"THE BRUTALIST": ΕΠΟΣ ΜΕ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΑΛΛΟ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ...

Ο πρώην ηθοποιός και από το 2024 σκηνοθέτης Brady Corbet γυρίζει το μεγαλεπήβολο "The Brutalist", ένα... αρχιτεκτονικό έπος 3,5 ωρών, με τον πολύ καλό Άντριαν Μπρόντι στον βασικό ρόλο, αλλά και τους Γκάι Πιρς και Φελίσιτι Τζόουνς. 

Ένας ουγγροεβραίος πρώην διάσημος μοντερνιστής αρχιτέκτονας βγαίνει από στρατόπεδο συγκέντρωσης και φτάνει στις ΗΠΑ. Ωστόσο πίσω έχει αφήσει τη γυναίκα του και την ανιψιά του, που κι αυτές ήταν σε στρατόπεδο, αλλά δεν έχουν τα κατάλληλα χαρτιά (ή μέσα) για την Αμερική. Πάντως ο ήρωας θα γνωριστεί επεισοδιακά με έναν εκατομμυριούχο και θα ξεκινήσει μια δύσκολη σχέση μεταξύ του. Ο ήρωας θα αναλάβει ένα μεγαλεπήβολο κτίριο, έργο ζωής για τον εργοδότη του και για τον ίδιο... και όλα θα γίνουν μια διαρκής εναλλαγή νηνεμίας και καταιγίδων.

Ο ήρωας είναι φανταστικό πρόσωπο, πλην όμως η ιστορία του αντλεί ιδέες από πολλές παρόμοιες αληθινές περιπτώσεις σημαντικότατων Ευρωπαίων καλλιτεχνών και μη, που κατέφυγαν εκεί για να γλιτώσουν από τους ευρωπαϊκούς πολέμους και, στην ουσία, έδωσαν την μεγάλη ώθηση στην αμερικάνικη κουλτούρα. Η ταινία λοιπόν θέλει να είναι ένα ιστορικό έπος, μια μελέτη των αντιφάσεων του χαρακτήρα μεγάλων καλλιτεχνών και γενικότερα μια μελέτη για το φαινόμενο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, μια κριτική στο αμερικάνικο όνειρο και το "κόστος" του, μια αλληγορία της σχέσης κεφαλαίου - κοινού ανθρώπου (άσχετα αν είναι καλλιτέχνης ή μη), μια καταδίκη των στυγνών πλουτοκρατών και άλλα ακόμα που ίσως σκεφτείτε εσείς.   

Προσωπικά δεν μου άρεσε. Με κούρασε κάπως, το βρήκα άνευ λόγου σκοτεινό και μουντό, μελό σε κάποια σημεία και γενικά τόσο μεγαλεπήβολο που γίνεται... δυσκολοχώνευτο. Επίσης μου φάνηκε ξεκάρφωτο και άγαρμπο το συμβολικό τέλος, που έρχεται από το πουθενά και υποτίθεται ότι μας δείχνει αλληγορικά το αληθινό πρόσωπο των αδίστακτων πλούσιων.Το βρήκα εκτός του όλου κλίματος τέλος πάντων. Ο Μπρόντι είναι πολύ καλός, αλλά για μένα αυτό δεν κάνει μια μεγάλη ταινία, όπως θα ήθελε ο δημιουργός της.

FLOW : ANIMATION, ΖΩΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Το "Flow : Η Γάτα που δεν Φοβόταν το Νερό" είναι για μένα μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Είναι animation (με ιδιαίτερη ψηφιακή τεχνική) και γυρίστηκε το 2024 από τον Λετονό Gints Zibalodis.

Βρισκόμαστε σε έναν μετακαταστροφικό κόσμο. Άνθρωποι δεν υπάρχουν πλέον. Υπάρχουν μόνο τα ερείπια και τα μισοχαλασμένα αντικείμενα που άφησαν πίσω τους. Όταν μια ξαφνική πλημμύρα κάνει τα πάντα να καλυφθούν από νερό, μια γάτα και μερικά άλλα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους ζώα βρίσκουν σωτηρία σε μια βάρκα και περιπλανιούνται σε έναν κατεστραμμένο κόσμο. 

Η ταινία δεν έχει καθόλου διαλόγους. Μόνο οι κάθε λογής ήχοι και οι φωνές των ζώων, οι οποίες είναι όπως στην πραγματικότητα. Η πρωταγωνίστρια γάτα δεν είναι καν αστεία. Προσπαθεί να επιβιώσει, όπως όλα εκεί. Όσα θέλει να μας πει η ταινία περνάνε υπόγεια", δίχως διδακτισμούς. Αν θέλουν να επιβιώσουν τα ετερόκλητα ζώα πρέπει να συνεργαστούν και να βοηθήσουν το ένα το άλλο. Στο μεταξύ ζουν διάφορες περιπέτειες, διατρέχουν διάφορους κινδύνους, διασχίζουν υποβλητικά τοπία και βυθισμένες στο νερό πόλεις... Είναι πολύ ενδιαφέρον το πώς το ρεαλιστικό στοιχείο (οι αληθινές φωνές των ζώων, οι αντιδράσεις τους κλπ.) συνυπάρχει με το χιούμορ, το φανταστικό και την ποίηση (δείτε τη σκηνή ενός θανάτου, που αποκτά υπερβατική διάσταση). Και φυσικά υπάρχει το πανταχού παρόν οικολογικό στοιχείο, σα να μας προειδοποιεί για κάτι που έρχεται...

Είχα πολλά χρόνια να ευχαριστηθώ τόσο ένα animation και να νοιώσω ότι πρόκειται για μια διαφορετική πρόταση στον χώρο αυτόν. Απολαύστε το!

ΥΓ: Όταν τελείωσε σκέφτηκα αυθόρμητα : Ευτυχώς πυ δεν ήταν αμερικάνικο...

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗς ΙΝΔΙΑΣ ΚΑΙ... ¨ΟΛΑ ΟΣΑ ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΦΩΣ"

Το φιλμ "Όλα όσα Φανταζόμαστε ως Φως" του 2024 είναι ινδικό και έχει γυριστεί από την Payal Kapadia (δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της). Μιλά κυρίως για τη θέση της γυναίκας στην αχανή αυτή χώρα.

Δύο νοσοκόμες συγκατοικούν στη Βομβάη. Η μία περιμένει υπομονετικά τον σύζυγό της που έχει μεταναστεύσει στη Γερμανία και έχει πάψει να επικοινωνεί με οποιονδήποτε τρόπο. Η άλλη, πιο νέα, ψάχνει απεγνωσμένα ένα μέρος για να κάνει έρωτα με τον φίλο της (που είναι μουσουλμάνος). Τα πράγματα θα αλλάξουν όταν η πρώτη λάβει ένα αναπάντεχο δώρο και όταν οι δυο τους θα ακολουθήσουν μια μεσήλικα συνάδελφό τους που μένει άνεργη και επιστρέφει στο χαμένο στο πουθενά χωριό της.  

Ενδιαφέρουσες όψεις της όχι και τόσο ευχάριστης θέσης της γυναίκας στην ινδική κοινωνία και μάλιστα από πολλές οπτικές : εξετάζονται διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες, η σχέση μεγαλούπολης και (σχεδόν παρθένας) επαρχίας κλπ. Ο έρωτας, η οικονομική κατάσταση, η αυστηρή παράδοση κόντρα στη νεωτερικότητα, οι προκαταλήψεις, ο (ενστικτώδης και όχι οργανωμένος) αγώνας για μια καλύτερη κοινωνική θέση της γυναίκας, όλα έχουν το μερίδιο τους στην ταινία.

Μου άρεσε αρκετά, παρά το ότι σίγουρα κάποιοι θα τη βρουν αργή. Ιδιαίτερα οι εθισμένοι στην fast forward, λογιστική και κερδοσκοπική αισθητική του παραπαίοντος σύγχρονου Χόλιγουντ.

""QUEER" : ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

 

Το 2024 ο σημαντικός Ιταλός Luca Guadagnino τολμά να φέρει στην οθόνη ένα από τα "δύσκολα" βιβλία του William Burroughs, το "Queer" (το είχε κάνει παλιά και ο Cronenberg με το "Γυμνό Γεύμα"). Και μάλιστα ο βασικός ρόλος του γκέι ήρωα δίνεται στον Ντάνιελ Κρεγκ (ναι, στον "Τζέιμς Μποντ"), πετυχαίνοντας έτσι μια πλήρη ανατροπή των ρόλων που ερμήνευε ως τώρα ο ηθοποιός αυτός - ο οποίος, σημειωτέον, είναι πολύ καλός εδώ.

Στην Πόλη του Μεξικού του 1950 ο γκέι ηδονοθήρας Αμερικανός ήρωας περιφέρεται αργά σε παρακμιακά μπαρ και κακόφημες γειτονιές χαμένος ανάμεσα στην αναζήτηση εφήμερων αγοριών και στις παραισθήσεις από τις ουσίες που καταναλώνει. Ώσπου θα συναντήσει έναν νεαρό που θα ερωτευτεί βαθιά και πέρα από το εφήμερο. Μαζί θα κάνουν ένα ταξίδι στην αδιάβατη σχεδόν ζούγκλα αναζητώντας ένα παραισθησιογόνο ψυχοτροπικό φυτό, που μόνο οι φυλές εκεί γνωρίζουν και χρησιμοποιούν.

Το βρήκα ενδιαφέρον. Η ατμοσφαιρικότητα, η "παλιά" εικόνα, η ζέστη, ο ιδρώτας, η παρακμή,  δημιουργούν ένα υπνωτικό κράμα που με παρέσυρε. Προειδοποιώ ότι η ιστορία είναι αρκετά ασαφής, ουσιαστικά στερείται "συμβάντων". Καταδεικνύει με πειστικό τρόπο όλη αυτή την νωχελική, ηδονοθηρική περιπλάνηση, την αργή καταβύθιση σε ένα χαμένο, άχρηστο, πλην όμως εθιστικό "τίποτα". Στο δεύτερο μέρος το κλίμα αλλάζει, σα να βλέπουμε μια άλλη ταινία. Η πυκνή ζούγκλα, οι παράξενοι άνθρωποι, η αναζήτηση της αγιαουάσκα, του ψυχοτρόπου μείγματος με το οποίο δεν "την ακούς" απλά, αλλά είναι κάτι πολύ παραπάνω, όλα αυτά συντελούν στη δημιουργία μιας άλλης, εντελώς διαφορετικής ατμόσφαιρας.

Όπως σας είπα κατάφερε να με βυθίσει στο κλίμα της, αλλά πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα κουραστούν. Συστήνεται μάλλον σε λίγους. Θα πω τέλος ότι ο Guadagnino έχει εξελιχτεί (εδώ και καιρό) σε έναν από αυτούς τους δημιουργούς που κάθε ταινία τους είναι διαφορετική τόσο αισθητικά όσο και θεματικά, ακόμα όμως και αν δεν αρέσει δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι είναι πάντα ενδιαφέρουσα.  

ΟΝΤΩΣ "A COMPLETE UKNOWN"...

 

Θα πω από την πρώτη στιγμή ότι το «A Complete Uknown” (2024) του James Mangold (ο οποίος αυτή τη φορά με εξέπληξε ευχάριστα) είναι μια ταινία που μου άρεσε πολύ. Το περίεργο είναι ότι θα πω επίσης ότι παρ’ όλα αυτά δεν την συστήνω σε όλους. Θα σας εξηγήσω τα τι και τα πώς.

Το φιλμ αφηγείται τα απόλυτα κρίσιμα χρόνια μεταξύ 1961-65 στη ζωή του Bob Dylan. Από τότε που φτάνει μόνος και άγνωστος στη Νέα Υόρκη έως την περίφημη – και για άλλους περιβόητη – εμφάνισή του το 1965 στο φολκ φεστιβάλ του Newport, που σχεδόν αλλάζει για πάντα τη μουσική – το ροκ, την φολκ, όλα (αν και τα είχε αλλάξει ήδη η μέχρι τότε δουλειά του νεαρότατου τραγουδοποιού). Θα τονίσω ότι ο Τιμοτέ Σαλαμέ είναι εξαιρετικός (όχι μόνο μοιάζει με τον Dylan, όχι μόνο τραγουδά τα τραγούδια του, αλλά παίζει και πολύ πειστικά), όπως και οι Ελ Φάνινγκ, Έντουαρντ Νόρτον (ως Pet Seeger) και Monica Barbaro (ως Joan Baez).

Ίσως καταλάβατε τι εννοούσα στην αρχή. Για να απολαύσει κανείς την ταινία πρέπει πρώτα απ’ όλα να αγαπά τη μουσική του Dylan. Να είναι ίσως fun, θα έλεγα, γιατί είναι πραγματικά πλημμυρισμένη από τραγούδια, καθώς βλέπουμε όχι μόνο εμφανίσεις του σε συναυλίες, αλλά και να τα παίζει σε κάθε πιθανή περίσταση. Οπότε, όσο καλό και να είναι το φιλμ, αν δεν σου αρέσει αυτό που ακούς σχεδόν συνεχώς… Έπειτα είναι και το ιστορικό κομμάτι. Σχεδόν όλα τα πρόσωπα που βλέπουμε στην οθόνη, έστω και σε σύντομα περάσματα, υποδύονται κάποιο υπαρκτό άτομο της εποχής αυτής. Αν κάποιος δεν ξέρει τον Woody Guthrie, τον Pete Seeger, τον Johny Cash (20τόσα χρόνια πριν τραγουδήσει Depeche Mode και τον μάθουν όλοι), τους Peter, Paul and Mary κλπ., το τι γινόταν με τη φολκ μουσική τέλη 50 – αρχές 60 στην Αμερική (που διαφέρει από την τραμπική Αμερική όσο ο πόλος με τη Σαχάρα), το φεστιβάλ του Newport κλπ., είναι φυσικά πιθανόν να του αρέσει η ταινία, αλλά θα έχει χάσει μεγάλο μέρος της πληροφορίας, του κλίματος της εποχής αυτής.

Ανεξάρτητα όλων αυτών πάντως, η ταινία με παρέσυρε τόσο με την υπέροχη μουσική από την οποία ξεχειλίζει (όχι μόνο του Dylan, αλλά και όλης αυτής της σκηνής) όσο και με την ανάπλαση της εποχής, τους ηθοποιούς, όλα. Για μένα είναι από τα καλύτερα φιλμ της χρονιάς, αν και ουσιαστικά απευθύνεται μόνο σε όσους ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο θέμα. Όσο για την προσωπικότητα του ίδιου του μεγάλου δημιουργού; Ε, δείχνεται όπως ακριβώς φημολογείται ότι είναι : Απόμακρος, κλειστός (εξ ου και «complete unknown») στρυφνός πολλές φορές, απρόβλεπτος, ίσως όχι και τόσο καλός ως φίλος… 

"ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΑ". ΠΟΣΟ "ΜΙΚΡΑ" ΟΜΩΣ;

Το ιρλανδέζικο φιλμ του Tim Mielants "Μικρά πράγματα σαν κι αυτά" του 2024 είναι ένα βραδυφλεγές δράμα που διαδραματίζεται το 1985. Ο Κίλιαν Μέρφι, εξαιρετικός ηθοποιός πάντα, το "παίρνει στην πλάτη του", έχοντας δίπλα του την Έμιλι Γουάτσον.

Ένας μεσαίας τάξης οικογενειάρχης, με σύζυγο και 4 κόρες, που μεταφέρει με το φορτηγό του κάρβουνα σε όποιον τα παραγγείλει, ανακαλύπτει ότι κάτι δεν πάει καλά σε ένα "αξιοσέβαστο" χώρο. Από εκεί και πέρα όλα είναι θέμα ηθικής : Θα αποκαλύψει όσα έμαθε ή θα ακολουθήσει το (οικονομικό και όχι μόνο) συμφέρον του;

Βαριά ταινία, σκοτεινή κυριολεκτικά και μεταφορικά, μάλλον αργή, βραδυφλεγής, που καταγράφει τη μιζέρια της μόνιμα συννεφιασμένης πόλης, την μουντάδα, τη θλίψη θα λέγαμε, της κοινότοπης καθημερινότητας (σπίτι - δουλειά). Όλα αυτά όμως γίνονται αποδεκτά δίχως το παραμικρό παράπονο ή γογγυσμό. Του στιλ "αυτή είναι η ζωή και την αποδεχόμαστε". Όταν όμως αποδειχτεί ότι όλη αυτή η ρουτίνα κρύβει κάτω από την επιφάνειά της φριχτά μυστικά;

Παρά την αργή εξέλιξη και την μουντή, άχαρη εικόνα, προσωπικά μου άρεσε, με έβαλε σ' αυτό το "δύσκολο" κλίμα. Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί θα πλήξουν, ωστόσο, εκτός του ότι θεωρώ ότι κάπως έτσι έπρεπε να γίνει μια τέτοια ταινία, πάντα χαίρομαι όταν βλέπω κάτι αντιεκκλησιαστικό...

"Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΣΥΚΙΑΣ" ΚΑΙ Η ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Mohammad Rasoulof είναι ένας αντικαθεστωτικός δημιουργός που έχει φυλακιστεί για 2 περίπου χρόνια από το θεοκρατικό καθεστώς της χώρας λόγω των ταινιών του. Σήμερα ζει εξόριστος στο εξωτερικό, ενώ στη χώρα του ενδέχεται να καταδικαστεί ακόμα και σε θάνατο. "Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς" του 2024 περιέχει (και) αληθινές σκηνές που γυρίστηκαν παράνομα στο Ιράν από κινητά κατά τις μεγάλες αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις που έγιναν εκεί. Μερικές καταγράφουν την ωμή βία της αστυνομίας. Προφανώς το φιλμ είναι απαγορευμένο στο Ιράν.

Ένας οικογενειάρχης εργάζεται ως ανακριτής (ενώ έξω μαίνονται οι ταραχές και οι διαδηλώσεις) και οραματίζεται να προαχθεί σε δικαστή. Η δουλειά του είναι επικίνδυνη και ούτε καν οι δύο κόρες του γνωρίζουν το επάγγελμα του πατέρα τους. Ο ίδιος ζει με διαρκείς τύψεις και ηθικές αμφιβολίες καθώς συχνά πιέζεται άνωθεν να υπογράψει ακόμα και θανατικές καταδίκες δίχως απτές αποδείξεις ενοχής.  Όταν μια μέρα εξαφανίζεται μέσα από το σπίτι το όπλο του η βία θα ξεσπάσει και οι μάσκες θα πέσουν.

Ο Rasoulof έχει πει ότι εμπνεύστηκε την ιστορία όταν ήταν φυλακισμένος και ένας από τους δεσμοφύλακές του τού είχε εκμυστηρευτεί ότι δεν μπορεί να αποκαλύψει ούτε στην οικογένειά του τι δουλειά κάνει. 

Η ταινία κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Στο πρώτο μέρος ως ένα αγχωτικό, κλειστοφοβικό, κοινωνικό θρίλερ και στο δεύτερο, όταν η οικογένεια πάει σε ένα εγκαταλειμμένο χωριό, ως αληθινό θρίλερ πλέον, του οποίου η έκβαση είναι πια ζήτημα ζωής ή θανάτου. Φυσικά πρόκειται για απόλυτα στρατευμένη ταινία, που καταγράφει τη φρίκη ενός καταπιεστικού καθεστώτος, που υποβόσκει σε καθημερινό επίπεδο και ξεσπά ανοιχτά πλέον όταν η χώρα βρίσκεται σε έκρυθμη κατάσταση, αλλά και τον εφιάλτη στον οποίο οδηγεί οποιοσδήποτε (θρησκευτικός στην συγκεκριμένη περίπτωση) φανατισμός. Την βρήκα πολύ δυνατή - έως και συγκλονιστική έχει χαρακτηριστεί. 

Μόνη αντίρρηση η απότομη αλλαγή του βασικού χαρακτήρα στο δεύτερο μέρος, το εκτός πόλης, η οποία αλλαγή βρήκα ότι δίνεται κάπως άγαρμπα, έως και αψυχολόγητα θα έλεγα. Πάντως θα επιμείνω ότι πρόκειται για πολύ δυνατό φιλμ.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (ΕΡΩΤΙΚΗΣ) ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΟ "BABYGIRL"

 

Το 2024 η Ολλανδή ηθοποιός και σκηνοθέτης Halina Reijn γυρίζει την 3η μεγάλου μήκους ταινία της "Babygirl" με μία τολμηρή Νικόλ Κίντμαν, τον ανερχόμενο Χάρις Ντίκινσον και τον Αντόνιο Μπαντέρας. Αν θέλετε από την αρχή τη γνώμη μου... βαρέθηκα.

Μία επιτυχημένη, γοητευτική γυναίκα, επικεφαλής επιτυχημένης εταιρίας, με επιτυχημένη οικογενειακή ζωή (εντάξει, δεν θα το ξαναγράψω) υποκύπτει στις ερωτικές προτάσεις πολύ νεότερού της και όχι ακόμα μόνιμου στην εταιρία εργαζόμενου. Παρασυρμένη από το πρωτόγνωρο πάθος της θα αφεθεί ακόμα και να διαλύσει την οικογένειά της.

Ναι, το φιλμ είναι τολμηρό. Η Κίντμαν, πάντοτε όμορφη, δεν διστάζει να κάνει γυμνές εμφανίσεις στα 57 της και να ερμηνεύσει έναν "αντιφεμινιστικό" ρόλο - με την έννοια ότι στην εξουσιαστική και καθαρά σεξουαλική σχέση τους εκείνη παίζει το ρόλο του μέρους που υποτάσσεται στις επιθυμίες του άλλου, κι αυτό της αρέσει. Μπράβο λοιπόν για την τόλμη μιας μεγάλης σταρ. Πέραν αυτού όλο αυτό το παιχνίδι με τις σχέσεις εξουσίας και επιβολής νομίζω ότι δεν με ενδιέφερε καθόλου παρά την τόλμη που προαναφέραμε και το σπάσιμο κάποιων ταμπού (εντάξει, μη φανταστείτε και τίποτα σοβαρό). Η ταινία - κατά τη γνώμη μου πάντοτε - "δεν κυλούσε" και σύντομα άρχισε να με κουράζει. Όσο για το συμβατικό τέλος μετά απ' όλα αυτά... τι να πω.

Δεν το θεωρώ τίποτα σπουδαίο. Ίσως κάποιοι να εκστασιάστηκαν για τη "τόλμη" του φιλμ, προσωπικά όμως βαρέθηκα.

Ο ΠΛΕΟΝ ΑΓΡΙΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ "ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ"

Ο Robert Eggers έχει καθιερωθεί με εξαιρετικές εικαστικά και ιδιαίτερα σκοτεινές ταινίες. Οπότε το να κάνει αυτός το ριμέικ του κλασικού "Νοσφεράτου" του Murnau (1922) (ή του πολύ καλού ομώνυμου του Herzog του 1979) δεν αποτελεί έκπληξη. Η Lilly-Rose Depp (κόρη του Τζόνη Ντεπ), ο Bill Skarsgard, ο Nicolas Hoult και ο Ουίλιαμ Νταφόε πρωταγωνιστούν.

Υπενθυμίζω ότι ο Νοσφεράτου είναι η γερμανική εκδοχή του Δράκουλα του Stoker. Οπότε την κλασική ιστορία την ξέρετε : Ένας μυστηριώδης ευγενής από την Τρανσιλβανία επιθυμεί να αγοράσει έναν πύργο στη Γερμανία. Καλεί λοιπόν φιλόδοξο νεαρό μεσίτη στον πύργο του για να υπογράψουν τα συμβόλαια. Θα γοητευτεί όμως από τη νεαρή σύζυγό του και όταν έλθει στην Ευρώπη η φρίκη θα αρχίσει.

Θα πω αρχικά ότι πρόκειται για τον πλέον σκοτεινό, ζοφερό, "αποπνικτικό" Δράκουλα που έχω δει. Ο βρικόλακας είναι το Κακό, τέρμα. Ούτε οίκτος για κανέναν ούτε μια "δυστυχισμένη" πλευρά όπως στο φιλμ του Κόπολα ούτε τίποτα. Συγχρόνως είναι και ο πιο "βάρβαρος", με την έννοια ότι είναι ένας άγριος, "απολίτιστος" βαλκάνιος δίχως ίχνος γοητείας. Η εικόνα της ταινίας είναι εντυπωσιακή. Μουντή, σκοτεινή, με γκριζομπλέ χρώματα, σε κάνει να νιώθεις το κρύο της χώρας, του πύργου, του ίδιου του τέρατος. Πέραν αυτού υπάρχουν όλα τα στοιχεία των καλών ταινιών για τον Δράκουλα : Η σεξουαλικότητα και η ταυτόχρονη έλξη / απώθηση για το Κακό, η πάλη της ορθολογικής, επιστημονικής λογικής με την υπερφυσική πίστη και το μεταφυσικό, οι ψυχαναλυτικές προεκτάσεις κλπ. Ωστόσο, πέραν της άγριας εικόνας του ίδιου του Νοσφεράτου, δεν ξέρω αν ο Eggers προσθέτει κάτι στον διαχρονικό μύθο. Μόνο κάτι πιο άγριο, "πρωτόγονο", ζοφερό.

Γενικά είμαι διχασμένος για το αν μου άρεσε ή όχι. Από τη μία η δυνατή εικόνα, από την άλλη ένα αβάσταχτο ψυχοπλάκωμα ("αποπνικτική" τη χαρακτήρισε ένας φίλος). Σίγουρα αξίζει να το τολ΄μήσετε, αλλά με δική σας ευθύνη...

"ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕ" : ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ - ΠΟΤΑΜΟΣ

Ο Louis Malle (1932-1995) είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες (ίσως ο αγαπημένος μου της nouvelle vague). Το 1981 γυρίζει στις ΗΠΑ μια από τις πιο "πειραματικές" ταινίες του : "Το Δείπνο μου με τον Αντρέ" με τους Andre Gregory και τον Wallace Shawn. Ο πρώτος είναι όντως θεατρικός σκηνοθέτης και στο φιλμ παίζει περίπου τον εαυτό του.

Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία (γι' αυτό χαρακτήρισα την ταινία πειραματική). Δύο παλιοί φίλοι συναντιούνται ξανά και βγαίνουν για δείπνο σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης. Ο ένας είναι θεατρικός σκηνοθέτης και ο άλλος συγγραφέας θεατρικών έργων με μέτρια επιτυχία και μέτρια οικονομική κατάσταση. Από εκεί και πέρα παρακολουθούμε επί 1.50' τη συζήτησή τους επί παντός επιστητού (σχεδόν) ενώ τρώνε, μέχρι την τελική καληνύχτα. Τίποτα άλλο.

Όπως αντιλαμβάνεστε πρόκειται για φιλμ για λίγους, καθώς στερείται παντελώς πλοκής. Η συζήτηση είναι χειμαρρώδης, ρέει εξαιρετικά αβίαστα και φυσικά, όπως ακριβώς συζητάνε δύο φίλοι στην πραγματικότητα. Σίγουρα ο Μαλ τους είχε αφήσει να αυτοσχεδιάζουν σε πολλά σημεία. 

Ο σκηνοθέτης, πιο "μεταφυσικός" και με πολύπλοκη σκέψη, αμφισβητεί την υλική καθημερινότητα και ψάχνει νέες, υπερβατικές εμπειρίες, όπως αυτές που πριν χρόνια είχε ζήσει την Πολωνία, όπως διηγείται. Ο συγγραφέας είναι πιο προσγειωμένος, διαφωνεί με κάποιες από τις απόψεις του φίλου του και υπερασπίζεται μια ήρεμη καθημερινότητα. 

Φιλοσοφικό φιλμ, που ουσιαστικά φέρνει αντιμέτωπες δύο διαφορετικές απόψεις για τη ζωή και τα πάντα... Πολύ ενδιαφέρον για λίγους, πολύ δύσκολο για όσους έχουν συνηθίσει το mainstream σινεμά.