Στα μέσα των 60ς ο κόσμος βιώνει την "ισορροπία του τρόμου" ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις (ΗΠΑ - ΕΣΣΔ) και ο μόνιμος εφιάλτης είναι ένας τρίτος παγκόσμιος, ο οποίος, αν γινόταν τότε, θα γινόταν με πυρηνικά. Κοινώς πιθανή κατάρρευση κάθε πολιτισμού και επιστροφή πολύ, πολύ πίσω. Το τότε ευαισθητοποιημένο Χόλιγουντ αρχίζει να μετατρέπεται σε "αριστερό" Χόλιγουντ (με πολλά εισαγωγικά προφανώς, καθώς η λέξη χρησιμοποιείται εντελώς σχετικά και εννοεί μόνο ό,τι σημαίνει αυτό για την Αμερική). Ουσιαστικά δηλαδή γίνεται (το Χόλιγουντ) ακραιφνής υποστηρικτής της ειρήνης και πολέμιο κάθε ακροδεξιάς, εθνικιστικής, πολεμοκάπηλης τάσης.
Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα : Από το σατιρικό "SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα" έως το αβάσταχτα απελπισμένο "On the Beach" και πολλά, πολλά άλλα. Ένα από αυτά είναι και το ασπρόμαυρο "The Bedford Incident" (1965) του κυρίως παραγωγού και πιο σπάνια σκηνοθέτη James B. Harris (έχει γυρίσει 5-6 ταινίες). Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ και Σίντνεϊ Πουατιέ ερμηνεύουν τους βασικούς ρόλους.
Ένα αμερικάνικο πολεμικό πλοίο που πλέει κάπου στην Αρκτική κυβερνάται από φανατικό, στρατόκαυλο καπετάνιο, ο οποίος απαιτεί αυστηρή πειθαρχία από το πλήρωμα. Ένας δημοσιογράφος καταφτάνει εκεί με ειδική άδεια για να καταγράψει τη ζωή σ' ένα πολεμικό πλοίο και, βεβαίως, από την αρχή οι σχέσεις του με τον σκληρό κυβερνήτη θα είναι τεταμένες. Όταν εντοπίζεται ένα σοβιετικό υποβρύχιο να πλέει λίγο μέσα στα χωρικά ύδατα, ο κυβερνήτης θα αρχίσει να το καταδιώκει αλύπητα. Το διαρκές αυτό παιχνίδι με τη φωτιά όμως - εν μέσω πολικών παγόβουνων - σύντομα θα κλιμακωθεί με επικίνδυνες για όλους παρενέργειες...
Εξαιρετικά δομημένο το φιλμ, ξεκινά κάπως χαλαρά και, όσο προχωρά, γίνεται όλο και πιο αγχωτικό, με κάθετα αυξανόμενο σασπένς, μέχρι την τελική συγκλονιστική κλιμάκωση, ενώ η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του πλοίου επιτείνει τη δύναμή του. Το βάρος πέφτει σχεδόν ολόκληρο στους ώμους του θαυμάσιου Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του, αυτόν βεβαίως του σχεδόν παρανοϊκού καπετάνιου, ενώ δίπλα του στέκει ο Σίντεϊ Πουατιέ, του οποίου το χρώμα δεν αποτελεί καθόλου θέμα της ταινίας (δεν γίνεται καν η παραμικρή νύξη). Πέραν αυτού θα προειδοποιήσω τους οπαδούς του σύγχρονου Χόλιγουντ ότι το φιλμ είναι απ' αυτά που "μιλάνε πολύ". Η πλοκή βασίζεται στους διαλόγους, στις αποφάσεις, στις κινήσεις του κάθε "παίκτη". Η ιστορία ξεδιπλώνεται αργά, οδηγώντας μεθοδικά στην τελική κορύφωση. Κάπως "στατικό" ως εικόνα, χτίζει με μεγάλη μαστοριά μια όλο και πιο ανησυχητική και αγχωτική κατάσταση μέχρι την τελική έκβαση. Πέραν της σαφέστατης καταδίκης της στρατοκαυλίασης, του φανατισμού και των βαθιά εθνικιστικών απόψεων, το φιλμ μπορεί να διαβαστεί και ως καταδίκη κάθε καταπιεστικής εξουσίας και προειδοποίησης για το πού μπορεί να φτάσει μια τέτοια.
Για τους ρέκτες ενός "διαφορετικού" Χόλιγουντ και μόνο. Όσοι περιμένουν δράση και απίθανες ανατροπές θα απογοητευτούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου