ΟΝΤΩΣ "A COMPLETE UKNOWN"...

 

Θα πω από την πρώτη στιγμή ότι το «A Complete Uknown” (2024) του James Mangold (ο οποίος αυτή τη φορά με εξέπληξε ευχάριστα) είναι μια ταινία που μου άρεσε πολύ. Το περίεργο είναι ότι θα πω επίσης ότι παρ’ όλα αυτά δεν την συστήνω σε όλους. Θα σας εξηγήσω τα τι και τα πώς.

Το φιλμ αφηγείται τα απόλυτα κρίσιμα χρόνια μεταξύ 1961-65 στη ζωή του Bob Dylan. Από τότε που φτάνει μόνος και άγνωστος στη Νέα Υόρκη έως την περίφημη – και για άλλους περιβόητη – εμφάνισή του το 1965 στο φολκ φεστιβάλ του Newport, που σχεδόν αλλάζει για πάντα τη μουσική – το ροκ, την φολκ, όλα (αν και τα είχε αλλάξει ήδη η μέχρι τότε δουλειά του νεαρότατου τραγουδοποιού). Θα τονίσω ότι ο Τιμοτέ Σαλαμέ είναι εξαιρετικός (όχι μόνο μοιάζει με τον Dylan, όχι μόνο τραγουδά τα τραγούδια του, αλλά παίζει και πολύ πειστικά), όπως και οι Ελ Φάνινγκ, Έντουαρντ Νόρτον (ως Pet Seeger) και Monica Barbaro (ως Joan Baez).

Ίσως καταλάβατε τι εννοούσα στην αρχή. Για να απολαύσει κανείς την ταινία πρέπει πρώτα απ’ όλα να αγαπά τη μουσική του Dylan. Να είναι ίσως fun, θα έλεγα, γιατί είναι πραγματικά πλημμυρισμένη από τραγούδια, καθώς βλέπουμε όχι μόνο εμφανίσεις του σε συναυλίες, αλλά και να τα παίζει σε κάθε πιθανή περίσταση. Οπότε, όσο καλό και να είναι το φιλμ, αν δεν σου αρέσει αυτό που ακούς σχεδόν συνεχώς… Έπειτα είναι και το ιστορικό κομμάτι. Σχεδόν όλα τα πρόσωπα που βλέπουμε στην οθόνη, έστω και σε σύντομα περάσματα, υποδύονται κάποιο υπαρκτό άτομο της εποχής αυτής. Αν κάποιος δεν ξέρει τον Woody Guthrie, τον Pete Seeger, τον Johny Cash (20τόσα χρόνια πριν τραγουδήσει Depeche Mode και τον μάθουν όλοι), τους Peter, Paul and Mary κλπ., το τι γινόταν με τη φολκ μουσική τέλη 50 – αρχές 60 στην Αμερική (που διαφέρει από την τραμπική Αμερική όσο ο πόλος με τη Σαχάρα), το φεστιβάλ του Newport κλπ., είναι φυσικά πιθανόν να του αρέσει η ταινία, αλλά θα έχει χάσει μεγάλο μέρος της πληροφορίας, του κλίματος της εποχής αυτής.

Ανεξάρτητα όλων αυτών πάντως, η ταινία με παρέσυρε τόσο με την υπέροχη μουσική από την οποία ξεχειλίζει (όχι μόνο του Dylan, αλλά και όλης αυτής της σκηνής) όσο και με την ανάπλαση της εποχής, τους ηθοποιούς, όλα. Για μένα είναι από τα καλύτερα φιλμ της χρονιάς, αν και ουσιαστικά απευθύνεται μόνο σε όσους ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο θέμα. Όσο για την προσωπικότητα του ίδιου του μεγάλου δημιουργού; Ε, δείχνεται όπως ακριβώς φημολογείται ότι είναι : Απόμακρος, κλειστός (εξ ου και «complete unknown») στρυφνός πολλές φορές, απρόβλεπτος, ίσως όχι και τόσο καλός ως φίλος… 

"ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΑ". ΠΟΣΟ "ΜΙΚΡΑ" ΟΜΩΣ;

Το ιρλανδέζικο φιλμ του Tim Mielants "Μικρά πράγματα σαν κι αυτά" του 2024 είναι ένα βραδυφλεγές δράμα που διαδραματίζεται το 1985. Ο Κίλιαν Μέρφι, εξαιρετικός ηθοποιός πάντα, το "παίρνει στην πλάτη του", έχοντας δίπλα του την Έμιλι Γουάτσον.

Ένας μεσαίας τάξης οικογενειάρχης, με σύζυγο και 4 κόρες, που μεταφέρει με το φορτηγό του κάρβουνα σε όποιον τα παραγγείλει, ανακαλύπτει ότι κάτι δεν πάει καλά σε ένα "αξιοσέβαστο" χώρο. Από εκεί και πέρα όλα είναι θέμα ηθικής : Θα αποκαλύψει όσα έμαθε ή θα ακολουθήσει το (οικονομικό και όχι μόνο) συμφέρον του;

Βαριά ταινία, σκοτεινή κυριολεκτικά και μεταφορικά, μάλλον αργή, βραδυφλεγής, που καταγράφει τη μιζέρια της μόνιμα συννεφιασμένης πόλης, την μουντάδα, τη θλίψη θα λέγαμε, της κοινότοπης καθημερινότητας (σπίτι - δουλειά). Όλα αυτά όμως γίνονται αποδεκτά δίχως το παραμικρό παράπονο ή γογγυσμό. Του στιλ "αυτή είναι η ζωή και την αποδεχόμαστε". Όταν όμως αποδειχτεί ότι όλη αυτή η ρουτίνα κρύβει κάτω από την επιφάνειά της φριχτά μυστικά;

Παρά την αργή εξέλιξη και την μουντή, άχαρη εικόνα, προσωπικά μου άρεσε, με έβαλε σ' αυτό το "δύσκολο" κλίμα. Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί θα πλήξουν, ωστόσο, εκτός του ότι θεωρώ ότι κάπως έτσι έπρεπε να γίνει μια τέτοια ταινία, πάντα χαίρομαι όταν βλέπω κάτι αντιεκκλησιαστικό...

"Ο ΣΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΣΥΚΙΑΣ" ΚΑΙ Η ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Ο Ιρανός σκηνοθέτης Mohammad Rasoulof είναι ένας αντικαθεστωτικός δημιουργός που έχει φυλακιστεί για 2 περίπου χρόνια από το θεοκρατικό καθεστώς της χώρας λόγω των ταινιών του. Σήμερα ζει εξόριστος στο εξωτερικό, ενώ στη χώρα του ενδέχεται να καταδικαστεί ακόμα και σε θάνατο. "Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς" του 2024 περιέχει (και) αληθινές σκηνές που γυρίστηκαν παράνομα στο Ιράν από κινητά κατά τις μεγάλες αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις που έγιναν εκεί. Μερικές καταγράφουν την ωμή βία της αστυνομίας. Προφανώς το φιλμ είναι απαγορευμένο στο Ιράν.

Ένας οικογενειάρχης εργάζεται ως ανακριτής (ενώ έξω μαίνονται οι ταραχές και οι διαδηλώσεις) και οραματίζεται να προαχθεί σε δικαστή. Η δουλειά του είναι επικίνδυνη και ούτε καν οι δύο κόρες του γνωρίζουν το επάγγελμα του πατέρα τους. Ο ίδιος ζει με διαρκείς τύψεις και ηθικές αμφιβολίες καθώς συχνά πιέζεται άνωθεν να υπογράψει ακόμα και θανατικές καταδίκες δίχως απτές αποδείξεις ενοχής.  Όταν μια μέρα εξαφανίζεται μέσα από το σπίτι το όπλο του η βία θα ξεσπάσει και οι μάσκες θα πέσουν.

Ο Rasoulof έχει πει ότι εμπνεύστηκε την ιστορία όταν ήταν φυλακισμένος και ένας από τους δεσμοφύλακές του τού είχε εκμυστηρευτεί ότι δεν μπορεί να αποκαλύψει ούτε στην οικογένειά του τι δουλειά κάνει. 

Η ταινία κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Στο πρώτο μέρος ως ένα αγχωτικό, κλειστοφοβικό, κοινωνικό θρίλερ και στο δεύτερο, όταν η οικογένεια πάει σε ένα εγκαταλειμμένο χωριό, ως αληθινό θρίλερ πλέον, του οποίου η έκβαση είναι πια ζήτημα ζωής ή θανάτου. Φυσικά πρόκειται για απόλυτα στρατευμένη ταινία, που καταγράφει τη φρίκη ενός καταπιεστικού καθεστώτος, που υποβόσκει σε καθημερινό επίπεδο και ξεσπά ανοιχτά πλέον όταν η χώρα βρίσκεται σε έκρυθμη κατάσταση, αλλά και τον εφιάλτη στον οποίο οδηγεί οποιοσδήποτε (θρησκευτικός στην συγκεκριμένη περίπτωση) φανατισμός. Την βρήκα πολύ δυνατή - έως και συγκλονιστική έχει χαρακτηριστεί. 

Μόνη αντίρρηση η απότομη αλλαγή του βασικού χαρακτήρα στο δεύτερο μέρος, το εκτός πόλης, η οποία αλλαγή βρήκα ότι δίνεται κάπως άγαρμπα, έως και αψυχολόγητα θα έλεγα. Πάντως θα επιμείνω ότι πρόκειται για πολύ δυνατό φιλμ.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (ΕΡΩΤΙΚΗΣ) ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΣΤΟ "BABYGIRL"

 

Το 2024 η Ολλανδή ηθοποιός και σκηνοθέτης Halina Reijn γυρίζει την 3η μεγάλου μήκους ταινία της "Babygirl" με μία τολμηρή Νικόλ Κίντμαν, τον ανερχόμενο Χάρις Ντίκινσον και τον Αντόνιο Μπαντέρας. Αν θέλετε από την αρχή τη γνώμη μου... βαρέθηκα.

Μία επιτυχημένη, γοητευτική γυναίκα, επικεφαλής επιτυχημένης εταιρίας, με επιτυχημένη οικογενειακή ζωή (εντάξει, δεν θα το ξαναγράψω) υποκύπτει στις ερωτικές προτάσεις πολύ νεότερού της και όχι ακόμα μόνιμου στην εταιρία εργαζόμενου. Παρασυρμένη από το πρωτόγνωρο πάθος της θα αφεθεί ακόμα και να διαλύσει την οικογένειά της.

Ναι, το φιλμ είναι τολμηρό. Η Κίντμαν, πάντοτε όμορφη, δεν διστάζει να κάνει γυμνές εμφανίσεις στα 57 της και να ερμηνεύσει έναν "αντιφεμινιστικό" ρόλο - με την έννοια ότι στην εξουσιαστική και καθαρά σεξουαλική σχέση τους εκείνη παίζει το ρόλο του μέρους που υποτάσσεται στις επιθυμίες του άλλου, κι αυτό της αρέσει. Μπράβο λοιπόν για την τόλμη μιας μεγάλης σταρ. Πέραν αυτού όλο αυτό το παιχνίδι με τις σχέσεις εξουσίας και επιβολής νομίζω ότι δεν με ενδιέφερε καθόλου παρά την τόλμη που προαναφέραμε και το σπάσιμο κάποιων ταμπού (εντάξει, μη φανταστείτε και τίποτα σοβαρό). Η ταινία - κατά τη γνώμη μου πάντοτε - "δεν κυλούσε" και σύντομα άρχισε να με κουράζει. Όσο για το συμβατικό τέλος μετά απ' όλα αυτά... τι να πω.

Δεν το θεωρώ τίποτα σπουδαίο. Ίσως κάποιοι να εκστασιάστηκαν για τη "τόλμη" του φιλμ, προσωπικά όμως βαρέθηκα.

Ο ΠΛΕΟΝ ΑΓΡΙΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ "ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ"

Ο Robert Eggers έχει καθιερωθεί με εξαιρετικές εικαστικά και ιδιαίτερα σκοτεινές ταινίες. Οπότε το να κάνει αυτός το ριμέικ του κλασικού "Νοσφεράτου" του Murnau (1922) (ή του πολύ καλού ομώνυμου του Herzog του 1979) δεν αποτελεί έκπληξη. Η Lilly-Rose Depp (κόρη του Τζόνη Ντεπ), ο Bill Skarsgard, ο Nicolas Hoult και ο Ουίλιαμ Νταφόε πρωταγωνιστούν.

Υπενθυμίζω ότι ο Νοσφεράτου είναι η γερμανική εκδοχή του Δράκουλα του Stoker. Οπότε την κλασική ιστορία την ξέρετε : Ένας μυστηριώδης ευγενής από την Τρανσιλβανία επιθυμεί να αγοράσει έναν πύργο στη Γερμανία. Καλεί λοιπόν φιλόδοξο νεαρό μεσίτη στον πύργο του για να υπογράψουν τα συμβόλαια. Θα γοητευτεί όμως από τη νεαρή σύζυγό του και όταν έλθει στην Ευρώπη η φρίκη θα αρχίσει.

Θα πω αρχικά ότι πρόκειται για τον πλέον σκοτεινό, ζοφερό, "αποπνικτικό" Δράκουλα που έχω δει. Ο βρικόλακας είναι το Κακό, τέρμα. Ούτε οίκτος για κανέναν ούτε μια "δυστυχισμένη" πλευρά όπως στο φιλμ του Κόπολα ούτε τίποτα. Συγχρόνως είναι και ο πιο "βάρβαρος", με την έννοια ότι είναι ένας άγριος, "απολίτιστος" βαλκάνιος δίχως ίχνος γοητείας. Η εικόνα της ταινίας είναι εντυπωσιακή. Μουντή, σκοτεινή, με γκριζομπλέ χρώματα, σε κάνει να νιώθεις το κρύο της χώρας, του πύργου, του ίδιου του τέρατος. Πέραν αυτού υπάρχουν όλα τα στοιχεία των καλών ταινιών για τον Δράκουλα : Η σεξουαλικότητα και η ταυτόχρονη έλξη / απώθηση για το Κακό, η πάλη της ορθολογικής, επιστημονικής λογικής με την υπερφυσική πίστη και το μεταφυσικό, οι ψυχαναλυτικές προεκτάσεις κλπ. Ωστόσο, πέραν της άγριας εικόνας του ίδιου του Νοσφεράτου, δεν ξέρω αν ο Eggers προσθέτει κάτι στον διαχρονικό μύθο. Μόνο κάτι πιο άγριο, "πρωτόγονο", ζοφερό.

Γενικά είμαι διχασμένος για το αν μου άρεσε ή όχι. Από τη μία η δυνατή εικόνα, από την άλλη ένα αβάσταχτο ψυχοπλάκωμα ("αποπνικτική" τη χαρακτήρισε ένας φίλος). Σίγουρα αξίζει να το τολ΄μήσετε, αλλά με δική σας ευθύνη...

"ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΕ" : ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ - ΠΟΤΑΜΟΣ

Ο Louis Malle (1932-1995) είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες (ίσως ο αγαπημένος μου της nouvelle vague). Το 1981 γυρίζει στις ΗΠΑ μια από τις πιο "πειραματικές" ταινίες του : "Το Δείπνο μου με τον Αντρέ" με τους Andre Gregory και τον Wallace Shawn. Ο πρώτος είναι όντως θεατρικός σκηνοθέτης και στο φιλμ παίζει περίπου τον εαυτό του.

Δεν υπάρχει ουσιαστικά ιστορία (γι' αυτό χαρακτήρισα την ταινία πειραματική). Δύο παλιοί φίλοι συναντιούνται ξανά και βγαίνουν για δείπνο σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης. Ο ένας είναι θεατρικός σκηνοθέτης και ο άλλος συγγραφέας θεατρικών έργων με μέτρια επιτυχία και μέτρια οικονομική κατάσταση. Από εκεί και πέρα παρακολουθούμε επί 1.50' τη συζήτησή τους επί παντός επιστητού (σχεδόν) ενώ τρώνε, μέχρι την τελική καληνύχτα. Τίποτα άλλο.

Όπως αντιλαμβάνεστε πρόκειται για φιλμ για λίγους, καθώς στερείται παντελώς πλοκής. Η συζήτηση είναι χειμαρρώδης, ρέει εξαιρετικά αβίαστα και φυσικά, όπως ακριβώς συζητάνε δύο φίλοι στην πραγματικότητα. Σίγουρα ο Μαλ τους είχε αφήσει να αυτοσχεδιάζουν σε πολλά σημεία. 

Ο σκηνοθέτης, πιο "μεταφυσικός" και με πολύπλοκη σκέψη, αμφισβητεί την υλική καθημερινότητα και ψάχνει νέες, υπερβατικές εμπειρίες, όπως αυτές που πριν χρόνια είχε ζήσει την Πολωνία, όπως διηγείται. Ο συγγραφέας είναι πιο προσγειωμένος, διαφωνεί με κάποιες από τις απόψεις του φίλου του και υπερασπίζεται μια ήρεμη καθημερινότητα. 

Φιλοσοφικό φιλμ, που ουσιαστικά φέρνει αντιμέτωπες δύο διαφορετικές απόψεις για τη ζωή και τα πάντα... Πολύ ενδιαφέρον για λίγους, πολύ δύσκολο για όσους έχουν συνηθίσει το mainstream σινεμά.

"ΜΑΡΙΑ" : ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΚΑΛΛΑΣ

Τα τελευταία χρόνια ο πολύ δυνατός Χιλιανός δημιουργός Pablo Larrain έχει επικεντρώσει το έργο του σε ένα παράξενο θέμα: Βιογραφίες γνωστών, επώνυμων γυναικών, όχι όμως "ευρείες". Οι δικές του εστιάζουν σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής τους, στην πιο δύσκολη και πιο δραματική. Το έκανε με την πριγκίπισσα Νταϊάνα, με τη Τζάκι Κένεντι και το 2024 με τη Μαρία Κάλλας. Και μάλιστα με την Αντζελίνα Τζολί στο ρόλο της μεγάλης ντίβας!

Η ταινία "Maria" περιγράφει τις δραματικές τελευταίες μέρες της σταρ. Αδυνατώντας πλέον να τραγουδήσει, έχοντας χωρίσει από καιρό με τον νεκρό πλέον Ωνάση, εθισμένη στα χάπια, καταρρέει αργά και σταθερά στο διαμέρισμά της με μοναδική συντροφιά τον κάτι σαν μπάτλερ της (παιδί για όλες τις δουλειές στην ουσία) και την μαγείρισσα - οικονόμο της.  

Ξέρουμε από την πρώτη σκηνή αρχή ότι θα πεθάνει. Τις λίγες μέρες πριν το τέλος βλέπουμε την "θεά" να χάνεται σε έναν χαώδη κόσμο αναμνήσεων παλιών μεγαλείων, παραισθήσεων λόγω της κατάχρησης των χαπιών, ψευδαισθήσεων ότι μπορεί να ξαναφτιάξει την λαμπρή της καριέρα, αναίτιων πράξεων και άλλα πολλά. Τίποτα δεν μπορεί να τη στηρίξει πλέον ή να την σώσει. Η ίδια αγνοεί τις αυστηρές προειδοποιήσεις του γιατρού, γίνεται ενίοτε κακιά και καταπιεστική με τους δύο εργαζόμενους - συγκατοίκους της, ζει σε ένα καθόλου ευχάριστο όνειρο.

Είδα το φιλμ - πλημμυρισμένο από τη θεϊκή φωνή της ντίβας από τις εποχές των θριάμβων - με ενδιαφέρον. Ο Larrain ξέρει καλά να περιγράφει αδιέξοδες, τελειωτικές ουσιαστικά καταστάσεις και να σε βάζει στο βαρύ αυτό κλίμα. Και η Αντζελίνα ερμηνεύει μάλλον τον ρόλο της καριέρας της όσο καλύτερα μπορεί (άσχετο τώρα αν άκουσα κάποιους να παραπονούνται ότι δεν μπορούν να χωνέψουν / ταυτίσουν τη Τζολί με την Κάλλας). 

Αρκετά καλό φιλμ λοιπόν κατά τη γνώμη μου. Ξεπερνώντας τη συγκεκριμένη περίπτωση της Κάλλας, μπορείτε να το δείτε και γενικότερα: Ως μια διαχρονική σπουδή πάνω στην ακόμα και θανατηφόρα κατάθλιψη που μπορεί να προκληθεί όταν τα φώτα σβήνουν, όταν ένας σταρ συνειδητοποιεί ότι πλέον δεν είναι πλέον ένας σταρ... 

ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ, ΜΕΤΑΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ... THE END

Ο Joshua Oppenheimer ήταν μέχρι τώρα ένας βραβευμένος ντοκιμαντερίστας. Το 2024 γυρίζει την πρώτη του ταινία μυθοπλασίας, το "The End", με την Τίλντα Σουίντον και τον Μάικλ Σάνον στους βασικούς ρόλους. Και αποδεικνύει ότι το να έχεις πρωτότυπες ιδέες δεν σημαίνει ότι κάνεις και καλές ταινίες...

Σε μια μετακαταστροφική εποχή, μια πάμπλουτη οικογένεια (και μια φίλη και ο μπάτλερ και ένας γιατρός...) έχουν καταφύγει σε πολυτελή υπόγεια κατοικία που μοιάζει με μουσείο, καθώς έχουν μαζέψει πλήθος γνωστών πινάκων. Ώσπου μία παρείσακτη από τον "πάνω κόσμο" καταφέρνει να μπει στο προφυλαγμένο, ασφαλές καταφύγιο και απειλεί να καταστρέψει τις ισορροπίες.

Μιούζικαλ, επιστημονική φαντασία, ενδοοικογενειακές σχέσεις, συγκρούσεις και μυστικά, πολιτική κριτική (ή αλληγορία) για το πού πάει ο κόσμος και άλλα που θα σκεφτείτε μόνοι σας μπερδεύονται εδώ σε ένα πρωτότυπο μεν, μάλλον βαρετό δε μείγμα. Ίσως να φταίγανε οι δυόμιση ώρες, ίσως τα αλλοπρόσαλλα συστατικά δεν έδεναν, πάντως προσωπικά βαρέθηκα. Η αλληγορία είναι εύστοχη και μπορεί κανείς να διακρίνει διάφορα επί μέρους στοιχεία : Κριτική στην προστατευτική, αλλά ταυτόχρονα καταπιεστική οικογένεια, με την στιλπνή επιφάνεια και τις εντάσεις που υποβόσκουν, κριτική σε έναν κόσμο που καταρρέει καθώς οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι (και τελικά θα επιφέρουν το μεγάλο τέλος) και οι φτωχοί φτωχότεροι, ταξικές διακρίσεις ακόμα και στο τέλος του κόσμου κλπ. Αλλά οι καλές προθέσεις είναι γνωστό ότι δεν αρκούν για να κάνουν τις μεγάλες ταινίες... 

Τελικά μάλλον η ιστορία θα το κατατάξει στο "κινηματογραφικά αξιοπερίεργα", αλλά όχι σ' αυτά που ενθουσιάζουν κιόλας.

"ΚΟΝΚΛΑΒΙΟ" : ΘΡΙΛΕΡ ΜΕ... ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥΣ

 Τελικά ο κινηματογράφος μπορεί να πιάνει οποιοδήποτε απίθανο θέμα με ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Αφορμή γι' αυτή τη σκέψη στάθηκε το "Κονκλάβιο" (2024) του Γερμανού Edward Berger, (παλιότερα είχε κάνει το πολύ δυνατό εικαστικά "Ουδέν Νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο"). Ο Ρέιφ Φάινς πρωταγωνιστεί, πλαισιωμένος από εξαιρετικούς ηθοποιούς (Στάνλεϊ Τούτσι, Τζον Λίθγκοου, Ισαβέλα Ροσελίνι κλπ.) 

Όταν ο πάπας πεθαίνει συγκαλείται το παπικό κονκλάβιο για να εκλέξει νέο. Κλειδωμένοι σε στην θρυλική Καπέλα Σιστίνα, όπως απαιτεί η αρχαία παράδοση (από τα τέλη του 15ου αιώνα συγκεκριμένα), δεν θα βγουν αν προηγουμένως δεν βγει λευκός καπνός, αν δηλαδή δεν εκλεγεί νέος πάπας. Ο πρωταγωνιστής καρδινάλιος, ο οποίος δεν έχει παπικές φιλοδοξίες, καλείται να συντονίσει τη μυστική διαδικασία και ένα θρίλερ αρχίζει να εξελίσσεται αυστηρά κεκλεισμένων των θυρών...

Φυσικά το φιλμ αμφισβητεί - με διαφορετικούς κάθε φορά τρόπους - την ηθική ακεραιότητα των "αγίων" καρδιναλίων που είναι υποψήφιοι για το ανώτερο αξίωμα, τα μυστικά που ξεσκεπάζονται και οι ανατροπές ακολουθούν η μία την άλλη, ενώ μερικές από τις αποκαλύψεις, αν γίνουν ευρύτερα γνωστές, κινδυνεύουν να τινάξουν τα θεμέλια της καθολικής εκκλησίας στον αέρα. Ωστόσο, όλοι το γνωρίζουν, όλες οι πολύπλοκες ίντριγκες, τα βρώμικα μυστικά, οι τεράστιες προσωπικές φιλοδοξίες, οι απίστευτες αποκαλύψεις, οι επικίνδυνες, οπισθοδρομικές, μεσαιωνικές απόψεις κάποιων φανατικών, δεν θα περάσουν ποτέ τις επτασφράγιστες πύλες του παρεκκλησίου, θα μείνουν για πάντα ανάμεσα στα μέλη του κονκλάβιου...

Διαπραγματευμένο ως θρίλερ με ανατροπές και αποκαλύψεις, ενώ όλοι περιμένουν ποιος θα είναι ο επόμενος πάπας, ατμοσφαιρικό ως σκηνοθεσία, καταφέρνει - αν και ταινία δωματίου (και τι δωματίου) - να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον (ή τουλάχιστον εγώ δεν βαρέθηκα καθόλου, παρά τους αρχικούς "φόβους" μου). Μοναδικά αντίρρηση το too much του τελευταίου τέταρτου του φιλμ, που στην αγωνιώδη προσπάθεια να εντυπωσιάσει και να προσφέρει μια ακόμα ανατροπή - αλλά και πολιτική ορθότητα - υπερβαίνει κατά τη γνώμη μου τα όρια  και το "παρακάνει", πράγμα που μάλλον με ενόχλησε. Αν δεν το παρατραβούσε νομίζω ότι τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. 

Πάντως εξακολουθεί να είναι μια πρωτότυπη ταινία με αναπάντεχο θέμα.

BEST OF 2024

 

Ναι, ήρθε πάλι η ώρα για τον προσωπικό μου απολογισμό των καλύτερων ταινιών του 2024. Οι ταινίες που θα παραθέσω είναι τόσο του 23 όσο και του 24. Και πάλι ο σωστός τίτλος θα ήταν "Best of Ταινιών ΠΟΥ ΕΙΔΑ το 2024" (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το "Poor Things", που είχα δει στα μέσα Ιανουαρίου του 2024, γι' αυτό και δεν περιλαμβανόταν στην περσινή λίστα, όπως θα έπρεπε). Έτσι και κάποιες ταινίες του 24 που δεν πρόλαβα να δω... στην λίστα του 25.

Κατά τα άλλα, τα γνωστά: Τόσο οι 10 πρώτες όσο και οι 9 "επιλαχούσες" ΔΕΝ αναφέρονται με αξιολογική σειρά (μου είναι αδύνατο), αλλά απλώς με αλφαβητική κατά σκηνοθέτη. Επίσης στη λίστα υπάρχουν μόνο φιλμ του 23 και 24 και όχι παλιότερα που έτυχε να ξαναβγούν σε Α' προβολή. Πάμε λοιπόν:

 

ΟΙ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ (ΟΧΙ ΜΕ ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΕΙΡΑ, ΑΛΛΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΣΚΗΝΟΘΈΤΗ)

 

EMILIA PEREZ του Jacques Audiard

ANORA του Sean Baker

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ της Paola Cortellesi

BLACK DOG του Guan Hu

FREMONT του Babak Jalai 

POOR THINGS του Γιώργου Λάνθιμου

STRANGE DARLING του J.T. Mollner

HOLDOVERS (ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ) του Alexander Payne   

ΜΙΚΡΑ ΠΤΟΣΤΥΧΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ της Thes Sharrock

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΜΕΡΕΣ του Wim Wenders

 

ΟΙ 9 ΕΠΙΛΑΧΟΥΣΕΣ (ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΣΗΝΟΘΕΤΗ)

 

ΚΟΝΚΛΑΒΙΟ του Edward Berger

ΕΚΚΟΛΑΨΗ της Hanna Bergholm

ΖΩΙΚΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ του Thomas Cailley

ΥΠΟΘΕΣΗ ΓΚΟΛΝΤΜΑΝ του Cendric Kahn 

HIT MAN του Richard Linklater  

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΡΙΑ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑΣ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟ ΑΤΟΜΟ της Ariane Louis-Seize

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΕΙ του Demian Runge

X του Ti West

DUNE II του Denis Villaneuve  (κανονικά πρόκειται για μία ταινία (Dune), αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη που να μου αρέσει, περιέλαβα αυτό το 2ο μέρος)

Για μια ακόμα φορά υπάρχει ελάχιστο Χόλιγουντ, το οποίο, το έχω πει πολλές φορές, θεωρώ απόλυτα παρακμασμένο. Κρίμα...

Και του χρόνου (και φυσικά οι διαφωνίες ελεύθερες)

 

 

 

   

"LITTLE JOE" Ή... ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΙ ΕΥΧΕΣΑΙ!

Η Jessica Hausner είναι μια αυστριακή σκηνοθέτης με αρκετές ταινίες στο ενεργητικό της. Το 2019 γυρίζει το φιλμ επιστημονικής φαντασίας "Little Joe", μια ενδιαφέρουσα, χαμηλότονη ταινία με την Emily Beecham στον βασικό ρόλο.

Η ηρωίδα, μια μόνη μητέρα, είναι βιολόγος και εργάζεται σε εταιρία που κάνει γενετικές έρευνες. Τελευταίο επίτευγμά της είναι η δημιουργία ενός φυτού που το άρωμά του μπορεί να προκαλέσει ευτυχία στους ανθρώπους. Η Άλις αφιερώνεται ολόψυχα στην ανάπτυξη και βελτίωσή του (παίρνει μάλιστα κρυφά και μια γλάστρα σπίτι της), αφού το θεωρεί "παιδί" της - είναι από τους βασικούς επιστήμονες που συνέβαλλαν στην ανάπτυξή του. Σύντομα όμως θα αρχίσουν να γίνονται φανερές οι παρενέργειες...

Το φιλμ θίγει ένα πολυχρησιμοποιημένο θέμα σε ταινίες του είδους: Αυτό της επιστήμης που, ενώ αρχικά ξεκινά ως ευεργετική για τον άνθρωπο, πολλές φορές ξεφεύγει, με ολέθρια αποτελέσματα. Όταν μάλιστα στην εξίσωση μπει και το θέμα του κέρδους (οι πιο προχωρημένες έρευνες γίνονται από ιδιωτικές εταιρίες, άρα...), τότε τα πράγματα μπορεί να γίνουν ανεξέλεγκτα. Εδώ, για παράδειγμα, γινόμαστε εμείς όργανα αυτού που δημιουργήσαμε.

Κλινικά καθαροί χώροι (επιστημονικά εργαστήρια γαρ), αντίστοιχοι τρόποι ζωής των ηρώων, όλα ταιριάζουν με τη σκηνοθετική άποψη, που συνειδητά είναι ψυχρή και απόμακρη, όπως ακριβώς οι χώροι στους οποίους κινούνται οι ήρωες. Σε τέτοια περιβάλλοντα λογικό είναι να αναζητείται η "κατασκευασμένη" ευτυχία, μια τεχνητή ευτυχία φτιαγμένη από επιστήμονες. Βέβαια η ταινία στην ουσία είναι μια παραλλαγή του μοτίβου του κλασικού "Body Snatchers", που έχει γυριστεί και ξαναγυριστεί κάμποσες φορές. Είναι λογικό ο νους του θεατή να πηγαίνει αβίαστα σ' αυτό. Δεν μοιάζουν οι ιστορίες, αλλά είπαμε: Το μοτίβο είναι ίδιο.

Χαμηλότονο, ψυχρό και γι' αυτό ανατριχιαστικό, νομίζω ότι το φιλμ πετυχαίνει το στόχο του και λέει όσο θέλει να πει. Ωστόσο αν περιμένετε εφέ και δράση, ξεχάστε το. Αλλού βρίσκεται η ουσία...

"MEGALOPOLIS", ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ "ΜΕΓΑΛΕΠΗΒΟΛΟ", ΑΛΛΑ...

Ο Francis Ford Coppola πάντα ήταν ένας μεγαλεπήβολος δημιουργός. Λόγω της κινηματογραφικής ιδιοφυίας του όμως αυτό που υπερίσχυε ήταν το πρώτο συνθετικό: Μεγάλος. Αυτά ως το 1992 περίπου και τον εξαιρετικό "Δράκουλά" του. Στη συνέχεια μοιάζει να χάνει αυτό το "μεγάλο" που είχε, φτιάχνοντας λίγες αδιάφορες ταινίες και από το 2011... σιωπή. Ώσπου το 2024 επανέρχεται μεγαλοπρεπώς (;) με την υπερπαραγωγή που σχεδίαζε για χρόνια και (θα ήθελε να) είναι το magnum opus του. "Megalopolis" με τους Άνταμ Ντράιβερ, Γιον Βόιτ, Ντάστιν Χόφμαν κ.ά.

Αλληγορία επιστημονικής φαντασίας, το φιλμ δείχνει την παρακμή της ομώνυμης πόλης / αυτοκρατορίας, τις πολυεπίπεδες σχέσεις ανάμεσα σε φορείς εξουσίας (δήμαρχος, πλουτοκράτες κλπ.) και, κυρίως, την ιστορία ενός μεγαλοφυούς πολεοδόμου με πολιτικές απόψεις που θέλει να την επανασχεδιάσει συθέμελα οδηγώντας προς ένα σχεδόν ουτοπικό μέλλον.

Συγνώμη τώρα, αλλά η ταινία δεν μου άρεσε σχεδόν καθόλου. Αν έπρεπε να την χαρακτηρίσω με μία μόνο λέξη θα διάλεγα τη λέξη "ανοικονόμητη". Σε διάρκεια, σε ιδέες, σε εικόνα, στα πάντα. Επιστημονική φαντασία, σινεφίλ αναφορές και αλληγορίες και σχόλια στα πάντα. Το βασικό βέβαια είναι ότι η πόλη και όσα συμβαίνουν εκεί παρομοιάζονται με την παρακμή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (άλλωστε όλα τα ονόματα είναι ρωμαϊκά και η πόλη λέγεται Νέα Ρώμη). Και, βέβαια, όλο αυτό δεν είναι παρά μια αλληγορία της παρακμάζουσας, καταρρέουσας ίσως, σύγχρονης αμερικάνικης αυτοκρατορίας. Υπάρχουν ακόμα αναφορές στον Τραμπ, στην οικολογία, στην οικονομική ανισότητα, στη συμπεριφορά του όχλου και τη χειραγώγησή του - χαρακτηριστικό του λαϊκισμού, στα media κλπ. κλπ. κλπ. Και πάνω απ' όλα (αυτό με κάνει να διαφωνώ και ιδεολογικά) η κυριαρχία της φιγούρας ενός μεσσία, ενός μεγαλοφυούς, καλοπροαίρετου ανθρώπου (που εδώ, σα να μην έφταναν όλα, είναι και νομπελίστας εφευρέτης), που θα έρθει και θα σώσει τον κόσμο από την κατάρρευση. Ευχαριστώ, αλλά πάντα εύρισκα χαζή την πίστη σε κάθε είδους μεσσίες. 

Το μεγάλο ωστόσο πρόβλημα (προσωπική άποψη) είναι ότι το φιλμ στερείται παντελώς ρυθμού. Όλα αυτά μοιάζουν σαν κακά κολλημένο κολλάζ, σα να μην υπάρχει μια διαρκής ροή, μια συνεκτική αφήγηση. Το βέβαιο είναι ότι η ταινία με κούρασε αρκετά και από ένα σημείο και μετά κοίταζα το ρολόι. Κρίμα. Το ρέκβιεμ ενός μεγάλου δημιουργού νομίζω ότι δεν είναι αντάξιο του...

"SARAH BERNARDT, LA DIVINE" : ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ SUPER STAR ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η θεατρική ηθοποιός Sarah Bernardt υπήρξε η πρώτη αληθινή super star στην ιστορία πριν καν υπάρξει κινηματογράφος. Λατρεύτηκε σαν θεά, το Παρίσι πλημμύριζε από τις υπέροχες αφίσες που φιλοτεχνούσε για τις παραστάσεις της ο Mucha (αν δεν τον ξέρετε γκουγκλάρετέ τον και αμέσως θα πείτε "Α, αυτός είναι. Βέβαια τον ξέρω"). Από την άλλη ο Γάλλος Guillaume Nicloux έχει πολλές ταινίες στο ενεργητικό του, καμιά όμως μεγάλη, που να ξεχωρίσει. Το 2024 πάντως αναλαμβάνει να κάνει ένα βιογραφικό φιλμ για τη μεγάλη ντίβα, το "Sarah Bernardt, la divine" με την Sandrine Kiberlain στον ομώνυμο ρόλο.

Η ντίβα δείχνεται κυκλοθυμική, μάλλον ματαιόδοξη, με πολλά καπρίτσια. Ενδιαφέρον σημείο: Ενώ ήταν υπέρ του ελεύθερου έρωτα και είχε πολλούς εραστές, ήταν σε όλη της τη ζωή ερωτευμένη με συγκεκριμένο άντρα, με τον οποίο διατηρούσε ανοιχτή σχέση (είχε κι εκείνος άλλες "υποθέσεις"). Όταν αυτός την παράτησε για να παντρευτεί μια πολύ νεότερή της (και νεότερή του), η ηθοποιός κατέρρευσε.

Πάντως το φιλμ, ενώ είναι καλογυρισμένο, με σωστή ατμόσφαιρα εποχής και καλές ηθοποιίες, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο. Είναι μια απ' αυτές τις κλασικές βιογραφίες που δεν έχεις να τους προσάψεις κάτι κακό, αλλά δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο. Αν είστε πάντως φανατικοί των βιογραφιών (εγώ δεν είμαι και πολύ) ή ενδιαφέρεστε πολύ για τη Σάρα, δείτε το. 

"ΤΟ ΔΙΠΛΑΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ" ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Εν έτει 2024 ο Pedro Almodovar, από τους αγαπημένους μου δημιουργούς, κάνει την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία : "Το Διπλανό Δωμάτιο", με εντυπωσιακό καστ από τους Τίλντα Σουίντον, Τζούλιαν Μουρ και Τζον Τορτούρο. 

Μία επιτυχημένη συγγραφέας μαθαίνει τυχαία ότι μια παλιά στενή της φίλη, διάσημη πολεμική ανταποκρίτρια, με την οποία έχουν χαθεί από καιρό, βρίσκεται στο νοσοκομείο. Την επισκέπτεται και πληροφορείται ότι της μένει λίγος καιρός ζωής, καρκίνος γαρ... Η καταδικασμένη γυναίκα της κάνει μια πρόταση: Να περάσουν τις τελευταίες της μέρες μαζί σε απομονωμένη ειδυλλιακή βίλα μέσα στη φύση για να βρει το κουράγιο να αυτοκτονήσει με χάπι (κοινώς ευθανασία).

Αντιλαμβάνεστε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με βαρύ δράμα, που μιλά για τον θάνατο, τον φόβο προς αυτόν ή την αποδοχή του. Δεν υπάρχει δηλαδή ίχνος από το γνωστό αλμοδοβαρικό χιούμορ. Ωστόσο, εκτός από το θάνατο και την συμφιλίωση ή μη μ' αυτόν, ο δημιουργός μας μιλά και για δύο άλλα θέματα (το ένα σχετικό με τον κύριο προβληματισμό του φιλμ, το άλλο όχι) : Πρώτα για την αποδοχή από μέρους του της ευθανασίας σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει περιθώριο βελτίωσης και δεύτερο για τον υφέρποντα κοινωνικό φασισμό της σύγχρονης τραμπικής Αμερικής και την εφιαλτική αύξηση των ακραία συντηρητικών απόψεων (που έχουν ωστόσο σημαντικές επιπτώσεις στις ζωές αυτών που δεν τις συμμερίζονται).

Παράλληλα με όλα αυτά έχουμε και εικαστικές αναφορές στα πλάνα, κυρίως στον Hopper, αλλά και σε άλλους καλλιτέχνες. Και βέβαια οι καλές ηθοποιίες είναι εξασφαλισμένες. 

Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν πρόκειται για καλή ταινία. Ωστόσο λίγο το δύσκολο και βαρύ θέμα και περισσότερο το ότι δεν μοιάζει με τον Almodovar που ξέρω και αγαπώ, δεν μπορώ να πω ότι είναι από τις καλύτερές μου. Και νομίζω ότι δεν είναι και από τις καλύτερες του ίδιου.

Η ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΗ "EMILIA PEREZ"

 

Αν κάτι χαρακτηρίζει τον Γάλλο σκηνοθέτη Jacques Audiard είναι... η έλλειψη κάποιου χαρακτηριστικού. Κάθε ταινία του είναι διαφορετική από την άλλη, κάθε φορά πειραματίζεται με ένα είδος, κάθε φορά δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Η "Emilia Perez" του 2024 όχι μόνο είναι διαφορετική από οτιδήποτε άλλο έχει κάνει, αλλά η ίδια, ως ταινία, βουτά σε διάφορα είδη: Μιούζικαλ, πυκνό δράμα, νουάρ, θρίλερ, μελό, πολιτικοκοινωνική καταγγελία... ίσως και να ανακαλύψετε κι άλλα. Η Zoe Saldana, η ισπανίδα τρανς Karla Sofia Gascon και η Selena Gomez είναι οι τρεις γυναίκες που πρωταγωνιστούν.

Ένας αιμοσταγής (και εκατομμυριούχος) ναρκέμπορος απάγει μια ικανή δικηγόρο που έχει αμφιβολίες γι' αυτό που κάνει, αφού αθωώνει ενόχους, και της ζητά, έναντι υψηλότατης αμοιβής, να κανονίσει τα πάντα με πλήρη μυστικότητα, ακόμα και από την οικογένειά του (γυναίκα και δύο παιδιά), ώστε να εξαφανιστεί και όλοι να πιστέψουν ότι σκοτώθηκε. Αυτό που θέλει στην πραγματικότητα είναι να αλλάξει εντελώς ζωή και... να γίνει γυναίκα! 

Όλα αυτά συμβαίνουν στο σύγχρονο, βίαιο και διεφθαρμένο Μεξικό. Και είναι μόνο η αρχή μιας πολύπλοκης ιστορίας που είδα με μεγάλο ενδιαφέρον. Την χαρακτηρίζουν ανατροπές, όχι ακριβώς στο τι συμβαίνει, αλλά στο πώς εξελίσσονται και αλλάζουν οι χαρακτήρες και οι μεταξύ τους σχέσεις. Όσο για το στοιχείο του μιούζικαλ, μη φοβηθείτε όσοι απεχθάνεστε τα μιούζικαλ (προσωπικά δεν περιλαμβάνομαι σ' αυτούς). Πού και πού, όχι πολύ συχνά, οι ήρωες αρχίζουν να τραγουδάνε. Δεν το θεωρώ κύριο χαρακτηριστικό του φιλμ. Το οποίο, πρώτα απ' όλα μας μιλά για διαφορετικές περιπτώσεις ανθρώπων που το μόνο που επιθυμούν είναι να αλλάξουν εντελώς τη ζωή τους, να ξεφύγουν από μια πραγματικότητα που τους παγιδεύει και την οποία μισούν. Αλλά και για τη διαφθορά, την απληστία και τη βία που κυριαρχούν πλέον στη ζωή μας (η τελευταία σε ορισμένα μέρη του κόσμου, τα υπόλοιπα δυστυχώς παντού).

Οι τραβηγμένες καταστάσεις, το πάθος των χαρακτήρων και η απίθανη (θα μπορούσε να είναι και κωμική) ιστορία μου θύμισαν πολύ Almodovar στις καλύτερες στιγμές του. Και, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, τα ετερόκλητα στοιχεία που περιέγραψα παραπάνω παραδόξως δένουν απόλυτα στο τελικό  αποτέλεσμα, δίχως να "κλωτσάνε". Για μένα από τις πλέον πρωτότυπες ταινίες των τελευταίων χρόνων και από τις καλύτερες της χρονιάς.

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟ "ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΟ" "SUBSTANCE"

Το διαβόητο "The Substance" (2024) της γαλλίδας Coralie Fargeat έχει πάρει αντικρουόμενες κριτικές, έχει διχάσει το κοινό και έχει διώξει ανθρώπους από τις αίθουσες. Επανεμφάνιση της Ντέμι Μουρ, η νεαρή Margaret Qualley κι ο Ντένις Κουέιντ αποτελούν το βασικό καστ. 

Μια ώριμη, πάμπλουτη τηλεοπτική σταρ βλέπει να παραγκωνίζεται από την αδηφάγα show business, που αποζητά διαρκώς νέα και λαμπερά πρόσωπα για να ταϊσει το αχόρταγο (και, γιατί όχι; ηλίθιο) κοινό της. Νοιώθοντας το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της δέχεται την προσφορά κάποιου να πάρει - με πλήρη μυστικότητα - μια ουσία που θα αναγεννήσει το σώμα της. Με κάποιους όρους βέβαια...

Απίστευτο σπλάτερ και body horror, κατάμαυρη κωμωδία, σάτιρα τρεχόντων ηθών, το φιλμ έχει "καλές προθέσεις" καθώς καυτηριάζει τη μη αποδοχή της αναπόφευκτης γήρανσης του σώματος, την αγωνιώδη προσπάθεια να μείνουν οι άνθρωποι (οι σταρ περισσότερο) νέοι, με αποτέλεσμα πολλοί απ' αυτούς να μεταμορφώνονται σε απεχθείς μούμιες, αλλά και την απληστία και τον εθισμό που δημιουργεί η διασημότητα εν γένει. 

Καλά όλα αυτά, αλλά βρήκα την εκτέλεση του όλου πράγματος κυριολεκτικά τραβηγμένη απ' τα μαλλιά, με πολλά σεναριακά χάσματα, με "τόννους" από αηδιαστικές σκηνές και γκροτέσκες καταστάσεις, με άφθονο γυμνό μπας και τραβήξουμε και κανέναν που βλέπει ταινίες μόνο ως ηδονοβλεψίας, με παντελή έλλειψη οποιουδήποτε μέτρου και οικονομίας, που θέλει να γίνει κάτι που να θυμίζει τις καλές εποχές του Cronenberg, αλλά πού τέτοια ικανότητα, λίγος Φάουστ... Γενικά όσο το πράγμα γινόταν όλο και πιο ξέφρενο, τόσο περισσότερο βαριόμουν (και αηδίαζα ταυτόχρονα).

Καλές οι προθέσεις, αλλά ποτέ δεν επαρκούν αν δεν συνοδεύονται από στοιχειώδη καλλιτεχνική ικανότητα. Σε όσους το δουν εύχομαι καλή όρεξη.

"BLACK DOG": ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ, ΒΕΝΤΕΤΕΣ ΚΑΙ ΕΡΗΜΟΣ

Να μια εξαιρετική ταινία από την Κίνα. Το "Black Dog" (Guzhen) γυρίστηκε από τον Guan Hu, σκηνοθέτη με πολλές ταινίες στο ενεργητικό του ήδη από τα 90ς, το 2024. Είναι ένα φιλμ που διαθέτει πολλές υποπλοκές.

Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς της Κινας του 2008 ένας άντρας επιστρέφει στη γενέθλια πόλη του, κοντά στην έρημο Γκόμπι, μετά την αποφυλάκιση του. Θα τη βρει μισοεγκαταλειμμένη, καθώς πολλοί από τους κατοίκους έχουν φύγει όταν έκλεισαν τα κοντινά ορυχεία. Τα αδέσποτα σκυλιά έχουν πολλαπλασιαστεί ανεξέλεγκτα και βρίσκονται παντού στην πόλη, αλλά και στις παρυφές της κοντινής ερήμου. Εκεί ζουν επίσης ο μισότρελος πατέρας του, παλιοί φίλοι, αλλά και παλιοί εχθροί που περιμένουν...

Η ταινία μου άρεσε πολύ. Βρήκα εξαιρετικές τις εικόνες με τα πάμπολλα σκυλιά, είτε όταν βρίσκονται στην έρημο είτε μέσα και γύρω από τα πολλά εγκαταλειμμένα κτίρια της πόλης, αλλά και γενικότερα τις σκηνές ερήμωσης. Χαρακτηριστικό του φιλμ οι πολλές υποπλοκές, που πάντοτε βέβαια περιστρέφονται γύρω από τον μοναχικό και αμίλητο ήρωα: Η σχέση του με τον πατέρα του, η σχέση του με ένα από τα αδέσποτα σκυλιά που θεωρείται λυσσασμένο, ένας έρωτα που πάει να ανθίσει, αλλά..., οι παλιοί εχθροί που τον περιμένουν στη γωνία, το παρελθόν που τον κυνηγά... Το ατού της ταινίας για μένα είναι ότι όλες αυτές οι υποπλοκές δεν μπερδεύουν, όπως συχνά συμβαίνει, αλλά δένουν άψογα κατά τη γνώμη μου δίχως να "διασπούν" τον θεατή.

Η ταινία μιλά για τη σύγχρονη Κίνα που διαρκώς μεταλλάσσεται δίχως να "κοιτά κανενός τη μελαγχολία", καταδεικνύει τη μοναξιά δύο παρείσακτων, ενός ανθρώπου και ενός ζώου, ενώ τα μίντια διαρκώς και με πομπώδη τρόπο διαλαλούν "το μεγαλείο της",  ιδιαίτερα σε σχέση με τους φαντασμαγορικούς Ολυμπιακούς που πλησιάζουν σε ένα μήνα. Ταυτόχρονα η πλοκή μπαίνει και στον χώρο του νουάρ.  

Για μένα έχει κερδίσει ήδη μια θέση στις δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Ο ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ "Mr. K"

 

Η Talluhlah Hazekamp Schwab είναι Νορβηγίδα και το "Mr. K." του 2024 είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της. Πρόκειται για ένα απόλυτα σουρεαλιστικό φιλμ με πρωταγωνιστή τον Crispin Glover. Kαι, φυσικά, ο τίτλος είναι άμεση αναφορά στον Κάφκα.  

Σε μια ακαθόριστη πόλη και εποχή ένας μάγος - ταχυδακτυλουργός που μόλις έχει φτάσει εκεί πάει να μείνει για μια βραδιά σε ένα ξενοδοχείο. Το πρωί έχει ένα επείγον επαγγελματικό ραντεβού. Όλα είναι παράξενα σ' αυτό και θα γίνουν πολύ πιο παράξενα όταν ξυπνήσει και θα αντιληφθεί ότι είναι αδύνατο να βρει το δρόμο προς τη ρεσεψιόν και την έξοδο. Στο μεταξύ ένα μεγάλο, αλλοπρόσαλλο πλήθος ανθρώπων, ενοίκων ή εργαζόμενων, αρχίζει να εμφανίζεται από και σε όλα τα πιθανά μέρη...

Κλειστοφοβικό, πέρα για πέρα σουρεαλιστικό, με αποκλειστικά γήινα χρώματα και με διαρκώς αυξανόμενες τάσεις εντροπίας και κατάρρευσης των πάντων, η ταινία αποτελεί ουσιαστικά μια αλληγορία : Όλοι οι ένοικοι, εργαζόμενοι και μη, είναι απόλυτα βολεμένοι στον εγκλεισμό τους. Ο ήρωας είναι ο μόνος που θα προσπαθήσει να αντιδράσει, να τους πείσει να κινηθούν για να βρουν την πολυπόθητη έξοδο, αλλά η εξέγερση που θα προκαλέσει θα επιφέρει την κατάρρευση του όλου κλειστού συστήματος. Ναι, όλοι κατά βάθος προτιμούν τη βολή τους, την προσωπική τους ρουτίνα και, βέβαια, τον εφ' όρου ζωής εγκλεισμό τους, παρά το να διακινδυνέψουν την ανατροπή της πνιγηρής και απόλυτα ιεραρχημένης καθημερινότητας και να αντιμετωπίσουν τους "κινδύνους" μιας πιθανής ελευθερίας...

Ενδιαφέρουσα ταινία, με ανοιχτό τέλος (που μπαίνει στα χωράφια της επιστημονικής φαντασίας), δημιουργεί ασφυκτικό περιβάλλον, σε κάποιες στιγμές διαθέτει χιούμορ και γενικά προτείνεται. Όχι σε όλους, μόνο σ' αυτούς που ψάχνουν κάτι μάλλον ασυνήθιστο.

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ "JOKER" ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ

Ο "Joker: Τρέλα για Δύο" του 2024 είναι και πάλι γυρισμένος από τον Todd Phillips, είναι σίκουελ του πρώτου σούπερ επιτυχημένου φιλμ και, εκτός του κλασικού Χοακίν Φίνιξ, διαθέτει και τη Lady Gaga, η οποία έχει αποδειχτεί καλή ηθοποιός.

Ο Joker βρίσκεται σε ψυχιατρικό ίδρυμα με άλλους διαφόρων ειδών παρανοϊκούς και σκληρούς φύλακες και περιμένει τη δεύτερη δίκη του. Αν αποδειχτεί ότι είναι ψυχοπαθής, με διπλή προσωπικότητα, άρα δεν ευθύνεται για τις πράξεις του, θα τη γλυτώσει. Αν όμως δεν υπάρχει δεύτερος εαυτός και έχει κάνει τα εγκλήματα ως Άρθουρ Φλεκ, όπως ισχυρίζονται οι κατήγοροι, θα εκτελεστεί. Κάπου εκεί εμφανίζεται και μια επίσης έγκλειστη κοπέλα, η οποία είναι τρελά ερωτευμένη με τον Joker (και όχι με τον Άρθουρ)...

Ψυχολογικά μπερδέματα, εμβόλιμες σκηνές μιούζικαλ (οι ήρωες τραγουδούν γνωστά τραγούδια και όχι πρωτότυπα, που γράφτηκαν δηλαδή για το φιλμ), δικαστικό δράμα - μεγάλο μέρος της ταινίας, ταινία φυλακής και πολύ λίγη δράση συνυπάρχουν εδώ. Ίσως όλο αυτό το ψυχολογικό μυστήριο να είναι ενδιαφέρον, ίσως πάλι να γίνεται αναφορά στη σύγχρονη κοινωνία, όπου όλοι σχεδόν διαθέτουμε δύο προσωπικότητες, μια μιντιακή και μια πραγματική (και η μιντιακή συνήθως είναι πιο ενδιαφέρουσα από την αυθεντική), ίσως... πολλά ακόμα. Ωστόσο, ακόμα και με ενδιαφέροντα προβληματισμό, η ταινία με κούρασε πολύ και επιθυμούσα να τελειώσει γρήγορα. Μεγάλη διάρκεια (γνωστή μάστιγα της εποχής), ατελείωτες περί προσωπικότητας αναλύσεις, σχετική έλλειψη νεύρου, με έκαναν πριν από οτιδήποτε άλλο να βαρεθώ.

Η ταινία απέτυχε διεθνώς οικονομικά. Δεν με ξαφνιάζει καθόλου το γεγονός αυτό...

"IT HAPPENED HERE": Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Το βρετανικό ασπρόμαυρο φιλμ "It Happened Here" ολοκληρώθηκε το 1964 και διαθέτει πολλά αξιοπερίεργα: Γυρίστηκε από δύο πιτσιρικάδες, τους Kevin Brownlow και Andrew Mollo. Όταν ολοκληρώθηκε ήταν 26 και 24 ετών αντίστοιχα και δεν έκαναν άλλη ταινία στη ζωή τους. Ωστόσο τα γυρίσματα είχαν ξεκινήσει χρόνια πριν, όταν ακόμα ήταν μαθητές! Πολλοί από τους κομπάρσους είναι μέλη βρετανικών λεσχών επιστημονικής φαντασίας. Μερικοί από τους βρετανούς φασίστες ήταν όντως μέλη βρετανικής φασιστικής οργάνωσης. Χρησιμοποιεί αρκετές σκηνές ντοκιμαντέρ από αληθινές ναζιστικές εκδηλώσεις, υπάρχει η φήμη ότι οι δημιουργοί ζήτησαν βοήθεια από τον Κιούμπρικ και διάφορα άλλα.

 Η ιστορία είναι τυπική του είδους της εναλλακτικής ιστορίας. Η απόβαση στη Νορμανδία έχει αποτύχει και οι ναζί έχουν καταλάβει την Βρετανία. Οι κάτοικοι ζουν δύσκολα και η αγγλική αντίσταση ενδυναμώνεται συνεχώς και πετυχαίνει αρκετές νίκες. Ανάμεσα σε όλα αυτά μια απολίτικη νοσοκόμα προσπαθεί να βρει τη θέση της ή μάλλον να βολευτεί στη ζωή της.

 Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Τη βρήκα αρκετά κουραστική, ιδιαίτερα σε κάποια σημεία όπου οι ναζί ομιλητές εξηγούν την πολιτική και το όραμά τους και νομίζω ότι γενικότερα το φιλμ στερείται ρυθμού. Κατά τα άλλα το ντοκιμαντερίστικο στοιχείο που διαθέτει το κάνει πειστικό και γι' αυτό ανατριχιαστικό - ναι, θα μπορούσαν άνετα να συμβούν όλα αυτά! Ένα από τα ιδιαίτερα στοιχεία της είναι ότι παρουσιάζει την αντίσταση το ίδιο βάρβαρη και αδίστακτη με τους ναζί (οι πρώτοι βέβαια είναι απόλυτα δικαιολογημένοι για τον αγώνα τους, αλλά και πάλι...) Ίσως καθοριστικό για την άποψη αυτή είναι το σημείο όπου κάποιος διανοούμενος αντιστασιακός λέει: "Το εφιαλτικό με τον φασισμό είναι ότι για να απαλλαγείς απ' αυτόν πρέπει να χρησιμοποιήσεις φασιστικές μεθόδους". Μεγάλη ρήση και πιθανότατα απόλυτα αληθινή δυστυχώς...

Αν τη δει κανείς νομίζω ότι πρέπει να την αντιμετωπίσει ως ένα είδος κινηματογραφικού αξιοπερίεργου.

"THE APPRENTICE" : ΤΟ "ΚΤΗΝΟΣ" ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ "ΓΝΩΣΤΟ ΚΤΗΝΟΣ"

Ο Ali Abbasi δεν είναι τυχαίος σκηνοθέτης. Ιρανός που σπούδασε και ζει στη Σουηδία, έχει στο ενεργητικό του πολύ δυνατές ταινίες, όπως τα αναπάντεχα και "ενοχλητικά" "Σύνορα" και η "Ιερή Αράχνη". Και ξαφνικά αλλάζει εντελώς θεματολογία και από τα θρίλερ περνά σε εντελώς άλλο είδος. Το "Apprentice" του 2024 είναι μια βιογραφία του νεαρού Τραμπ πριν ακόμα ασχοληθεί με την πολιτική - μεγάλο κάθαρμα όμως ήταν από πάντα. 

Νεαρός και απόλυτα φιλόδοξος επιχειρηματίας (νοίκιαζε ετοιμόρροπο ξενοδοχείο σε "τελειωμένους" με διάφορους τρόπους τύπους), προσπαθεί να πείσει τον πλούσιο, αυταρχικό πατέρα του να τον βάλει με ίσους όρους στις μπίζνες του. Εκείνος όμως αρνείται. Τότε συναντά ένα άλλο διαβόητο κάθαρμα : τον δικηγόρο Ρόι Κον - δεξί χέρι του Μακάρθι και βασικό πρόσωπο στο να οδηγηθούν στην εκτέλεση οι Ρόζενμπεργκ - μπροστά στον οποίο οι δικοί μας Κούγιες μοιάζουν παιδάκια του κατηχητικού. Αυτός θα τον διδάξει κάθε δυνατή βρωμιά στις μπίζνες, θα του μάθει τρόπους να εγκληματεί και να τη γλυτώνει, θα του ανοίξει χρήσιμες πόρτες και θα τον κάνει ουσιαστικά εκατομμυριούχο. Το μόνο που μένει είναι η πολιτική...

Καλή ταινία και καθόλου κουραστική - και το λέει αυτό κάποιος που δεν τρελαίνεται ιδιαίτερα για κινηματογραφικές βιογραφίες. Περιγράφει με μελανά χρώματα όχι μόνο το πόσο κάθαρμα είναι ο πλανητάρχης, αλλά και μια ολόκληρη νοοτροπία, ένα ολόκληρο κοινωνικό περιβάλλον που γεννά παρόμοιους τύπους. Και, σε πολιτικό επίπεδο, δείχνει τις βαθιές ρίζες της αμερικάνικης ακροδεξιάς. Με λίγα λόγια αποδεικνύει ότι ακραίες περιπτώσεις σαν τον Τραμπ δεν είναι μεμονωμένες, δεν είναι ένας σίριαλ κίλερ ας πούμε, που αποτελεί μία περίπτωση στο εκατομμύριο. Αντίθετα είναι ριζωμένη σε συγκεκριμένες συμπεριφορές, ιδέες και πρακτικές που ζουν και βασιλεύουν από πολύ παλιά στη "βαθιά" Αμερική της οπλοκατοχής, της Κου-Κλουξ-Κλαν και των γκάνγκστερ.

Το βρήκα ενδιαφέρον και με πολύ καλές ηθοποιίες. Και, να σας πω και κάτι; Τα μισά μόνο απ' όσα δείχνει το φιλμ να έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος, θα έπρεπε να είναι για χρόνια στη φυλακή. Αντ' αυτού είναι πλανητάρχης (και όπως προαναφέραμε δεν είναι καθόλου μοναδική περίπτωση). Αν αυτό δεν είναι πλήρης χρεοκοπία της ανθρωπότητας, τότε τι είναι;

ΣΤΗΝ ΛΑΣΠΗ ΤΗΣ "ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΦΡΟΝΕΜΕΝΩΝ"

 Το 1970 ο μεγάλος Akira Kurosawa (1910-1998) γυρίζει την πρώτη έγχρωμη ταινία του, την "Γειτονιά των Καταφρονεμένων" (Dodesukaden). 

Δεν μπορεί κανείς να περιγράψει ακριβώς την ιστορία, γιατί δεν υπάρχει μία ιστορία, αλλά πολλές που διαπλέκονται. Οι πρωταγωνιστές είναι πολλοί, όσοι οι κάτοικοι. Σε μια πραγματικά εξαθλιωμένη γειτονιά γεμάτη σκουπίδια, χαλάσματα, μπάζα, δίχως ούτε ένα δέντρο, ζουν σε παράγκες, παρατημένα αυτοκίνητα, σκουριασμένα τολ κλπ. οι πάμπτωχοι κάτοικοι. Μερικοί εργαζόμενοι, άλλοι όχι, αλκοολικοί, τρελοί, άρρωστοι... Οι ιστορίες τους είναι σχεδόν πάντα τραγικές. Ίσως λίγες να είναι κάπως αστείες, αλλά λίγες. Μειοψηφία... 

Ως μέγας ουμανιστής που ήταν ο Κουροσάβα, σκύβει εδώ σε ό,τι πιο εξαθλιωμένο κρύβει η κοινωνία και το αντιμετωπίζει με αγάπη, κατανόηση, συμπάθεια... Οι ιστορίες μπορεί να είναι τραγικές, αλλά η αγάπη του δημιουργού είναι δεδομένη. Από τα χαρακτηριστικά πάντως του φιλμ είναι ότι όλοι αυτοί οι "καταφρονεμένοι" αντιμετωπίζουν με διάθεση ζεν τη ζωή τους. Δεν προσπαθούν να την αλλάξουν. Είναι αυτή που είναι, είναι δεδομένη. Ξέρουν ότι θα ζήσουν έτσι και θα πεθάνουν εκεί.

Αξιοπρόσεχτα είναι το χρώμα και το ντεκόρ του φιλμ. Τόσο το ένα όσο και το άλλο δεν είναι ρεαλιστικά, είναι κατασκευασμένα. Σαν να βρίσκεσαι σε θέατρο. Ο Κουροσάβα δεν προσπαθεί να το κρύψει, ίσα - ίσα, πρόκειται για εικαστική άποψη. Ίσως τα έντονα χρώματα να είναι κάτι σαν αντίποδας στη γκρίζα ατμόσφαιρα του φιλμ. Όσο για το ντεκόρ... περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θυμίζει μετακαταστροφικές ταινίες.

Όπως και να το κάνουμε πάντως, πρόκειται για μία από τις πιο βαριές ταινίες του σκηνοθέτη. Τόση μιζέρια, τόσες καταθλιπτικές καταστάσεις σπάνια έχουν μαζευτεί σε μια ταινία, και μάλιστα διάρκειας 2.20'. Οπότε, παρά την συμπάθεια του και τη συγκίνηση που αποπνέουν πολλές ιστορίες, σας προειδοποιώ ότι βλέπεται δύσκολα.

"ACROSS THE UNIVERSE" Ή ΤΑ 60ς ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΘΟΡΙΣΑΝ

Αγνοούσα την ύπαρξη του φιλμ του 2007 "Across the Universe" (Μέχρι την Άκρη του Κόσμου) της Julie Taymor, ένα πολύ ιδιαίτερο μιούζικαλ και μια από τις καλύτερες ταινίες για τα 60ς που έχω δει ποτέ.

Η ταινία απλώς περιγράφει την ερωτική σχέση μιας πλούσιας νεαρής αμερικάνας και ενός νέου, αλλά  ταλαντούχου, εγγλέζου της εργατικής τάξης - τα σκαμπανεβάσματά της, τις ευτυχισμένες και δύσκολες καταστάσεις και λοιπά και λοιπά.

Μα καλά, θα μου πείτε. Αυτό ακούγεται σαν μια κοινότοπη αισθηματική ταινία, από τις χιλιάδες τέτοιες που υπάρχουν. Ναι, έτσι φαίνεται. Καμία σχέση όμως. Κατ' αρχήν το φιλμ διαδραματίζεται στα μέσα των μυθικών 60ς, κυρίως στις ΗΠΑ, αλλά και στο σκοτεινό και βρώμικο Λίβερπουλ της εποχής. Μέσα από τη σχέση αυτή λοιπόν, μέσα από τα πήγαινε- έλα ανάμεσα στην επαναστατημένη Καλιφόρνια και το εργατικό Λίβερπουλ, περνά με εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου τρόπο όλο το πνεύμα των 60ς και τις πολλαπλές του πτυχές : Τον χιπισμό, την ανεμελιά και την κατανάλωση ουσιών, την κυρίαρχη θέση της μουσικής στην όλη κουλτούρα της εποχής, την ψυχεδέλεια, αλλά και τον "άλλο πόλο" (ή μήπως επρόκειτο για ειρηνική συνύπαρξη;), την έντονη πολιτικοποίηση, τις εξεγέρσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, τη γιγάντωση του αντιπολεμικού κινήματος, το όνειρο της μεγάλης επανάστασης κλπ. κλπ. Και το κερασάκι στην τούρτα; Όλα τα τραγούδια που τραγουδούν οι ήρωες του φιλμ με τις δικές τους φωνές, αλλά και οι πέριξ αυτών, είναι αποκλειστικά τραγούδια των Beatles! Και δεν τραγουδιούνται ως ιδιαίτερα σόου, αλλά προκύπτουν αβίαστα εκεί που μιλάνε με ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο. Έτσι έχουμε μια εκπληκτική παρέλαση από πολλά, παρά πολλά και γνωστά αριστουργήματα του "μεγαλύτερου συγκροτήματος" σύμφωνα με τη γνώμη πολλών. Θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετική ανθολογία των Beatles και της μουσικής πορείας τους. 

Σε όλα αυτά προσθέστε και την εμφάνιση σε μικρούς ρόλους - και σε τραγούδια φυσικά - των Joe Cocker και Bono και θα έχετε μια μικρή εικόνα ενός φιλμ που μου άρεσε πολύ. Άλλωστε η Taymor δεν είναι τυχαία. Πριν από χρόνια μας είχε δώσει την γνωστή "Frida".

ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡΣ ΣΕ ΕΝΑ "ΒΡΩΜΙΚΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

 Όσοι δεν γνωρίζετε ή δεν έχετε δει το "Βρώμικο Σαββατοκύριακο" (The Long Good Friday), που γύρισε το 1980 ο John McKenzie (1928-2011), να το δείτε οπωσδήποτε. Είναι ένα από τα καλύτερα γκανγκστερικά φιλμ και μια από τις πλέον αξιόλογες και παραγνωρισμένες βρετανικές ταινίες των 80ς (και όχι μόνο). Με εξαιρετικό Μπομπ Χόσκινς, που παίρνει την ταινία πάνω του, και την Έλεν Μίρεν στα νιάτα της. Αλλά, αν προσέξετε, σε δύο σύντομες εμφανίσεις στην αρχή και στο τέλος, θα αναγνωρίσετε και τον νέο και άγνωστο τότε Πιρς Μπρόσναν.

Το φιλμ περιστρέφεται γύρω από έναν γκάνγκστερ που προσπαθεί να περάσει στη νομιμότητα συνεργαζόμενος με αμερικάνο μεγαλομαφιόζο, που έχει καταφτάσει στο Λονδίνο για σύναψη συμφωνιών. Υπάρχουν όμως τα προσωπικά του προβλήματα, αλλά κυρίως η εμπλοκή με τον πολύ δραστήριο τότε ΙΡΑ, που θα περιπλέξουν τα πράγματα.

Καθαρόαιμο γκανγκστερικό φιλμ, με αστυνομικής φύσης μυστήριο (ποιος δολοφονεί κάποιους;), πορτρέτο - απολαυστικό ενίοτε - ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα, αλλά και σχόλιο στην παρακμή της κραταιάς κάποτε βρετανικής αυτοκρατορίας, που ψάχνει απεγνωσμένα για δεκανίκια στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού μήπως ανακτήσει κάτι από την χαμένη της αίγλη. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, καλός ρυθμός, καταγραφή της εποχής, που ήταν από τις πλέον ταραγμένες στην ιστορία της Βρετανίας λόγω ΙΡΑ, Θάτσερ και άλλων, και, πάνω απ' όλα, μια μεστή ταινία. Κακώς παραμένει σχετικά άγνωστη. Όπως έμαθα μάλιστα, το BFI (British Film Institute), την έχει βάλει στις 30 καλύτερες αγγλικές ταινίες όλων των εποχών.

ΑΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΗ "ANORA"

Για μένα η "Anora" του 2024 είναι η τρίτη καλή ταινία του ανεξάρτητου αμερικανού Sean Baker που βλέπω. Είχαν προηγηθεί τα "Tangerine" και "Florida Project". Και οι τρεις έχουν περιθωριακούς ήρωες, που είναι αδύνατο να ταιριάσουν με το αμερικάνικο όνειρο. Και οι τρεις συνδυάζουν το δράμα με την κωμωδία και, παρά το "δύσκολο" περιβάλλον στο οποίο εκτυλίσσονται, είναι τελικά διασκεδαστικές.

Η Anora είναι μια συμπαθητική στριπτιζέζ και πόρνη. Όταν γνωρίζει έναν πιτσιρικά γόνο ζάπλουτου ρώσου ολιγάρχη, αρχικά δέχεται να περάσει μαζί του μια εβδομάδα με μεγάλη αμοιβή, αλλά τα πράγματα γίνονται σοβαρά - πέραν του αχαλίνωτου σεξ - και φτάνουν λίγες μέρες μετά να παντρευτούν στο Λας Βέγκας εν μέσω άφθονου αλκοόλ και ουσιών. Όταν όμως το μαθαίνουν οι γονείς, στέλνουν έξαλλοι τους μπράβους τους... και αντί για εξ ίσου αχαλίνωτη βία που θα περιμέναμε, το πράγμα γίνεται όλο και πιο αστείο...

Πλήρης ανατροπή μύθων όπως η Σταχτοπούτα ή η "Pretty Woman". Στο φιλμ συνυπάρχουν απόλυτος ρεαλισμός, κυνισμός και... γλυκά συναισθήματα. Ακόμα και σασπένς διαθέτει! Πώς γίνεται να "παντρεύονται" όλα αυτά, δεν έχετε παρά να το δείτε στην οθόνη. Είπαμε: Βρισκόμαστε πολύ μακριά από τις γλυκανάλατες συμβάσεις του (σύγχρονου κυρίως) Χόλιγουντ και πολύ μακριά από έναν κόσμο "ηθικό, αγγελικά πλασμένο". Μόνη μου μικρή αντίρρηση η μεγάλη διάρκεια, που τελευταία έχει γίνει μάστιγα στο σινεμά. Είπαμε όμως: Μικρό το κακό. Το σύνολο είναι πολύ καλό και το φινάλε συγκινητικό.

"ΤΟ ΘΗΡΙΟ" 'Η Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

 

Το 2023 ο Bertrand Bonello, ιδιόρρυθμος Γάλλος σκηνοθέτης, γυρίζει "Το Θηρίο" (La Bete), με την Λέα Σεϊντού να κυριαρχεί σχεδόν σε κάθε πλάνο.

Ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται σε τρεις διαφορετικές εποχές : Στις αρχές του 20ού αιώνα, στη σύγχρονη εποχή και στο μέλλον. Πάντα νοιώθουν άμεση έλξη ο ένας για τον άλλο, αλλά πάντα κάτι εμποδίζει  την ολοκλήρωση του έρωτά τους...

Επιστημονική φαντασία, ταινία εποχής και θρίλερ διασταυρώνονται σε μια παράξενη ταινία, που, δίχως να το δηλώνει ρητά, μάλλον προϋποθέτει την μετεμψύχωση, τις πολλές και διαφορετικές ζωές κάθε ανθρώπου. Το περιβάλλον είναι εντελώς διαφορετικό κάθε φορά, αλλά τα συναισθήματα των δύο ηρώων παρόμοια, κάποιες ατάκες επαναλαμβάνονται υπό διαφορετικές συνθήκες, ενώ σε κάθε εποχή η γυναίκα "πάσχει" από μόνιμη φοβία για μια απροσδιόριστη καταστροφή που θα επέλθει στη ζωή της. 

Μίξη κινηματογραφικών ειδών, φιλοσοφικός προβληματισμός για τη φύση και την αναγκαιότητα (ή μη) του συναισθήματος, μεταφυσικές ανησυχίες, ανησυχητική προφητεία για το σκοτεινό μέλλον που έρχεται, μνήμες από το "Πέρσι στο Μαρίενμπαντ", η ταινία έχει αναμφισβήτητο ενδιαφέρον, δεν μπορώ να πω όμως ότι με ενθουσίασε κιόλας...  

ΥΓ: Το φιλμ βασίζεται χαλαρά, πολύ χαλαρά (εμπνέεται απλώς α μπορούσαμε να πούμε) σε μια νουβέλα του Χένρι Τζέιμς.  

ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΦΟΝΟΙ ΤΟΥ "CURE"

Ίσως γνωρίζετε ότι εκτός του μέγιστου Akiro υπάρχει στην Ιαπωνία άλλος ένας σκηνοθέτης με το ίδιο όνομα : Ο Kiyoshi Kurosawa, δημιουργός ταινιών τρόμου που ουδεμία σχέση έχουν με αυτές του διάσημου συνονόματού του. Το 1997 λοιπόν γυρίζει το "Cure", που πολλοί θεωρούν από τις καλύτερές του ταινίες.

Μία εφιαλτική "επιδημία" μοιάζει να εξαπλώνεται αργά στους κατοίκους του Τόκιο: Άνθρωποι δολοφονούν κάποιον, γνωστό ή άγνωστο, που τυχαίνει να βρίσκεται κοντά τους την "κακιά ώρα" και μάλιστα με φριχτούς τρόπους. Στη συνέχεια κάθονται ήσυχοι, περιμένοντας να τους συλλάβουν και δηλώνουν ότι δεν έχουν ιδέα γιατί το έκαναν. Ένας ντετέκτιβ, με πολλά προσωπικά προβλήματα ο ίδιος, προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση.

Η ταινία, δίχως ιδιαιτέρως gore σκηνές, δίχως κανένα απολύτως ξαφνικό "μπου" και δίχως εντυπωσιακή φωτογραφία (αντίθετα η δράση περιορίζεται σε εντελώς κοινότοπους, καθημερινούς χώρους),  καταφέρνει να γίνεται ζοφερή, ασφυκτική και να "πιάνει" τον θεατή. Ναι ο νεότερος Kurosawa είναι ικανός να δημιουργεί υποβλητική ατμόσφαιρα. Ωστόσο το σενάριο, η ιστορία, δεν πρόκειται να εξηγήσουν και πολλά πράγματα. Ποτέ (σας προειδοποιώ) δεν θα μάθουμε ακριβώς τα πώς και τα γιατί. Ωστόσο, φιλοσοφικά βλέποντάς του, το φιλμ εξετάζει διάφορα θέματα, όπως αυτό της ελεύθερης βούλησης ή αυτό ενός καφκικού κόσμου, όπου όλα είναι πιεστικά και το κακό κυκλοφορεί ανάμεσά μας (ή βρίσκεται μέσα μας).

Καλά όλα αυτά, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είμαι φανατικός του νεότερου Κουροσάβα. Δεν μου αρέσει το "μετέωρο" των ταινιών του (2-3 έχω δει δηλαδή, δεν είμαι βαθύς γνώστης), αυτό που δεν σου εξηγεί τις συμβαίνει - δίχως όμως να διαθέτει τον εξ αρχής σουρεαλισμό και το παράλογο του Λιντς ας πούμε. ΄Έχω δει μάλιστα και ταινία του που βασίζεται σε τερατώδη σύμπτωση. Ωστόσο εκτιμάται από καλούς και σοβαρούς κριτικούς. Αναγνωρίζω ότι έχει έχει προσωπικό ύφος, ατμόσφαιρα και άποψη για τον τρόμο, αλλά μάλλον δεν μου πάει. Αν αλλάξω γνώμη θα σας ειδοποιήσω.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ "ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΨΑ"

Το 1953 ο μεγάλος Fritz Lang (1890-1976) βρίσκεται στις ΗΠΑ και γυρίζει ένα ακόμα από τα κλασικά νουάρ του, που υπήρξαν η μεγάλη του συνεισφορά (και) στον αμερικάνικο κινηματογράφο : "Η Μεγάλη Κάψα" (The Big Heat) με τους Γκλεν Φορντ και Γκλόρια Γκράχαμ.

Ένας αστυνομικός μοιάζει να είναι ο μόνος (ή, τέλος πάντων, ένας από τους ελάχιστους) που δεν είναι διεφθαρμένος στο τμήμα του. Όλοι σχεδόν λαδώνονται για να γίνουν πιόνια ενός μεγάλου γκάνγκστερ που ελέγχει τα πάντα. Η αντίστασή του σ' αυτόν θα του στοιχίσει ακριβά, αλλά θα επιμείνει ηρωικά καθώς ο κίνδυνος τον κυκλώνει όλο και περισσότερο...

Από τα κλασικά ασπρόμαυρα, ατμοσφαιρικά νουάρ, με μια δόση βίας παραπάνω από τα άλλα κλασικά νουάρ (ο καφές, η παραμορφωμένη ηρωίδα σε σκηνές που δεν συνηθίζονταν την εποχή αυτή, τουλάχιστον στο χολιγουντιανό σινεμά και, βέβαια, το τυπικό πιστολίδι). Φυσικά η ταινία μιλά κυρίως για την αστυνομική διαφθορά και την έκπτωση κάθε αξίας μπροστά στο οικονομικό συμφέρον, πράγμα προφανώς επίκαιρο και σήμερα. 

Πέραν αυτών όμως είναι η απόλαυση ενός αγαπημένου κινηματογραφικού είδους που βρίσκεται πάνω απ' όλα. Για τους φίλους του νουάρ κυρίως συνίσταται ανεπιφύλακτα.

"RITA, SUE AND BOB TOO" Ή Η ΘΑΤΣΕΡΙΚΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ

Τηλεοπτικός κυρίως σκηνοθέτης, αλλά και με κάποιες ταινίες στο ενεργητικό του, ο Alan Clarke (1935-1990) γυρίζει το 1987 το γλυκόπικρο, ρεαλιστικότατο και ενίοτε κωμικό "Rita, Sue and Bob too" και καταγράφει με απόλυτο τρόπο την βρετανική μιζέρια της επαρχίας και των μεσαιοκατώτερων τάξεων, η οποία έφτασε στην ακμή της (η μιζέρια εννοώ) επί Θάτσερ. 

Βρετανική μικρή πόλη. Οι δύο μαθήτριες του τίτλου - εργατική τάξη, αδιάφορες για το σχολείο, αλκοολικός ο πατέρας της μίας κλπ. - προσλαμβάνονται από τον μικρομεσαίο (άρα ανώτερό τους οικονομικά) μεσήλικα Μπομπ ως μπέιμπισίτερς. Εκείνος όμως άλλα έχει στο μυαλό του. Σύντομα θα τα φτιάξει και με τις δύο ταυτόχρονα (πράγμα που γνωρίζουν αμφότερες και δεν έχουν κανένα πρόβλημα) κάτω από τη μύτη της σεμνότυφης γυναίκας του.

Θα επαναλάβω ότι πρόκειται για την τέλεια καταγραφή της επί Θάτσερ βρετανικής, επαρχιακής μιζέριας των 80ς. Φτωχικά σπίτια, αλκοόλ, γελοία, κιτς ντυσίματα, πανάσχημοι δρόμοι και κτίρια, αδιαφορία για οτιδήποτε πέρα από σεξ, κουτσομπολιά και κοπάνες από το σχολείο... και σε πρώτο πλάνο οι μεγάλες ταξικές διαφορές, όχι μόνο ορατές, αλλά και αποδεκτές απ' όλους - του στιλ "ε, τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα"... Οι χαρακτήρες είναι όλοι κούφιοι, στερούνται οποιουδήποτε περιεχομένου. Όσο σεμνότυφη και κρυόκωλη είναι η καθώς πρέπει σύζυγος, άλλο τόσο ξεσαλωμένες, αλλά συγχρόνως και... πώς να το πω... αθώες, κενές, χαζές, επιπόλαιες, αδιάφορες για τα πάντα ... είναι οι μικρές (που μοιάζουν πολύ μεγαλύτερες με το ντύσιμο και την εν γένει εμφάνισή τους).

Πινακοθήκη χαρακτήρων ενός παρακμιακού επαρχιακού "τσίρκου", με αρκετό χιούμορ, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια φτηνή βιντεο - σεξοκωμωδία των 80ς, αν δεν ήταν τόσο άσχημο κατά βάθος όλο αυτό που περιγράφει. Από τις χαρακτηριστικές στιγμές του βρετανικού σινεμά των 80ς και του ως το κόκκαλο ρεαλισμού που τον διακρίνει.

ΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΑΣΙΚΟ "ΠΡΩΤΑΡΗ"

Ιδού άλλη μια ταινία που δεν θα ήταν δυνατόν να γυριστεί σήμερα, λόγω της λαίλαπας της πολιτικής ορθότητας φυσικά. "Ο Πρωτάρης" (The Graduate) του καλού Mike Nichols (1931-2014) γυρίζεται το 1967, σε μια εποχή δηλαδή που η αντισυμβατικότητα θριαμβεύει και κάθε τι "παλιό" και συντηρητικό περιφρονείται (ή/και λοιδορείται με κάθε τρόπο). Πρόκειται για το φιλμ που κάνει σταρ τον Ντάστιν Χόφμαν, με την Αν Μπάνκροφτ και την πανέμορφη Κάθριν Ρος στο πλευρό του. Και, φυσικά, με την υπέροχη μουσική των Simon & Garfunkel σε ένα από τα καλύτερα σάουντρακ όλων των εποχών (εδώ θα ακούσετε μερικά από τα γνωστότερα και ωραιότερα τραγούδια του ντουέτου, που γράφτηκαν ειδικά για την ταινία). 

Ένας νεαρός που μόλις έχει επιστρέψει στο πλούσιο σπίτι των γονιών του μετά από λαμπρές επιδόσεις στο κολέγιο περνά ένα είδος μπλοκαρίσματος ή ελαφράς κατάθλιψης. Σαν να μην τον ενδιαφέρει τίποτα, σαν να μη ξέρει τι θέλει να κάνει στη ζωή του... Τότε θα δεχτεί την ξεκάθαρη σεξουαλική πρόκληση της συζύγου του ζεύγους των καλύτερων φίλων των γονιών του, η οποία είναι περίπου συνομήλικη της μητέρας του και η οποία σχεδόν θα τον υποχρεώσει να πάψει να είναι παρθένος...

Ταινία που συνδυάζει την αισθηματική κομεντί και τη σεναριακή τολμηρότητα, που δεν διστάζει να σπάσει διάφορα ερωτικά ταμπού, είχε γίνει μεγάλη επιτυχία στην εποχή της και παραμένει κατά τη γνώμη μου κλασική. Εκτός από το ερωτικό στοιχείο και τα "είδη" του έρωτα (ή μάλλον τη διαφορά έρωτα και σεξ), μιλά και για τα νεανικά αδιέξοδα, την οικογενειακή καταπίεση και το ασφυκτικό, έστω και πολυτελές, οικογενειακό περιβάλλον, το μετεφηβικό άγχος και για άλλα που θα ανακαλύψετε. Άλλο χαρακτηριστικό της είναι ότι δίπλα στις κωμικές καταστάσεις που θα δημιουργηθούν συνυπάρχουν πραγματικά σκοτεινές σκηνές, που κυρίως αφορούν τις διαθέσεις των ηρώων. Και φυσικά υπάρχει και το ξέφρενο, παλαβό και λιγάκι μη ρεαλιστικό τέλος, άξιο για μια ταινία - ορόσημο της τρέλας των 60ς. 

Ε, ναι, βρίσκω ότι αντέχει ως σήμερα κι ας άλλαξαν τόσο οι ιδέες και οι διαθέσεις του κόσμου. Για μένα αποτελεί το τέλειο αντίδοτο στη σύγχρονη πανταχόθεν επέλαση του κάθε είδους συντηρητισμού.  

 

ΕΠΙΚΟ, ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ, ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟ "ΜΥΣΤΙΚΟ ΦΡΟΥΡΙΟ"

Ο μεγάλος Akira Kurosawa (1910-1998) γυρίζει το ασπρόμαυρο "Μυστικό Φρούριο" το 1958, με πρωταγωνιστή φυσικά τον Τοσίρο Μιφούνε. Ο δημιουργός ενορχηστρώνει διαφορετικά μεταξύ τους στοιχεία και κινηματογραφικά είδη για να μας δώσει τελικά μια χορταστική περιπέτεια. 

Δύο κουρελήδες, άπληστοι και όχι πολύ έξυπνοι χωρικοί, που γυρίζουν τρομοκρατημένοι, πεινασμένοι και καταβεβλημένοι από τον πόλεμο όπου είχαν πάει ηλιθιωδώς για να πλουτίσουν, πέφτουν κατά λάθος πάνω στο κρυμμένο χρυσάφι της ηττημένης στον πόλεμο φατρίας. Εκεί θα συναντήσουν έναν θρυλικό στρατηγό και τη νεαρή πριγκίπισσα των νικημένων, την οποία όλοι προσπαθούν να σκοτώσουν και - δίχως να ξέρουν την αληθινή τους ταυτότητα - τους ακολουθούν σε ένα γεμάτο κινδύνους ταξίδι μέσα από τις γραμμές του εχθρού (κουβαλώντας μάλιστα το χρυσάφι που κυνηγούν οι πάντες).

Ο μεγάλος δημιουργός συνδυάζει με επιτυχία εδώ διάφορα είδη : Περιπέτεια, έπος, κωμωδία, στοχασμό πάνω στην απληστία, τον πόλεμο και την ανθρώπινη βλακεία... και τελικά καταφέρνει να μας δώσει μια πραγματικά χορταστική περιπέτεια με διαρκές σασπένς και έξυπνα γυρίσματα της τύχης. Βεβαίως θα δούμε ότι οι συμπτώσεις και οι λύσεις της τελευταίας στιγμής παίζουν αρκετά μεγάλο ρόλο - οπότε μιλάμε για οφθαλμοφανείς συμβάσεις - η όλη τοιχογραφία όμως μιας πάμπτωχης, ρημαγμένης από εμφύλιους μεσαιωνικής Ιαπωνίας είναι τόσο επιβλητική και η ταινία τόσο χορταστική, που τις συγχωρείς. Επίσης ενυπάρχει το πανταχού παρόν ουμανιστικό πνεύμα του Κουροσάβα, που εδώ καταδικάζει απερίφραστα τόσο τη βία και τον πόλεμο, που μόνο δυστυχία προκαλεί, όσο και την ανθρώπινη απληστία που - και για μένα - είναι το χειρότερο ανθρώπινο ελάττωμα. Και μη ξεχνάτε: Το όλο σχέδιο είναι επινόηση των όντως ηλίθιων και κουρελήδων χωρικών και όχι των στρατηγών και των πριγκίπων. Να είναι σχόλιο ότι και η εξυπνάδα ακόμα σε αρκετά μεγάλο μέρος της είναι ταξικό και όχι επίκτητο ζήτημα;  

ΥΓ: Στην ιστορία του φιλμ αυτού, 20 χρόνια μετά, βασίστηκε ολόκληρη η δομή του θρυλικού πρώτου "Πολέμου των Άστρων". Βάλτε τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις και θα το διαπιστώσετε. Το δήλωσε άλλωστε και ο ίδιος ο Lucas.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ "ΣΚΑΘΑΡΟΖΟΥΜΗ ΣΚΑΘΑΡΟΖΟΥΜΗ"

Το 1988 ο Tim Burton μας είχε συστήσει τον Σκαθαροζούμη, έναν αηδιαστικό, πλην όμως αστείο νεκρό, που εμφανίζεται αν τον καλέσεις καταλλήλως για να κάνει τη ζωή σου μπάχαλο. Το 2024, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, αποφασίζει να γυρίσει ένα σίκουελ, το "Σκαθαροζούμης Σκαθαροζούμης". Ενδιαφέρον έχει ότι διατηρεί το ίδιο βασικό καστ (Μάικλ Κίτον, Γουινόνα Ράιντερ), ενώ έχουν προστεθεί ο Ουίλιαμ Νταφόε, η Μόνικα Μπελούτσι, η Άννα Ορτέγκα και, σε σύντομη εμφάνιση, ο Ντάνι ντε Βίτο!

36 χρόνια μετά (ναι, 36 έχουν περάσει) ο Σκαθαροζούμης είναι ακόμα ερωτευμένος με την Λύντια. Όταν η οικογένεια (τρεις γενιές της για την ακρίβεια) επιστρέφει για μια κηδεία στο σπίτι της αρχικής ταινίας θα γίνει αληθινός χαμός με ζωντανούς και νεκρούς να πηγαινοέρχονται στον πάνω και στον κάτω κόσμο και μια απολαυστική Μόνικα Μπελούτσι να απαιτεί εκδίκηση από τον πρώην της και να καθαρίζει τα πάντα στο πέρασμά της...

Ο Burton ξαναβρίσκει το κέφι του μετά από μια σειρά αποτυχημένων ταινιών τα αρκετά τελευταία χρόνια. Προσωπικά λοιπόν το διασκέδασα. Ο συνδυασμός gore και πλάκας επαναλαμβάνεται έξυπνα και εδώ, ενώ ο σκοτεινός (αλλά και αστείος) κόσμος του σκηνοθέτη κάνει και πάλι τη θριαμβευτική του εμφάνισή με σάρκα και οστά. Θα ακούσουμε πολλή ντίσκο, ενώ προς το τέλος ο Burton ξαναθυμάται σε μια απολαυστική σκηνή το McArthur Park (!), ένα νο 1 κομμάτι του δεύτερου μισού των 60ς που τραγουδούσε ο σημαντικός ηθοποιός Ρίτσαρντ Χάρις. 

Ο δημιουργός ξαναβρίσκει λοιπόν τη φόρμα του, όχι όμως και την έμπνευσή του, αφού δεν παύουμε να μιλάμε για ένα σίκουεκλ που αντιγράφει (επιτυχημένα έστω) το πρώτο φιλμ. Το απόλαυσα λοιπόν, αλλά το στοιχείο της έκπληξης είχε χαθεί, αφού ήξερα πολύ καλά τι θα δω.

MAD "MANDY"

Ο Panos Cosmatos είναι γιος του επίσης σκηνοθέτη ελληνικής καταγωγής George Cosmatos, μακαρίτη πλέον και υπεύθυνου για μερικές χολιγουντιανές επιτυχίες όπως π.χ .το "Πέρασμα της Κασσάνδρας" ή το "Ράμπο 2". Το 2018 γυρίζει (ο Panos) το φιλμ τρόμου "Mandy" και παίρνει μαζί του και τον Νίκολας Κέιτζ για να ολοκληρωθεί το γκροτέσκο του πράγματος...

Κλασική ιστορία: Ζεύγος ζει ευτυχισμένο μέσα στο δάσος - εκείνος είναι ξυλοκόπος άλλωστε, σε πολύ ιδιαίτερο σπίτι μάλιστα. Εντελώς στα καλά καθούμενα θα πέσουν θύματα μελών μιας περίεργης κάτι-σαν-χριστιανικής, κάτι-σαν-Μάνσον λατρείας, με έναν επίσης περίεργο αρχηγό που όλοι υπακούν τυφλά. Ο Κέιτζ όμως, σαν Κέιτζ που είναι, θα επιβιώσει και φυσικά θα ορκιστεί εκδίκηση.

Μια ιστορία που την έχουμε δει ένα εκατομμύριο φορές δηλαδή. Καμιά απολύτως πρωτοτυπία. Αυτό που έχει όμως αξία εδώ (αν έχει κάποια αξία τέλος πάντων) είναι η πραγματικά σαλταρισμένη σκηνοθετική άποψη μιας χιλοειδωμένης κοινοτοπίας. Η ιστορία δίνεται εντελώς παραισθητικά, λες και όλοι οι ήρωες είναι από την αρχή ως το τέλος μαστουρωμένοι και βλέπουν τα πάντα κάπως αλλιώς... Παράδοξα χρώματα με βασικό το κόκκινο που κυριαρχεί στην οθόνη, ομίχλες από το πουθενά. μηχανόβιοι από την κόλαση και η υστερική, όπως πάντα τις τελευταίε δεκαετίες, ερμηνεία του Κέιτζ, συνθέτουν ένα σύνολο που λες και γυρίστηκε υπό την επήρεια LSD από όλους τους εμπλεκόμενους... 

Αν σας ενδιαφέρει σινεμά 80% εικόνας και 20% σεναρίου (και πολύ λέω), η ταινία έχει την αξία της. Για μένα πρόκειται περισσότερο για ένα φιλμικό αξιοπερίεργο... και μέχρις εκεί. Τίποτα ουσιαστικότερο.