναι και πάλι εκπληκτικές, η μουσική θαυμάσια (ίσως πάντως η μουσική του "Εφιάλτη" να μου άρεσε περισσότερο), η ιστορία ανατρέπει κάθε τι που (νομίζουμε) ότι ξέρουμε για τον κόσμο των νεκρών... (Προσέξτε ότι ο κάτω κόσμος είναι ο μόνος που δίνεται με ζωηρά, χαρούμενα σχεδόν χρώματα, ενώ στον δικό μας κυριαρχεί η σκοτεινιά και το μαύρο). Αλήθεια, ποιος άλλος μπορεί να μιλά για σκουλικιασμένα πτώματα, μισολειωμένα φαντάσματα, βίαιες δολοφονίες, κάθοδο στον κάτω κόσμο και ταυτόχρονα να είναι γλυκύτατος, τρυφερός και αστείος, κάνοντάς σε να συμπαθείς τα εφιαλτικά αυτά όντα; Αφείστε που η νύφη - με το σκουλίκι στο μάτι, τις ουλές και το σκελετωμένο χέρι, κατορθώνει να είναι σέξι!!! Μην το χάσετε.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ...

...και αν είστε με καλή παρέα, εντάξει. Διασκεδάστε, φάτε και πιείτε, γιορτάστε!
Αν όμως όχι, μην αφήσετε να σας πάρει από κάτω η "θλίψη των ημερών". Πάνω απ' όλα να σκέφτεστε ότι όλα βρίσκονται στο κεφάλι μας. Τα υπόλοιπα δεν είναι παρά κοινωνικές συμβάσεις, έτσι για να σπάσει (υποτίθεται) η μονοτονία. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για μια ακόμα μέρα σαν όλες τις άλλες. Περάστε την λοιπόν όπως γουστάρετε, βγείτε ή μη βγείτε, βρεθείτε με φίλους ή μείνετε μόνοι, σε καμία περίπτωση όμως μην ψάχνετε ντε και καλά για κάτι συγκλονιστικό, κάτι διαφορςετικό από τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Τα συγκλονιστικά και τα διαφορετικά, αν έρθουν, έρχονται οποτεδήποτε και απροειδοποίητα και όχι σώνει και καλά τα χριστούγεννα...
Όπως και νάχει λοιπόν, να περάσετε καλά.

ΥΓ. Περιττό να πω ότι όσα έγραψα πιο πάνω ισχύουν και για την επερχόμενη Πρωτοχρονιά.

MANDERLAY: Ο VON TRIER ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕ

Φυσικό είναι ο Lars Von Trier να διχάζει για μια ακόμα φορά. Στο Manderlay, δεύτερο μέρος της "θεατρικής" τριλογίας του μετά το Dogville, δίνει μια ακόμα ενδιαφέρουσα και πολύ προσωπική άποψη, με ιδιαιτέρως συζητήσιμο όμως ιδεολογικό προσανατολισμό. Λέει με λίγα λογια ότι η ελευθερία, όταν χαρίζεται σε "ανώριμους", γίνεται μπούμερανγκ και επιφέρει ολέθρια αποτελέσματα. Ενώ η πρότερη κατάσταση σκλαβιάς ήταν σοφά μελετημένη και λειτουργούσε άψογα...
Ναι, οι θέσεις του αμφιλεγόμενου δημιουργού αγγίζουν ακόμα και τον φασισμό, πλην όμως το σινεμά του παραμένει προκλητικό, πρωτότυπο και προσωπικό. Και αφού εδώ υπάρχει ένα πανέξυπνο σενάριο με απρόβλεπτες εξελίξεις και σειρά ανατροπών στο τέλος, μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον (αυστηρά προσωπική άποψη, γιατί ξέρω πολλούς που δεν άντεξαν την ηθελημένη θεατρικότητα και την παντελή έλλειψη σκηνικών).
Ενδιαφέρουσα και εκνευριστική λοιπόν ταυτόχρονα η ταινία. Μόνο για όσους μπορούν να δουν "δύσκολο" σινεμά.

WALLACE, GROMIT ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΩΔΕΙΣ ΛΑΓΟΙ

Ο Nick Park, μετά τις υπέροχες 3 μικρού μήκους του με ήρωες το φοβερό δίδυμο του εφευρέτη Wallace και του τετραπέρατου σκύλου του (που, εδώ που τα λέμε, κάνει όλη τη δουλειά) Gromit, μεταφέρει τις περιπέτειές τους σε μεγάλο μήκος (2η ταινία του μετά το Chicken Run).
Ο ατυχής ελληνικός τίτλος "...στον γιγάντιο λαχανόκηπο" αφαιρεί πόντους από τον πρωτότυπο "...the curse of the were-rabbit". Από τα απολαυστικότερα animation των τελευταίων χρόνων, τόσο σεναριακά όσο και εικαστικά, φτιαγμένο όπως και οι υπόλοιπες δουλειές του Park, με την απίστευτη (και πανδύσκολη) τεχνική της πλαστελίνης (!) και όχι με υπολογιστή, αναμειγνύει τον σουρεαλισμό, την βρετανική μικροαστική καθημερινότητα και... τις ταινίες τρόμου. Οι αναφορές στις τελευταίες είναι πάμπολλες (Κινγκ Κονγκ, Λυκάνθρωποι, Φρανκενστάιν κλπ.). Μεταλλαγμένοι λαγοί λοιπόν, γιγάντια λαχανικά, πόλεις που ζουν με το όνειρο του πρώτου βραβείου στα "καλλιστεία" ζαρζαβατικών και απίστευτες σκηνές καταδίωξης. Όχι, δεν είναι ταινία (μόνο για) παιδιά, τα οποία, εξ άλλου, θα είναι αδύνατο να να απολαύσουν τις ποικίλες και πανέξυπνες αναφορές σε παλιά, κλασσικά φιλμ.
Ξεχάστε επίσης τους μονοδιάστατους διαχωρισμούς καλού - κακού. Το "κακό" μπορεί να είναι κατά βάθος πολύ συμπαθητικό...
Δείτε το, και προσέξτε να μην είναι μεταγλωττισμένο.

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ

Πολλά απ' όσα αγαπώ στη μουσική, το σινεμά, τα κόμικς, τη λογοτεχνία, τα εικαστικά ή όπου αλλού είναι παλιά, πολύ παλιά. Δημιουργήθηκαν μερικές φορές πολύ πριν γεννηθώ. Υπάρχουν και πολλά άλλα καινούρια, φρέσκα, που συμβαίνουν τώρα γύρω μας, που τ' αγαπώ κι αυτά. Αντιμετωπίζω μ' αυτόν τον αυθόρμητο τρόπο τα πράγματα. Αυτό που με ενοχλεί είναι η εμμονή ανθρώπων γύρω μας με το σύγχρονο, το νέο. Έχω γνωρίσει πολλούς που και μόνο με την ιδέα και μόνο του παλιού ανατριχιάζουν. Η στάση αυτή μου φαίνεται γελοία.
Δεν ξέρω αν πρόκειται για μεταφυσικής φύσης φόβο για το "παλιό" και "γερασμένο" ή για την διάθεση να είσαι trendy και να ακολουθείς τυφλά την εκάστοτε μόδα, όποια κι αν είναι αυτή. Συνήθως μάλλον συμβαίνει το δεύτερο, πράγμα που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Το αδυσώπητο life style δεν σ' αφήνει να πάρεις ανάσα και να ψάξεις λίγο βαθύτερα. Αλλοίμονο αν αφεθείς στις διαταγές του. Έρμαιο στις μόδες που καθημερινά αλλάζουν (πολλές φορές μόνο και μόνο για να οικονομήσουν κάποιοι), αγχωμένος στο κυνήγι αυτού που "φοριέται" σήμερα, ξεχνάς ως αμνησιακός αυτά που λάτρευες τον προηγούμενο μόλις μήνα. Το μόνο που κοιτάς σε ό,τι πέσει στα χέρια σου είναι η ημερομηνία κατασκευής. Φτιάχτηκε τώρα; Είναι καλό. Δημιουργήθηκε παλιότερα; Είναι "ξεπερασμένο".
Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε ότι δεν κάνω κήρυγμα υπέρ των παλιών και ενάντια σε οτιδήποτε σύγχρονο. Υπάρχουν άφθονα σύγχρονα πράγματα που αγαπώ και θαυμάζω και χαίρομαι πολύ που ζω στην εποχή της δημιουργία τους. Αυτό που με ενοχλεί είναι η τυφλή απόρριψη άλλων, παλιότερων, μόνο και μόνο επειδή ακριβώς είναι παλιά.
Ναι, απολαμβάνω εξ ίσου την Goldfrappe, την Bjork ή τους Sigur Ros με τον Donovan, τους Grateful Dead, τους Who ή τους Gong - ή, ακόμα, για να πάμε και σε εντελώς άλλες μουσικές -με τον Duke Ellington ή τον Stravinsky.
Αγαπώ το Old Boy ή τον θαυμάσιο "Επίμονο Κηπουρό" όσο και τη "Βιριδιάνα" του Μπουνιουέλ ή τον αξεπέραστο "Τρίτο Άνθρωπο".
Την καταβρήκα διαβάζοντας τα Sin City ή τον βλάσφημο Preacher όσο και το Little Nemo, ένα από τα πρώτα κόμικς που ξεκίνησε το 1905 (!) ή τo Watchmen, που πλέον μετρά 20 χρόνια ζωής.
Μπορώ να αναφέρω χιλιάδες τέτοια παραδείγματα. 'Ισως αν κάποιοι κατόρθωναν να ξεπεράσουν τη φοβία τους για το "παλιό" και έψαχναν χωρίς προκαταλήψεις, να ανακάλυπταν θησαυρούς που δεν είχαν καν ονειρευτεί. Έκτός του ότι θα ανακάλυπταν τις ρίζες και τις επιροές όλων αυτών που αγαπάνε σήμερα (και θα ξεχάσουν αύριο για να αγαπήσουν πρόσκαιρα τα trendy του μέλλοντος).
Ξέρετε, εδώ και δεκαετίες γνωρίζουμε πια καλά ότι δεν υπάρχει παρθενογένεση...

Η LADY VENGEANCE ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΣΑΣ

Εδώ και μερικά χρόνια οι πιο ενδιαφέρουσες ταινίες μας έρχονται από την Άπω Ανατολή. Γνωρίζαμε ανέκαθεν το γιαπωνέζικο σινεμά, με πολλά αριστουργήματα. Από τα 90'ς όμως, η Κορέα, η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ, η Ταϊλάνδη, η Ταϊβάν, ακόμα και το Βιετνάμ κάνουν εντονότατη την παρουσία τους. Θα έλεγα μάλιστα ότι οι ταινίες που μας σημάδεψαν περισσότερο τα τελευταία χρόνια μας έρχονται από εκεί.
Το Sympathy for Lady Vengeance ολοκληρώνει την αριστουργηματική τριλογία του κορεάτη Chan-wook Park, που ξεκίνησε με το φοβερό Sympathy for Mr. Vegeance και πέρισι μας έδωσε το συγκλονιστικό Old Boy (καλύτερη περισινή ταινία κατά τη γνώμη μου). Το θέμα της εκδίκησης κατέχει και πάλι κεντρική θέση, η βία είναι έντονη, σε αντίθεση όμως με τις προηγούμενες 2 ταινίες, εδώ υπονοείται χωρίς να δείχνεται "κυριολεκτικά". Η σκληρότητα των προηγούμενων φιλμ παραμένει, αλλά μόνο στο σενάριο. Οι εικόνες είναι σαφώς πιο ήπιες. Οι πολλές "σπλάτερ" σκηνές συμβαίνουν εκτός πλάνου, ακούγονται αλλά δεν δείχνονται. Αντίθετα εδώ η ποίηση στην εικόνα είναι εντονότερη, η σκηνοθεσία εντυπωσιακή και υπαινικτική συγχρόνως, τα όποια μηνύματα διφορούμενα και το τέλος ανοιχτό. Η ιστορία της εκδίκησης της άδικα φυλακισμένης για 13 χρόνια γυναίκας δεν δείχνεται γραμμικά, αλλά με συνεχή σεναριακά "μπρος - πίσω". Όλα συμβάλλουν στη δημιουργία μιας μαγικής ατμόσφαιρας, που μερικές φορές ξεφεύγει από κάθε ρεαλισμό και απογειώνεται. Το μεταφυσικό στοιχείο κάνει εδώ αρκετά έντονα την εμφάνισή του, ενώ τα θέματα που απασχολούν τον σκηνοθέτη παραμένουν βασικά τα ίδια.
Προσωπικά προτιμώ το εκπληκτικό Old Boy, ωστόσο και ή "Κυρία" επιβεβαιώνει ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ μεγάλο σκηνοθέτη, που θα μας απασχολεί με κάθε καινούρια δουλειά του. Τουλάχιστον τους απαιτητικούς, δύσκολους θεατές, στους οποίους απευθύνεται και οι οποίοι βαριούνται τα Village...
ΥΓ: Αν και μέρος τριλογίας, η ταινία μπορεί να ειδωθεί ακόμη και αν δεν έχετε δει τις προηγούμενες, αφού είναι απόλυτα αυτόνομη.

CRY WOLF... ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ ΦΟΒΗΘΗΚΑΜΕ

Αν είστε το κοινό των ποπ κορν και των Βιλατζ-οειδών σινεμά, ίσως την καταβρείτε. Αν όχι, λάθος ταινία. Στο Cry Wolf του (άγνωστου σε μένα τουλάχιστον) Jeff Wadlow, υπάρχουν και πάλι αμερικάνοι έφηβοι, και πάλι σχολείο με τους καλούς και κακούς μαθητές και αντίστοιχους καθηγητές, και πάλι ο "καινούριος" που φτάνει στο σχολείο και στην πόλη γενικότερα, και πάλι οι ερωτικές ίντριγκες και, πάνω απ' όλα, ο κλασσικός σίριαλ κίλερ με το μαχαίρι, που καθαρίζει έναν έναν τους έφηβους που λέγαμε, με αποκορύφωση - πού αλλού; το μαντέψατε μήπως; - τον περίφημο τελικό σχολικό χορό, κατά τη διάρκειά του οποίου, όπως φαίνεται, συμβαίνουν τα πάντα στις ΗΠΑ... Αν δεν τα έχετε δει γύρω στις 4768 φορές όλα αυτά, σπεύσατε!
Για να πω και κάτι θετικό πάντως, η τελική ανατροπή είναι αρκετά πρωτότυπη αυτή τη φορά - αν και εντελώς απίθανη. Αν περιμένετε μέχρι τότε...
Α, ναι, παίζει και ο Bon Jovi!!! Αλήθεια! Αν αυτό είναι καλό ή κακό τώρα, κρίνετέ το μόνοι σας.

ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Η ταινία του Νίκου Περράκη "Σειρήνες στο Αιγαίο" ("Λούφα και παραλλαγή Νο 2", όπως μας υπενθυμίζει ο ίδιος, προσπαθώντας να καρπωθεί κάτι από την επιτυχία της παλιότερης ταινίας του), είναι σίγουρα η καλύτερή του από την εποχή ακριβώς της αυθεντικής "Λ. & Π." Μην χαίρεστε πολύ όμως. Το να το πετύχει αυτό ο σκηνοθέτης δεν ήταν καθόλου δύσκολο, μιας και όλες οι ενδιάμεσες ταινίες του (στιλ "Θηλυκή Συμμορία", "Προστάτης οικογένειας" και άλλα τέτοια) ήταν, πολύ απλά, κακές.
Εδώ πάντως περνά κανείς δύο σίγουρα ευχάριστες ώρες (χωρίς κάτι συγκλονιστικό φυσικά). Στα συν η πολύ σωστή και ρεαλιστική απόδοση της στρατιωτικής ατμόσφαιρας, ο άψογος, απόλυτα αληθινός τρόπος ομιλίας και συμπεριφοράς των φαντάρων (όσοι έχουν πάει τα αναγνωρίζουν άμεσα όλα αυτά) και κυρίως η πολύ καλή και φυσική ηθοποιία. Σπανιότατα έχουμε δει τόσο φυσικό παίξιμο σε ελληνική ταινία, τόσο αβίαστη και άμεση εκφορά του λόγου, τόσο ζωντανούς διαλόγους. Στα μείον η Βίκυ Καγιά, που εκτός από την εξαιρετική φυσική της παρουσία (γι' αυτό υπήρχε άλλωστε) δεν μπορεί να διεκδικήσει και Όσκαρ...
Δείτε την. Θα διασκεδάσετε, σαφώς δεν θα βαρεθείτε, αλλά δεν θα εκστασιαστείτε κιόλας!

ΓΙΑΤΙ BLOG;

Για να μιλάμε. Να γράφουμε γι' αυτά που μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν αλλά συμβαίνουν, να μοιραζόμαστε αγαπημένα πράγματα.
Πότε; Όποτε έχουμε όρεξη.

Να μια λίστα με λίγες (πολύ λίγες) από μεγάλες αγάπες (η σειρά είναι τυχαία):

-Monty Python
-Grateful Dead
-Louis Bunuel
-Norman Spinrad
-Donovan
-Little Nemo
-Gustav Klimt
-William Gibson
-Blade Runner
-Duke Ellington
-Crammed Records
-Watchmen
-David Cronenberg
-Dave McKean
-Loreena McKennitt

...και πολλά, πολλά άλλα. Για μια πρώτη γεύση. Κανείς άλλος εκεί έξω;