Ο ΤΣΟΡΤΣΙΛ ΣΤΗΝ "ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΩΡΑ" ΤΟΥ

Να λοιπόν που ήρθε και η σειρά του Τσόρτσιλ να διαπρέψει στη μεγάλη οθόνη. Δια χειρός του  ενδιαφέροντος (ακόμα κι αν δεν σ' αρέσει κάποια συγκεκριμένη ταινία του) βρεττανού Joe Wright. Μιλάμε για την "Πιο Σκοτεινή Ώρα" του 2017.
Η ταινία περιγράφει όσα συνέβησαν το 1940, μια εποχή όπου οι γερμανοί ναζί κέρδιζαν κατά κράτος και Βρετανία, Ρωσία και Αμερική δεν είχαν μπει ακόμα  στον πόλεμο. Η Βρετανία σκεφτόταν να υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ (που ουσιαστικά θα σήμαινε ότι θα γινόταν υποχείριο του, καθώς όλη η υπόλοιπη Ευρώπη θα ήταν γερμανική). Και τότε, απροσδόκητα για πολλούς, πρωθυπουργός που θα διαδεχτεί τον άρρωστο Τσάμπερλεν εκλέγεται ο Τσόρτσιλ. Ο οποίος θα αλλάξει εντελώς πολιτική, θα παλέψει μέχρις εσχάτων και τελικά θα πείσει ακόμα και το βασιλιά ότι πρέπει να πολεμήσουν ενάντια στο ναζισμό.
Γιατί ο Τσόρτσιλ (του Συντηρητικού κόμματος) αποτελούσε έκπληξη; Κυρίως λόγω του εριστικού και αντιπαθούς χαρακτήρα του. Αριστοκράτης που "δεν είχε πάρει ποτέ το μετρό", σχεδόν αλκοολικός, αμετανόητος καπνιστής πούρων, απότομος και συχνά προσβλητικός με τους πάντες, με γουρουνίσια φάτσα, δεν ήταν αυτό που λέμε "κοσμαγάπητος". Ήταν όμως εξαιρετικά επίμονος , αυτό που λέμε "αγύριστο κεφάλι". Έτσι κατάφερε τελικά να επιβάλλει την άποψή του, που άλλαξε την ιστορία και την τροπή του πολέμου (φυσικά ο πόλεμος δεν κερδήθηκε μόνο από αυτό, αλλά σίγουρα έπαιξε μεγάλο ρόλο).
Όλα αυτά, τον δύσκολο και στρυφνό χαρακτήρα και τη επιμονή, ακόμα και σε στιγμές που όλα έδειχναν ότι θα λυγίσει, καταγράφει το φιλμ. Το οποίο βεβαίως παρακολουθείται μεν με ενδιαφέρον, αλλά δεν ξέρω αν θα γνώριζε τόση επιτυχία αν δεν το έπαιρνε πάνω του ο εκπληκτικά μεταμορφωμένος σε Τσόρτσιλ Γκάρι Όλντμαν (κάποιοι έχουν την ένσταση ότι τον έχει μετατρέψει σε ένα είδος καρικατούρας. Δεν ξέρω). Επίσης μη με ρωτήσετε αν τα γεγονότα είναι πέρα για πέρα πιστά στην πραγματικότητα. Ούτε κι αυτό το γνωρίζω. Η προσωπικότητα του Τσ. πάντως ήταν όντως κάπως έτσι. Για να το πούμε κομψά, αντιφατική. Όσο για το ότι οι Άγγλοι (όπως και οι αμερικάνοι) θα πολεμούσαν ντε και καλά τους ναζί, μη το θεωρείτε καθόλου δεδομένο. Λίγοι θα ήθελαν να εμπλακούν σε έναν εφιαλτικό πόλεμο με άγνωστη έκβαση αν ήταν δυνατό να τη γλυτώσουν. Απ' αυτή τη σκοπιά ο Τσ. ήταν ένας από αυτούς που έσωσαν εμάς, τις μελλοντικές γενιές δηλαδή, από ένα φριχτό παρόν (φαντάζεστε να είχε νικήσει ό,τι απεχθέστερο δημιούργησε ο 20ός αιώνας); Τώρα για το τίμημα που πλήρωσε ο λαός τότε... αποφασίστε εσείς. Η ιστορία δεν είναι ποτέ άσπρη - μαύρη, καλή ή κακή.
Τελικά αν θέλετε να μάθετε τα ιστορικά παρασκήνια και να απολαύσετε τον Όλντμαν δείτε του. Ως παραγωγή είναι βεβαίως λουστραρισμένη και άψογη. Όπως ξέρουν να κάνουν δηλαδή οι βρετανοί.

ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΤΙΚΗ ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ "OUT OF AFRICA"

Το 1985 ο Sidney Pollack (1934-2008) γυρίζει το ρομαντικό δράμα "Out of Africa" (Πέρα από την Αφρική), με τη Μέριλ Στριπ, τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τον Κλάους Μαρία Μπραντάουερ στους βασικούς ρόλους.
Το φιλμ είναι βασισμένο σε αυτοβιογραφικό βιβλίο της διάσημης δανέζας συγγραφέως Κάρεν Μπλίξεν. Η ηρωίδα λοιπόν (η Κάρεν δηλαδή) παντρεύεται κάπου στη δεκαετία του '10 ένα φίλο της όχι από έρωτα, αλλά περισσότερο για να δραπετεύσει από το ασφυκτικό περιβάλλον της πατρίδας της, και μετακομίζουν στην Αφρική (δεν θα μπορούσε να υπάρξει μεγαλύτερη αντίθεση σε όλα τα επίπεδα από το δίπολο Δανία - Κένυα), όπου κατέχει μια φάρμα. Η Κάρεν θα αγαπήσει τη νέα της πατρίδα, θα αποκτήσει καλές σχέσεις με τις εκεί φυλές, στις εκτάσεις που της ανήκουν θα δημιουργηθεί φυτεία καφέ... αλλά ο γάμος σύντομα θα καταρρεύσει. Το σημαντικό όμως είναι ότι θα γνωρίσει έναν κυνηγό με ελευθερο πνεύμα και ανάμεσά τους θα αναπτυχθει ένας παθιασμένος έρωτας με πολλά σκαμπανεβάσματα.
Όπως καταλαβαίνετε ο απόλυτος ρομαντισμός είναι εξ ορισμού εξασφαλισμένος. Τα πάθη, οι συγκινήσεις, οι χωρισμοί... Κι όλα αυτά σε ένα πέρα για πέρα εξωτικό περιβάλλον με λιοντάρια, ελέφαντες και ό,τι άλλο τραβά η ψυχή σας. Το αφρικάνικο ντεκόρ είναι σίγουρα υποβλητικό - και αρκετά καρτποσταλικό / τουριστικό θα έλεγα, η φωτογραφία και η εικόνα εν γένει απόλυτα προσεγμένες, οι συγκινήσεις πολλές, ο καταιγισμός από Όσκαρ και η εισπρακτική επιτυχία αναμενόμενα. Βέβαια το φιλμ επικεντρώνεται στην προσωπική ιστορία της Μπλίξεν και πολύ λίγα μας λέει για την αποικιοκρατία, τη σχέση των λευκών με τους μαύρους που τους υπηρετούν κλπ. Μόνο για τις σχέσεις της ίδιας της ηρωίδας μ' αυτούς, οι οποίες είναι άψογες και αγαπησιάρικες.
Πέραν αυτών πάντως, αν σας αρέσουν τα χορταστικά (είναι και 161 λεπτά), βαθιά ρομαντικά, εξωτικά και "μεγάλα" φιλμ με τους μεγάλους έρωτες και τις έντονες συγκινήσεις, βρίσκεστε στο στοιχείο σας. Από τα πιο "τέτοια" που γύρισε ποτέ το Χόλιγουντ.

ΣΚΛΗΡΟΤΡΑΧΗΛΟΣ "HARPER"

O Jack Smight (1925-2003) υπήρξε κυρίως τηλεοπτικός σκηνοθέτης. Οι επιδόσεις του στη δεκαετία περίπου που ασχολήθηκε με το σινεμά δεν θα χαρακτηρίζονταν από κανέναν αξιοζήλευτες, ωστόσο το 1966 γύρισε ένα καλό, κατά τη γνώμη μου, νεο-νουάρ, το "Harper" (στην Ελλάδα είχε έναν παντελώς ηλίθιο και άσχετο τίτλο, κάτι με FBI και κάποιον Φάκελο, τα οποία ουδεμία απολύτως σχέση έχεουν με το φιλμ). Φιλμ με λαμπρό καστ με επικεφαλής στο ρόλο του ομώνυμου ντετέκτιβ τον Πολ Νιούμαν, αλλά και τους Λορίν Μπακόλ, Ρόμπερτ Βάγκνερ, Τζάνετ Λι και Σέλεϊ Γουίντερς.
Ο Χάρπερ είναι ένας "κουλ" ντετέκτιβ που προσλαμβάνεται από μία πλούσια σύζυγο για να ανακαλύψει τους απαγωγείς (κατά πάσα πιθανότητα) του εξαφανισμένου εκατομμυριούχου άντρα της. Αμέσως θα αντιληφτεί ότι η σύζυγος κάθε άλλο παρά συμπαθεί τον πιθανό απαχθέντα, ότι βρίσκεται σε διαρκή κόντρα με τη θετή κόρη της (κόρη του εξαφανισθέντος από άλλο γάμο), ότι ο γοητευτικός σωφέρ δεν ξέρουμε τι ρόλο ακριβώς παίζει... και πολλά άλλα τέτοια. Και οσο προχωρά το φιλμ η ιστορία γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, ενώ οι ύποπτοι πληθαίνουν.
Ακολουθώντας τα χνάρια του κλασικού νουάρ (μόνο που αυτό εδώ είναι έγχρωμο), η ταινία διαθέτει τον κλασικό κυνικό, μοναχικό ντετέκτιβ, τις επικίνδυνες γυναίκες, τις θανατερές ατάκες, την περίπλοκη ίντριγκα... όλα δηλαδή τα τυπικά γνωρίσματα του είδους. Και, φυσικά, την κριτική ματιά στον πολύ βρώμικο κόσμο του πλούτου, ο οποίος τις περισσότερες φορές στηρίζεται στο έγκλημα ή την απάτη. Το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του, όπως θα διαπιστώσετε στην πορεία, είναι ότι όλοι, μα όλοι οι χαρακτήρες (του ίδιου του ήρωα συμπεριλαμβανομένου, αν κρίνουμε τουλάχιστον από τη συμπεριφορά του στις γυναίκες) είναι αρνητικοί περισσότερο ή λιγότερο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο (για να μη χαρακτηρίσουμε μερικούς καθάρματα). Έτσι, ενώ το φιλμ βλέπεται ευχάριστα, καταγράφει συγχρόνως έναν κάθε άλλο παρά αγγελικό κόσμο.
Δίχως να το χαρακτήριζω από τα αριστουργήματα του είδους, το απόλαυσα και δεν κουράστηκα καθόλου. Κάθε άλλο μάλιστα.
ΥΓ: Στη δεκαετία του 70 γυρίστηκε και 2ο φιλμ με τον Χάρπερ και τον Πολ Νιούμαν και πάλι.

ΤΟ "TOP SECRET" ΚΑΙ Ο ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΩΜΩΔΙΑ

Κάποτε, στη δεκαετία του 80, υπήρχε ένα σκηνοθετικό και σεναριακό τρίο: Οι Jim Abrahams, David Zucker και Jerry Zucker, οι οποίοι "προσγειώθηκαν" στο χώρο της κωμωδίας με το "Airplane" του 1980. Το 1984 κάνουν τη δεύτερη ταινία τους στο ίδιο ακριβώς ντελιριακό, σουρεαλιστικό στιλ, το "Top Secret" (ηλίθιος ελληνικός τίτλος... "Άκρως... τρελό κι απόρρητο").
Όπου, κάπου στη δεκαετία του 50, νεαρός αμερικανός σούπερ σταρ του ροκ εντ ρολ πάει για μια συναυλία στην... Ανατολική Γερμανία. Το εκεί κομμουνιστικό καθεστώς παρουσιάζεται ως απόλυτα ναζιστικό, μια εντελώς παλαβή ιστορία διώξεων, απόπειρων δολοφονίας, συλλήψεων, αποδράσεων και... αντίστασης ξεκινά και, φυσικά, ο ήρωάς μας (ο νεαρός τότε Βαλ Κίλμερ) ερωτεύεται γερμανίδα, κόρη κρατούμενου ιδιοφυούς επιστήμονα...
Ξεχάστε κάθε, μα κάθε σεναριακή αληθοφάνεια. Εδώ τα πάντα συμβαίνουν για να παρωδηθούν "μέχρι θανάτου" ένα πλήθος από κλισέ, τόσο ενδοκινηματογραφικών (τρόπος λήψης, ηθοποιία, "καλοί" και "κακοί" κλπ.) όσο και συγκεκριμένων ειδών (ταινίες με ναζί, κατασκοπικές, περιπετειώδη θρίλερ, μιούζικαλ κλπ.) Κι όλα αυτά με ένα απόλυτα ντελιριακό, παράλογο και σουρεαλιστικό non stop χιούμορ, ενίοτε "χοντρό". Ξαναλέω ότι όλες οι καταστάσεις είναι απόλυτα προσχηματικές. Στην ουσία πρόκειται για μια ατέλειωτη παρέλαση κλισέ κάθε είδους, με μοναδικό σκοπό να ανατραπούν και να σατιριστούν. Πάντως εμένα δεν μου το βγάζετε από το μυαλό: Ουσιαστική επιρροή του κωμικού αυτού στιλ (εδώ σε κάπως πιο χοντροκομμένη βερσιόν) παραμένουν οι δαιμόνιοι Monty Python.
Απόλυτα διασκεδαστική αν ξεχάσετε κάθε μορφής αληθοφάνεια, είχε γίνει cult στα 80ς και συνεχίζει νομίζω να είναι ξεκαρδιστική σε αρκετά σημεία. Οπότε, για καθαρή διασκέδαση, ψάξτε την.

ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ "ΑΠΙΘΑΝΟΙ" ΚΑΙ Η ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ PIXAR

Ακόμα και η Pixar, αναμφισβήτητα η καλύτερη mainstream εταιρία animation, καταφεύγει κατά καιρούς στα σίκουελ. Τι να κάνουμε; Αυτοί όμως, για μια ακόμα φορά, καταφέρνουν να το κάνουν με χάρη και εξυπνάδα ή, τέλος πάντων, να εξασφαλίζουν ένα απόλυτα διασκεδαστικό αποτέλεσμα, ακόμα κι αν λείπει η αρχική έκπληξη του πρώτου φιλμ. "Οι Απίθανοι 2" λοιπόν (Incredibles 2) του Brad Bird (2018) συνεχίζουν τις περιπέτειες τής όντως απίθανης οικογένειας υπερηρώων, κάνοντας πλάκα φυσικά - επί τη ευκαιρία - και στα κλισέ του είδους.
Η οικογένεια αναγκάζεται να απέχει από ηρωικές πράξεις, που είναι παράνομες. Ένας πλούσιος ωστόσο θέλει να αποκαταστήσει την... "υπερηρωικότητα". Μόνο που όταν θα καλέσει κάποιο μέλος να σώσει για μια ακόμα φορά τον κόσμο - και να γίνει σούπερ σταρ - αυτός δεν θα είναι ο πάτερ φαμίλιας, αλλά η σύζυγός του, ενώ ο τελευταίος πρέπει να μείνει σπίτι και να ασχοληθεί με τα οικιακά. Εν τω μεταξύ η κόρη αντιμετωπίζει εφηβικά προβλήματα, ενώ οι ανεξέλεγκτες υπερδυνάμεις του βρέφους της οικογένειας αυξάνονται ανεξέλεγκτα...
Εγγυημένη διασκέδαση, περιπέτεια και δράση που συνδυάζεται με πολύ χιούμορ, αλλά και προβληματισμός για το ρόλο των Media, τη διαφήμιση και την "τηλεοπτική" εικόνα των κάθε λογής σταρ, και, βεβαίως, για τις "οικογενειακές αξίες / προτεραιότητες" και τα στερεότυπα των φύλων.
Αν και νο 2 λοιπόν, απολαύστε το! Η Pixar κάνει πολύ καλά αυτό που ξέρει να κάνει.

"OCEAN'S EIGHT" : ΤΩΡΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΘΗΛΥΚΟ!

Σας έχω πρήξει φοβάμαι: Βαριέμαι αυτά τα εξωπραγματικά φιλμ με εξωπραγματικές ληστείες, οι οποιες σχεδιάζονται με εξωπραγματικά λεπτομερείς προβλέψεις και πετυχαίνουν με εξωπραματική ακρίβεια. Και, πολύ περισσότερο, βαριέμαι το σύγχρονο Χόλιγουντ, το οποίο είναι πλέον παντελώς ανέμπνευστο και προφανώς διοικείται αποκλειστικά από λογιστές και οικονομολόγους, για τους οποίους είναι ακριβώς το ίδιο αν πουλάνς πατάτες ή ταινίες, φτάνει να βγάλουν λεφτά, και γι' αυτό παράγουν πλέον σχεδόν αποκλειστικά σίκουελ και ριμέικ - αφού τα βγάζουν τα λεφτά τους, τι μας νοιάζει;
Οπότε σειρά έχει και η 4η συνέχεια των "Ocean's Τάδε", με το "Ocean's Eight" του 2018 σε σκηνοθεσία του πετυχημένου τελευταία (με αντίστοιχα φιλμ) Gary Ross. Όπου η συγκλονιστική πρωτοτυπία είναι ότι αυτή τη φορά η συμμορία που σχεδιάζει και πραγματοποιεί ληστείες "που δεν γίνονται" αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες, οπότε χαζεύουμε και τη σχετική μάζωξη των σταρ: Σάντρα Μπούλοκ, Κέιτ Μπλάνσετ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Αν Χαθαγουέι, Ριάνα κλπ. Όπου η Μπούλοκ είναι η αδελφή του αδικοχαμένου Όσιαν (ο Κλούνεϊ στα άλλα φιλμ) και εγκέφαλος του σχεδίου, με δεξί της χέρι την Μπλάνσετ. Και αυτή τη φορά οργανώνουν την παντελώς απίθανη ληστεία διάσημου περιδέραιου από διαμάντια κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των πάντων, σε ένα από τα διασημότερα events της χρονιάς, χρησιμοποιώντας σαν όχημα - εν αγνοία της - το χαζό σούπερ μοντέλο Χαθαγουέι.. Μάλιστα.
Υπάρχει το σασπένς (μη φοβάστε, όλα τακτοποιούνται κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή), υπάρχουν οι ανατροπές, υπάρχει το χιούμορ... όλη η τυπική συνταγή των προηγούμενων φιλμ, μην και λείψει το παραμικρό κι τσινίσουν οι θεατές. Και υπάρχουν και μια σειρά από τρύπες στο σενάριο (βαριέμαι να αναφέρω τώρα) και υπάρχουν αυτά τα συνεχή "ε, αυτό δε γίνεται με τίποτα στην πραγματικότητα"! Παρ΄όλα αυτά - και παρά την δηλωμένη προσωπική μου βαρεμάρα - ξέρω ότι πολλοί θα το δουν ευχάριστα με πίτσα, τσιπς ή ό,τι άλλο και θα το θεωρήσουν μια εντελώς ανώδυνη καλοκαιρινή απόλαυση (αυτός είναι ο στόχος άλλωστε). Γι' αυτούς λοιπόν προσωπικά συνιστώ θερινό. Κι αν παραπονεθείτε "μα έχουμε δει άλλα 100 τέτοια"... τι να κάνω; Εγώ σας προειδοποίησα.

ΠΩΣ Ο "MIYAMOTO MUSASHI" ΕΓΙΝΕ ΣΑΜΟΥΡΑΪ

Ο Hiroshi Inagaki (1905-1980) είναι ένας από τους πολλούς γιαπωνέζους δημιουργούς που είναι μάλλον άγνωστοι στη Δύση. Από τους παραγωγικότερους μάλιστα (γύρω στις 80 ταινίες). Το 1954 γυρίζει το "Miyamoto Musashi" (γνωστό και ως "Samurai I"). Πρόκειται για το πρώτο μέρος (εξ ου και το Ι στον τίτλο) μιας τριλογίας του σκηνοθέτη για τον θρυλικό (στην Ιαπωνία, εγώ δεν...) ομώνυμο πολεμιστή, με πρωταγωνιστή τον Τοσίρο Μιφούνε.
Εδώ παρακολουθούμε τη νεανική ζωή του ήρωα. Ο Musashi ξεκινά ως καβγατζής, θερμοκέφαλος νεαρός, με μεγάλη δύναμη και επιδεξιότητα στα όπλα εκ φύσεως, που το σκάει με τον καλύτερο φίλο του από το εξαθλιωμένο μικρό χωριό τους με σκοπό να δοξαστούν στον πόλεμο και να γίνουν τιμημένοι σαμουράι. Ο πόλεμος όμως μόνο υπέροχος και δοξασμένος δεν είναι και θα γυρίσουν καταρρακωμένοι. Οι πορείες τους ωστόσο θα χωρίσουν, όταν ο φίλος του θα γνωρίσει μια γυναίκα και θα ακολουθήσει έναν πιο "σώφρονα" δρόμο στη ζωή, ενώ ο Musashi θα συνεχίσει από μάχη σε μάχη και από επιπολαιότητα σε  επιπολαιότητα τις περιπέτειές του, θα γίνει καταζητούμενος και θα συναντηθεί με έναν ιερέα, του οποίου η επίδραση στη ζωή θα είναι μεγάλη.
Έγχρωμο φιλμ με συχνά πανέμορφες εικόνες που καταγράφει την πορεία του ήρωα από τη νεανική αφροσύνη και τον ανεξέλεγκτο "τσαμπουκά" σε μια πιο ώριμη και φιλοσοφημένη θεώρηση της ζωής. Ταυτόχρονα διερευνά την αντιφατική σχέση του με τις γυναίκες (θέλει να ερωτευτεί, από την άλλη όμως τις αποφεύγει διότι θα γίνουν εμπόδιο στα όνειρά του αρχικά και στην απόφασή του για προσωπική βελτίωση αργότερα). Επίσης η ταινία διαθέτει έντονο αντιπολεμικό στοιχείο και μια σκεπτικιστική ματιά προς την έννοια του "ηρωισμού" (τελικά ποιος είναι "ήρωας" και ποιος απλώς θερμοκέφαλος;)
Σημαντικό φιλμ για τη εποχή του (όλη η τριλογία, αλλά μόνο αυτό το 1ο μέρος έχω δει), σε μια εποχή όπου η ηττημένη Ιαπωνία προσπαθούσε να βρει τον δρόμο της ανάμεσα στην ανεξέλεγκτη δυτικοποίηση αφ' ενός και στην παράδοση αφ΄ετέρου, που θέτει ερωτήματα και δημιουργεί σκέψεις για το τι είναι τελικά σημαντικό στη ζωή, δίχως να μας δίνει έτοιμα συμπεράσματα (δεν είναι τυχαίο ότι παρακολουθεί με συμπάθεια τις διαφορετικές πορείες και των δύο φίλων). Ενδιαφέρον!

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ "IRIS"

Καθώς οι γάλλοι προσπαθούν (όχι πάντοτε με επιτυχία) να αναπτύξουν "σινεμά είδους", οι κωμωδίες και τα αστυνομικά φιλμ μυστηρίου (μεταξύ άλλων) αυξάνονται. Στα τελευταία ανήκει και η "Iris" (2016) του Jalil Lespert, ένα (όχι μεταφυσικό) θρίλερ, με τον απαραίτητο τα αρκετά τελευταία χρόνια γάλλο πρωταγωνιστή Romain Duris.
Όπου η "αγαλματένια" σύζυγος τραπεζίτη εξαφανίζεται από τη μία στιγμή στην άλλη καθώς αυτός πάει να πληρώσει το λογαριασμό εστιατορίου. Σύντομα ο απελπισμένος σύζυγος θα λάβει τηλεφώνημα όπου ζητούνται λύτρα για την απαγωγή της γυναίκας του, ενώ στην όλη ιστορία εμπλέκεται με όχι ξεκάθαρο τρόπο ένας υδραυλικός. Γρήγορα θα μάθουμε ότι η ίδια η Iris δεν είναι άμοιρη ευθυνών, το μυστήριο όμως θα συνεχίσει να πυκνώνει.
Αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου λοιπόν με αρκετά πολύπλοκο σενάριο, κάμποσες ανατροπές και μια δόση ερωτικής διαστροφής. Δε νομίζω ότι θα κουράσει κανέναν ούτε όμως το θεωρώ και κάτι ιδιαίτερα σημαντικό - και, όπως συχνότατα συμβαίνει στο είδος αυτό, δεν το βρήκα απόλυτα πειστικό, αλλά σ' αυτό πολλοί θα αντιτάξουν ότι το γεγονός αυτό αποτελεί μέρος των συμβάσεων του συγκεκριμένου είδους. Πάντως, αν είστε φίλοι αυτών των θρίλερ, βλέπεται ευχάριστα - δίχως όμως τίποτα περαιτέρω. Και μερικοί ίσως παραπονεθούν για σεναριακά κενά.

"ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ" ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Ο Baltasar Kormakur είναι ο γνωστότερος διεθνώς ισλανδός σκηνοθέτης. Ξεχώρισε στην αρχή με καλές ταινίες στη χώρα του, πήγε στο Χόλιγουντ... και εκεί έγινε ένας σκηνοθέτης παντός καιρού, τουτέστιν γυρίζει διαφόρων ειδών φιλμ. Ό,τι προκύψει. Όπως το "Μετά την Καταιγίδα" (Adrift) του 2018.
Πρόκειται για τυπική ταινία επιβίωσης, βασισμένη, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοια φιλμ, σε αληθινή ιστορία. Μια ατίθαση κοπέλα που γυρίζει όλο τον κόσμο δουλεύοντας σε σκάφη - και αρνούμενη να χάσει την  ελευθερία της - γνωρίζει κάπου στα Φίτζι τον έρωτα της ζωής της, μια αληθινή αδελφή ψυχή με το ίδιο πάθος για την ιστιοπλοϊα και την περιπλάνηση. Αναλαμβάνουν να φέρουν ένα σκάφος στην Αμερική, πέφτουν σε τρομακτική καταιγίδα και μένουν ακυβέρνητοι στο μέσον του ωκεανού και μάλιστα με εκείνον σοβαρά τραυματισμένο. Από εκεί και πέρα έχουμε την τυπική ιστορία επιβίωσης: Πώς τα καταφέρνεις (αν τα καταφέρεις) σε τέτοιες εφιαλτικές συνθήκες με ελάχιστες προμήθειες;
Η ταινία αφηγείται την ιστορία της με συνεχή μπρος - πίσω στο χρόνο (μαθαίνουμε σιγά σιγά το πώς γνωρίστηκαν και πώς βρέθηκαν στη δεινή θέση που βρέθηκαν) και στο τέλος μας επιφυλάσσεται μια έντονη ανατροπή. Από εκεί και πέρα... ξέρετε... η δύναμη της θέλησης, η εφευρετικότητα, το ένστικτο επιβίωσης, ο έρωτας που φουντώνει, ο υπεράνθρωπος αγώνας, αρκετές δόσεις συγκίνησης... όλα αυτά. Ομολογώ ότι μάλλον κουράστηκα κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης και, γενικά, παρά τα μη γραμμικά παιχνίδια στην αφήγηση που προσδίδουν κάποιο ενδιαφέρον, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα.

"Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ" ΕΝ ΜΕΣΩ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

Ο Peter Medak είναι ούγγρος, αλλά ζει και δουλεύει στη Βρετανία, κάνοντας κυρίως τηλεόραση - και μερικές ενδιαφέρουσες ταινίες. Το 1993 γυρίζει το "Ο Ρωμαίος Αιμορραγεί" (Romeo is Bleeding) με τον πάντα καλό Γκάρι Όλντμαν και την ιδιαίτερ σέξι Λένα Όλιν, ένα άγριο αστυνομικό και ερωτικό φιλμ, που πάνω απ' όλα μιλά για ανεξέλεγκτα πάθη.
Ο ήρωας είναι ένας απόλυτα διεφθαρμένος μπάτσος. Συνεργάζεται με το οργανωμένο έγκλημα ώστε να "εξαφανιστούν" επικίνδυνοι μάρτυρες και είναι έρμαιο των ερωτικών του παθών - προσπαθώντας συγχρόνως να το κρύψει από τη γυναίκα του. Ώσπου θα πέσει θύμα των ίδιων των παρανομιών του: Οι "βρώμικοι" συνεργάτες του θα τον αναγκάσουν να αναλάβει ο ίδιος τη δολοφονία μιας επικίνδυνης - και ολίγον ψυχοπαθούς - ρωσίδας δολοφόνου, από τις καταθέσεις της οποίας κινδυνεύουν. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει ότι εκείνη δεν είναι μόνο η πιο επικίνδυνη, αλλά και η πιο σέξι γυναίκα που έχει γνωρίσει...
Άγρια πάθη, η ακραία (καρικατούρα σχεδόν) μοιραία γυναίκα, βία και αυτοκαταστροφικές τάσεις, σχέσεις και ενέργειες συνθέτουν ένα ζοφερό, ασφυκτικό νεο-νουάρ, που αγγίζει τα όρια της διαστροφής (σε κάποια σημεία στο νου μου ήρθε ακόμα και το "άρρωστο" "Crash" του Κρόνενμπεργκ). Η ιστορία είναι ίσως σεναριακά κάπως τραβηγμένη, αυτό όμως δεν μειώνει την κινηματογραφική απόλαυση - αν σας αρέσουν οι οριακές, "βρώμικες" ιστορίες. Φυσικά η αστυνομική διαφθορά βρίσκεται σε πρώτο επίπεδο, αλλά ο στόχος δεν είναι η καταγγελία, αλλά η δημιουργία της κατάλληλης σκοτεινής ατμόσφαιρας. Κάτι σαν "Bad Lieutenant", αλλά με πολυπλοκότερο σενάριο (σαν ίντριγκα εννοώ).
Νομίζω ότι θα το απολαύσουν οι φίλοι σκοτεινών και βίαιων αστυνομικών ιστοριών.

"LOVING PABLO": ΕΡΩΤΑΣ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΛΗΣΤΙΑ

Το "Loving Pablo" (2017) του ισπανού Fernando Leon de Aranoa είναι ένα φιλμ για τη ζωή και την "καριέρα" του διαβόητου ναρκέμπορα Πάμπλο Εσκομπάρ, με τον Χαβιέ Μπαρδέμ και την Πενέλοπε Κρουζ στους βασικούς ρόλους. Και, φυσικά, βασίζεται στην αληθινή ιστορία.
Ο Εσκομπάρ μεσουράνησε στις δεκαετίες 80 και 90. Άπληστος, συχνά κτηνώδης, εξουσιομανής, μνησίκακος προς τους αντιπάλους του, ταυτόχρονα ευεργέτης των απελπιστικά φτωχών κατώτερων στρωμάτων της Μενταγίν (δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κολομβίας), οι οποίοι ζουν σε σκουπιδότοπους, λατρεύτηκε απ' αυτούς, δημιούργησε έναν πανίσχυρο ιδιωτικό στρατό, εξόντωσε "συνάδελφους" αντιπάλους, διέφθειρε τους πάντες, αλλά και ερωτεύτηκε παράφορα (παράλληλα με την κανονική του σύζυγο) μια διάσημη τηλεπερσόνα της χώρας του. Επίσης εξελέγει βουλευτής (!!!) - αν και όχι με πολύ καθαρό τρόπο βεβαίως - και ίσως το γεγονός αυτό και η έντονη αντίδραση που προκάλεσε, να υπήρξε η αρχή της πτώσης του.
Το φιλμ βασίζεται στην ερμηνεία του "μεταμορφωμένου" Μπαρδέμ και παρακολουθεί τα έργα και τις ημέρες του διάσημου κακοποιού, που έφτασε να σχετίζεται με τα μεγαλύτερα ονόματα (σε όλα τα επίπεδα) της χώρας του - και οι οποίοι βεβαίως γνώριζαν πολύ καλά, όπως και οποιοσδήποτε άλλος, το ποιόν του και την προέλευση των εκατομμυρίων του. Έτσι καταδεικνύεται μια "βάρβαρη" και εμμονική προσωπικότητα, η οποία βεβαίως θα προκαλέσει την αυτοκαταστροφή της κυρίως λόγω της δίψας της για εξουσία και της απληστίας της, η οποία ωστόσο διαθέτει και γοητευτικές ή "τρυφερές" πλευρές, αλλά και η πλήρης διαφθορά (κυριολεκτικά ως το κόκκαλο) μιας ολόκληρης κοινωνίας. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Διαθέτουν πολλές και συχνά αντιφατικές πλευρές.
Φυσικά δεν έχω ιδέα για το πόσο πιστό στα γεγονότα και στην προσωπικότητα του Εσκομπάρ παραμένει το φιλμ. Σε γενικές γραμμές πάντως έτσι έγιναν τα πράγματα. Είδα λοιπόν το βιογραφικό αυτό φιλμ με ενδιαφέρον, σίγουρα δεν βαρέθηκα, δεν το θεωρώ πάντως και τίποτα εξαιρετικό. Δείτε το αν σας ενδιαφέρει το συγκεκριμένο θέμα - και οι καλές ερμηνείες.
ΥΓ: Πολύ φοβάμαι πάντως ότι η συγκεκριμένη, παντελώς ακραία περίπτωση, δείχνει το δρόμο για την πορεία που ακολουθεί ολόκληρος ο κόσμος σήμερα. Τέτοιοι έμποροι κάθε είδους, παράνομοι με διάφορους τρόπους, δεν κινούν τα νήματα και κυβερνούν στην ουσία τα πάντα, χρησιμοποιώντας τους πολιτικούς και άλλες νόμιμες εξουσίες ως πιόνια; Φαίνεται πλέον όλο και περισσότερο. Απλώς γίνεται πιο συγκαλυμμένα και "ευγενικά"...

ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Καιρός για διακοπές. Αφήνουμε τα πάντα πίσω μας και κολυμπαάμε. Το ίδιο εύχομαι και για σας. Ραντεβού κάπου μετά τον 15αύγουστο. Α, και να προσπαθησετε να ευχαριστηθείτε ταινίες σε δροσερά θερινά.

ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΗ "DARLING"

Το Free Cinema του πρώτου μισού της δεκαετίας του 60 υπήρξε ένα σημαντικό κίνημα του βρετανικού κινηματογράφου. Το 1965 ένας από τους πρωτεργάτες του, ο John Schlesinger (1926-2003), γυρίζει το "Darling" με την Τζούλι Κρίστι στα πιο όμορφά της και τους Ντερκ Μπόγκαρντ και Λόρενς Χάρβεϊ. Και απομυθοποιεί έτσι το περίφημο "Swinging London", που τότε ήταν πιθανόν το πιο "trendy" μέρος του πλανήτη.
Η ηρωίδα είναι ένα όμορφο, γοητευτικό μοντέλο. Η εμφάνιση και το στιλ της κάνουν όλες τις πόρτες να της ανοίγουν. Ωστόσο εκείνη χαρακτηρίζεται από αμοραλισμό, επιπολαιότητα, απληστία. Θέλει πλούτο και δόξα. Θα αλλάξει πολλές αγκαλιές αφήνοντας πίσω της συντρίμια (ένας διανοούμενος τηλεπαρουστής σοβαρών εκπομπών, ένας playboy από τον χώρο των μπίζνες του θεάματος, ένας πλούσιος ιταλός ευγενικής καταγωγής κλπ.), θα κατακτήσει το όνειρο του πλούτου... και μετά;
Το φιλμ αποτελεί ένα ζωντανό πορτρέτο των υπέροχων και ταραγμένων 60ς - η τέχνη, η διανόηση, ο κοσμοπολιτισμός, τα πάρτι, ο έρωτας, το σεξ - αλλά και ένα δραματικό τελικά πορτρέτο της ηρωίδας. Η οποία αναζητά όπως είπαμε πλούτο και φήμη, αλλά μέσα της είναι κενή. Όμορφη, "τσαχπίνα", μοντέρνα, μπορεί εύκολα να κάψει καρδιές. Από την άλλη στερείται ηθικής, είναι άπληστη, δεν διστάζει να καταστρέψει ανθρώπους απλώς παρατώντας τους... Το πρόβλημά της συνοψίζεται στο ότι ουσιαστικά, παρά την εντυπωσιακή γοητεία που αποπνέει, μέσα της είναι απόλυτα κενή, στερείται ενδιαφερόντων. Περιφέρεται (και έλκεται) από χρυσό σε χρυσό επιπόλαια, δίχως ουσιαστικά να τη γεμίζει τίποτα. Η τιμωρία θα έρθει - σε ψυχολογικό επίπεδο εννοώ.
Έτσι η ταινία είναι, όπως είπαμε. πορτρέτο των ανήσυχων 60ς και του θρυλικού Swinging London ιδιαίτερα, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα απομυθοποιητική καθώς αποκαλύπτει την κενότητα πολλών από τους πρωταγωνιστές τους. Κάτω από μια ζαλιστική, εύθυμη, διαρκώς ανανεούμενη και απαστράπτουσα επιφάνεια κρύβεται το απόλυτο κενό, κάνοντας το ευχάριστο και χαρούμενο σε πρώτη όψη φιλμ κατά βάθος δραματικό και πικρό. Συγχρόνως όμως παραμένει ευρηματικό και φρέσκο μέχρι τις μέρες μας. Συνίσταται!

"THE MIGHTY" Ή ΟΤΑΝ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ ΑΡΜΟΝΙΚΑ

Ο βρετανός Peter Chelsom έχει φτιάξει κάποιες συμπαθητικές ταινίες. Ανάμεσά τους και το "The Mighty" του 1998 (με τον ηλίθιο ελληνικό τίτλο... "Μια Υπέροχη Γυναίκα" (!!!). Με λαμπρό καστ (Σάρον Στόουν, Χάρι Ντιν Στάντον, Τζίνα Ρόουλαντς, Γκίλαν Άντερσον κ.ά.) είναι η ιστορία δύο παιδιών, λίγο πριν την εφηβεία, που αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις ατόμων με ειδικές ανάγκες για εντελώς διαφορετικούς λόγους: Ο ένας πάσχει από σύνδρομο Morquio (κινητικά προβλήματα και άλλα και όλα αυτά δυστυχώς οδηγούν σε σχετικά σύντομο dead line), πλην όμως έχει εξαιρετικό μυαλό και αφάνταστες γνώσεις. Το όλο πορτρέτο θυμίζει κάπως Hawkins. Ο άλλος είναι εξαιρετικά ογκώδης και κάπως καθυστερημένος και υφίσταται διαρκές μπούλινγκ στο σχολείο. Όταν οι δύο αυτοί θα συμμαχήσουν (και συγχρόνως θα γίνουν όχι μόνο οι καλύτεροι φίλοι, αλλά ο μοναδικός φίλος που έχει ο καθένας τους), θα γίνουν μία σούπερ - μονάδα (το μυαλό και το σώμα), πετυχαίνοντας απίστευτα πράγματα.
Το φιλμ είναι τρυφερό, ευαίσθητο, συχνά συγκινητικό - και άλλοτε με χιούμορ - και βλέπεται ευχάριστα (από μένα τουλάχιστον). Ίσως κάπου να γίνεται μελό - αναμενόμενο με τέτοιο θέμα, αλλά συνολικά το βρήκα αρκετά καλό και σχετικά πρωτότυπο. Και, φυσικά, μιλά για την αποδοχή του διαφορετικού και τη δύναμη της φιλίας. Δώστε του μια ευκαιρία.

Ο ΣΤΑΘΜΟΣ 13 (ΞΑΝΑ)ΔΕΧΕΤΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

Από τη μανία των ριμέικ δεν γλυτώνει τίποτα (διότι το Χόλιγουντ δεν κατάντησε χτες ανέμπνευστο, πάνε αρκετά χρόνια τώρα). Έτσι λοιπόν το 2005 ο γάλος Jean-Francois Richet ξαναγυρίζει  το θρυλικό "Σταθμός 13 δέχεται Επίθεση" (Assault on Prencinct 13) του 1976, του Carpenter φυσικά, όταν ακόμη αυτός ήταν στις δόξες του. Με καλό καστ μάλιστα (Ίθαν Χοκ, Γκάμπριελ Μπερν, Λόρενς Φισμπερν κ.ά.)
Όπου τη νύχτα της πρωτοχρονιάς ένας αστυνομικός σταθμός, στον οποίο έχουν ξεμείνει τρεις όλοι κι όλοι μπάτσοι που έχουν βάρδια χρονιάρα μέρα, αναγκάζεται να "φιλοξενήσει" έναν τρομερά επικίνδυνο εγκληματία, που είναι αδύνατο να μετακινηθεί περαιτέρω λόγω σφοδρής χιονοθύελλας. Και η έξωθεν λυσσασμένη επίθεση, που μετατρέπεται σε κανονική πολιορκία όσο κρατά η νύχτα και η θύελλα,  δεν αργεί να αρχίσει. Μόνο που οι έγκλειστοι σύντομα θα διαπιστώσουν ότι οι επιτιθέμενοι δεν είναι οι σύντροφοι του κακοποιού που θέλουν να τον ελευθερώσουν, αλλά...
Το πρωτότυπο φιλμ είναι πραγματικό υπόδειγμα σασπένς. Από την άλλη ο Richet δεν είναι κακός σκηνοθέτης (μετά από τον "Σταθμό" έκανε το πολύ ενδιαφέρων "Υπ' Αριθμόν 1 Δημόσιος Κίνδυνος" για τον διαβόητο κακοποιό Μεσρίν). Οπότε και το φιλμ αυτό (ο δεύτερος "Σταθμός" εννοώ), διατηρεί το σασπένς, βλέπεται απνευστί, και κάνει (μία ακόμη) καταγγελία για την αστυνομική διαφθορά. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι έπληξα. Όμως, διάβολε, το είχα ξαναδεί! Καλό ήταν, αλλά αν ήταν και πρωτότυπο... Όπως καταλάβατε, πιστεύω ότι και τα καλά ριμέικ δεν παύουν να επιβεβαιώνουν το ανέμπνευστο του σύγχρονου Χόλιγουντ που λέγαμε πριν.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ BLOG

Μετά από δωδεκάμισι περίπου χρόνια ύπαρξης αυτού του blog, δεν λέω, μια κούραση την έχω. Άλλωστε τα blogs, είναι γνωστό (εδώ και χρόνια) ότι πλέον έχουν χάσει τη σημασία που είχαν στα πρώτα χρόνια του διαδικτύου. Προσωπικά εξακολουθώ να παρακολουθώ φανατικά σινεμά (και, όπως τα βλέπω τα πράγματα, αυτό θα εξακολουθήσει εφ' όρου ζωής), οπότε στο επίπεδο αυτό δεν αλλάζει κάτι. Ωστόσο τα posts θα γίνουν συντομότερα, ίσως κάποιες φορές και τηλεγραφικά. Λίγα πράγματα για το story κάθε ταινίας, λίγα για την γενική άποψη που έχω γι' αυτήν... κι αυτό θα είναι. Οι πολλές αναλύσεις θα τείνουν προς εξαφάνιση. Ούτε κι αυτό πάντως θα είναι απαράβατος όρος. Ίσως για κάποια φιλμ να έχω όρεξη ή/και ανάγκη να πω περισσότερα, θετικά ή αρνητικά. Όχι για όλα πάντως.
Γενικά δεν θα σταματήσω το blog. Όχι επειδή έχει ή δεν έχει απήχηση, αλλά επειδή αποτελεί και για μένα ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, καταγραφής όσων τυχαίνει να βλέπω από τα άπειρα δείγματα μιας τέχνης που αγαπώ.
Οπότε θα τα λέμε πάντοτε. Απλώς πιο σύντομα.

ΕΝΑΣ ΑΡΓΟΣ "ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ"

Ο Gus Van Sant είναι ένας σκηνοθέτης που ταλαντεύεται ανάμεσα σε "εμπορικές" (ας τις αποκαλέσω καλύτερα mainstream) ταινίες και καθαρά προσωπικές, που συχνά αγγίζουν τα όρια του πειραματικού (όχι ακριβώς βεβαίως). Στις τελευταίες ανήκει το "Elephant" του 2003, ένα φιλμ εμπνευσμένο από τη σφαγή στο λύκειο Columbine το 1999, την πρώτη γνωσή στο ευρύ κοινό μαζική σφαγή "άνευ λόγου" στις ΗΠΑ (έκτοτε ακολούθησαν πολλές).
Η ταινία παρακολουθεί μια συνηθισμένη μέρα αρκετών μαθητών ενός λυκείου. Μαθήματα, έρωτες, οικογενειακά προβλήματα, διασκέδαση, η καθημερινή ρουτίνα δηλαδή. Συγχρόνως όμως, δύο από τους συμμαθητές τους προετοιμάζουν, με ψυχρό τρόπο, κάτι απόλυτα αποτρόπαιο. Και είναι γνωστό ότι η φρίκη γίνεται μεγαλύτερη όταν ξεσπά από κοινούς ανθρώπους, συνηθισμένους, οικείους.
Ο Van Sant ακολουθεί έναν νωχελικό, αργό τρόπο για να ξεδιπλώσει την ιστορία του. Συνεχείς καθημερινές πράξεις των νεαρών ηρώων, αποσπασματικές, που μερικές φορές επαναλαμβάνονται, ειδωμένες όμως από άλλη "οπτική γωνία", από τα μάτια κάποιου άλλου δηλαδή. Και, τελικά, ενώ ένα αόρατο δίχτυ ολοένα σφίγγεται γύρω τους, η βία ξεσπά. Η όλη αντιμετώπιση του θέματος μου θύμισε κάπως αυτή του Michael Haneke στo "71 Fragments of a Chronology of Chance" του 1994.
Ταυτόχρονα πάντως διαθέτει μια "ύπουλη" θα την έλεγα τρυφερότητα. Αυτή η συνεχής έκθεση του θεατή στην οικεία καθημερινότητα, στα (μικρο)προβλήματα των μαθητών, στην εφηβεία που κυριαρχεί με το δικό της τρόπο, στη ρουτίνα, κάνουν το κακό που ξεσπά ακόμα πιο ανησυχητικό, παράλογο, απίστευτο. Κι όμως είναι απόλυτα αληθινό. Συνέβει έτσι, ξαφνικά, σε ένα τόσο κοινότοπο περιβάλλον και γι' αυτό δεν μπορεί εύκολα να το δεχτεί κανείς. Τελικά ο άνθρωπος είναι το πιο παράλογο και αυτοκαταστροφικό ον. Οι λόγοι του ξεσπάσματος; Ο σκηνοθέτης δεν ενδιαφέρεται να εμβαθύνει σ' αυτό, απλώς παρακολουθεί αποστασιοποιημένος τα γεγονότα, για να τα κάνει ίσως πιο αναπάντεχα και ανατριχιαστικά. Να πω μόνο ότι οι δολοφόνοι μόλις έχουν παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ για τον Χίτλερ...
Δύσκολη ταινία, θα "τρομάξει" πολλούς θεατές με τους αργούς, ντοκιμαντερίστικους θαρρείς ρυθμούς, με τους λίγους διαλόγους και τις μακρές λήψεις. Πολλοί θα κουραστούν (κι εγώ λιγάκι, παρά το ενδιαφέρον και την πρωτοτυπία της αντιμετώπισης του ζοφερού θέματος). Νομίζω πάντως ότι, για όσους δεν είναι φαν αποκλειστικά και μόνο του απόλυτα maistream χολιγουντιανού σινεμά (και ιδιαίτερα του ανέμπνευστου σε γενικές γραμμές σύγχρονου), θα το δουν με ενδιαφέρον. Ίσως όμως αυτοί να είναι λίγοι. Σας προειδοποιώ.

"Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ" ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΜΑΥΡΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΧΙΟΥΜΟΡ

Κάπου στη δεκαετία του 50 η Βρετανία (τα Ealing Studios της συγκεκριμένα) ανέπτυξαν ένα ιδιαίτερο και απολαυστικότατο είδος κωμωδίας, βασισμένο κυρίως στο μαύρο χιούμορ και το οποίο συνήθως ασχολείται με τον υπόκοσμο και το έγκλημα με απόλυτα σκωπτική ματιά. Ο σκωτσέζος Alexander Mackendrick (1912-1993) είναι ένας μάλλον παραγνωρισμένος δημιουργός. Το 1955 γυρίζει μια από τις κορυφαίες ταινίες του είδους, την "Συμμορία των Πέντε" (Ladykillers) με τους θαυμάσιους Άλεκ Γκίνες, Πίτερ Σέλερς και Χέρμπερτ Λόμ στους βασικούς ρόλους.
Μια συμμορία με εγκέφαλο τον Άλεκ Γκίνες καταστρώνει ένα διαβολικό σχέδιο για να ληστέψει ένα φορτηγό που μεταφέρει χρήματα. Η επιτυχία του θα οφείλεται στην ακούσια συμμετοχή μιας καλοκάγαθης γριούλας που ζει εκεί κοντά, στην οποία ο αρχηγός παρουσιάζεται ως ενοικιαστής και οι υπόλοιποι ως μέλη ενός... κουιντέτου εγχόρδων. Ενώ όλα πάνε καλά, μετά από μια σειρά ξεκαρδιστικών συμβάντων η γλυκειά και αφελής γριούλα ανακαλύπτει την αλήθεια... και τότε κάποιος από τους 5 πρέπει να αναλάβει να τη σκοτώσει. Ποιος θα μπορέσει όμως;
Το φιλμ είναι ίσως το καλύτερο τους είδους. Τα απαλά χρώματα δημιουργούν ένα νοσταλγικό (σήμερα) κλίμα και ταιριάζουν με τη μικροαστική βρετανική καθημερινότητα (και κοινοτοπία). Από την άλλη το έντονα νουάρ κλίμα συνδυάζεται άψογα με τα ξεκαρδιστικά γκαγκ και τις πανέξυπνες σεναριακές ανατροπές, κάνοντας τον θεατή να γελάει ακόμα και με φόνους, ενώ συγχρονως το σφιχτοδεμένο σενάριο τον καθηλώνει. Αυτός ο τέλειος συνδυασμός δύο τόσο διαφορετικών ειδών είναι που κάνει τόσο πετυχημένο το φιλμ. Και, ταυτόχρονα, μας αποκαλύπτει και την κρυμένη ηθική κάποιων εγκληματιών...
Με τίποτα μη φοβηθείτε το "παλιό" του πράγματος. Νομίζω ότι βλέπεται τρομερά ευχάριστα μέχρι σήμερα - γι' αυτό άλλωστε θεωρείται και κλασική. Μη διστάσετε λοιπόν. Είναι από τις ταινίες που αντέχουν στο χρόνο - έστω και αν το όλο περιβάλλον είναι "παλιομοδίτικο" (της εποχής του δηλαδή). Όσο για τον Mackendrick μη τον ξεχάσετε. Ψάξτε και την επόμενη ταινία του Sweet Smell of Success του 1957 (καθόλου κωμωδία αυτή) και δεν θα αποζημειωθείτε!

ΥΓ: To 2004 οι αδελφοί Κοέν διασκέυασαν το φιλμ με τον Τομ Χανκς στο βασικό ρόλο. Είμαι φαν των Κοέν, αυτή όμως την θεωρώ την πλέον ανέμπνευστη και κουραστική ταινία τους μέχρι σήμερα.

"MEAN MACHINE" Ή ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Ο Barry Skolnick έχει γυρίσει μία και μοναδική ταινία, το "Mean Machine" το 2001. Πρόκειται για κωμωδία (κυρίως) που διαδραματίζεται σε φυλακές, διαθέτει όμως κάποια καλή αρχική σεναριακή ιδέα, που βασίζεται στην παλιότερη ταινία "The Longest Yard" με τον Μπαρτ Ρέινολντς.
Ο ομώνυμος ήρωας (Danny Meehan λέγεται, αλλά το Mean Machine είναι το παρατσούκλι του) ήταν κάποτε διάσημος ποδοσφαιριστής, αρχηγός μάλιστα της Εθνικής Αγγλίας, ο οποίος έχει παρακμάσει ολοσχερώς επειδή αποκαλύφτηκε ότι "πούλησε" τη χώρα του σε κρίσιμο ματς του Παγκοσμίου Κυπέλου (με το αζημείωτο βεβαίως). Τώρα καταλήγει στη φυλακή μετά από επίθεση σε αστυνομικούς. Εκεί όχι μόνο δεν απολαμβάνει προνόμια λόγω διασημότητας, αλλά αντιμετωπίζει την περιφρόνηση αρχικά συγκρατουμένων και δεσμοφυλάκων, κι εκείνος όμως κρατά τους πάντες σε απόσταση (να μην πούμε ότι τους φέρεται σχεδόν εχθρικά). Στη συνέχεια αρχίζουν οι πιέσεις να παίξει μπάλα, παρά το ότι εκείνος επανειλημμένα δηλώνει ότι δεν πρόκειται ποτέ ξανά να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Όταν όμως οργανώνεται ένα ματς ανάμεσα σε κρατούμενους και δεσμοφύλακες - στο οποίο διακυβεύονται και πολά (παράνομα) χρήματα - οι πιέσεις γίνονται ωμοί εκβιασμοί. Έτσι εκείνος θα αναγκαστεί να προπονήσει την αλλοπρόσαλλη ομάδα των κρατουμένων και, φυσικά, να παίξει μαζί τους. Μέχρι το περίφημο ματς όμως - και κατά τη διάρκειά του - οι ανατροπές θα είναι αρκετές.
Το φιλμ διαθέτει χιούμορ και γενικά βλέπεται σχετικά ευχάριστα νομίζω ακόμα και από άσπονδους φίλους του αθλήματος (κι εγώ προσωπικά δεν ασχολούμαι). Με ανάλαφρο πάντα τρόπο βγαίνει στην επιφάνεια η διαφθορά των κρατούντων, ο εξ ίσου βάναυσος "έξω κόσμος" κλπ. και βέβαια το ματς αποτελεί συμβολο της πάλης κρατούντων - κρατουμένων. Ο ρυθμός είναι αρκετά καλός, είπαμε για κάποιες ανατροπές, μερικοί χαρακτήρες είναι απολαυστικοί (δείτε και τον Τζέισον Στάθαμ σε έναν από τους πρώτους του ρόλους) και... αυτά. Νομίζω ότι απογοητευτική είναι η τελική εντελώς προβλέψιμη και απλοϊκή τροπή των πραγμάτων (και των χαρακτήρων), καθώς και η ευκολία με την οποία γίνονται όλα στο τέλος, μετά τα τόσα αδιέξοδα.
Τελικά θα το χαρακτήριζα απλώς ευχάριστο. Αν τώρα είστε και φίλοι του ποδοσφαίρου, ίσως να σας ενδιαφέρει κάπως περισσότερο.

ΠΕΡΙ ΧΡΗΜΑΤΩΝ, "ΛΗΣΤΕΙΑΣ" ΚΑΙ ΑΠΛΗΣΤΙΑΣ

Ο Gela Babluani είναι γεωργιανός. Το 2005 μας είχε πραγματικά καθηλώσει με την πρώτη ταινία του, το "13 Tzameti", που για μένα αποτελεί ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα που έχω δει (ψάξτε το αν είστε φίλος των θρίλερ). Στη συνέχεια ελάχιστα πράγματα έκανε. Ένα αμερικάνικο ριμέικ του "13" (σιγά μη δεν τον φώναζαν να το κάνει) και μια άλλη ταινία που δυστυχώς δεν έχω δει. Το 2017 όμως επανέρχεται δριμύτερος με το γαλικό "Money" ("Η Ληστεία" στην Ελλάδα), εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου φιλμ αγωνίας (στην κατηγορία των heist movies).
Τρεις νεαροί μετανάστες δεύτερης γενιάς, δύο φίλοι και η αδελφή του ενός, αποφασίζουν να διαρρήξουν ένα πολυτελές σπίτι όπου - έχουν εντελώς τυχαία ανακαλύψει - έχει μεταφερθεί μια βαλίτσα με πολλές - πολλές χιλιάδες. Αγνοούν βεβαίως ότι το σπίτι ανήκει σε γνωστό πολιτικό (το άγνωστο είναι το πόσο διεφθαρμένος είναι αυτός). Η ληστεία, αρχικά, πeτυχαίνει πιο εύκολα απ' όσο περίμενε κανείς. Υπάρχει όμως ένα μικρό θέμα: Κάποιος θέλει περισσότερα από όσα ήδη απόκτησε. Θα γίνει λοιπόν μια δεύτερη απόπειρα και τα πάντα θα αρχίσουν να μπλέκονται αφάνταστα, οδηγώντας σε μια αλυσίδα από όλο και πιο πολύπλοκες καταστάσεις και, βεβαίως, σε πολλαπλά αδιεξοδα.
Το φιλμ διαδραματίζεται σχεδόν ολόκληρο σε μία νύχτα. Και όλα δείχνουν ότι ο Babluani είναι σίγουρα μάστορας του σασπένς. Η μια πράξη φέρνει την άλλη, το ένα αποτέλεσμα το άλλο κι αυτό που αρχικά ξεκινά σαν παιχνίδι (παιχνίδι με πολλά λεφτά βεβαίως) θα μετατραπεί σύντομα σε αιματοβαμένο εφιάλτη. Ταυτόχρονα το στοιχείο του αλλόκοτου και ένα υποδόρειο, κατάμαυρο χιούμορ παρεισφρύουν ύπουλα στην όλη ιστορία, κάνοντάς την πιο "πικάντικη". Πραγματικά καθηλωτικό, με καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες, με άψογο timing, λειτουργεί σαν ένας όλο και πολυπλοκότερος και αδιέξοδος εφιάλτης, στα πλοκάμια του οποίου εμπλέκονται όλο και περισσότεροι.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που μου αρέσει πολύ στο φιλμ: Όπως είπαμε, η ληστεία στην αρχή πετυχαίνει απροσδόκητα εύκολα. Τι είναι αυτό που απελευθερώνει την κόλαση; Κάτι που προσωπικά θεωρώ ως ένα από τα  απεχθέστερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και, πιστεύω, κατά πολύ υπεύθυνο για τη σημερινή απαράδεκτη και ανεξέλεγκτη παγκόσμια κατάσταση: Η απληστία. Μία και μόνη (αρχικά) πράξη απληστίας από έναν και μόνο άνθρωπο είναι αρκετή για να τινάξει τα πάντα στον αέρα και να μετατρέψει τον περίπατο σε σφαγή. Και μόνο η ύπαρξη αυτού του στοιχείου με κάνει να συμπαθώ ακόμα περισσότερο την ταινία. Και υπάρχει βέβαια και η κυνική καταγγελία της πολιτικής διαφθοράς, αυτό όμως ουδεμία πλέον έκπληξη προκαλεί. Δυστυχώς.
Το συνιστώ απόλυτα ως ένα από τα καλύτερα θρίλερ που δίνει πόντους σε  ένα σχεδόν εξαντλημένο είδος. Μακάρι ο δημιουργός του να κάνει συχνότερες εμφανίσεις...