ΝΑΖΙ, ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗ "ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ"

Μετά το 2000 και το μέτριο "Hollow Man" ο Paul Verhoeven επιστρέφει στην πατρίδα του, την Ολλανδία, και γυρίζει πλέον φιλμ στην Ευρώπη. Έτσι το 2006 κάνει τη "Μαύρη Λίστα" (Zwartboek ή Black Book στα αγγλικά), μια δραματική περιπέτεια που διαδραματίζεται στον καιρό του πολέμου.
Μια όμορφη εβραία που κρύβεται κάπου στην Ολλανδία δραπετεύει με άλλους εβαραίους με τη βοήθεια ενός ντόπιου μπάτσου για το Βέλγιο. Στο δρόμο όμως πέφτουν σε ναζιστική ενέδρα και σφαγιάζονται. Ανάμεσα στα θύματα και η οικογένειά της. Εκείνη είναι η μονη που θα διασωθεί. Στη συνέχεια θα μπει στην αντίσταση, θα τα φτιάξει με έναν υψηλόβαθμο ναζί προκειμένου να του αποσπά μυστικά και ένα πλήθος από περιπέτειες, ίντριγκες και προδοσίες (με πάμπολλα θύματα) θα ξεκινήσει.
Το φιλμ κρατά βεβαίως το ενδιαφέρον με τη δράση, το (σχετικό) σασπένς και τις πολλαπλές ανατροπές που διαθέτει στις σχεδόν δυόμιση ώρες που διαρκεί. Ωστόσο η ηρωίδα είναι κυριολεκτικά εφτάψυχη, πολλά από τα τεκταινόμενα γίνονται πολύ εύκολα και γενικά η ταινία διαθέτει ένα πλήθος από κλισέ παρόμοιων περιπετειών με κακούς ναζί και προδοσίες. Ο Βερχόφεν προσθέτει κάποιες βίαιες ή απωθητικές σκηνές, σκοτώνει πολλούς από τους "καλούς", ωστόσο, όπως είπαμε, τα κλισέ δεν τα αποφεύγει. Ενδιαφέρον πάντως έχει η εντελώς τελευταία σκηνή, η οποία έξυπνα ανατρέπει τον "παράδεισο" της πρώτης, υπογραμμίζοντας πικρά ότι "τίποτα δεν τελείωσε".
Καλό για χάζεμα, οχι όμως σημαντική ταινία κατά τη γνώμη μου.

"Η ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ" Ή Η ΦΡΙΧΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ

"Η Πρώτη Νύχτα" (La Primera Noche) του Luis Alberto Restrepo είναι μια κολομβιανή ταινία του 2003 και, νομίζω, μια καλή ταινία. Ασχολείται με την εφιαλτική πραγματικότητα της χώρας (των αρχών του 2000 τουλάχιστον). Δεν αφορά όμως τον πόλεμο για τα ναρκωτικά, που όλοι ξέρουμε, αλλά τον ουσιαστικά εμφύλιο ανάμεσα στους αντάρτες (αθέατους στην ταινία) και στο στρατό της χώρας.
Σε ένα φτωχό ορεινό χωριό ένας νεαρός, που ζει με τη μητέρα και τον αδελφό του, ερωτεύεται μια πολύ νεαρή κοπέλα. Ωστόσο την κοπέλα κατακτά ο άλλος αδελφός, ο οποίος την παντρεύεται, κάνει δυο παιδιά και την εγκαταλείπει για να φύγει στο βουνό με το θείο του. Ο πάντοτε ερωτευμένος αδελφός που μένει θα καταταγεί στο στρατό της χώρας σε μια προσπάθεια να πάρει το απαραίτητο απολυτήριο για να προκόψει στη ζωή του. Ωστόσο εμείς τον βλέπουμε με την κοπέλα, η οποία τον περιφρονεί, και τα δύο μικρά μωρά να φτάνουν στην πρωτεύουσα, τη Μπογκοτά, για πρώτη φρά στη ζωή τους και να περνούν μια σκληρή νύχτα στο δρόμο δίχως καθόλου λεφτά. Τι έχει συμβεί στο μεταξύ;
Το φιλμ πάει μπρος πίσω στο χρόνο. Μας αφηγείται εναλλάξ τον εφιάλτη της πρώτης άστεγης νύχτας στη μεγαλούπολη και το τι έχει συμβεί πίσω, στο μικρό, χαμένο στα βουνά χωριό, το οποίο βεβαίως έχει την ατυχία να βρίσκεται στην εμπόλεμη ζώνη ανάμεσα στο στρατό και τους αντάρτες. Ο καθόλου αθώος στρατός βεβαίως βλέπει τους χωρικούς με μισό μάτι, ως εν δυνάμει αντάρτες. Δυνατή ταινία, που δεν χαρίζεται σε εύκολες λύσεις και χάπι εντ, παρουσιάζει ανάγλυφα το τραγικό αδιέξοδο της χώρας (και άλλων παρόμοιων βεβαίως). Από τη μια η φρίκη του πολέμου, που σοβεί μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές, από την άλλη η φρίκη (για κάποιους που δεν έχουν τίποτα απολύτως) της μεγάλης πόλης. Δυνατό, επαναλαμβάνω. Αν το βρείτε κάπου δείτε το,
ΥΓ: Είναι απίστευτο, αλλά χωρικοί μιας χώρας όπως η Κολομβία (η οποία δεν είναι καν Αφρική) εν έτει 2000 περίπου, όχι μόνο δεν έχουν πάει ποτέ σε μεγάλη πόλη, όχι μόνο δεν διαθέτουν καμία τεχνολογία, αλλά αγνοούν πώς να χειριστούν το... τηλέφωνο (όχι φυσικά το κινητό που δεν υπάρχει ακόμα, αλλά αυτό ενός θαλάμου).
ΥΓ2: Με το παραπάνω μη νομίσετε ότι η ταινία δείχνει το πρωτόγονο φολκλόρ της χώρας. καμία σχέση. Απλώς τα βλέπουμε αυτά στην πλοκή.

"ΣΥΝΟΡΑ": ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ... ΤΙ;

Μια εξαιρετικά άσχημη, στα όρια της παραμόρφωσης, γυναίκα έχει την ανεξήγητη ικανότητα να μυρίζει τα συναισθήματα των ανθρώπων. Έτσι δουλεύει με επιτυχία σε αεροδρόμιο και με τη βοήθειά της συλλαμβάνονται άτομα που κουβαλούν οτιδήποτε παράνομο, ακόμα και ένα στικάκι με παιδική πορνογραφία. Φυσικά η μοναξιά συνοδεύει ένα τέτοιο πλάσμα. Ώσπου μια μέρα τα σύνορα περνά ένας άντρας που διαθέτει παρόμοια ακριβώς δυσμορφία με την ίδια. Σύντομα μια ιδιαίτερη έλξη θα αναπτυχθεί ανάμεσά τους... και μυστικά που βρίσκονται έξω από τη σφαίρα του ανθρώπινου αρχίζουν να αποκαλύπτονται...
Όλα αυτά συμβαίνουν στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (και δύσκολη στην παρακολούθησή της) σουηδική ταινία "Σύνορα" (Grans) του 2018 του ιρανού (που ζει όμως στη Σουηδία) Ali Abbasi. Το "δύσκολα" που ανέφερα παραπάνω δεν αφορά την πλοκή, αλλά τις συχνά απωθητικές εικόνες που διαθέτει το φιλμ. Το οποίο, όπως σύντομα αντιλαμβανόμαστε, παρά την απόλυτα ρεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση, κινείται απόλυτα στο χώρο του φανταστικού. Έτσι το αποτέλεσμα φαίνεται διπλά ενδιαφέρον.
Ταυτόχρονα, όπως δηλώνει και ο τίτλος, μιλά για τα σύνορα που χωρίζουν με κάθε λογής διαχωριστικές γραμμές τους ανθρώπους, για το φόβο του διαφορετικού, για τη μοναξιά... Και, τελικά, προβληματίζεται για το πώς μπορεί ή πρέπει να αντιδράσει ο διαφορετικός, ο αποκλεισμένος, απέναντι σε μια κοινωνία από την οποία πρέπει διαρκώς να κρύβεται. Βία, εκδίκηση ή... τι; Όπως επίσης αντιλαμβάνεστε βρισκόμαστε πολύ μακριά από τη χολιγουντιανή οπτική του "ασχημόπαπου" του στιλ "είναι διαφορετικό, αλλά πρέπει να το αγαπάμε, γιατί ποιος ξέρει πόσες αρετές κρύβει μέσα του". Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο σκληρά, βρώμικα, απωθητικά σε κάποια σημεία. Προσωπικά, παρά τις "δύσκολες" εικόνες, με εξέπληξε ευχάριστα και, αν μη τι άλλο θα συμφωνήσετε σ' αυτή την αντικειμενική παρατήρηση, το βρήκα πρωτότυπο: Ένα σκληρό παραμύθι "χωμένο" σε μια βρώμικη, κοινή καθημερινότητα.

"MIDNIGHT RIDE": B-MOVIE ΚΑΙ CULT ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα έχετε αναρωτηθεί τι απέγινε ο Mark Hamill μετά την πρώτη θρυλική τριλογία των Star Wars. Ε, λοιπόν για κάποια χρόνια περιέφερε τον εαυτό του σε b-movies που μάλλον κανείς δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να θυμάται. Ένα απ' αυτά είναι και το "Midnight Ride" (1990) του άγνωστου πρώην κασκαντέρ Bob Bralver. Ένα θρίλερ, στο οποίο ο Hamill ερμηνεύει έναν ψυχοπαθή σίριαλ κίλερ. Με πρωταγωνιστή έναν άλλο αλήστου μνήμης "σταρ" (;;;), τον Μάικλ Ντάντικοφ (τον θυμάστε;). Ωστόσο οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ, καθώς στις τελευταίες σκηνές κάνει την εμφάνισή του και ο Ρόμπερτ Μίτσαμ!
Την ιδέα την έχουμε συναντήσει πάμπολλες φορές: Όμορφη γυναίκα οδηγεί μέσα στη νύχτα προσπαθώντας να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται από τον σύζυγό της, με τον οποίο τα έχουν χαλάσει και παίρνει ωτοστοπατζή, ο οποίος φυσικά αποδεικνύεται ψυχοπαθής δολοφόνος (όπως το 83,8% περίπου όσων κάνουν ωτοστόπ  στα αμερικάνικα φιλμ). Στο μεταξύ ο σύζυγος κυνηγά το αυτοκίνητο της γυναίκας του και... ε, οι νεκροί συσσωρεύονται, τα αμάξια ανατινάζονται σωρηδόν και κοντεύουν ολόκληρες πόλεις να καταστραφούν. Καταλαβαίνετε...
Φυσικά δεν μπορούμε να το πάρουμε στα σοβαρά. Ο χαμός καταντά σχεδόν αστείος (άθελά του), ενώ οι ηθοποιίες του βασικού ζεύγους ακόμα περισσότερο. Μόνο αν κυριολεκτικά θέλετε να σκοτώσετε τον χρόνο σας.

"BLUE CAR", ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Το "Blue Car" είναι ένα δραματικό φιλμ του 2002 της Karen Moncrieff (που αργότερα έκανε το ζοφερό "Dead Girl").
Ένας δάσκαλος προσπαθεί με κάθε τρόπο να ενισχύσει μια μαθήτριά του, η οποία δείχνει να έχει εξαιρετικό ταλέντο στην ποίηση. Ωστόσο έχει και μεγάλα οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα, ζώντας με τη χωρισμένη μητέρα της και τη μικρή αδελφή της, της οποίας η ψυχική υγεία δεν δείχνει να βρίσκεται σε άριστη κατάσταση... Από ένα σημείο και μετά οι σχέσεις δάσκαλου - μαθήτριας θα πάρουν διαφορετική τροπή.
Καλό φιλμ, με καλές ηθοποιίες, που εξετάζει εφηβικά προβλήματα, δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, αλλά και τη σχέση ταλέντου (και ανάδειξής του) με το οικονομικό επίπεδο του ταλαντούχου (μη γελιόμαστε, πολλές φορές καθαρά οικονομικοί / κοινωνικοί παράγοντες εξαφάνισαν πιθανές ιδιοφυίες). Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται βεβαίως στους χαρακτήρες, κυρίως της έφηβης και του δάσκαλου. Και υπάρχει και μια τελική ανατροπή (που αφορά και πάλι τον χαρακτήρα κάποιου από τους ήρωες). Εντέλει αυτό που ξεκινά ως ένα τυπικό φιλμ σχέσης δάσκαλου - μαθητή (ο φωτισμένος πρώτος που θα βοηθήσει τον φτωχό / άτολμο / καταπιεμένο δεύτερο) θα εξελιχτεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ενδιαφέρουσα ταινία, κυρίως αν σας αρέσουν τα κοινωνικά, ρεαλιστικά δράματα αυτού του είδους.

"ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΕΝΤΡΙΞ" ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Να και μια ευχάριστη έκπληξη που μας έρχεται από την Κύπρο. Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του Μάριου Πιπερίδη "Αναζητώντας τον Χέντριξ" του 2018 και απολαυστική είναι και "δύσκολα" σχόλια κάνει.
Ένας κύπριος loser, μουσικός (σχεδόν πρώην μουσικός όμως), ετοιμάζεται να φύγει για πάντα από το νησί, όταν, λίγες μέρες πριν, χάνει τον αγαπημένο του σκύλο Χέντριξ, ο οποίος μπαίνει απαρατήρητος, διασχίζοντας την Πράσινη Γραμμή που διχοτομεί τη Λευκωσία, στην τουρκοκυπριακή ζώνη. Ο ήρωάς μας πάει κι αυτός εκεί αναζητώντας τον, καταφέρνει να τον βρει... και παγιδεύεται εκεί, αφού αυτός μεν είναι ελεύθερος να επιστρέψει, ο σκύλος όμως δεν περνάει, διότι απαγορεύεται η είσοδος ζώων στην Ευρωπαϊκή Ένωση από χώρες εκτός αυτής (ο τουρκοκυπριακός τομέας δεν ανήκει στην ΕΕ). Αρχίζει έτσι ένας αγχωτικός αγώνας για την παράνομη εισαγωγή του ζώου, με απρόβλεπτες συνέπειες...
Το μεγάλο ατού του φιλμ είναι ότι καταφέρνει μια δύσκολη ισορροπία: Και feelgood να είναι, με μπόλικο χιούμορ, και - συγχρόνως - να "ξύνει" πληγές: Να μιλά για την απαράδεκτη διχοτόμηση της Κύπρου (βλέποντας ταυτόχρονα και την παράλογη / γελοία πλευρά του πράγματος), να προκαλεί  συγκίνηση όταν συνειδητοποιεί κανείς τα αποτελέσματα της κατάστασης αυτής τόσες δεκαετίες μετά, αλλά και ψύχραιμα να αντιμετωπίζει και τις δύο πλευρές και τις απόψεις τους (αλήθεια, οι απόγονοι των τούρκων έποικων που μεταφέρθηκαν εκεί μετά το 74, οι οποίοι σήμερα είναι 40ρηδες, γεννήθηκαν εκεί, δεν έχουν πάει ποτέ τους στην Τουρκία και το μόνο που γνωρίζουν στη ζωή τους είναι η (μισή) Κύπρος, τι φταίνε;) Πάντως, επαναλαμβάνω, αυτή ακριβώς η ισορροπία - του να καταφέρνεις να κάνεις ένα ουσιαστικό σχόλιο για ένα καυτό και πολύπλοκο θέμα και συγχρόνως να παραμένεις ευχάριστος και απολαυστικός, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Γι' αυτό μου άρεσε το φιλμ (προσθέστε, αν θέλετε, και τις πολύ φυσικές ηθοποιίες).

ΚΟΥΙΖ: ΠΟΣΟΥς ΣΚΟΤΩΣΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΦΙΛΜ Ο "JOHN WICK";

Το πρώτο φιλμ του "John Wick" "προσγειώθηκε" από το πουθενά το 2014, με δράστη τον πρώην κασκαντέρ και δάσκαλο πολεμικών τεχνών Chad Stahelski. Ήταν ένα παράτολμο project, κατάφερε να βρει χρηματοδότηση και τελικά έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία που ακολούθησαν άλλες δύο, εξαιρετικά πετυχημένες συνέχειες. Όσο για τον Κιάνου Ριβς, πρόσθεσε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία στο ενεργητικό του.
Ο ομώνυμος ήρωας είναι ο φοβερός και τρομερός, αλάνθαστος πληρωμένος δολοφόνος, που έχει αποσυρθεί, ερωτευτεί και παντρευτεί. Τώρα όμως είναι τσακισμένος από τον θάνατο της γυναίκας του από ασθένεια. Όλη του η αγάπη έχει διοχετευτεί σε ένα γλυκό κουτάβι, τελευταίο της δώρο. Όταν όμως ο γιος του μεγάλου ρώσου αρχηγού πανίσχυρης και πολυμελούς συμμορίας (για την οποία δούλευε ο Γουίκ) σκοτώσει το σκυλάκι και κλέψει το αυτοκίνητο του ήρωά μας... ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε...
Αν δεν το ξέρετε, ολόκληρο το φιλμ είναι ένα αδιάκοπο, non stop σερί πυροβολισμών. Ο απέθαντος Γουίκ μπουκάρει ολομόναχος οπουδήποτε μπορείτε να φανταστείτε και καθαρίζει ό,τι κινείται. Αυτό. Δεν έχουμε πολύ ξύλο, το μεγαλύτερο μέρος των φόνων διαπράττεται με πυροβολισμούς, πολλαπλούς μάλιστα για να είμαστε σίγουροι ότι ο εχθρός πέθανε για τα καλά. Η εκδίκηση πάνω απ' όλα, δίχως ίχνος δεύτερης σκέψης. Ένας ήρωας - μηχανή φόνων. Φυσικά οι δεκάδες νεκροί είναι πάντα κακοί του χειρίστου είδους, οπότε... να μην έχουμε και τύψεις...
Όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπάρχουν πολλές πολλές βαθυστόχαστες αναλύσεις. Απλώς η ταινία είναι πολύ καλογυρισμένη, η δράση σε παρασύρει επειδή και ασταμάτητη είναι και εξαιρετικά χορογραφημένη και, γενικά, βρισκόμαστε στο κλίμα των πρώτων κινέζικων φιλμ του John Woo (από τον οποίο φαντάζομαι ότι επηρεάστηκε ο Stahelski). Αν γουστάρετε τόση αδρεναλίνη ορμήστε!

ΠΟΛY ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ "ΑΡΩΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ"

Το "Άρωμα Γυναίκας" ήταν ένα ιταλικό φιλμ του Dino Risi. Το 1992 ο Martin Brest υπογράφει το ριμέικ, το αμερικάνικο φυσικά "Scent of a Woman" με τον πρωταγωνιστή Αλ Πατσίνο να κερδίζει το Όσκαρ Πρώτου Ανδρικού Ρόλου.
Ένας τελειόφοιτος καλού σχολείου από φτωχή οικογένεια κινδυνεύει να χάσει τα πάντα (την υποτροφία και το μέλλον του) επειδή αρνείται να καταδώσει στο διευθυντή τα ονόματα πλούσιων συμμαθητών του, που του είχαν κάνει (του διευθυντή) χοντρή πλάκα. Στην αργία των Ευχαριστιών, για να βγάλει κάποια χρήματα, αναλαμβάνει να περιποιείται απόστρατο αξιωματικό, ο οποίος έχει τυφλωθεί και οι δικοί του (η οικογένεια της αδελφής του δηλαδή) θα λείπουν. Ο τυφλός αποδεικνύεται ένας εξαιρετικά στριφνός και ευερέθιστος τύπος, ο οποίος θα παρασύρει το νεαρό σ' ένα "ταξίδι ζωής" στη Νέα Υόρκη, ενώ οι σχέσεις τους, κακές αρχικά, θα γίνονται όλο και θερμότερες.
Φυσικά η ταινία ενθουσίασε. Ήταν η ηθοποιία του Πατσίνο, ήταν η εξέλιξη που κράταγε τον θεατή, ήταν το όλο μήνυμα του στιλ "Ό,τι και να σου συμβεί η ζωή συνεχίζεται. Απόλαυσέ την όσο μπορείς"... Όλα συνέβαλλαν και η κλασική συνταγή (αυτή των δύο αταίριαστων χαρακτήρων που σιγά - σιγά έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον) λειτούργησε άψογα. Γενικά είναι ένα φιλμ που βλέπεται ευχάριστα. Ωστόσο οι προσωπικές μου αντιρρήσεις είναι πολλές. Επισημαίνω τις δύο βασικότερες: Ο χαρακτήρας του Πατσίνο μου είναι απόλυτα απεχθής. Δεν είναι (μόνο) ο άνθρωπος που τυφλώθηκε και έχει απελπιστεί από τη ζωή. Πρόκειται γενικά (πριν τυφλωθεί προφανώς) για ένα στρατόκαυλο κάθαρμα, που το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα πηδήξει και, κερασάκι στην τούρτα, τυφλώθηκε ακριβώς από δική του μαλακία, που έχει σχέση με τα παραπάνω. Έτσι η σταδιακή "επιστροφή" του στη ζωή δεν μου προκαλούσε την αναμενόμενη συμπάθεια. Δεύτερο, θεωρώ το τέλος με το "δικαστήριο" το άκρον άωτον της αμερικανιάς. Δεν θα σας πω πολλά για λόγους spoiler, αλλά αν ποτέ γίνει στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο να μου τρυπήσετε τη μύτη.
Συνολικά, για μένα τουλάχιστον, ναι, καλογυρισμένο φιλμ με συνταγή που λειτουργεί, αλλά ιδεολογικά... άστα να πάνε. Εντάξει, υπάρχει και το αισιόδοξο μήνυμα (η ζωή αξίζει πάντα, η δικαιοσύνη θριαμβεύει), αλλά όλα αυτά είναι τόσο κλισέ...

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ... "ΣΟΥΤΙΕΝ"

Ο γερμανός Veit Helmer είναι ένας ιδιόρρυθμος δημιουργός με προσωπικό στιλ: Πάντοτε γλυκός (ή γλυκόπικρος) και ποιητικός, με χιούμορ, επιλέγει "εξωτικές" χώρες στις παρυφές της Ευρώπης για να γυρίσει τα σουρεαλιστικά, σαν παραμύθια, φιλμ του, τα οποία διαθέτουν κάτι απ' την ατμόσφαιρα του Κουστουρίτσα, δίχως τον παροξυσμό όμως του τελευταίου. Είναι πιο χαμηλότονα, πιο ήρεμα και "αφελή" και συχνά θυμίζουν τις γλυκές κωμωδίες του φοβερού τρίο Abel, Gordon και Romy.
Στο ίδιο ακριβώς κλίμα - σήμα κατατεθέν κινείται και το "Σουτιέν" (The Bra) του 2018, γυρισμένο στο Αζερμπαϊτζάν, με τον τακτικό πρωταγωνιστή του Κουστουρίτσα Μίκι Μανόλοβιτς. Ένας μεσήλικας, μοναχικός μηχανοδηγός φορτηγού τρένου κάνει τακτικά και ολομόναχος την ίδια πάντα διαδρομή, περνώντας από τα ξεχασμένα χωριά και τις μικρές πόλεις της χώρας αυτής. Κάποια μέρα θα βρει παρμπριζ ένα γαλάζιο σουτιέν, που προφανώς μπλέχτηκε εκεί αφού το τρένο περνά και μέσα από... μπουγάδες. Μόλις συνταξιοδοτείται (σε λίγες μέρες δηλαδή) αποφασίζει να βρει την ιδιοκτήτρια, χτυπώντας όλες τις πόρτες μπροστά από τις οποίες περνούσε το τρένο στη διαδρομή του.
Έχουμε λοιπόν, όπως αντιλαμβάνεστε, μια σύγχρονη ιστορία Σταχτοπούτας, αλλά με... σουτιέν. Και στην ουσία ένα παραμύθι και ένα σχόλιο για τη μοναξιά και την αναζήτηση έρωτα / συντροφιάς. Όπως πάντα στον Helmer υπάρχουν σουρεαλιστικές στιγμές, χιούμορ, αλλά και αρκετή συγκίνηση. Και, για να γίνει ακόμα πιο παράξενο, το φιλμ στερείται κάθε διαλόγου, είναι βουβό (εκτός βεβαίως από μουσικές και ήχους). Και αρκετά καλογυρισμένο. Αν λοιπόν ψάχνετε για κάτι πρωτότυπο και "γλυκό" ψάξτε το (καθώς και όλες τις υπόλοιπες ταινίες του Helmer).

ΧΟΥΝΤΑ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ "4 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ"

Ο βραζιλιάνος Bruno Barreto γυρίζει τις "4 Μέρες του Σεπτέμβρη" το 1997 (με μοναδικό αμερικάνο ηθοποιό τον Άλαν Άρκιν) αποτίοντας φόρο τιμής στην αντίσταση ενάντια στη φασιστική χούντα της Βραζιλίας στις δεκαετίες 70 και 80. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία.
Στα τέλη της δεκαετίας του 60 δύο αριστεροί νεαροί φίλοι εντάσσονται σε τρομοκρατική ομάδα που δρα ενάντια στην αιμοσταγή χούντα. Συλλαμβάνουν την παράτολμη ιδέα να απαγάγουν τον αμερικανό πρέσβη στη χώρα (μη ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ ήταν απόλυτα υπεύθυνες για τις κτηνώδεις δικτατορίες στη Λατινική Αμερική και όχι μόνο). Η επιχείρηση πετυχαίνει και, ως αντάλλαγμα, απαιτούν να απελευθερωθούν 15 πολιτικοί κρατούμενοι. Στο φιλμ παρακολουθούμε την εξέλιξη της επιχείρησης, τις σχέσεις των επαναστατών μεταξύ τους, αλλά και με τον πρέσβη (ο οποίος, αν και τροχός ενός απόλυτα καταπιεστικού μηχανισμού, δεν είναι καθόλου αντιπαθής ο ίδιος) και την τελική κατάληξη της όλης ιστορίας.
Ρεαλιστική ταινία, δίχως ηρωικές - επαναστατικές εξάρσεις, που καταγράφει τα γεγονότα, δημιουργώντας μεν σασπένς, αλλά δίχως να βασίζεται σ' αυτό. Ενδιαφέρεται ταυτόχρονα για την πολιτική διάσταση και για τις σχέσεις και τους προσωπικούς φόβους των μελών της ομάδας (ξαναλέω, δεν παρουσιάζονται καθόλου ως ατρόμητοι ήρωες, αλλά ως αποφασισμένοι, "πραγματικοί" άνθρωποι που αντιστέκονται - συχνά αυτοθυσιαζόμενοι - στη βαρβαρότητα). Έτσι η ανθρώπινη πλευρά βρίσκεται σε ισορροπία με τα καυτά γεγονότα και την εξέλιξή τους. Αυτός ο ρεαλισμός και η ανθρωπιά είναι που χαρακτηρίζουν το ενδιαφέρον αυτό φιλμ. Αν σας ενδιαφέρουν τέτοιου είδους πολιτικά θέματα, ψάξτε το.

"SUPERBAD": ΒΓΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ

Είναι σεξιστικό, διαθέτει χοντρό χιούμορ, σε κάποια σημεία γίνεται περίπου χυδαίο. Και συγχρόνως... πιο ξεκαρδιστικό πεθαίνεις. Μιλώ φυσικά για το "Superbad" του Greg Mottola (2007). Ένα φιλμ που αψηφά την πολιτική ορθότητα, δεν φοβάται να κάνει χοντρές πλάκες και, τελικά, με έξυπνο σενάριο, σε κάνει να κυλιέσαι από τα γέλια.
Δύο τελειόφοιτοι λυκείου και κολλητοί φίλοι αποτελούν τυπικά παραδείγματα νερντς και, φυσικά, το άπιαστο όνειρό τους είναι να πηδήσουν. Κάποια στιγμή ένας τρίτος συμμαθητής (του ίδιου στιλ) θα αποκτήσει παράνομη ταυτότητα που τον παρουσιάζει ως ενήλικο. Έτσι θα σταλούν να βρουν (παράνομα) ποτά για ένα πάρτι που οργανώνει ένα από τα πιο όμορφα κορίτσια του σχολείου και όπου, βεβαίως, θα βρίσκονται "όλες οι γκόμενες". Θα ακολουθήσει μια σειρά από απίστευτες φάσεις, η παρέα θα χωριστεί και θα γνωρίσει δύο εξ ίσου απίστευτους μπάτσους (οι οποίοι είναι όλα τα λεφτά) και όλα θα καταλήξουν... αλλά βέβαια δεν θα σας πω πού θα καταλήξουν.
Ο γνωστός Seth Rogen ερμηνεύει τον ένα από τους δύο ανεκδιήγητους μπάτσους και είναι συνσεναριογράφος, ο Judd Apatow (που θεωρείται κάτι σαν πατέρας αυτού του στιλ της σύγχρονης "χοντρής" αμερικάνικης κωμωδίας) είναι ανακατωμένος στην παραγωγή και, ενώ η χοντράδα σχεδόν συναντά τον σουρεαλισμό, ομολογώ ότι δεν μπορούσα να κρατηθώ από τα γέλια. Νομίζω ότι τελικά όλη αυτή η νεανική πλήρως απενεχοποιημένη πλάκα, που εστιάζει σε "ιδιαίτερους" (αν και όχι τόσο τελικά) τύπους εφήβων, όταν πετύχει (όπως εδώ κατά τη γνώμη μου) γίνεται πραγματικά διασκεδαστική, ακόμα και ντελιριακή σε ορισμένα σημεία.
ΥΓ: Εκτός του Seth Rogen και των δύο νερντς πρωταγωνιστών Jonah Hill και Michael Cera, δείτε και μια από τις πρώτες εμφανίσεις της Emma Stone.

"Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΝΙΞΟΝ"... ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ

"Η Δολοφονία του Ρίτσαρντ Νίξον" γυρίστηκε το 2004 και είναι η μοναδική σκηνοθετική δουλειά του κυρίως τηλεοπτικού σεναριογράφου Niels Mueller. Βασίζεται σε αληθινό γεγονός του 1974 και την παίρνει όλη πάνω του κυριολεκτικά ο πρωταγωνιστής Σον Πεν.
Το φιλμ είναι μια κατάβαση στην κόλαση. Βρισκόμαστε στο 1974, επί προεδρίας Νίξον και επί Βιετνάμ. Ο υπάλληλος-που-θέλει-να-γίνει-επιχειρηματίας ήρωας ξεκινά από χωρισμένος δίχως τη θέλησή του, αποτυχημένος στη δουλειά του (πωλητής επίπλων γραφείου), μοναχικός εν γένει (με ένα μοναδικό φίλο) και με μια έμφυτη τιμιότητα: Αρνείται να λέει ψέματα στη δουλειά (απαράβατο χαρακτηριστικό των πωλητών), προσβάλλεται από τα ψέμματα και την απαράδεκτη στάση του Νίξον και πιστεύει στο αμερικάνικο όνειρο, από το οποίο όμως δεν μπορεί να επωφεληθεί και, αντίθετα, το βλέπει να διαστρεβλώνεται καθημερινά. Έτσι αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, να αντιδράσει βίαια, ενώ η μοναχικότητα, η κατάπτωση και, εντέλει, η ψυχοπάθειά του αυξάνονται καθημερινά.
Η ιστορία θυμίζει σε πολύ γενικές γραμμές αυτή του "Ταξιτζή". Μόνο που εδώ ο ήρωας είναι απόλυτα τίμιος, καλοκάγαθος και θέλει να ζει ήσυχα και συμβατικά. Αυτή όμως η απόλυτα συνηθισμένη, ρουτινιάρικη καθημερινότητα είναι ακριβώς αυτό που του ξεφεύγει, αυτό που δεν μπορεί να κατακτήσει. Και, βεβαίως, ο μύθος του περίφημου αμερικάνικου όνειρου αποδεικνύεται καθημερινά ψευδής και μη πραγματοποιήσιμος γι' αυτόν (ή μάλλον αποδεικνύεται ότι το ίδιο το αμερικάνικο όνειρο, για να επιτευχθεί, πρέπει να στηριχτεί στο ψέμμα).
Ο Πεν είναι εκπληκτικός στο ρόλο του σπαρακτικού ήρωα που διολισθαίνει προς την τρέλλα από ένα απάνθρωπο, τελικά, σύστημα. Το φιλμ είναι, παρ' όλα αυτά, μάλλον χαμηλότονο, καθώς παρακολουθεί την καθημερινή παρακμή ενός συνηθισμένου (απλώς τίμιου) ανθρώπου, που δεν είναι σε θέση να αποδεχτεί την κοινωνία όπως έχει, αλλά ούτε και να αντιδράσει αποτελεσματικά στις αντιξόοτητες της ζωής. Τελικά βρήκα την ταινία πολύ δυνατή.

"ORDINARY MADNESS"... ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΤΙΝΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ

Ιδού και μια παντελώς "κουφή" ταινία που, όλως τυχαίως, έτυχε να δω: "Ordinary Madness", το μοναδικό φιλμ που γύρισε το 2001 ο παντελώς άγνωστος Bernardo Gigliotti (μη μπερδευεστε: παρά το όνομα το φιλμ είναι αμερικάνικο), με μάλλον άγνωστους ηθοποιούς. Δεν είναι κουφή σεναριακά ή ακαταλαβίστικη ή κάτι τέτοιο. Απλώς δεν ξέρεις πού να την κατατάξεις.
Ένας νεαρός κιθαρίστας που προσφάτως αποφυλακίστηκε φτάνει σε μια αμερικάνικη πόλη όπου εγκαθίσταται για να αρχίσει μια νέα ζωή. Βρίσκει δουλειά σαν μουσικός σε κλαμπ, ερωτεύεται την μπαργούμαν και κόρη του ιδιοκτήτη, αλλά τον διεκδικεί και η μεσόκοπη σπιτονοικοκυρά του, της οποίας ο σύζυγος είναι ανάπηρος και ζει στον επάνω όροφο του σπιτιού. Καθώς προχωράμε όμως μυστικά θα αποκαλυφτούν και ανατροπές θα συμβούν.
Το περίεργο με το φιλμ είναι ότι μάλλον δεν αποφασίζει τι είναι. Ξεκινά με τρόπο που θυμίζει αμερικάνικο ανεξάρτητο κινηματογράφο και, μετά τα μισά, γυρίζει αιφνιδίως σε θρίλερ και έχει και ένα κρυμμένο μυστικό, όπως λέγαμε. Μάλλον δεν κολλάνε όλα αυτά. Στο μεταξύ, στο πρώτο μισό (και παραπάνω), βλέπουμε το μικρόκοσμο της πόλης και όσους τριγυρίζουν στο κλαμπ,   οπότε παρελαύνουν διάφοροι χαρακτηριστικοί τύποι (η σπιτονοικοκυρά που λέγαμε, ο σύζυγος, ο ιδιοκτήτης του κλαμπ και κυρίως οι ανεκδιήγητοι Funk Brothers, που θεωρούν ότι είναι προχωρημένοι μουσικοί και γι' αυτό δεν τους κατανοεί ο κόσμος - και ζητάνε απεγνωσμένα να εντυπωσιάσουν τον ιδιοκτήτη για να παίξουν στο μαγαζί του)... Τώρα πώς ακριβώς όλο αυτό εξελίσσεται σε θρίλερ (διχως ιδιαιτερο σασπένς, ομολογώ)... τι να σας πω. Άγνωστες οι βουλές. Πάντως μερικοί ίσως βρουν και κάποια cult στοιχεία στο φιλμ αυτό.

"SILK": ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΙΣΜΟΣ

Προσθήκη λεζάντας

Ο Francois Girard (παλιότερα είχε κάνει το "Κόκκινο Βιολί") είναι γαλλόφωνος καναδός, ωστόσο το "Silk" του 2007 είναι αγγλόφωνο φιλμ, με τον Μάικλ Πιτ και την Κίρα Νάιτλι στους βασικούς ρόλους.
Είναι μια ιστορία του 19ου αιώνα. Σε μια γαλική πόλη ένας έξυπνος επιχειρηματίας φτιάχνει ένα εργοστάσιο κατασκευής μεταξιού. Στέλνει ένα φίλο του, ερωτευμένο (και στη συνέχεια παντρεμένο) με μια όμορφη συμπατριώτισά του στην Ιαπωνία για να φέρει αυγά μεταξοσκώληκα. Εκεί αυτός θα ερωτευτεί την πανέμορφη γιαπωνέζα παλακίδα του ανθρώπου που του πουλά τα αυγά. Θα κάνει κι άλλα ταξίδια εκεί, κάθε φορά με δυσκολότερες συνθήκες, και, παρά το ότι παραμένει ερωτευμένος με τη γυναίκα του, ο άλλος, ο ανομολόγητος έρωτάς του, τον τραβά διαρκώς στην Ανατολή.
Ρομαντικό, τρυφερό, ευαίσθητο και σχετικά χαμηλότονο φιλμ, μιλά περισσότερο για συναισθήματα παρά για δράση. Καλογυρισμένο, με όμορφη φωτογραφία και εικόνες και, προφανώς, με κάμποσο εξωτισμό, καταφέρνει να γίνει αρκετά συγκινητικό, ως ιστορία υπόγειων συναισθημάτων που σιγοβράζουν και, ίσως, να μην εκδηλωθούν ποτέ...
Νομίζω ότι θα αρέσει στους φίλους των ρομαντικών ταινιών - και μάλιστα εποχής.

"RETURN OF THE LIVING DEAD II": ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΣΙΚΟΥΕΛ

Το 1ο "Return of the Living Dead" (με τον ευρηματικό ελληνικό τίτλο "Τα Ζόμπι δε είναι Χορτοφάγα) ήταν μια απολαυστική κωμωδία τρόμου, που "πάντρευε" τα ζόμπι με το χιούμορ. Δυστυχώς το 1988 ήρθε το αναπόφευκτο (;) νο 2, του εξαφανισμένου ευτυχώς Ken Wiederhorn και έγινε, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα χειρότερα σίκουελ (ούτως ή άλλως έτσι είναι σχεδόν πάντα τα σίκουελ, αλλά τι να κάνουμε;)
Περίεργα παιδιά ξεθάβουν βαρέλι που είχε πέσει από στρατιωτικό φορτηγό (και είναι απόρρητο στρατιωτικό μυστικό) κι αυτό εκλύει αέριο που μετατρέπει τους νεκρούς σε ζόμπι, τα οποία, όπως και στην πρώτη ταινία, τρέφονται με... εγκέφαλους ζωντανών. Από εκεί και πέρα αρχίζουν ανόητα κυνηγητά και σπλατεριές και ένα πιτσιρίκι 10 χρονών αποδεικνύεται εξυπνότερο και ικανότερο απ' όλους και βγάζει το φίδι από την τρύπα...
Σπλάτερ κωμωδία υποτίθεται, αλλά προσωπικά ούτε καν χαμογέλασα. Τα ζόμπι επαναλαμβάνουν διαρκώς το μότο του πρώτου φίλμ ("Brains! Brains!"), το σενάριο είναι γραμμένο στο πόδι, τα εφέ τα έχουμε ξαναδεί (ακόμη και πριν το '88) πολλές φορές, τα αστεία είναι κρύα και χοντρά και... τέλος πάντων, ούτε καν διασκέδασα. Ίσως εσείς να διασκεδάσετε. Εγώ, ξαναλέω, βαρέθηκα.
ΥΓ: Το κακό είναι ότι υπήρξε και νο 3! Αυτό, ευτυχώς υποθέτω, δεν το έχω δει.

"ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΣΥ" Ή ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ (;)

Το "Two Times You" (Dos Veces Tu) του 2018 είναι η 2η ταινία του μεξικανού (εβραϊκής καταγωγής) Salomon Askenazi. Πρόκειται για ένα φιλμ που παίζει με την έννοια της πραγματικότητας (ή των πολλών εναλλακτικών πραγματικότήτων).
Δύο εύπορες κολλητές σε όλη τους τη ζωή φίλες και εξαδέλφες, που μένουν μάλιστα στην ίδια πολυκατοικία, πάνω στο μεθύσι και την ευφορία ενός πάρτυ, αποφασίζουν να ανταλλάξουν για λίγο συζύγους. Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι ερωτικό, ένα παιχνίδι μόνο, που θα συνεχιστεί όταν τα αλλαγμένα ζεύγη θα μπουν στα αυτοκίνητά τους για να επιστρέψουν σπίτι. Τότε - φυσικό ήταν - θα συμβεί ένα θανατηφόρο ατύχημα με θύματα το ένα ζεύγος (δηλ. τη μία κοπέλα με το σύζυγο της άλλης). Από εκεί και πέρα ακολουθεί μια διαρκής εναλλαγή διαφορετικών εκδοχών του τραγικού συμβάντος και του τι συμβαίνει μετά.
Το φιλμ, καλογυρισμένο, με "αστραφτερή" φωτογραφία, είναι ένα διαρκές παιχνίδι ανάμεσα σε εναλλακτικές πραγματικότητες. Τι θα συνέβαινε αν σκοτωνόταν το άλλο "ζεύγος"; Πώς θα αντιμετώπιζε τη ζωή η κάθε κοπέλα; (ανάλογα με το ποια θα επιζούσε κάθε φορά). Δε νομίζω ότι υπάρχει απάντηση στο ποια ακριβώς είναι η "πραγματική πραγματικότητα", ούτε πρόθεση να απαντηθεί κάτι τέτοιο. Απλώς βλέπουμε τις εναλλακτικές εκδοχές ενός τραγικού γεγονότος και τις πιθανές επιπτώσεις του. Ταυτόχρονα, με βάση τις αντιδράσεις της κάθε μιας σε κάθε εκδοχή, αναλύεται ο διαφορετικός χαρακτήρας των δύο γυναικών, οι πολύπλοκες μεταξύ τους σχέσεις όσο ζούσαν αμφότερες - όχι τόσο ρόδινες όσο φαίνονται στην αρχή - και οι διαφορετικές επιπτώσεις του συμβάντος σε κάθε μία.
Το είπα: Μη ψάχνετε για απαντήσεις ή για το "τι συνέβει πραγματικά". Απλώς αφεθείτε σε ένα σχεδόν παραληρηματικό παιχνίδι διαφορετικών εκδοχών ενός συμβάντος, με διαρκείς και απότομες αλλαγές πραγματικοτήτων. Έτσι το φιλμ έχει το ενδιαφέρον του.

"KILL BEN LYK": ΧΑΒΑΛΕΣ, ΟΛΙΓΟΣ ΤΑΡΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΟΛΙΓΟΣ ΡΙΤΣΙ

Ο Erwin Marinopoulos είναι προφανώς ελληνικής καταγωγής και ζει στη Βρετανία. Βρετανική είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το "Kill Ben Lyk" του 2018. Και, βεβαίως, οι επιρροές από Guy Ritchie με λίγο Ταραντίνο δεν κρύβονται (το λέει και ο ίδιος άλλωστε).
Η ιδέα είναι αρκετά πρωτότυπη: Ένας vlogger (για τους ελάχιστους που το αγνοούν, σύγχρονο φρούτο που σημαίνει σταρ του Youtube) ονόματι Ben Lyk, με μάλλον χαμηλό IQ, εγωκεντρικός και φιλόδοξος, αντιλαμβάνεται έντρομος ότι κάποιος, για άγνωστο λόγο, δολοφονεί όλους τους... Ben Lyk του Λονδίνου. Μετά από 2-3 φόνους το παίρνει είδηση και η αστυνομία, μαζεύει όλους τους Ben Lyk της πόλης (8 στον αριθμό, ανάμεσά τους και μια κοπέλα!), και τους απομονώνει σε εξοχικό πύργο για να τους προστατεύσει. Εκεί όμως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα, αφού θα γίνει σφαγή...
Σπιντάτη ταινία, πολύ χιούμορ, το περισσότερο μαύρο, διαρκείς ανατροπές, ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά (αλλά δεν μας ενδιαφέρει, αφού προφανώς το ζητούμενο είναι ο χαβαλές του πράγματος) και αρκετή διασκέδαση. Φανταστείτε, όπως είπαμε, κάτι σαν Guy Ritchi, αλλά σε πιο κωμικό. Αν αγνοήσετε τις εντελώς απίθανες σεναριακές καταστάσεις και το όλο εξωπραγματικό της όλης ιστορίας, νομίζω ότι θα διασκεδάσετε. Και κάνει πλάκα και με όλη αυτή την κατά 90% ηλίθια φυλή των vloggers, που πασχίζουν για διασημότητα κάνοντας και λέγοντας οποιαδήποτε μαλακία τους κατέβει.

ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟ "LAST SUNRISE"

Κινέζικη επιστημονική φαντασία! Και όμως. Το "Last Sunrise" είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του μικρομηκά Wen Ren, γυρίστηκε το 2019 και είναι καλή!
Στο μέλλον, μετά την εξάντληση του πετρελαίου και κάθε άλλης πηγής ενέργειας, η ανθρωπότητα έχει στραφεί αποκλειστικά στην ηλιακή ενέργεια και ολόκληρος ο πολιτισμός βασίζεται σ' αυτήν. Όταν ξαφνικά ο ήλιο εξαφανίζεται (ρουφηγμένος από μια μαύρη τρύπα). Τα αποτελέσματα είναι άμεσα: Διαρκής νύχτα, εξαφάνιση ηλεκτρικού ρεύματος και, καθώς ο πλανήτης ταξιδεύει ανεξέλεγκτος στο σύμπαν, διαρκής πτώση της θερμοκρασίας. Ο ήρωας είναι ένας μοναχικός ερασιτέχνης αστρολόγος, ο οποίος έχει προβλέψει την καταστροφή λίγο πριν αυτή συμβεί. Με την τυχαία συντροφιά μιας γειτόνισάς του εγκαταλείπουν την πόλη στο χάος της βίας και των λεηλασιών και προσπαθούν να ταξιδέψουν προς την 4η Περιφέρεια, όπου αόριστες πληροφορίες λένε ότι υπάρχει ενέργεια. Φυσικά πάνω απ' όλα πασχίζουν όπως - όπως να επιβιώσουν.
Τυπικό φιλμ "τέλους του κόσμου" και επιβίωσης σε ένα ξαφνικά εχθρικό περιβάλλον, επικεντρώνεται όχι τόσο στα εξωτερικά γεγονότα, αλλά στις διαφορετικές προσωπικότητες και τις σχέσεις ανάμεσα στους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές. Εκείνος ψυχρός, εγωκεντρικός, σχεδόν ανθρωποφοβικός, απόλυτα λογικός, εκείνη συναισθηματική, ζεστή, παρορμητική και εύθυμη, θα αναγκαστούν κάτω από μύρια δεινά να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον, να κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και τελικά... Δεν θα σας πω βέβαια το "τελικά" για λόγους σασπένς.
Πολύ καλό φιλμ, τρυφερό, ευαίσθητο και ρομαντικό παρά το θέμα του, δίχως όμως ποτέ να γίνεται μελό, με πανέμορφες (νυχτερινές φυσικά) εικόνες, και ταυτόχρονα με αρκετό σασπένς που κρατά τον θεατή, αυτή η μετακαταστροφική ταινία δρόμου από την Κίνα υπήρξε για μένα μια ευχάριστη έκπληξη από το πουθενά.

"ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ" 'Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΚΑΙ ΦΟΝΟΙ

Το "Blood and Wine", που στην Ελλάδα έγινε "Διαμάντια και Αίμα", είναι ένα φιλμ του 1996 του Bob Rafelson, με εντυπωσιακό καστ αποτελούμενο από τους Τζακ Νίκολσον, Μάικλ Κέιν, Τζένιφερ Λόπεζ, Τζούντι Ντέιβις και Στίβεν Ντορφ.
Ένας αποτυχημένος σύζυγος - κάθαρμα για να είμαστε ακριβείς - κάνει μια ληστεία με έναν (εξ ίσου κάθαρμα) συνεργάτη του. Τα πράγματα όμως θα περιπλακούν όταν άθελά της θα εμπλακεί στην ιστορία η σύζυγός του (και μόνιμο θύμα του), ο γιος της από προηγούμενο γάμο και μια σέξι κουβανή οικιακή βοηθός. Η όλη ιστορία θα καταλήξει σε ένα αιματοβαμμένο δράμα.
Σκοτεινή και βίαιη αστυνομική ταινία, κυρίως όμως ταινία χαρακτήρων και πολύπλοκων σχέσεων, με χαρακτηριστικό το ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας απόλυτα "καλός" ήρωας. Η ιστορία θα γίνεται όσο προχωρά το φιλμ όλο και πιο βίαιη και οι σχέσεις (αλλά και τα αισθήματα ανάμεσα στους ήρωες) θα αλλάζουν διαρκώς. Έρωτας, απληστία, εκδίκηση ή... τι;
Μεγάλη αποτυχία στην εποχή της, ίσως λόγω ακριβώς της σκοτεινιάς της, έχει για μένα το ενδιαφέρον της, κυρίως λόγω των πολυεπίπεδων σχέσεων των χαρακτήρων, δίχως όμως να είναι κάτι εξαιρετικό.

ΕΝΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ "ΓΑΛΑΞΙΑΣ"

Το 1969 ο αιρετικός και σουρεαλιστής Luis Bunuel (1900-1983) γυρίζει τον "Γαλαξία" (La Voie Lactee), μια από τις αντιθρησκευτικές / αντικληρικαλιστικές ταινίες του (όπως το "Nazaren"ή η "Βιριδιάνα").
Δύο ζητιάνοι - προσκυνητές προσπαθούν να πάνε με τα πόδια στην θαυματουργή Κομποστέλα της Ισπανίας (κάτι σαν τη δική μας Παναγία της Τήνου). Στο δρόμο συζητάνε για θρησκευτικά θέματα, γνωρίζουν διάφορους ανθρώπους και περιπέτειες και μεταφέρονται αυθαίρετα στο χρόνο, από το Μεσαίωνα και τον 18ο αιώνα μέχρι τη σύγχρονη εποχή, συναντώντας στο παράδοξο αυτό οδοιπορικό από το μαρκήσιο Ντε Σαντ έως τον ίδιο τον Ιησού και την Παναγία.
Φυσικά ο σουρεαλισμός συναντάται με το υποχθόνιο χιούμορ. Οι θρησκευτικές συζητήσεις, που γίνονται σε απίθανα μέρη και από απίθανους ανθρώπους, ξετυλίγουν όλο το φάσμα των πολλών χριστιανικών αιρέσεων (όλες είναι βασισμένες σε πραγματικές θεωρίες διαφόρων αιρέσεων κυρίως περί της φύσης του Ιησού) και διάφορα θαύματα συμβαίνουν, τα οποία στην επόμενη σκηνή μπορεί κάλλιστα να ανατραπούν. Έτσι η σαρδόνια φύση του δημιουργού συναντά εδώ την βλάσφημη διάστασή του (οι καλοί χριστιανοί, οι καθολικοί κυρίως, θα ανατρίχιαζαν πραγματικά). Όσο για τους υπόλοιπους θεατές, πιστεύω ότι θα βρουν αστείο να συνομιλούν, για παράδειγμα, βαθυστόχαστα ο μετρ ενός εστιατορίου με τα γκαρσόνια, ενώ στρώνουν τα τραπέζια, και μετά με τους πρώτους πελάτες περί της θεϊκής ή ανθρώπινης ή και τα δύο φύσης του Ιησού... και άλλα τέτοια.
Απολαυστική, αλλά αποκλειστικά στοχευμένη στα χριστιανικά δόγματα ταινία, η οποία νομίζω πάντως ότι δεν διαθέτει το εύρος της ανατρεπτικής ματιάς του δημιουργού σε ποικίλα κοινωνικοπολιτικά θέματα όπως, ας πούμε, στα λίγο μεταγενέστερα "Κρυφή Γοητεια της Μπουρζουαζίας" και "Το Φάντασμα της Ελευθερίας".