"THE MATADOR" : ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΝΑΣ ΨΥΧΡΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΦΙΛΟ...

Ο ήρωας είναι ένας ψυχρός πληρωμένος δολοφόνος. Μετά από δεκαετίες όμως σ᾽αυτή τη δουλειά, βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης: Ήδη έχει στο ενεργητικό του την πρώτη αποτυχία της καριέρας του, είναι μόνος παρά τις συχνές σχέσεις της μιας βραδιάς με γυναίκες, ταξιδεύει ακατάπαυστα (όπου τον καλεί η δουλειά), ενώ βρίσκεται στα πρόθυρα του αλκοολισμού. Όταν θα συναντήσει τυχαία ένα συνηθισμένο οικογενειάρχη με πολλές ατυχίες στη ζωή του, που βρίσκεται στο Μεξικό για δουλειά, θα του εξομολογηθεί τα πάντα, κάνοντάς τον ακούσιο φίλο και, ίσως, και συνένοχο.
Όλα αυτά συμβαίνουν στο ῾῾The Matador" (2005) του Richard Shepard, με τους Πιρς Μπρόσναν και Γκρεγκ Κινίαρ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ο πρώτος είναι φυσικά ο δολοφόνος και προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία. Το φιλμ είναι ένα κράμα κωμωδίας, δραματος και θρίλερ και, φυσικά, βασίζεται στις σχέσεις των δύο ηρώων. Βρίσκω δύο ενδιαφέροντα σημεία: Το πρώτο είναι η σκιαγράφηση του πορτρέτου ενός ανάλγητου ῾επαγγελματία῾ στη δύση του, όπου ούτε ανάλγητος μπορεί πλέον να είναι (αν και θα το ήθελε) ούτε καν επαγγελματίας. Καμιά σχέση με τους συνηθισμένουςπ ληρωμένους δολοφόνους του σινεμά. Ο δεύτερος είναι ο προβληματισμός για το πού βρίσκονται τα όρια ανάμεσα στην ηθική και την τιμιότητα και στην ανηθικότητα ή και εγκληματικότητα. Πόσο εύκολα μπορεί κάποιος ῾῾καθώς πρέπει῾῾ να υποκύψει στην εύκολη λύση των προβλημάτων του; Η αλλαγή ρόλων ανάμσεσα στουςδ ύο είναι διασκεδαστική.
Όλα αυτά δίνονται με χιούμορ και, αν μη τι άλλο. παρακολουθούνται ευχάριστα. Δεν πρόκειται για μεγάλη ταινία, υπάρχουν αφέλειες (θα εξομολογούνταν ποτέ ένας δολοφόνος στον πρώτο τυχόντα, όσο ανάγκη κι αν είχε για ανθρώπινη επαφή;), ωστόσο τη βρήκα συμπαθητική και δεν κουράστηκα καθόλου.

ΣΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ "DARK CITY"

Το 1998 ο ελληνικής καταγωγής Alex Proyas, που τον είχαμε μάθει από το ῾Κοράκι῾, γυρίζει την πιθανώς καλύτερη ταινία του, το "Dark City", με τον Ουίλιαμ Χαρτ, τη Τζένιφερ Κόνελι, τον Κίφερ Σάντερλαντ κ.ἀ.
Σε μια πόλη που θυμίζει 40ς ή 50ς και στην οποία πάντοτε είναι νύχτα, ένας ντετέκτιβ κυνηγά έναν σίριαλ κίλερ. Σύντομα θα μάθουμε ότι κάποιοι μυστηριώδεις τύποι ντυμένοι με μαύρους μανδύες φαίνεται ότι ελέγχουν τα πάντα.  Σύντομα επίσης θα αντιληφτούμε ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεταιι - τουλάχιστον όπως φαίνεται στα μάτια και στις μνήμες των ηρώων...
Ευφάνταστη ταινία, που συνδυάζει επιτυχημένα το φιλμ νουάρ και την επιστημονική φαντασία. Σεναριακά μάλιστα το δεύτερο στοιχείο θυμίζει τη βασική ιδέα του επερχόμενου (την επόμενη χρονιά) ῾Μάτριξ῾. Υπάρχει διάχυτος ο προβληματισμός πάνω στη φύση και την αλήθεια που εμπεριέχεται στις ανθρώπινες αναμνήσεις, αλλά και πάνω στο στοιχείο του ελέγχου - ή της επιθυμίας ελέγχου μας - από άλλους. Αν σ᾽αυτό προσθέσουμε κάποια πρωτότυπα εφέ... αρχιτεκτονικής φύσης (δεν λέω τίποτα περισσότερο) και την ανατροπή λίγο πριν το τέλος (που και πάλι έχει να κάνει με το χώρο που βρισκόμαστε), μπορούμε να μιλήσουμε για μια εντυπωσιακή και ταυτόχρονα σκοτεινή (στην προκειμένη περίπτωση και κυριολεκτικά) ταινία. Το νουάρ κλίμα βρίσκεται σε όλο του το μεγαλείο και η Κόνελι, απόλυτα ταιριαστή με το κλίμα αυτό, είναι πανέμορφη.
Είναι αλήθεια ότι ξαναβλέποντάς το μετά από χρόνια, ένα μέρος από τον παλιό ενθουσιασμό είχε εξατμιστεί῾. Ωστόσε εξακολουθώ να το θεωρώ εντυπωσιακή  ταινία και επιτυχημένο συνδυασμό δύο ξεχωριστών ειδών. Αν δεν το έχετε δει δοκιμάστε το!

ΑΣΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ "ΓΟΡΓΟΝΕΣ"

Ο Richard Benjamin υπήρξε ένας μάλλον μέτριος σκηνοθέτης των 80ς και 90ς κυρίως. Ωστόσο το 1990 κάνει μια πολύ συμπαθητική κομεντί, τις "Γοργόνες" (Mermaids), με ένα δυνατό καστ που περιλαμβάνει τη Σερ, τον Μπομπ Χόσκινς, τη Γουινόνα Ράιντερ και την απολαυστικότατη 10χρονη τότε Κριστίνα Ρίτσι.
Μια "κακιά" μητέρα (η Σερ), που κυρίως ενδιαφέρεται για τον εαυτό της και τους άντρες, περιφέρει τις δύο εξώγαμες κόρες της από πόλη σε πόλη, προσπαθώντας διαρκώς να αποφεύγει τα κάθε λογής μπλεξίματα. Όταν φτάσει σε μια ακόμη πόλη θα τα φτιάξει με μεσήλικα συμπαθή τύπο ενώ οι κόρες θα μπλέξουν σε διάφορες, αισθηματικές και μη, περιπέτειες...
Ναι, ακούγεται λίγο χαζό. Ωστόσο νομίζω ότι πρόκειται για μια από τις πιο συμπαθητικές και διασκεδαστικές ταινίες του σφοδρά κακοποιημένου είδους των κομεντί. Και, όπως συμβαίνει συχνά μ' αυτά τα φιλμ, υπάρχουν και αρκετές πινελιές δράματος. Σύντομα θα καταλάβουμε ότι η "έξω καρδιά" Σερ κατά βάθος είναι κακή μητέρα και οι εκκεντρικές κόρες δεν είναι παρά θύματα της κατάστασης. Φυσικά η ταινία συνηγορεί υπέρ της "σταθερότητας" και της "θαλπωρής" της οικογένειας κι αυτό ίσως σας ξενερώνει. Ωστόσο βλέπεται με τόσο feel good διάθεση (παρά το δραματικό στοιχείο που σας έλεγα) και είναι τόσο αστεία ή/και γλυκιά κάποια σημεία της, που ξεχνάμε τα κάθε λογής διδάγματα και το απολαμβάνουμε (εγώ δηλαδή, μην λαμβάνετε υπ' όψιν τον πληθυντικό). Κι είναι από τις σπανιότατες περιπτώσεις που γέλασα αληθινά με την εξαιρετικά αβίαστη performance της μικρής Ρίτσι. Τη γοητευτική ατμόσφαιρα συμπληρώνει το ότι η ιστορία διαδραματίζεται στις αρχές των 60ς (υπάρχει και η μέρα της δολοφονίας του Κένεντι) και, με αφορμή αυτό, ακούγεται ένα θαυμάσιο σάουντρακ.
Συμμερίζομαι κι εγώ τους φόβους σας για τις κομεντί. Απόλυτα. Μακάρι όμως όλες να ήταν τόσο ευχάριστες. Δυστυχώς δεν...

"14 ΩΡΕΣ" ΑΓΩΝΙΑΣ

 

Ένας νεαρός άντρας βγαίνει στο περβάζι του δωματίου του ξενοδοχείου του σε ψηλό όροφο και απειλεί να αυτοκτονήσει. Ψυχολόγοι, αστυνομικοί, η οικογένειά του και η μνηστή του επιστρατεύονται να τον μεταπείσουν. Εκείνος όμως που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του και θα καταφέρει να μιλήσει ουσιαστικά μαζί του είναι ένας αμόρφωτος τροχονόμος, ο οποίος τυχαία βρέθηκε εκεί.

Αυτά συμβαίνουν στις "14 Ώρες" (Fourteen Hours, 1951) του χολιγουντιανού παραγωγικού σκηνοθέτη (67 ταινίες) Henry Hathaway (1898-1985). Η ταινία εστιάζει όχι μόνο στην περίπτωση του υποψήφιου αυτόχειρα, αλλά και τις επιδράσεις της πράξης του στο περιβάλλον (στον κόσμο δηλαδή που έχει συγκεντρωθεί στο δρόμο περιμένοντας το μοιραίο). Επιχειρεί μάλιστα μια ψυχαναλυτική προσέγγιση των αιτίων που τον οδήγησαν ως εκεί, με την αποκάλυψη των σχέσεων με τους γονείς του, στις σχέσεις του με τις γυναίκες και τη δουλειά και άλλα πολλά. Στο παρελθόν του δηλαδή. Διατηρεί το σασπένς μέχρι τέλους, αλλά είναι περισσότερο μια δραματική ταινία παρά οτιδήποτε άλλο.

Ενδιαφέρον, αλλά κατά τη γνώμη μου όχι μεγάλη ταινία.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΕΣ ῾῾ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ῾῾

Το 1977 ο τριαντάρης Steven Spielberg παραδίδει στα έκθαμβα μάτια του τότε κοινού το 2ο μεγάσλο μπλογκμπάστερ του μετά το Jaws: Τις ῾Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου῾. Ποτέ πριν η επιστημονική φαντασία δεν υπήρξε τόσο δημοφιλής (σε μαζική κλίμακα εννοώ, διότι φανατικό κοινό διέθετε ανέκαθεν).
Περίεργα φαινόμενα αρχίζουν να συμβαίνουν σε μια επαρχιακή περιοχή των ΗΠΑ. Πολλοί κάτοικοι βλέπουν άγνωστα αντικείμενα να πετούν στον ουρανό. Εμείς παρακολουθούμε τη ζωή ενός συνηθισμένου οικογενειάρχη να ανατρέπεται εντελώς μετά από μια συνάντησή του με ένα UFO. Η ίδια η οικογένειά του περνά ουσιαστικά σε δύτερη μοίρα. Ταυτόχρονα μια ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής ένα γάλλο παρακολουθεί από κοντά και με άκρα μυστικότητα τα μυστηριώδη φαινόμενα που πολλαπλασιάζονται...
Πιστεύω ότι το φιλμ μπορεί να συνεπάρει ακόμα τον θεατή. Το μεθοδικό χτίσιμο του μυστηρίου και της υποβλητικής ατμόσφαιρας και οι πρπσπάθειες των επιστημόνων για αποκρυπτογράφηση  παράξενων μηνυμάτων συγκλίνουν στο να κρατάνε σε εγρήγορση το ενδιαφέρον μας. Παράλληλα αντιλαμβανόμαστε σχετικά σύντομα ότι η αναμφισβήτητη παρουσία εξωγήινων μάλλον δεν αποτελεί απειλή για την ανθρωπότητα. Όλα δεν είναι παρά προετοιμασίες για μια υψίστης σημασίας Πρώτη Επαφή. Φυσικά η αισιοδοξία, η αθωότητα - ή και αφέλεια θα λέγαμε - του νεαρού Σπίλμπεργκ είναι πανταχού παρούσα. Πράγμα που δεν προβάλλεται  μόνο με την μη εχθρικότητα των ῾ξένων῾, αλλά και με την εξ αρχής πρόθεση των ανθρώπων να τους υποδεχτούν φιλικά (γι᾽αυτό μίλησα ακόμα και για αφέλεια. Στην πραγματικότητα πολύ φοβάμαι ότι δεν θα είμαστε τόσο έτοιμοι για καλή υποδοχή στε μια άγνωστη φυλή...). Σ᾽αυτό το επίπεδο άντως το φιλμ μπορεί να θεωρηθεί (ιδιαίτερα στο σύγχρονο σχεδόν δυστοπικό περιβάλλον) ως μια έκκληση για απόρριψη κάθε μορφής ξενοφοβίας και ρατσισμού.
Αν και η μεγάλη στιγμή για την ανθρωπότητα δεν είναι εντελώς ανώδυνη σε προσωπικό επίπεδο: Η οικογένεια του ήρωα θα διαλυθεί... Και βέβαια αρκετοί θα βιώσουν τεράστια αγωνία πριν κάποια πράγματα ξεκαθαριστούν (υπάρχουν ακόμα και κάποιες στιγμές που παραπέμπουν σε ταινίες τρόμου). Και κάτι άλλο: Την ατμόσφαιρα διαπερνά μια αρκετά μεταφυσική ατμόσφαιρα, καθώς κάποια πράγματα ανάμεσα στους ανθρώπους και τους εξωγήινους συμβαίνουν σε πνευματικό επίπεδο.
Θα το ξαναπώ: Το φιλμ κατόπρθωσε να με κρατήσει ακόμα, μετά τόσα χρόνια. Και, ως κερασάκι στην τούρτα, η τελική εκπληκτική εμφάνιση του σκάφους, εκτός από προφανές δέος, μόνο βαθύτερη χαρά μπορεί να προκαλέσει!
Μιλάμε βεβαίως για μια κλασική πλέον ταινία επιστημονικής φαντασίας. Δεν γίνεται να μην την έχετε δει!
ΥΓ: Το ρόλο του γάλλου επιστήμονα ερμηνεύει ο Φρανσουά Τριφό!

῾Ἡ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΤΑΞΙΔΙΩΤΗ῾῾ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ...

Το "Time Traveller's Wife῾῾, βασισμένο σε βιβλίο, μεταφέρθηκε στην οθόνη το 2009 από τον Robert Schwenke, γερμανό που δουλεύει στο Χόλιγουντ. Ο Έρικ Μπάνα και η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς ερμηνεύουν τους βασικούς ρόλους.

Ο ήρωας της ταινίας γεννιέται με την απίστευτη ιδιότητα να ταξιδεύει στο χρόνο. Όχι όμως με τη θέλησή του. Το ῾ταξίδι῾ πραγματοποιείται εντελώς ξαφνικά, απροειδοποίητα, κι εκείνος μπορεί στα καλά καθούμενα να μεταφερθεί σε οποιοδήποτε σημείο του παρελθόντος ή του μέλλοντός του - και να εξαφανιστεί για λίγο, έως ότου επιστρέψει και πάλι, από το εκάστοτε παρόν του. Απλώς ο χρόνος δεν κυλά γραμμικά γι᾽αυτόν Αυτή η μη γραμμικότητα θα καθορίσει ολόκληρη τη ζωή του.... 

Συμπαθητική ταινία επιστημονικής φαντασίας, από εκείνες που ασχολούνται με τα χρονικά παράδοξα. Αυτό που την ξεχωρίζει από την πλειοψηφία του πολύ ενδιαφέροντος (για μένα) αυτού υποείδους, είναι ότι δεν βασίζεται στη δράση, σε παράδοξες αποστολές, στις απόπειρες  σωτηρίας του κόσμου και άλλα μεγαλεπήβολα τέτοια. Εδώ το ταξίδι στο χρόνο αφορά αποκλειστικά τον ίδιο το χρονοταξιδιώτη και τη ζωή του. Και τους πολύ κοντινούς του ανθρώπους βεβαίως. Και, κατά βάθος, πρόκειται για μια αισθηματική, και μάλιστα ρομαντική, ταινία. Στο φιλμ προέχουν οι σχέσεις του ήρωα με τη γυναίκα του, που είναι τη γυναίκα που αγαπά, και την κόρη του. Σύντομα μάλιστα θα καταλάβουμε ότι πρόκειται για μελαγχολικό φιλμ. Ο έρωτας και η πιθανότητα να είναι αιώνιος είναι το θέμα του.

Ίσως κάπου να μου έμειναν σκοτεινά σημεία για το μηχανισμό του χρονοταξιδιού. Δεν έχει και πολλή σημασία. Δείτε το ως ένα μάλλον χαμηλότονο φιλμ, ευαίσθητο και αρκετά τρυφερό, που δίνει μια άλλη διάσταση στις ταινίες με ταξίδια στο χρόνο. Κι αυτό είναι ευπρόσδεκτο.

"ΤΟ ΜΙΣΟΣ" ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΓΚΕΤΟ

Το 1995 ο ηθοποιός κυρίως Mathieu Kassovitz γυρίζει τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του και την καλύτερή του: "Το Μίσος" (La Heine) με τον Βενσάν Κασέλ ως έναν από τους 3 πρωταγωνιστές.
Το ασπρόμαυρο αυτό φιλμ καταγράφει με πολύ δυνατό τρόπο τα όσα συμβαίνουν στα απάνθρωπα προάστια των γαλλικών μεγαλουπόλεων. Αφηγείται ένα 24ωρα από τη ζωή 3 νεαρών φίλων σε μια περίοδο άγριων ταραχών ανάμεσα σε νεαρούς και στην αστυνομία. Ένα 24ωρο με άγρια κατάληξη, καθώς η βία κοχλάζει γύρω τους.
Ο Κασοβίτς επιλέγει επίτηδες οι 3 φίλοι να ανήκουν σε διαφορετικές μειονότητες: Ένας εβραίος, ένας άραβας και ένας μαύρος. Τονίζει έτσι τη γελοιότητα των "εθνικών" διαφορών σε σχέση με την κοινή μοίρα των κάθε λογής "καταραμένων". Η εικόνα είναι συγκλονιστική: Άθλιο αστικό περιβάλλον των υποβιβασμένων προαστίων, φτώχια, ναρκωτικά, εγκληματικότητα, καταπίεση από τους μπάτσους, ελάχιστη εκπαίδευση... Και βέβαια ελάχιστες προοπτικές διαφυγής από όλη αυτή τη μιζέρια. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις ήρωες όταν ξεμένουν νύχτα στο κέντρο του Παρισιού κοιτάζουν γύρω τους μάλλον έκπληκτοι: Ελάχιστες φορές πάνε εκεί, εγκλωβισμένοι στα άτυπα γκέτο τους, όπου ζουν όλη τους τη ζωή και αναπτύσουν τη δική τους (υπο)κουλτούρα και τη δική τους ηθική.
Μέσα σ' αυτή τη μιζέρια το κυρίαρχο ίσως συναίσθημα μέσα τους ειναι το μίσος. Ένα τυφλό μίσος που σιγοβράζει για κάθε διαφορετικό, "φλώρικο" ή "κυριλέ" στη δική τους ορολογία, και προς την αστυνομία βέβαια. Εδώ δεν υπάρχει καμιά ιδεολογία, καμιά σκέψη οργανωμένης αντίδρασης προς το περιβάλλον τους, καμιά πολιτική οπτική. Υπάρχει μόνο η σχεδόν ασυνείδητη ροπή προς την παραβατικότητα και προς τη "μαγκιά", την ανάδειξη του εγώ. Εκπαίδευση; Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί μ' αυτήν... Η ταινία δείχνει καθαρά πόσο "στην κόψη" βρίσκονται όλα αυτά, πόσο κοντά στην έκρηξη βρίσκεται διαρκώς αυτό το επικίνδυνο  μείγμα, πόσο κοντά θα βρίσκεται για πάντα, όσο υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός, η υποβάθμιση, η τεράστια διαφορά ανάμεσα σε τάξεις και κοινωνικά στρώματα. Φοβάμαι ότι όσο υπάρχουν όλα αυτά δεν υπάρχει τρόπος "θεραπείας". Όσο τα προάστια (στο συγκεκριμένο παράδειγμα) θα βρίσκονται σ' αυτή την κατάσταση τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Το μίσος και η βία θα είναι ενστικτώδη, θα έχουν μόνιμη θεση στην ψυχοσύνθεση των περισσότερων, νεαρών κυρίως, κατοίκων τους.
Πολύ δυνατό φιλμ, με φρέσκια ματιά, καλή σκηνοθεσία, κοφτούς ρυθμούς... και καταγραφή ενός μείζονος προβλήματος που δηλητηριάζει την καρδιά τους σύγχρονου καπιταλισμού. Όσο θα υπάρχουν (και θα αυξάνονται) οι παρίες, για τίποτα ας μην είμαστε σίγουροι...

ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΕΣ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ) ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ "JUDY"

Το 1939 η 17χρονη τότε Τζούντι Γκάρλαντ γνωρίζει την απόλυτη δόξα με τον περίφημο ῾Μάγο του Οζ῾. Και επειδή ελάχιστα παιδιά - θαύματα καταφέρνουν να συνεχίσουν τη λαμπρή καριέρα που κάποτε ξεκίνησαν, 30 χρόνια μετά τη βρίσκουμε κάμποσες φορές χωρισμένη, προχωρημένα αλκοολική, με εραστές - ζιγκολό που την εκμεταλλεύονται, να περιφέρει μαζί της τα δυο παιδιά της, πασχίζοντας να διατηρήσει κάτι από την παλιά δόξα με περιφερόμενα σόου στα οποία κυρίως τραγουδά. Τότε δέχεται μια πρόσκληση για μια σειρά σsold out παραστάσεων στο Λονδίνο, όπου έχει φανατικούς θαυμαστές και όπου θα αναγκαστεί να πάει δίχως τα παιδιά της. Θα τα καταφέρει, όντας βουτηγμένη στο αλκοόλ;
Το "Judy" (2019), δεύτερη ταινία του Rupert Goold αφηγείται την ιστορία των τελευταίων σόου της Γκάρλαντ στο Λονδίνο και, ουσιαστικά, των τελευταίων ημερών της. Ως γνωστόν το Α και το Ω του φιλμ είναι η εξαιρετική (και αγνώριστΓη) Ρενέ Ζελβέγκερ, που δίνει μια αληθινά σπαρακτική ερμηνεία.
Η ταινία δεν άρεσε γενικά (εκτός της Ζελβέγκερ). Προσωπικά πάντως με συγκίνησε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά με άγγιξε η απόλυτη παρακμή μιας κάποτε σούπερ σταρ, η αδυναμία της να συνειδητοποιήσει την κατάντια της, η διαρκής πάλη με το αλκοόλ και την εξάντληση... Βρήκα συγκινητικές κάποιες στιγμές (όπως αυτή με το γκέι ζευγάρι), μου άρεσε ο τρόπος που ερμήνευε τα κλασικά τραγούδια (η Ζελβέγκερ δηλαδή, αλλά φαντάζομαι ότι κάπως έτσι θα ἠταν και η αληθινή Τζούντι στα τελευταία της). Πέραν του βιογραφικού στοιχείου πάντως, το φιλμ καταγγέλει την απίστευτα σκληρή εκμετάλλευση των (νεαρών κυρίως) σταρ από το Χόλιγουντ (τους παραγωγούς δηλαδή). Φτάνει ακόμα να βγάλει το συμπέρασμα ότι ουσιαστικά αυτή ακριβώς η απάνθρωπη παιδική - εφηβική καταπίεση είναι υπεύθυνη για τη μετέπειτα δυστυχία της Γκάρλαντ.
Δείτε την κυρίως για την ερμηνεία (αν και εμένα, όπως είπα, με συγκίνησε γενικότερα).

"THE LAST LOVECRAFT": ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ...

Το 2009 ο άγνωστος Henry Saine αποφασίζει να καταπιαστεί (γιατί;) με τον Λόβκραφτ φτιάχνοντας μια κωμωδία τρόμου βασισμένη στη ῾Μυθολογία Κθούλου῾, το "The Last Lovecraft: Relics of Cthulu". Δεν έχω τίποτα με την πρόθεσή του (αντιθέτως μάλιστα), δυστυχώς όμως τα αποτελεσματα είναι ανεκδιήγητα.
Ένας τύπος δίχως φαντασία και με βαλτωμένη ζωή (εργένης, βαρετή δουλειά, ένας μόνο φίλος...) μαθαίνει ξαφνικά ότι είναι ο τελευταίος απόγονος του Λόβκραφτ. Κι όχι μόνο αυτό:     Ένας ηλικιωμένος από μια μυστηριώδη κλειστή ομάδα του παραδίδει ένα αρχαίο αντικείμενο και του λέει ότι μόνο αυτός μπορεί να σώσει τον κόσμο από τη φρίκη του αναδυόμενου Κθούλου, του οποίου φυσικά οι πιστοί κάνουν τα πάντα για να αναστήσουν. Οι δύο ήρωες του φιλμ βρίσκουν και ένα νερντ πρώην συμμαθητή τους και ξεκινούν για τη μεγάλη αποστολή.
Ίσως όλα αυτά ακούγονται αστεία, αλλά φοβάμαι ότι το φιλμ είναι πολύ άσχημα φτιαγμένο. Πρόκειται βέβαια για απόλυτο b-movie, με μερικές κακές ηθοποιίες και ψεύτικα, φτηνά εφέ, αυτά όμως δεν θα με πείραζαν (είναι άλλωστε χαρακτηριστικά πολλών καλών b-movie) αν από την ταινία δεν έλειπε παντελώς η έμπνευση και η σπιρτάδα. Μέτριο χιούμορ (ελάχιστα χαμογέλασα), γελοία και δίχως πολλές πολλές εξηγήσεις πλοκή και γενικά έλλειψη έξυπνων ιδεών καθιστούν το φιλμ απόλυτα μέτριο.
Συχνά μου αρέσουν οι κωμωδίες / παρωδίες τρόμου. Αυτή όμως δεν σας τη συνιστώ.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ "ΕΝΟΣ ΥΠΕΡΟΧΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ"

Το 2019 ο Τομ Χανκς πρωταγωνιστεί - και παίρνει την ταινία πάνω του - στο κομμένο και ραμμένο για υποψηφιότητα Όσκαρ Α' ρόλου " Ένας Υπέροχος Γείτονας" (A Beautiful Day in the Neighborhood) της Marielle Heller.
Κοινωνικό δράμα, αλλά και με χιούμορ, βασισμένο σε αληθινή ιστορία, αφηγείται τη συνάντηση ενός ταραγμένου και οργισμένου δημοσιογράφου στα πρόθυρα διαζυγίου με τον Φρεντ Ρότζερς (πραγματικό πρόσωπο), έναν πετυχημένο τηλεπαρουσιαστή παιδικής εκπομπής εδώ και πάμπολλα χρόνια, μιας εκπομπής που έχει μεγαλώσει γενιές. Σύντομα ο δημοσιογράφος θα ανακαλύψει ότι ο τηλεπαρουσιαστής είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και, καθώς η σχέση τους γίνεται στενότερη, ο Ρότζερς θα αποκτήσει ρόλο (ψυχο)θεραπευτή.
Βρήκα έξυπνη τη συνεχή μεταφορά από τα πλατό και τα τεκταινόμενα της παλιομοδίτικης παιδικής εκπομπής (με κούκλες) στον αληθινό κόσμο και μου άρεσε και ο Χανκς στο ρόλο του περίπου αγίου. Όλα τα υπόλοιπα με ενόχλησαν. Οι πολλές αμερικανιές, το προβλέψιμο τέλος, η ντε και καλά συγκίνηση που "αναβλύζει" από παντού, η υπερσυναισθηματικότητα, η απόλυτη αποδοχή από τον καλό ήρωα της καθημερινότητας όπως ακριβώς μας έρχεται, η βαθειά του αγάπη για κάθε άνθρωπο, η απαραίτητη προσευχή στο τραπέζι πριν το φαγητό ήκαι κατά μόνας και οι συχνές αναφορές στο θεό... κυρίως όμως η συνολική πέρα για πέρα αγιογραφική απεικόνιση του ήρωα. Ένας άγιος στην τηλεόραση κυριολεκτικά...
Τελικά, όπως καταλάβατε, με λίγωσε. Η αγάπη και η κατανόηση όλα τα νικούν, αλλά άντε να τα πεις αυτά στα κάθε λογής γκέτο και στις τόσες εμπόλεμες περιοχές... Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω.
ΥΓ: Ξέρω ότι πολλοί θα στενοχωρηθούν ή θα θυμώσουν, διότι γενικά άρεσε η ταινία. Προσωπικά όμως τη βρήκα αφελή.

ΟΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ῾῾ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ῾῾ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑΙ (;)

Οι ῾῾Μικρές Κυρίες῾῾ (Little Women) είναι ένα κλασικό αμερικάνικο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Λουίζα Μέι Άλκοτ, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1868 και από τότε δεν έπαψε να διαβάζεται μέχρι σήμερα. Έχει μεταφερθεί μερικές φορές στην οθόνη, με κορυφαία να θεωρείται η ταινία του Κιούκορ του 1933 (δεν την έχω δει). Από την άλλη η Greta Gerwig είναι η γνωστή ηθοποιός και νυν και σκηνοθέτης του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, που μας έχει συνηθίσει στη μοντέρνα, σύγχρονη γυναικεία οπτική. Να όμως που το 2019 αποφασίζει να καταπιαστεί με το κλασικό αυτό βιβλίο εποχής.
Πρόκειται για την ιστορία 4 αδελφών από όχι διαίτερα πλούσια οικογένεια. Κάθε μία τους διαθέτει ταλέντο σε κάτι (μουσική, ζωγραφική, ηθοποιία, γράψιμο). Παρακολουθούμε τις ζωές και τις σχέσεις τους από μικρή ηλικία έως την ωριμότητα. Κυρίως παρακολουθοὐμε τα νεανικά τους όνειρα και - σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις - την συντριβή τους από τη σκληρή πραγματικότητα της ενηλικίωσης και της εισόδου στον ῾῾ἁληθινό κόσμο῾῾.
Η Gerwig αντιμετωπίζει το υλικό με μια μείξη δράματος και χιούμορ. Υπάρχουν οι συγκινητικές, δραματικές, αλλά και οι ανάλαφρες, αστείες στιγμές. Επίσης υπάρχουν νύξεις πρώιμου φεμινισμού, κυρίως στη στάση και την κοσμοθεωρία της συγγραφέα αδελφής, που είναι η αφηγήτρια και η αληθινή συγγραφέας του μυθιστορήματος. Τα διαφορετικά μεταξύ τους ψυχολογικά πορτρέτα των κοριτσιών νομίζω ότι διαγράφονται καλά. Όσο για τον εκσυγχρονισμό στην αφήγηση, η σκηνοθέτης αποφασίζει να σπάσει τη γραμμική αφήγηση και να διηγηθεί την ιστορία της με διαρκή μπρος πίσω στο χρόνο, πράγμα που σε κάποιες σκηνές απαιτεί την πλήρη εγρήγορση του θεατή για να καταλάβει πού ακριβώς βρισκόμαστε χρονικά.
Καλή ταινία, με καλές ηθοποιίες, όχι όμως και κάτι πολύ σπουδαίο κατά τη γνώμη μου.

ΤΟ ΙΔΙΟΦΥΕΣ "ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ"

Κι όμως είναι πραγματική ιστορία και συνέβη στην Αργεντινή το 2006. Αργεντίνικη ταινία έγινε το 2020 από τον Ariel Winograd και λέγεται "Το Κόλπο του Αιώνα" (El Robo del Siglo).
Πρόκειται για μια μεγάλη ληστεία τράπεζας, που τότε είχε συνταράξει την κοινή γνώμη και είχε συζητηθεί πολύ. Ένας τύπος - μάλλον περιθωριακό θα τον λέγαμε - συλλαμβάνει μια ιδιοφυή ιδέα για μια μεγάλη ληστεία. Συγκεντρώνει γύρω του μα ετερόκλητη ομάδα από "ειδικούς", ο καθένας στον τομέα του, και ο μηχανισμός αρχίζει να λειτουργεί θαυμάσια. Δυστυχώς, για λόγους σασπένς, δεν θα σας αποκαλύψω ποιο είναι το ιδιοφυές σχέδιο ούτε βέβαια και την κατάληξή του.
Θα σας πω όμως λίγα για το φιλμ. Το οποίο, νομίζω, καταφέρνει να διατηρεί διαρκώς το ενδιαφέρον και, κυρίως, να διαθέτει έναν άψογο ρεαλισμό. Από τις κοινότατες φάτσες των ηρώων και τους καλά σκιαγραφημένους χαρακτήρες τους  μέχρι τα διάφορα καθημερινά συμβάντα, όλα παραπέμπουν σε μια αληθινή ιστορία (όχι όμως και καθημερινή, όπως αντιλαμβάνεστε). Και βέβαια, δίχως εμφανή προσπάθεια, ο θεατής ταυτίζεται αβίαστα με τους ληστές. Όλα τα λεφτά ο εγκέφαλος, ένας περίεργος τύπος που μπορεί να λειτουργήσει μόνο μετά από κατανάλωση ικανών ποσοτήτων μαύρου.
Αυτό που θέλω να τονίσω - και που για μένα αποτελεί την αρετή της ταινίας - είναι ότι βρισκόμαστε μίλια μακριά από τις εμφανέστατα ψεύτικες χολιγουντιανές ταινίες με ληστείες (βλέπε τα διάφορα "Ocean 525", τα οποία απεχθάνομαι, και πάμπολλα άλλα) με τις ωραίες φάτσες σούπερ πρωταγωνιστών, τα χιλιάδες τελευταίας τεχνολογίας και μάλλον ακατανόητα γκατζετάκια, την ακρίβεια χιλιοστών του δευτερολέπτου για το συντονισμό της κάθε πράξης και άλλες πολλές τέτοιες μπούρδες, οι οποίες είναι αδύνατο να γίνουν στον πραγματικό κόσμο και γι' αυτό τονίζουν το ψεύτικο και κατασκευασμένο στοιχείο. Πόσο τα βαριέμαι όλα αυτά! Εδώ τα πράγματα είναι απλά, μπορούν να συμβούν όντως (συνέβησαν άλλωστε) και συγχρόνως ιδιοφυή.
Αξίζει να το δείτε ως μια διαφορετική, μη τυποποιημένη ματιά στα heist movies.

῾Ὁ ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ῾ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

῾Ὁ Γιος της Σοφίας῾ του 2017 είναι η δεύτερη ταινία της Ελίνας Ψύκου. Διαδραματίζεται το 2004, στην Αθήνα των Ολυμπιακών αγώνων.
Ένα 11χρονο αγόρι από τη Ρωσία φτάνει στην Αθήνα για να μείνει επιτέλους με τη μητέρα του, την οποία έχει να συναντήσει πολύ καιρό. Η τελευταία ῾περιποιείται῾῾ έναν ηλικιωμένο απόστρατο και πάλαι ποτέ τηλεοπτικό παρουσιαστή παιδικής σειράς (ίσως επί χούντας), ο μικρός όμως δεν ξέρει ότι στην πραγματικότητα η μητέρα του τον έχει παντρευτεί, ουσιαστικά για να λύσει το βιοποριστικό της πρόβλημα. Οι σχέσεις των τριών περιπλέκονται.
Μάλλον βαρύ ψυχολογικό δράμα, που εστιάζει στους χαρακτήρες των τριών πρωταγωνιστών και ιδιαίτερα του μικρού ρώσου. Η ζωή του στην Αθήνα δεν ταιριάζει καθόλου σε παιδί της ηλικίας του. Κλεισμένος στο διαμέρισμα του πατριού του, δίχως φίλους και δίχως να γνωρίζει λέξη ελληνικά, βιώνει την αποξένωση σε κάθε μορφή της. Μοναδική διέξοδός του οι φαντασιώσεις του με ήρωα τον Μίσα, το αρκουδάκι - μασκότ των δικών του, των ρωσικών (σοβιετικών τότε) Ολυμπιακών, τους οποίους δεν έχει βέβαια ζήσει, πασχίζοντας να κρατήσει κάτι από τον οικείο κόσμο που άφησε για πάντα πίσω του.
Πνιγηρό, κλειστοφοβικό φιλμ, αργό στην εξέλιξή του, ενώ είναι καλογυρισμένο και πετυχαίνει καλές ηθοποιίες και ενώ αναδεικνύει τα πολλά προβλήματα της πρώτης γενιάς (υποχρεωτικών) μεταναστών, μπορώ να πω ότι μάλλον με κούρασε. Προτιμώ την πρώτη ταινία της Ψύκου,  την ελαφρά σουρεαλιστική ῾Ἁιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά῾῾.

"THE GENTLEMEN" :ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡΣ, ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΧΑΣΙΣΟΦΥΤΕΙΕΣ

Ένας βρώμικος δημοσιογράφος προσπαθεί να εκβιάσει έναν γκάνγκστερ, ο οποίος είναι το δεξί χέρι ενός ακόμα μεγαλύτερου γκάνγκστερ, ο οποίος διατηρεί αυτοκρατορία... χασισιφυτειών στη Βρετανία. Στην ιστορία εμπλέκονται βρετανοί αριστοκρατες, κινέζοι μαφιόζοι, εβραίοι γκάνγκστερς, προπονητές πολεμικών τεχνών, μια ωραία γυναίκα, ναρκωτικά, χιπχοπάδες και πολλά άλλα.
Βρισκόμαστε στο φιλμ του Guy Ritchie "The Gentlemen" του 2019 και αμέσως καταλαβαίνουμε ότι... βρισκόμαστε σε φιλμ του Guy Ritchie. Πολύπλοκο σενάριο, αντικρουομενα συμφέροντα, αρκετές ανατροπές, απίθανοι, ῾῾κουφοί῾῾ χαρακτήρες, σπινταρισμένοι ρυθμοί και σκηνοθεσία, βρετανική ατμόσφαιρα και, όπως πάντοτε, μπόλικο χιούμορ, συχνά μαύρο, που αποτελεί σήμα κατατεθέν για τον σκηνοθέτη. Και συγχρόνως ξεσκέπασμα των βρώμικων μυστικών που κρύβονται κάτω από απαστράπτουσες βρετανικές επιφάνειες (π.χ. μια παράδοξη σχέση βρετανικής αριστοκρατίας και... παράνομων φυτειών χασίς).
Διασκεδαστικό και απολαυστικό όπως τα περισσότερα φιλμ του σκοηνοθέτη, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, διαθέτει μεταξύ άλλων τους Μάθιου ΜακΚόναχιου, Κόλιν Φάρελ και Χιου Γκραντ, πλην όμως δεν παύει να είναι μια ακόμα ταινια στο γνωστό στιλ του Ρίτσι. Το οποίο ή το λατρεύετε και το συγκρίνετε με αυτό του Ταραντίνο (ο βρετανός Ταραντίνο άλλωστε) ή, επειδή είναι άμεσα αναγνωρίσιμο και όλες του οι ιστορίες διαθέτουν παρόμοια, επαναλαμβανόμενα μοτίβα και στιλ, έχετε αρχίσει να βαριέστε. Διαλέγετε και παίρνετε.

ΚΑΛΗ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Μακάρι το υπόλοιπο καλαοκαίρι να είναι όμορφο για όλους, με βόλτες, ταινίες, θάλασσες (ή βουνά) και δίχως ιούς. Θα τα πούμε πάλι (εκτός απροόπτου) τέλη Αυγούστου.

Ο ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ῾ΚΡΥΦΗΣ ΓΟΗΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ῾

Στα 72 του χρόνια ο μεγάλος Luis Bunuel (1900-1983) ήταν πιο σουρεαλιστής από ποτέ. ῾Ἡ Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας῾῾ του 1972 το αποδεικνύει.
Όπου μια παρέα μεγαλοαστών (ένας πρέσβης λατιονοαμερικάνικης δικτατορικής χώρας, δύο πλούσια ζεύγη, η αδελφή μιας από τις κυρίες και, ενίοτε, ένας επίσκοπος) προσπαθούν, άλλοτε ως προσκεκλημένοι στο απίτι κάποιου απ᾽αυτούς, άλλοτε σε εστιατόρια, να φάνε. Πάντοτε όμως κάτι παράλογο και σουρεαλιστικό συμβαίνει και δεν τα καταφέρνουν. Μερικά από τα περιστατικά αυά αποδεικνύεται ότι είναι όνειρα, άλλα... απλώς σουρεαλιστικά.
Τι κάνει εδώ ο μεγάλος αυτός ανατροπέας; Ξεκινώντας από την πιο ῾ἱερή῾ για κάποιους, επίσημη δραστηριότητα, το φαγητό, και μάλιστα ομαδικό, μιας παρέας δηλαδή, μετά από επίσημη πρόσκληση, σαρκάζει, εξευτελίζει, κοροϊδεύει, προσβάλλει με όποιον τρόπο μπορεί να σκαρφιστει τη μεγαλοαστική τάξη. Άλλος υποστηρίζει τη δικτατορία της χώρας του, άλλοι είναι στα κρυφά έμποροι ναρκωτικών, κάποια είναι αλκοολική, ενώ η υποκρισία, η απιστία και πολλά άλλα ῾῾καλά῾῾ βασιλεύουν. Συγχρόνως όμως ο σκηνοθέτης μιλά για το ανικανοποίητο των ανθρώπων αυτών (ποτέ δεν θα κατορθώσουν να φάνε κανονικά), την κενότητά τους, τη συνεχή αναζήτηση για κάτι άλλο, αφού η ασφυκτική και υποκριτική τους πραγματικότητα - που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει - δεν τους ικιανοποιεί. Φυσικά δεν παραλείπει να στιλιττεύσει πολιτικές καταστάσεις (αιματηρά δικτατορικά καθεστώτα), την εκκλησία (μόνιμος στόχος γελοιποίησης από τον σκηνοθέτη), την αστυνομία και την εξουσία γενικότερα και κάμποσα άλλα.
Μην αναζητήσετε λογική. Αφεθείτε στο σαρδόνιο παιχνίδι του δημιουργού, στην ανελέητη και ασεβή προς όλους και όλα σάτιρά του, το κάποιες φορές ξακαρδιστικό χιούμορ του... και απολάυστε ένα λίβελο ενάντια σε οτιδήποτε φαίνεται σε πρώτη ματιά πολυτελές, ωραίο. ευγενικό, σταθερής αξίας... ακόμα και ιερό. Και σκεφτείτε ότι δεν θα έπρεπε να το σεβόμαστε άκριτα. Ο Μπουνουέλ άλλωστε δεν άφηνε όρθια καμιά από τις αστικές αξίες...

"ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ" ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Είπαμε: Από την εποχή της "Σιωπής των Αμνών" οι ταινίες με σίριαλ κίλερς δεν έφυγαν ποτέ από τη μόδα, με τους δημιουργούς να στύβουν το μυαλό τους για να δημιουργήσουν τον πιο σατανικό, ανατριχιαστικό και πανούργο εκπρόσωπο του είδους. Σ' αυτά τα πλαίσια κινείται και ο "Θανάσιμος Επισκέπτης" (Untraceable) που γύρισε ο Gregory Hoblit το 2008, με τη Νταϊάν Λέιν στον βασικό ρόλο.
Αυτή τη φορά ο δολοφόνος είναι... διαδικτυακός. Θανατώνει με τρόπους φριχτούς τα θύματά του, μεταδίδοντας τη διαδικασία live σε ειδική ιστοσελίδα. Και όντας ιδιοφυία στα ηλεκτρονικά, ουδείς μπορεί να "ρίξει" τη σελίδα του. Η ηρωίδα είναι η ειδικευμένη στο ηλεκτρονικό έγκλημα, αστυνομικός που τον κυνηγά. Αυτά.
Πρωτοτυπίες δεν υπάρχουν. Είναι μια ακόμα τέτοια ταινία. Από το υποείδος των ταινιών αυτών όπου ο δολοφόνος γίνεται γνωστός κάπου στα μισά του φιλμ και, γνωρίζοντας την ταυτότητά του, παρακολουθούμε τι θα γίνει μετά, αν θα συλληφθεί ή θα καταφέρει να διαφεύγει αιωνίως. Απλώς για διασκέδαση λοιπόν και τίποτα παραπάνω,
Δεν μπορώ όμως να μην επισημάνω ένα σημαντικότατο σεναριακό εύρημα: ΟΚ, υπάρχει ο ψυχοπαθής δολοφόνος. Κι όμως: Ο αληθινός δολοφόνος είναι το διαδικτυακό κοινό, δηλαδή εμείς. Βλέπετε, εκείνος έχει κανονίσει έτσι τα διαδικτυακά του κόλπα, ώστε ο θάνατος επιταχύνεται ανάλογα με την θεαματικότητα! Αν πολλοί παρακολουθούν το εφιαλτικό live το θύμα πεθαίνει γρήγορα. Αν το βλέπουν ελάχιστοι ή κανένας η διαδικασία καθυστερεί - έως και παγώνει. Φυσικά η θεαματικότητα εκτινάσσεται στα ύψη! Έτσι, με τον έξυπνο αυτόν τρόπο, σχολιάζονται θέματα όπως η συλλογική ευθύνη / ενοχή για διάφορα εγκλήματα, η αδιαφορία του κοινού για όσα υφίστανται οι άλλοι, ο εθισμός μας σε θεάματα βίας, το θανάσιμο (εδώ κυριολεκτικά) πάθος για (διαδικτυακή και όχι μόνο) φήμη, που εκφράζεται με τα νούμερα της θεαματικότητας - ή των like ή της ακροαματικότητας ή ό,τι άλλο, κλπ. κλπ. Το σημείο αυτό έχει όντως ενδιαφέρον και θα μπορούσε φυσικά να αποτελέσει θέμα έρευνας σοβαρότερων ταινιών.

"Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΚΟΠΕΡΦΙΛΝΤ" Ή ΜΑΛΛΟΝ ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ

Ο σκοτσέζος Armando Iannucci είναι κυρίως τηλεοπτικός, με σειρές και τηλεταινίες στο ενεργητικό του και με ειδίκευση στην πολιτική σάτιρα. Πού και πού γυρίζει και ταινίες. Προσωπικά τον γνώρισα με τον έξυπνο και παραληρηματικό "Θάνατο του Στάλιν". Το 2019 είχε μια άλλη ιδέα: Να διασκευάσει με τον δικό του τρόπο το κλασικό μυθιστόρημα του Ντίκενς "David Coperfield", οπότε προέκυψε το φιλμ "The Personal History of David Copperfield" ("Ο Διαφορετικός κύριος Κόπερφιλντ" στην Ελλάδα).
Η ταινία, όπως και το βιβλίο, αφηγείται τη δύσκολη ενηλικίωση και τη μετέπειτα ζωή του νεαρού ομώνυμου (και προικισμένου) ήρωα, ενός καλόκαρδου, ταλαντούχου και πεισματάρη τύπου, που περνά από 40 κύματα (κακός πατριός, εξοντωτική - παιδική - εργασία, φτώχεια, διαρκείς αλλαγές περιβάλλοντος κλπ.), αλλά διαθέτει το ταλέντο της γραφής και είναι έτοιμος να προσαρμοστεί οπουδήποτε.
Η ταινία είναι άνιση. Ο Iannucci μεταμορφώνει το έργο του Ντίκενς από βαρύ και συγκινητικό σε διασκεδαστικό, συχνά χιουμοριστικό. Ταυτόχρονα του δίνει κάμποσες (κινηματογραφικές) σουρεαλιστικές και ονειρικές πινελιές - όνειρα και αναμνήσεις που ζωντανεύουν κλπ. Τέλος (ίσως και για λόγους προχωρημένης πολιτικής ορθότητας - το λέω με καλή έννοια) διαλέγει τους ηθοποιούς απ' όλες τις φυλές της γης (ινδικής καταγωγής ο πρωταγωνιστής, μαύρη αριστοκράτισσα μητέρα που διαθέτει κατάξανθη και πάλλευκη κόρη, κινέζικης καταγωγής δικηγόροςμε... μαύρη κόρη κλπ.) κι όλα αυτά στο ταξικότατο και "άγριο" Λονδίνο του 19ου αιώνα. Άλλωστε η κοινωνική / πολιτική ματιά δεν λείπει (αντίθεση πλούτου και εξαθλιωτικής φτώχειας, κοινωνική αδικία κλπ.). Το κλου όμως είναι η παρέλαση πάμπολλων απίστευτων και τρομερά διαφορετικών μεταξύ τους τύπων. Σχεδόν όλοι οι ήρωες του φιλμ είναι... εεε... για να το πούμε κομψά... εκκεντρικοί (μερικοί ένα βήμα πάνω και πέρα από την εκκεντρικότητα). Πρόκειται πραγματικά για "πινακοθήκη" απίθανων χαρακτήρων.
Πρωτότυπο το εγχείρημα. Ενδιαφέρον αρχικά, άλλα, όπως είπα, άνισο. Κάπου όλο αυτό μπορεί να ξενίσει ή να κουράσει ή, πάλι, να αφήσει κενά, αφού τα γεγονότα τρέχουν ταχύτατα. Το βρίσκω ενδιαφέρουσα απόπειρα από έναν ούτως ή άλλως ενδιαφέροντα δημιουργό, όχι όμως και απόλυτα πετυχημένο.

"QUATERMASS AND THE PIT": Ο ΤΡΟΜΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ

Είχαμε γράψει για την περίφημη βρετανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας "Quatermass" με ήρωα έναν εκκεντρικό επιστήμονα. Το 1955 είχε γυριστεί η πρώτη κινηματογραφική ταινία με τον ήρωα αυτόν. Αργότερα γυρίστηκε μια δεύτερη και το 1967 ο αξιόλογος βρετανός σκηνοθέτης Roy Ward Baker (1916-2010) γυρίζει ένα τρίτο φιλμ, έγχρωμο αυτή τη φορά, το "Quatermass and the Pit" (ο, όπως συνήθως χαζός, ελληνικός τίτλος της εποχής ήταν "Το Τέλος του Κόσμου").
Εργασίες στο μετρό μιας "βεβαρημένης" με παράξενα περιστατικά από τα αρχαία χρόνια  περιοχής του Λονδίνου αποκαλύπτουν θαμμένο ένα μυστηριώδες αντικείμενο. Στην αρχή νομίζουν ότι πρόκειται για βόμβα από τον πόλεμο, στη συνέχεια όμως όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με εξωγήινο αντικείμενο. Οι πιθηκοειδείς σκελετοί που βρίσκονται γύρω πυκνώνουν το μυστήριο. Ο Κουότερμας ερευνά την υπόθεση με έναν σκληροπυρηνικό και "κολλημένο" στρατιωτικό και τα αποτελέσματα είναι συγκλονιστικά, αλλά και άκρως επικίνδυνα...
Καλή ταινία ΕΦ, (όπως πάντα οι βρετανικές ήταν μια κλάση ανώτερες από τον μέσο όρο των αντίστοιχων αμερικάνικων b movies - οι εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα), κρατά και τον σύγχρονο θεατή με την έρευνα που σιγά - σιγά αποκαλύπτει απίστευτα στοιχεία, αλλά και με το ελαφρύό άγγιγμα μεταφυσικού στοιχείου που μοιάζει να αιωρείται στην ατμόσφαιρα - πασπαλισμένο με λίγη ψυχεδέλεια της εποχής. Ο χαρακτήρας του Κουότερμας είναι εδώ πιο ήπιος και λιγότερο στρυφνός και αντιπαθής σε σχέση με τα δύο πρώτα φιλμ. Τα εφέ βεβαίως είναι άτεχνα και ξεπερασμένα σήμερα, αυτό όμως πιστεύω ότι θα ενοχλήσει μόνο όσους νομίζουν ότι η αξία μιας ταινίας έχει οποιαδήποτε σχέση με την τελειότητα και εκθαμβωτικότητα των εφέ και παραμένουν οπαδοί του σύγχρονου Χόλιγουντ, που, εκτός εξαιρέσεων πάντοτε - αυτό ισχύει σε όλα τα πράγματα - διανύει κατά τη γνώμη μου μια από τις χειρότερες εποχές του. Τελειώνοντας θα πω ότι η ταινία διαθέτει και μια πρωτότυπη εξήγηση για το τι συμβαίνει και - ως ένα βαθμό - λειτουργεί και ως ταινία καταστροφής.

"THE OLD GUARD": Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ

Παρα το ότι σε πρώτη φάση φαίνεται ότι το φιλμ της Gina Prince-Bythewood ῾The Old Guard" του 2020 (με κυρίαρχη φιγούρα αυτή της Σαρλίζ Θερόν) είναι μια ακόμα ταινία δράσης, στην πραγματικότητα (ευτυχώς) πρόκειται για φιλμ του φανταστικού.
Μια ομάδα 4 ατόμων με επικεφαλής την Άντι, αναλαμβάνει αιματηρές αποστολές και, καθώς όλοι τους είναι δεινοί πολεμιστές, τα καταφέρνουν πάντοτε. Πολύ σύντομα (στην αρχή σχεδόν της ταινίας) θα μάθουμε ποιο είναι το επτασφράγιστο μυστικό τους. Επίσης πολύ σύντομα θα αντιληφτούν ότι μία νεαρή πεζοναύτης είναι μία απ᾽αυτούς... Από εκεί και πέρα η δράση θα πυκνώσει.
Καλογυρισμένο φιλμ, εντυπωσιακή Σαρλίζ Θερόν, σχετικά ενδιαφέρουσα ιστορία, τελικά με κράτησε απόλυτα κι ας μην πρόκειται για ῾῾κινηματογραφικό αριστούργημα῾῾. Ευτυχώς αρκετά συχνά η αιματηρή δράση δίνει τη θέση της σε ήσυχες στιγμές περισυλλογής, διερεύνησης των χαρακτήρων και αποκάλυψης των μεταξύ τους σχέσεων, ενώ η αποδοχή της διαφορετικότητας υποβόσκει στο φόντο. Καθώς και μια γενική αίσθηση μελαγχολιας και κούρασης, που δεν αφήνει το φιλμ να γίνει μια ακόμα βαρετή (για μένα τουλάχιστον) ταινία συνεχούς δράσης. Και, είπαμε, το φανταστικό στοιχείο είναι αυτό που κάνει τη διαφορά (φυσικά έχουμε ξαναδεί ταινίες μ᾽αυτό το θέμα, ωστόσο βρήκα τη συγκεκριμένη από τις αξιοπρεπείς). Όλα καλά λοιπόν.