ΙΣΩΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ "AND THEN THEY WERE NONE"

Το "And then they Were None" της Άγκαθα Κρίστι έχει βεβαίως μεταφερθεί πολλές φορές στην οθόνη. Ίσως η καλύτερη (μια από τις καλύτερες για να είμαι πιο ακριβής εφοσον δεν τις έχω δει όλες) είναι η ασπρόμαυρη βερσιόν του 1945. Αναμενόμενο, αφού, αν και αγγλόφωνο, έχει γυριστεί από τον κλασικό Γάλλο σκηνοθέτη Rene Clair (1898-1981).

7 άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, διαφορετικών επαγγελμάτων, φύλου και ηλικίας, καλούνται από μυστηριώδη πλούσιο να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε πύργο σε απομονωμένο και ακατοίκητο νησί. Όταν φτάσουν θα διαπιστώσουν ότι υπάρχει ένα ζεύγος ως υπηρετικό προσωπικό, αλλά ο οικοδεσπότης είναι άφαντος. Και τότε ένας - ένας οι καλεσμένοι θα αρχίσουν να δολοφονούνται...

Τυπική Άγκαθα Κρίστι στα καλύτερά της, αλλά και απολαυστική ταινία. Εκτός από το προφανές σασπένς, την κλειστοφοβική ατμοσφαιρα, τις ανατροπές και την αγωνία για το ποιος είναι ο δολοφόνος (αφού ένας - ένας από τους ύποπτους αποκλείεται), υπάρχει και το διάχυτο χιούμορ, πράγμα που συνηθίζει ο Clair. Κάποιοι θα το βρουν "παλιομοδίτικο", με τους μόνιμα κοστουμαρισμένους κυρίους και τις ξυνές γεροντοκόρες ή μη. Ωστόσο είναι πολύ πιο ουσιαστικό και απολαυστικό από κάτι βαρυφορτωμένες σύγχρονες αντίστοιχες παραγωγές, που σε τραβάνε από το μανίκι κραυγάζοντας "Κοιτάξτε πόσο εντυπωσιακές εικόνες μπορώ να φτιάξω" και τελικά σε κάνουν να βαριέσαι αφού αυτό που χάνεται είναι ο ρυθμός. 

Τέλος πάντων, αν και τόσο "παλιό" ως εικόνα, το βρήκα απολαυστικότατο. 

"ΤΟ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ" ΚΑΙ Ο ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΙΚΟΣ - ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΣ - WES

Κάποτε λάτρευα τον Wes Anderson. Σήμερα εξακολουθώ να βλέπω φανατικά τις ταινίες του, αλλά ο αρχικός ενθουσιασμός έχει μειωθεί αισθητά. Εννοείται ότι δεν είμαι ο πρώτος που το παρατηρεί, αλλά είναι αλήθεια ότι ο ιδιαίτερος αυτός δημιουργός επαναλαμβάνεται άλλοτε αποτυχημένα κι άλλοτε με διασκεδαστικά αποτελέσματα... αλλά μέχρις εκεί. "Το Φοινικικό Σχέδιο" του 2025 δεν αποτελεί εξαίρεση. Ούτε καν στη χρήση πολλών γνωστών ονομάτων στο καστ. Εδώ επικεφαλής είναι ο Μπενίσιο ντελ Τόρο και στους ποικίλους άλλους ρόλους θα βρούμε τον Ουίλιαμ Νταφόε, την Σκάρλετ Γιόχανσον, τον Μάρεϊ Άμπρααμς, τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, τον Μάικλ Σέρα και άλλους.

Στυγνός και αδίστακτος εκατομμυριούχος επιχειρηματίας θέλει να ξεκινήσει το μεγαλύτερο σχέδιό του: Να βάλει χέρι στα πλούτη της Φοινίκης, μιας ανεξάρτητης χώρας. Εκτός από έναν νεαρό Σουηδό δάσκαλο θα ενεργοποιήσει για το σχέδιο αυτό την ...καλόγρια κόρη του. Ωστόσο οι επίδοξοι δολοφόνοι του καραδοκούν παντού...

Το σχεδόν σουρεαλιστικό σενάριο, τα ευρήματα που παραπέμπουν σε κινούμενα σχέδια (που πέφτουν από πολύ ψηλά αλλά ποτέ δεν παθαίνουν κάτι), η γνωστή ιδιόρρυθμη σκηνοθεσία με τα απόλυτα συμμετρικά πλάνα, τα παστέλ χρώματα, τη συχνά ακίνητη κάμερα που τα κάνει να μοιάζουν με πίνακες κλπ. κλπ., το all star καστ, το ιδιαίτερο χιούμορ και το ακόμα πιο ιδιαίτερο παίξιμο των ηθοποιών και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά του δημιουργού είναι κι εδώ πανταχού παρόντα. Μαζί με πλήθος σινεφιλικές αναφορές (ακόμα και το όνομα του πρωταγωνιστή παραπέμπει άμεσα στον θρυλικό παραγωγό Alexander Korda) και διαρκείς μπηχτές για τον σύγχρονο αδίστακτο καπιταλισμό που δεν σταματά μπροστά σε τίποτα, δημιουργεί ένα ακόμα ανάλαφρο κινηματογραφικό παράδοξο, απ' αυτά που σκαρώνει ο κύριος Anderson. Το βρήκα αρκετά καλύτερο από το προηγούμενο "Asteroid City" (στο οποίο είχα βαρεθεί) και σαφώς περισσότερο διασκεδαστικό, ωστόσο υπερβολικά "άδειο" και, όπως είπα και στην αρχή, ένα ακόμα δείγμα ενός αενάως επαναλαμβανόμενου ύφους. Καλά πέρασα, αλλά ο ενθουσιασμός έχει εκλείψει. Φοβάμαι δια παντός.

 

 

 

"ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ" ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;

To 2017 o Νορβηγός Tommy Wirkola (που προφανώς δουλεύει και στις ΗΠΑ) γυρίζει το "Τι Συνέβη στη Δευτέρα", ένα φιλμ δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας με τους Ναομί Ραπάς στον βασικό... εφταπλό (!) ρόλο και τους Γκλεν Γλόουζ και  Ουίλιαμ Νταφόε. 

Στο κοντινό μέλλον ο υπερπληθυσμός κοντεύει να τινάξει τον πλανήτη στον αέρα. Η (παγκόσμια να υποθέσω) δικτατορική κυβέρνηση αποφασίζει να επιτρέπει μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια. Στο μεταξύ λόγω άλλων παρενεργειών τα πολλαπλά παιδιά είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Όσα "περισσεύουν" μπαίνουν σε κατάψυξη περιμένοντας να "αναστηθούν" όταν έρθουν οι κατάλληλες συνθήκες. Ωστόσο ένας μόνος πατέρας που αποκτά 7 πανομοιότυπες κόρες καταφέρνει να αποκρύψει το γεγονός και να τις μεγαλώσει σε διαμέρισμα. Όταν γίνουν ώριμες κοπέλες ντύνονται πανομοιότυπα και πηγαίνουν στη δουλειά (ή βγαίνουν έξω εν γένει) μια μέρα η κάθε μία, ενώ οι υπόλοιπες 6 παραμένουν στο σπίτι. Πόσο όμως μπορεί να κρατήσει αυτό;

Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και, κυρίως, πρωτότυπη. Η μουντή, γκρίζα ατμόσφαιρα με τους γεμάτους πλήθη δρόμους, θυμίζει κινηματογραφικές αποδώσεις οργουελιανών κινηματογραφικών διασκευών. Ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε, το σενάριο μπάζει από παντού και, όσο το σκέφτεται κανείς, τόσο περισσότερες απορίες δημιουργούνται. Όσο για την πλοκή είναι γεμάτη από κλισέ και αναμενόμενες καταστάσεις. Όσο δε προχωρά το φιλμ τόσο πιο ταινία δράσης γίνεται, τόσο πιο "εύκολες" είναι οι καταστάσεις και οι εντελώς αναμενόμενες λύσεις τους, τόσο πιο συμβατικοί και χοντροκομμένοι είναι οι "καλοί" και οι "κακοί". Έτσι, τελικά, αυτό που μένει δεν είναι ένα πρωτότυπο φιλμ επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια ταινία με σασπένς που βασίζεται στη δράση και στα κυνηγητά. Κατά τη γνώμη μου βεβαίως όλα αυτά. Κρίμα...

"DEMOLITION MAN" (ΑΝ ΣΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΩΔΥΝΟΥ ΧΑΒΑΛΕ ΤΩΝ 80ς)

Το 1993 ο μέτριος Marco Brambilla γυρίζει το φιλμ επιστημονικής φαντασίας "Demolition Man" με τους Σιλβέστερ Σταλόνε ενάντια στον Γουέσλι Σνάιπς και την Σάντρα Μπούλοκ ως την απαραίτητη γυναικεία παρουσία. 

Στο μέλλον οι κατάδικοι αντί να εκτελούνται μπαίνουν στην κατάψυξη και διατηρούνται εκεί. Το μέλλον αυτό, κατά τα άλλα, είναι παντελώς ξενέρωτο, καθώς απαγορεύεται να βρίσεις, να πηδήσεις (αυτό γίνεται με ένα είδος.... διασωλήνωσης), να πετάς σκουπιδάκια κλπ. Όταν ο πιο επικίνδυνος κατάδικος ξεπαγώνει και δραπετεύει, αναγκάζονται να ξεπαγώσουν και έναν εξ ίσου επικίνδυνο μπάτσο (τον Σταλόνε, είμαι σίγουρος ότι το μαντέψατε), που τα είχε κάνει μπάχαλο στο παρελθόν και είχε καταψυχθεί κι αυτός. Είναι ο μόνος που μπορεί να τον αντιμετωπίσει.

Όπως φαντάζεστε όλη η ιστορία είναι το... νεομπάχαλο που θα συμβεί στον ήρεμο, δίχως ίχνος βίας μελλοντικό κόσμο, όταν οι δυο άσπονδοι εχθροί θα αρχίσουν να κυνηγιούνται διαλύοντας τα πάντα. Επίσης το φιλμ προσπαθεί συνειδητά να διαθέτει και χιούμορ. Αν αυτό σας διασκεδάζει, τότε θα περάσετε μια χαρά. Αν βαριέστε κυνηγητά και εκρήξεις, αλλάξτε ταινία. Εδώ είναι όλα τόσο σχηματικά, τόσο μαύρα - άσπρα, τόσο εύκολα, που πιο πολύ πεθαίνεις. Όσο για τα "μηνύματα".... τι να πω. Μπροστά σε ένα τόσο ξενέρωτο και άγευστο (πλην όμως ειρηνικότατο) μέλλον, μια χαρά είναι μια γερή δόση αντρίλας και ωμής βίας. Μάλιστα...

ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ "COUNTDOWN"

Ο Robert Altman (1925-2006) είναι σίγουρα ένας μεγάλος αμερικανός δημιουργός. Ωστόσο το έργο του παραμένει άνισο. Είναι ικανός για εξαιρετικά φιλμ και άλλα που θέλω να φύγω στα μισά. Το "Countdown" γυρίστηκε το 1967 και ήταν η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του (προηγουμένως είχε κάνει πολλές μικρού μήκους και πολλή τηλεόραση). Το καστ περιλαμβάνει τον Τζέιμς Κάαν και τον Ρόμπερτ Ντιβάλ. Παρά τους καλούς ηθοποιούς φοβάμαι ότι είναι από τις πλέον βαρετές του ταινίες.

Διαδραματίζεται στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όταν ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση ετοιμάζονται να στείλουν την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στη σελήνη. Το ποιος θα το πετύχει πρώτος είναι πολύ σημαντικό ζήτημα γοήτρου. Όταν λοιπόν οι αμερικανοί μαθαίνουν ότι οι ρώσοι είναι απόλυτα έτοιμοι, αποφασίζουν ότι πρέπει πάσει θυσία να τους προλάβουν. Και επειδή ο πλέον έμπειρος και καλά εκπαιδευμένος τους αστροναύτης δεν μπορεί να σταλεί για λόγους που θα δείτε αρχίζουν να εκπαιδεύουν με ταχύτατους, αγχωτικούς ρυθμούς  το νο 2...

Το φιλμ εμπλέκει στοιχεία επιστημονικής φαντασίας (πολύ λίγα), πολιτική και ίντριγκες, οικογενειακές ιστορίες των αστροναυτών και άλλα. Το θέμα είναι ότι μέλλον στερείται ρυθμού και κυλά αργά με άφθονες συζητήσεις, πρόβες, ενδοοικογενειακές τριβές κλπ. κλπ. Προσωπικά με κούρασε και, παρά το ότι δείχνει καθαρά την παράνοια (και όσα αυτή συνεπάγεται) της πολιτικής των εκάστοτε υπερδυνάμεων, δεν κατάφερε να κινήσει το ενδιαφέρον μου. Ο Kubrick χειρίστηκε κατά τη γνώμη μου πολύ καλύτερα ένα παρόμοιο θέμα στο κλασικό "SOS. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα". 

ΘΕΑΤΡΑ, ΤΕΛΕΤΕΣ ΚΑΙ... "DEAD BY DAWN"

Να και μια πολωνική ταινία τρόμου : "Dead by Dawn" του 2025, γυρισμένη από τον Dawid Torrone. Είναι η πρώτη του.

Θίασος συγκεντρώνεται σε μυστηριώδες, παλιό θέατρο, απομονωμένο φυσικά από την πόλη, για να κάνει μια πρόβα τζενεράλε της παράστασης που ετοιμάζει, έστω και αν χρειαστεί να μείνει εκεί όλη νύχτα. Και φυσικά, τι πρωτότυπο, κάποιος αρχίζει να σκοτώνει ένα - ένα τα μέλη της ομάδας. Οφείλω να παραδεχτώ ότι ο σίριαλ κίλερ φορά πρωτότυπη μάσκα, που δεν μοιάζει με αυτές που έχουμε συνηθίσει.

Τι πρωτότυπο! θα μου πείτε. Θα συμφωνήσω. Απλώς το συγκεκριμένο φιλμ είναι σχετικά καλογυρισμένο, έχει ρυθμό, εμπλέκει το μεταφυσικό στοιχείο, αφού δεν πρόκειται για απλώς "σχιζοφρενή" ή κάτι τέτοιο, υπάρχει η διαδικασία της τελετουργίας, υπάρχουν κάποιες καλές σκηνές, αφού σε κάποια σημεία η παράσταση μπλέκεται με την δράση του δολοφόνου... 

Γενικά το βρήκα συμπαθητικό και νομίζω ότι βλέπεται ευχάριστα (από τους φίλους του τρόμου εννοώ). Όχι κάτι φοβερό, αλλά αρκετά καλό για το είδος του. Αν βεβαίως δεν έχετε σιχαθεί το ίδιο το είδος (κάποιον που σκοτώνει διαδοχικά εννοώ).

ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ "ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ"

Το "Of Freaks and Men" ("Άνθρωποι και Τέρατα" ή "Pro urodov i lyudey") είναι μια ιδιόρρυθμη ρωσική ταινία που γύρισε το 1998 ο Aleksey Balabanov. Ιδιόρρυθμη τόσο ως ιστορία όσο και ως εικόνα.

Στις αρχές του αιώνα, όταν το σινεμά είναι βωβό, δύο κακοποιοί "εισβάλλουν" ειρηνικά σε δύο οικογένειες και αρχίζουν να επιβάλλουν τη θέλησή τους. Μεταξύ άλλων γυρίζουν μικρές ταινίες πρώιμης πορνογραφίας για πελάτες τους, όπου "πρωταγωνιστπύν" (ακούσια και εκούσια ταυτόχρονα) η κόρη από τη μία και η τυφλή σύζυγος από την άλλη. Σαν να μην έφταναν αυτά στην ιστορία μπαίνουν και δύο... σιαμαία παιδιά, που κι αυτά γίνονται θύματα εκμετάλλευσης ως αξιοθέατο...

Κατ' αρχήν το φιλμ είναι όλο γυρισμένο σε σέπια, με τεχνικές που θυμίζουν όντως βουβό σινεμά (και οι ατάκες εμφανίζονται σε καρτέλες, όπως γινόταν στα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου). Όσο για την ιστορία, είναι ένα κράμα σκληρότητας, εκμετάλλευσης, μαύρου χιούμορ, νοσταλγικής ματιάς πάνω στην πρώτη (αλλά εντελώς πρώτη) εποχή της κινηματογραφικής πορνογραφίας και του κινηματογράφου γενικότερα κλπ. Ενοχλητικό και διασκεδαστικό με "διεστραμμένο" τρόπο, αποτελεί μια πινακοθήκη ανθρώπων που είναι ταυτόχρονα αθώοι και "κακοί", αφού ακόμα και τα θύματα της ιστορίας μοιάζουν να γοητεύονται από το κακό ή, τέλος πάντων, να μην αντιδρούν όσο θα περίμενε κανείς.

Ίσως κάποιοι το βρουν γοητευτικό ή/και διασκεδαστικό, πολλοί θα το θεωρήσουν ενοχλητικό, σίγουρα πάντως είναι ασυνήθιστο και μη κατατάξιμο. Προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα πάντως, παρά την αναμφισβήτητη πρωτοτυπία του. Μάλλον αναρωτήθηκα γιατί υπάρχει αυτή η ταινία.

"ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ Σ' ΑΚΟΥΣΕΙ" ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ ΣΤΑ 80ς

Να μια συμπαθητική, "χειροποίητη" ταινιούλα τρόμου του 2025. Έρχεται από την Αργεντινή, γυρίστηκε από τον Mariano Cattaneo και λέγεται "No One will Hear You Scream".

1990. Ολόκληρη η Αργεντινή είναι καθηλωμένη στις τηλεοράσεις παρακολουθώντας την εθνική τους ομάδα στο παγκόσμιο κύπελλο που γίνεται στην Ιταλία. Σε μια πόλη ένας σίριαλ κίλερ βρίσκει την ευκαιρία για δολοφονίες όταν, κατά τη διάρκεια των αγώνων, τα πάντα είναι έρημα. Τι θα γίνει όταν θα συναντηθεί με μια νεαρή γνώστρια του ροκ που δουλεύει στο δισκάδικο του πατέρα της;

Έχουμε δει χιλιάδες τέτοιους δολοφόνους στην οθόνη. Το ενδιαφέρον εδώ, εκτός από το κλασικό σασπένς των ταινιών αυτών, είναι η νοσταλγική ατμόσφαιρα των 80ς που δημιουργείται με κάθε εικόνα και κάθε ατάκα. Το παλιό δισκάδικο, η κοπέλα που γράφει ολόκληρους δίσκους ή δικές της επιλογές σε κασέτες - πειρατικά όλα αυτά βεβαίως (έτσι ακριβώς γινόταν και στη χώρα μας), οι συζητήσεις για συγκροτήματα (υπαρκτά ή φανταστικά), η εικόνα της πόλης (μάλλον επαρχιακή πρέπει να είναι), όλα συντελούν σ' αυτό. Άλλωστε η μουσική και οι κασέτες που λέγαμε παίζουν κομβικό ρόλο στο σενάριο.

Θα μπορούσε να είναι ένα low budget ιταλικό τζιάλο. B' movie είναι κι αυτό, αλλά από τα συμπαθητικά τέτοια. Δίχως φυσικά να πρόκειται για αριστούργημα. Αυτό μας έλειπε... Απλώς θα περάσετε καλά αν είστε φίλος του είδους.

"Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ" ΚΑΙ Ο ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΠΛΕΟΝ CRONENBERG

Το 2024 ο 82χρονος πλέον David Cronenberg γυρίζει τον ¨Κύριο των Νεκρών" (The Shrouds) με τον Βενσάν Κασέλ στο βασικό ρόλο και τους Γκάι Πιρς και Νταϊάν Κρούγκερ στους υπόλοιπους.

Συντετριμμένος από τον θάνατο της γυναίκας του ένας πλούσιος και οραματιστής επιχειρηματίας επινοεί το αδιανόητο: Με μια προχωρημένη τεχνολογία στους τάφους οι συγγενείς μπορούν να παρακολουθούν από το σπίτι τους την αργή σήψη των πτωμάτων των αγαπημένων τους! Κάποια στιγμή όμως οι τάφοι στο ιδιωτικό του κοιμητήριο βανδαλίζονται. Τι συμβαίνει; 

Φυσικά η εντελώς "άρρωστη" αυτή ιδέα ταιριάζει απόλυτα στο σύμπαν του σκοτεινού αυτού δημιουργού. Εκτός αυτού όμως η ταινία σχετίζεται και με τα προσωπικά βιώματά του : Το 2017 έχασε τη γυναίκα του. Το φιλμ αποτελεί μάλλον μια έκφραση πένθους. Θα δείτε άλλωστε ότι ο ήρωας είναι το απόλυτο alter ego του σκηνοθέτη. Έχει κάνει τον Κασέλ να μοιάζει ακόμα και εξωτερικά με τον ίδιο.

Μάλιστα. Σεβαστά όλα αυτά, δεκτή ακόμα και η "νεκροφιλική" διάσταση ως έκφραση απόλυτου έρωτα (και ο Πόε το ίδιο δεν έκανε;), αλλά πιστεύω ότι ο κάποτε μεγάλος σκηνοθέτης δεν ελέγχει πλέον τις δημιουργίες του. Εδώ φτιάχνει διάφορες μάλλον άχρηστες υποπλοκές, αφήνει κενά στην ιστορία, ένα ανοιχτό, αινιγματικό τέλος... και άλλα όχι ιδιαίτερα θετικά. Έτσι, ενώ όπως προείπα, βρισκόμαστε στο γνωστό εφιαλτικό του σύμπαν, που εδώ γίνεται ακόμα πιο φριχτό αφού καταπιάνεται με τη μεταθανάτια σήψη του ανθρώπινου σώματος, αλλά και την ασθένεια και τις επιπλοκές της, το φιλμ γίνεται μπερδεμένο και τελικά, κατά τη γνώμη μου, κουραστικό. Προσωπικά είχα χάσει το ενδιαφέρον μου πολύ πριν το τέλος.

Η παρακμή μεγάλων δημιουργών είναι αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο. Θυμηθείτε ας πούμε τους Coppola, Carpenter, De Palma και πολλούς άλλους. Πάντοτε πάντως παραμένει λυπηρό φαινόμενο.

ΟΙ ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΦΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ "ΣΤΑΣΟΥ ΠΛΑΪ ΜΟΥ"

Το 1986 ο Rob Reiner βρίσκεται στην καλύτερη φάση της καριέρας του. Τότε γυρίζει το "Stand by me" (Στάσου Πλάι μου), βασισμένο σε έργο του Stephen King. Ανάμεσα στα παιδιά και τους έφηβους που παίζουν βρίσκονται οι Ρίβερ Φίνιξ και Κίφερ Σάντερλαντ αντίστοιχα.

Στην επαρχιακή Αμερική του 1959 μια παρέα 12χρονων αγοριών μαθαίνει τυχαία ότι ένας 16χρονος ανακάλυψε σε απομακρυσμένη περιοχή το πτώμα ενός αγοριού και δεν έχει πει τίποτα σε κανέναν. Συνεπαρμένα από ένα τέτοιο γεγονός ξεκινούν κρυφά ένα διήμερο ταξίδι με σκοπό να δουν το πτώμα ή, αν θέλετε, να αντικρύσουν για πρώτη τους φορά τον θάνατο. Το ίδιο όμως θέλει να κάνει και η παρέα των 16χρονων κωλόπαιδων - υπάρχουν και οφέλη στη μέση - που έχουν και το πλεονέκτημα να οδηγούν και αυτοκίνητα...

Η ταινία είναι πολύ καλή σε πολλά επίπεδα. Πρώτα απ' όλα μας μεταφέρει με άριστο τρόπο στο κλίμα και στο μυαλό των παιδιών αυτής της ηλικίας. Σε συνδυασμό με το γεγονος αυτό, που είναι πανανθρώπινο, υπάρχει και το δυν της συγκεκριμένης εποχής, ώστε να δημιουργήσει στον θεατή "διπλό" νοσταλγικό αίσθημα. Το βάρος παέφτει στο θέμα της παιδικής φιλίας. Πρόκειται για τις βαθιές φιλίες των παιδικών μας χρόνων, που, ενώ είναι σχεδόν σίγουρο ότι μεγαλώνοντας ο καθένας θα πάρει τον δικό του δρόμο και πιθανόν θα χαθούν για πάντα, μένουν ανεξίτηλες στην καρδιά μας. Ακριβώς επειδή ήταν οι πρώτες και αποτυπώθηκαν. Παράλληλα αναπτύσσονται και άλλα θέματα, όπως αυτό της επιμονής και του αγώνα για να κερδηθεί κάτι μια που, όπως όλα δείχνουν, τίποτα δεν μας δίνεται δίχως να το προσπαθήσουμε. υπάρχου και πολλές άλλες στιγμές και φάσεις που θα θυμηθείτε τα παλιά αυτά χρόνια (της ηλικίας του καθενός εννοώ, δεν εννοώ τα 50ς).

Αλλά αυτά όλα είναι σκέψεις και ιδέες. Σε κινηματογραφικό επίπεδο το φιλμ κρατά αμείωτο το σασπένς, με τις περιπέτειες των παιδιών στη διαδρομή τους και τους "κακούς" που πλησιάζουν. Παράλληλα οι παρένθετες ιστορίες που αφηγούνται γύρω από τη φωτιά, αλλά και το διάχυτο χιούμορ γλυκαίνουν την ατμόσφαιρα, ενώ το πορτρέτο του καθενός από τους μικρούς ήρωες και τα προσωπικά τους προβλήματα σχεδιάζονται αριστοτεχνικά. 

Μια από τις καλύτερες ταινίες που αφορούν την παιδική ηλικία και τις αναμνήσεις, αυτοβιογραφική ταυτοχρονα για τον King, νοσταλγική, συγκινητική, αλλά και αγωνιώδης. Ίσως να μην έχει μιλήσει κανείς ποτέ τόση τρυφερότητα για την αναζήτηση ενός... πτώματος. Ταυτόχρονα αποτελεί και μια από τις καλύτερες μεταφορές έργου του King στην οθόνη (αλήθεια, έχετε προσέξει ότι οι καλύτερες μεταφορές του έχουν γίνει σε μη φανταστικές ταινίες, αξαιρώντας τη "Λάμψη" και το "Κάρι"; Θυμηθείτε εκτός από αυτό εδώ τα "Misery" και "Ρίτα Χέιγουορθ" κλπ.)

ΟΙ "ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ", ΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ

Να λοιπόν που ο μαύρος σκηνοθέτης Ryan Coogler απογειώνεται με την 5η ταινία του, εξακολουθώντας να κάνει ταινίες με μαύρους, αλλά κάθε άλλο παρά αποκλειστικά για μαύρους. Το "Sinners" (Αμαρτωλοί) του 2025, με τον Michael B. Jordan στον βασικό (διπλό) ρόλο, είναι ταυτόχρονα μια ταινία για τον ρατσισμό ενάντια στους μαύρους στις ΗΠΑ, μια ταινία για τα μπλουζ και... μια ταινία τρόμου με βρικόλακες!

Στη δεκαετία του 30 δίδυμοι μαύροι γκάνγκστερς, πλούσιοι από τις μέχρι τότε "επιδόσεις" τους στο Σικάγο, επιστρέφουν στα μέρη τους στο νότο, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι είναι μαύροι και πολλοί από τους λευκούς ανήκουν στην Κου Κλουξ Κλαν... Στο δρόμο μαζεύουν εξαίρετους μαύρους μουσικούς αφού στόχος τους είναι να ανοίξουν ένα κλαμπ με ζωντανή μουσική αφιερωμένο στα μπλουζ. Η μεγάλη νύχτα των εγκαινίων φτάνει, το πλήθος συρρέει, όλοι περνούν θαυμάσια, δεν γνωρίζουν όμως ότι η περιοχή, εκτός από τα γουρούνια της Κου Κλουξ Κλαν παράγει και... βρικόλακες.

Παρά τις μέτριες κριτικές που πήρε στη χώρα μας προσωπικά η ταινία μου άρεσε πολύ. Για να το πω αλλιώς την ευχαριστήθηκα από την αρχή ως το τέλος. Απόλαυσα το πρώτο, μη φανταστικό μέρος με την προσπάθεια των δίδυμων να στήσουν το κλαμπ τους, τις ιστορίες των μουσικών και την σταδιακή εμφάνιση του φανταστικού στοιχείου. Ακόμα περισσότερο απόλαυσα την εξαιρετική μουσική, που περιλαμβάνει από υπέροχα μπλουζ της εποχής έως ιρλανδέζικες μπαλάντες. Η μουσική άλλωστε παίζει απόλυτα καθοριστικό ρόλο  στο φιλμ, είναι αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας. Τόσο, που κάποιοι χαρακτηρίζουν την ταινία μιούζικαλ. Αν τώρα κάποιες στιγμές το όλο πράγμα παραγίνεται "προπαγανδιστικό" - υπέρ των μαύρων βεβαίως - και κάπως απλοϊκό, προσωπικά του το συγχωρώ μπροστά στην όλη απόλαυση, οπτική και ακουστική, που μου πρόσφερε.

Άλλωστε πόσο συχνά βλέπουμε πολύ καλογυρισμένες... μουσικές αλληγορίες τρόμου, που εμπνέονται από το "From Dusk till Dawn" του Rodriguez, και έχουν σαφή αντιρατσιστική κατεύθυνση;

Ο "ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ" ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΟΛΗΨΙΑΣ

Οι Scott Beck και Bryan Woods δουλεύουν μαζί κυρίως ως σεναριογράφοι, αλλά και ως σκηνοθέτες. Στο "Heretic" του 2024, ας πούμε, τα κάνουν και τα δύο. Είναι ένα φιλμ τρόμου με τον Χιου Γκραντ σε όντως απροσδόκητο για τα μέχρι τότε δεδομένα του ρόλο και τις Σόφι Θάτσερ και Κλόε Ίστ. 

Δύο νεαρές μορμόνες (που σημαίνει, αν και με το ζόρι 20 χρονών, θρησκόληπτες και με ιεραποστολικό ζήλο, καταπνίγοντας κάθε λογής φυσιολογικότατα πάθη της νεότητας) πάνε στο σπίτι μεσήλικα κυρίου για τον συνηθισμένο καθημερινό προσηλυτισμό (καθημερινή απόπειρα προσηλυτισμού για την ακρίβεια). Εκείνος τις δέχεται ευγενικότατα, δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον, αποδεικνύεται βαθύς γνώστης κάθε θρησκευτικού ζητήματος, όμως η συνέχεια γίνεται όλο και πιο περίεργη...

Παρακολούθησα την ταινία με ενδιαφέρον, κυρίως στο διαλογικό πρώτο μέρος, όπου το σασπένς και μια κλειστοφοβική αίσθηση "μπαίνουν στη σκηνή" αργά και μεθοδικά. Παράλληλα οι περί θρησκείας συζητήσεις - και η ολοένα αυξανόμενη αμφισβήτησή της - μου κράτησαν αμείωτη την προσοχή. Σιγά - σιγά προχωρούμε προς την κλασική λογική της ταινίας τρόμου. 

Συνολικά το βρήκα αρκετά πρωτότυπο (ως κάποιο σημείο του τουλάχιστον). Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο σ' αυτά τα φιλμ - όχι μόνο τρόμου, αλλά και αστυνομικά και γενικά με ανατροπές - είναι αυτό που οι ήρωες προβλέπουν τέλεια κάθε αίτιο και αιτιατό : Αν κάνω αυτό τότε, για ψυχολογικούς λόγους, ο άλλος θα κάνει οπωσδήποτε το άλλο, οπότε εγώ θα κάνω το επόμενο κλπ. κλπ. Είναι προφανές ότι ποτέ τα πράγματα δεν γίνονται τόσο προβλεπόμενα, ιδίως σε τόσο ασυνήθιστες περιπτώσεις / καταστάσεις. Τέλος πάντων.

Δεν το βρήκα κακό, το βρήκα αρκετά ιδιαίτερο, αλλά μέχρι εκεί.

"Η ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΣΑ" ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΒΑΡΙΕΜΑΙ...

Ο Κορεάτης Hong Sang-soo είναι παραγωγικότατος, αφού από το 1996 έχει γυρίσει 40 ταινίες. Η "Ταξιδιώτισα" (Yeohaengjaui Pilyo για τους Κορεάτες φίλους μας) γυρίστηκε το 2024 και έχει ως πρωταγωνίστρια την πανταχού παρούσα (και πολύ καλή) Ιζαμπέλ Ιπέρ. Ήταν η πρώτη του ταινία που είδα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα.

Η Γαλλίδα πρωταγωνίστρια έχει ξεμείνει (άγνωστο πώς) στην Κορέα και πίνει ακατάπαυστα ΄να ντόπιο ποτό (αγνοώ αν είναι αλκοολούχο ή μη). Φιλοξενείται στο σπίτι του πολύ  νεότερου φίλου της και, για να βγάλει κάποια λεφτά αφού έχει μείνει ταπί, διδάσκει μαθήματα γαλλικών σε δύο ευκατάστατες κορεάτισες με έναν πολύ δικό της τρόπο. Αυτά. Α, ναι, κάποια στιγμή εμφανίζεται και η μητέρα του φίλους της...

Ίσως η ταινία να μας μιλά για την αποξένωση κάποιου σε μια μεγάλη πόλη. Ίσως θέλει απλώς να φτιάξει το πορτρέτο μιας μοναχικής κατά βάθος γυναίκας, που προσπαθεί να επιβιώσει με όποιον τρόπο μπορεί. Ίσως πάλι να μιλά για την προσπάθεια προσέγγισης ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους και κουλτούρες. Ίσως κάτι άλλο. Ωστόσο, όσο σημαντικό και αν πιθανόν είναι αυτό που θέλει να μεταδώσει ο δημιουργός, η απόλυτα μινιμαλιστική πλοκή και εικόνα, οι επαναλαμβανόμενες σχεδόν τελετουργικά πράξεις της ηρωίδας και οι αργοί ρυθμοί με κούρασαν αρκετά. Μια Ιπέρ μόνη της δεν φτάνει κατά τη γνώμη μου για να φτιαχτεί μια ενδιαφέρουσα ταινία.

ΟΙ ΦΑΝΤΑΧΤΕΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ (ΚΑΙ Ο ΑΧΤΑΡΜΑΣ) ΤΟΥ "THE FALL"

Το 2006 ο εν γένει κιτς Ινδός σκηνοθέτης και βιντεοκλιπάς Tarsem (Singh)  - αν και υπογράφει σκέτο Tarsem - που εργάζεται στις ΗΠΑ, γυρίζει το "The Fall", ένα παραμυθώδες φιλμ που κινείται (παραπαίει μάλλον θα έπρεπε να πούμε) μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. 

Στο Χόλιγουντ των 20ς ένας βαριά τραυματισμένος κασκαντέρ καθηλωμένος στο νοσοκομείο αφηγείται σε ένα κοριτσάκι μια φανταστική ιστορία: Ένα μπερδεμένο παραμύθι με μυστηριώδεις μονομάχους, μάγους, μια αναζήτηση από 6 πολύ διαφορετικούς και αταίριαστους συντρόφους, πεντάμορφες, παλάτια και άλλα πολλά. Κάθε λίγο η αφήγηση διακόπτεται καθώς η πραγματικότητα εισβάλλει άγρια ή / και πεζή.

Εντυπωσιακά εφέ και εικόνες με εμμονή στη συμμετρία, πολύπλοκες ιστορίες που μπερδεύονται και... για να μην πολυλογώ, πολύ σύντομα κουράστηκα και μετά βαρέθηκα και μετά περίμενα πώς και πώς να τελειώσει και να φύγω (έχουμε την εμμονή ή το βίτσιο να μην αφήνουμε ποτέ ταινία στη μέση εφόσον την ξεκινήσαμε). Έχω δει και άλλες ταινίες του Tarsem και η γνώμη μου ήταν πάντοτε ίδια : Εντυπωσιασμός σε μπουχτιστικό βαθμό, κακά σενάρια, απαστράπτουσα, "άδεια" εικόνα και σύντομη άφιξη της κούρασης. Λέω να μην ξαναδοκιμάσω. Αν πάντως θεωρείτε ότι καλή ταινία είναι αυτή που διαθέτει εντυπωσιακή και γυαλιστερή εικόνα και ανάλογα εφέ, τότε ίσως σας αρέσει.

Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΠΟΥ ΣΥΝΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ "ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ"

Το 2024 ο Καναδός Matthew Rankin γυρίζει την 2η ταινία του "Οικουμενική Γλώσσα" (Une Langue Universelle), μια απόλυτα σουρεαλιστική κωμωδία / σάτιρα. Η ταινία για μένα είναι η πλέον "κουφή" και παράδοξη της φετινής χρονιάς. 

Η πατρίδα του σκηνοθέτη, το Winnipeg του Καναδά, μοιάζει να έχει υποστεί... ιρανική εισβολή - άγνωστο πώς, πότε και γιατί. Όλοι μιλούν περσικά, όλες οι επιγραφές και οι διαφημίσεις είναι γραμμένες στη γλώσσα αυτή κλπ. κλπ. Επίσης όλα μοιάζουν να έχουν σταματήσει γύρω το 1980. Εμείς παρακολουθούμε τρεις ιστορίες, καθημερινές και ανθρώπινες, αλλά εξ ίσου σουρεαλιστικές, που προς το τέλος ενώνονται με έξυπνο τρόπο.

Ναι, είναι μια από τις πλέον παλαβές ταινίες των τελευταίων χρόνων με σουρεαλιστικές εικόνες και καταστάσεις από την αρχή ως το τέλος : Γαλοπούλες περιφέρονται στο χιόνι, υπάρχει ένα μεγάλο κατάστημα που πουλά αποκλειστικά... χαρτομάντιλα (και μάλιστα ίδιας μάρκας), ένας ξεναγός περιφέρει ένα γκρουπ τουριστών σε αξιοθέατα όπως ένας ξεχασμένος χαρτοφύλακας σε ένα παγκάκι που έχει γίνει σύμβολο της πόλης, οι γειτονιές της λέγονται "γκρίζα συνοικία", "καφέ συνοικία" κ.ο.κ. και άλλα πολλά και ευφάνταστα. Για να καταλάβετε το όλο κλίμα το χιούμορ θυμίζει αυτό του Καουρισμάκι ή του Wes Anderson (περισσότερο του πρώτου κατά τη γνώμη μου). 

Κι όμως, κάτω απ' αυτές τις παντελώς παράλογες καταστάσεις και εικόνες κρύβεται τόσο μια "ύπουλη" τρυφερότητα και ανθρωπιά όσο και μια ανελέητη σάτιρα της πεζής και άνευ ουδενός ενδιαφέροντος καθημερινότητας που περιβάλλει τον λεγόμενο "μέσο άνθρωπο" και όπου δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Αλλά και σάτιρα αυτού του είδους παγκοσμιοποίησης που οδηγεί σε αφόρητη ομοιομορφία, και των κοινωνικών αντιφάσεων - όπως ακριβώς το φιλμ συνδυάζει τα απόλυτα κοινότοπα, σχεδόν ακίνητα πλάνα που ποτέ δεν δείχνουν κάτι ενδιαφέρον οπτικά με την τρομερή φαντασία των όσων διαδραματίζονται. Προσωπικά διασκέδασα και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, τονίζοντας ότι δεν θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια. Το πανταχού παρόν χιούμορ είναι παράδοξο, ιδιόρρυθμο, παλαβό. Η ταινία συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσους ψάχνουν για κάτι διαφορετικό στο σινεμά, πολύ μακριά από οτιδήποτε συνηθισμένο.

ΣΥΖΥΓΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΣΤΙΣ "ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ"

Στη δεύτερη μέσα σε ένα χρόνο δουλειά του ο Steven Soderbergh γυρίζει το κατασκοπικό "Σκιές στο Σκοτάδι" (Black Bag, 2025) με λαμπερούς πρωταγωνιστές τους Κέιτ Μπλάνσετ και Μάικλ Φασμπέντερ. Α, και με σύντομη, αλλά χαρακτηριστική παρουσία του Πιρς Μπρόσναν.

Οι ήρωές μας είναι ένα υποδειγματικό ζεύγος κατασκόπων, ακόμα ερωτευμένων μετά από χρόνια γάμου - σπάνιο φαινόμενο για κατασκόπους και όχι μόνο. Ώσπου ο σύζυγος πληροφορείται ότι η γυναίκα του βρίσκεται μέσα στον κατάλογο των υπόπτων για τη διαρροή σε εχθρική δύναμη ενός σημαντικού μυστικού που περιέχεται σε πολύτιμο στικάκι. Από εκεί και πέρα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στον έρωτα και την δουλειά του (στην προκειμένη περίπτωση την εθνική ασφάλεια). 

Το καλό στο φιλμ είναι ότι ο σκηνοθέτης ενώνει δύο είδη : Κατασκοπικό θρίλερ, όπως είπαμε, και ρομαντική κομεντί. Το καλό επίσης είναι ότι η ιστορία είναι σφιχτοδεμένη και με κράτησε από την αρχή ως το τέλος - πράγμα μάλλον σπάνιο στις μέρες μας. Πρέπει βέβαια να ομολογήσω ότι κάπου κάτι έχασα από την πολύπλοκη ίντριγκα και το ποιος δουλεύει για ποιον, τι ακριβώς συμβαίνει με το περίφημο στικάκι κλπ. Αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το πάντρεμα των ειδών νομίζω ότι πέτυχε και ότι, όπως σας είπα, η ταινία με κράτησε. Από την άλλη έχουμε δει πολλές παρόμοιες, με κατασκόπους και μπερδεμένα σενάρια...

Διασκεδαστική λοιπόν, αλλά μέχρι εκεί. Όχι κανένα αριστούργημα κατά τη γνώμη μου.

ΥΠΟΒΛΗΤΙΚΗ "ΑΡΚΑΝΤΙΑ"

Για μένα η "Αρκάντια" του 2024, δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Γιώργου Ζώη, υπήρξε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Την θεωρώ μια από τις πραγματικά σημαντικές ταινίες του ελληνικού φανταστικού, είδους που, βεβαίως, δεν ακμάζει ιδιαίτερα στη χώρα μας. Αγγελική Παπούλια και Βαγγέλης Μουρίκης ερμηνεύουν τους βασικούς λόγους.

Ένα ζευγάρι γιατρών ταξιδεύει μέσα στο χειμώνα στην ελληνική επαρχία με προορισμό ένα έρημο αυτή την εποχή καλοκαιρινό θέρετρο. Πρέπει να αναγνωρίσουν το πτώμα κάποιας που σκοτώθηκε σε δυστύχημα. Σιγά - σιγά αντιλαμβανόμαστε τι ακριβώς συμβαίνει... και βυθιζόμαστε σε έναν παράδοξο κόσμο ζωντανών και νεκρών, ανθρώπων και φαντασμάτων, παρόντος και παρελθόντος.

Για λόγους σπόιλερ απέφυγα να σας πω "τι ακριβώς συμβαίνει", αν και η κατανόηση έρχεται μόλις 15 με 20 λεπτά μετά την έναρξη του φιλμ. Σας αφήνω να το ανακαλύψετε. Από εκεί και πέρα θα πω ότι η ταινία είναι ατμοσφαιρική και προσωπικά όσο κυλούσε με έβαζε όλο και πιο μέσα. Καταφέρνει με κάποιο τρόπο να είναι απόκοσμη και ταυτόχρονα οικεία, να κινείται στο χώρο του φανταστικού και συγχρόνως να σε "πιάνει" συναισθηματικά. Ουσιαστικά διαχειρίζεται το θέμα της απώλειας και του πένθους, αλλά και της μνήμης, με έναν ευφάνταστο τρόπο. Ταυτόχρονα διατηρεί το αφηγηματικό ενδιαφέρον, αφού τα κομμάτια του παζλ για το τι έχει συμβεί εμφανίζονται και μπαίνουν σιγά- σιγά (με όχι γραμμικό τρόπο) στις θέσεις τους. Κι έπειτα στον θεατή μένει μια γεύση γλυκιάς μελαγχολίας - αλλά και λύτρωσης.

Προειδοποιώ ότι η ταινία είναι σχετικά αργή, η αφήγηση όπως είπαμε όχι γραμμική και γενικά υπάρχει ένα κάπως βαρύ κλίμα (αναμενόμενο με το θέμα που διαπραγματεύεται). Οπότε όσοι ποθούν δράση και αισθητική βινετοκλίπ (όπως του σύγχρονου ανέμπνευστου Χόλιγουντ με τα ατελείωτα πρι - σίκουελ) ας μείνουν μακριά. Προσωπικά τη θεωρώ από τις πλέον ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων.

"COMPANION" : ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ "ΜΗΧΑΝΕΣ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑΣ"

Το φιλμ "Companion" (2025) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Drew Hancock, ο οποίος είναι και σεναριογράφος και στην οποία πρωταγωνιστεί η νεαρή Sophie Thatcher. Όπως όλα δείχνουν το αμφιλεγόμενο θέμα της τεχνητής νοημοσύνης θα τροφοδοτήσει για πολύ καιρό τις κινηματογραφικές ιδέες...

Ένα ερωτευμένο ζευγάρι (από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκε) πάει να περάσει ένα σαββατοκύριακο στο πολυτελές σπίτι ενός πλούσιου σε απομονωμένη περιοχή. Εκεί  θα βρίσκονται ακόμα η ερωμένη του ιδιοκτήτη και ένα άλλο ζευγάρι. Σύντομα θα συνειδητοποιήσουμε ότι η κάπως "κλειστή" πρωταγωνίστρια δεν είναι αυτό που φαίνεται και τα γεγονότα θα αρχίσουν να επιταχύνονται ιλιγγιωδώς...

Ενδιαφέρον φιλμ επιστημονικής φαντασίας, όπου άνθρωποι και μη μπερδεύονται με - κατά τη γνώμη μου - ευφάνταστο τρόπο, έως ότου θα συνειδητοποιήσουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σκοτεινό θρίλερ με αμείωτη ένταση και αρκετές ανατροπές. Η ταινία θέτει ερωτήματα και ζητήματα ηθικής που για πρώτη φορά συναντήσαμε στο μακρινό  "Blade Runner" σχετικά με τα δικαιώματα ή τη στάση μας απέναντι σε ανθρώπινα όντα που... δεν είναι άνθρωποι. Φυσικά εδώ τέτοια ζητήματα τίθενται με εντελώς διαφορετικό τρόπο και σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο από αυτό της κλασικής ταινίας, ωστόσο στη βάση τους παραμένουν ίδια. Ανεξαρτήτως των ιδεών όμως πάντως η ένταση παραμένει σε υψηλά επίπεδα...

Την βρήκα καλή ταινία, που κατάφερε να με κρατήσει από την αρχή ως το τέλος. Και, όπως είπα, αρκετά σκοτεινή όπως θα διαπιστώσετε σύντομα...

"PRESENCE" ΚΑΙ... ΧΛΙΑΡΟΣ ΤΡΟΜΟΣ

 

Το 2024 ο ενδιαφέρων αλλά πραγματικά "παντός καιρού" Steven Soderbergh επιστρέφει με το "Presence", μια ταινία (ψυχολογικού) τρόμου με πρωταγωνίστρια την Λούσι Λιου. 

Μια οικογένεια (ζευγάρι και δύο παιδιά στην εφηβεία) μπαίνουν στο καινούριο τους σπίτι. Σύντομα όλοι θα βιώσουν παράξενα φαινόμενα, ενώ η κόρη - από την αρχή κάπως κλειστή και ευαίσθητη - είναι σίγουρη ότι στο σπίτι υπάρχει κάποια αόρατη "παρουσία" (ο γιος, εγωιστής και είρωνας, ξέρει μόνο να προσβάλλει την αδελφή του).

Όπως καταλάβατε το θέμα "στοιχειωμένο σπίτι" το έχουμε δει χιλιάδες φορές. Ο Soderbergh σίγουρα δεν θέλει να τρομάξει με ξαφνικά "μπου". Τον ενδιαφέρει περισσότερο η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ανησυχίας. Επίσης τον ενδιαφέρει (ακόμα περισσότερο μάλλον) η κατάδειξη της ψυχολογία των μελών μιας οικογένειας που, ενώ δείχνει περίπου τέλεια, έχει πολλά προβλήματα. Καταπιεστική μητέρα, άβουλος πατέρας, μ..λ..κ..ς γιος, δειλή και φοβισμένη κόρη (μάλλον δικαιολογημένα όταν μάθουμε το παρελθόν της). Έτσι το στοιχείο του τρόμου παραμένει χλιαρό, ενώ αυτό της ψυχολογικής εξερεύνησης των μελών μιας ύπουλα δυσλειτουργικής οικογένειας έχει το πάνω χέρι.

Το είδα με σχετικό ενδιαφέρον, δεν μπορώ να πω όμως ενθουσιάστηκα. Έχω δει καλύτερα και σε φιλμ με παρόμοιο θέμα και σε φιλμ του Soderbergh γενικότερα.

 

ΠΟΛΛΑΠΛΟΣ "MICKEY 17"

Ο εξαιρετικός Κορεάτης δημιουργός Bong Joon Ho ("Μητέρα", "Επισκέπτης", "Μνήμες Εγκλήματος" κλπ.), μετά τα πολυσυζητημένα "Παράσιτα" επανέρχεται το 2025 με ένα φιλμ επιστημονικής φαντασίας : "Mickey 17", με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον βασικό ρόλο.

Ένας άνδρας εργάζεται σε έναν παγωμένο πλανήτης ως... αναλώσιμος. Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιείται για κάθε επικίνδυνη δουλειά (από πειραματικές ιατρικές εφαρμογές έως παρακινδυνευμένες αποστολές αυτοκτονίας). Αυτό σημαίνει επίσης ότι κάθε τρεις και λίγο... πεθαίνει με ποικίλους τρόπους, αλλά με την προηγμένη τεχνολογία της εποχής "αναπαράγεται" (κλωνοποιείται) σε ένα νέο πανομοιότυπο σώμα και με τις ίδιες αναμνήσεις. Ώσπου κάποια στιγμή θα έρθει σε επαφή με τα παράξενα ζώα που ζουν στον πλανήτη...

Επιστημονική φαντασία με πολύ χιούμορ (κωμωδία επιστημονικής φαντασία χαρακτηρίζεται), διαθέτει εντυπωσιακές εικόνες και σκηνικά, αρκετή δράση, σασπένς, "μηνύματα" και άλλα τινά ώστε να μπορεί να θεωρηθεί  ως μια καλή ταινία του είδους. Ωστόσο, ενώ το παρακολούθησα με σχετικό ενδιαφέρον, μου φάνηκε ότι ένας τόσο καλός σκηνοθέτης δεν κατάφερε να απογειώσει το φιλμ. Είχε κάτι αποσπασματικό, σα να μην έδεναν καλά όλα αυτά που θέλει να αφηγηθεί και να υπογραμμίσει. Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς, πάντως ήταν κατώτερο από αυτό που περίμενα από έναν δημιουργώ που εκτιμώ ιδιαίτερα. Επίσης - δεν με πειράζει τόσο αυτό, απλώς το αναφέρω - η ιστορία θυμίζει κάπως το "Moon" του 2009 του Duncan Jones.

Δεν πειράζει. Εξακολουθώ να περιμένω ανυπόμονα την επόμενη δουλειά του.