"REMEMORY": ΔΩΡΟ Ή...

 

Το "Rememory" του 2017 είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Mark Palansky με πρωταγωνιστή τον Peter Dinklage, αλλά και τη Τζούλια Ορμόντ, τον πρόωρα χαμένο Άντον Γέλτσιν, τον Μάρτιν Ντόνοβαν κ.ά.

Ταινία επιστημονικής φαντασίας, μιλά για μια εφεύρεση που καταφέρνει να ζωντανέψει τις μνήμες μας και να μας κάνει να τις δούμε όπως ακριβώς συνέβησαν, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, όσο κι αν έχουν ξεχαστεί. Ο εφευρέτης όμως βρίσκεται νεκρός στο γραφείο του και ο ήρωας, ο ίδιος θύμα δυστυχήματος που προσπαθεί απεγνωσμένα να θυμηθεί τι ακριβώς συνέβη τη μοιραία εκείνη μέρα, "δανείζεται" την εφεύρεση και προσπαθεί να διελευκάνει τον θάνατο του επιστήμονα.

Ενδιαφέρουσα ταινία, δίχως κάτι πολύ σημαντικό πάντως, βλέπεται ευχάριστα, διαθέτει ανατροπές και  μυστήριο, διερευνά το θέμα της ανθρώπινης μνήμης (εκτός του ότι ξεχνάμε, αυτά που θυμόμαστε αλλοιώνονται με τον καιρό), παίζει με το παρόν και το παρελθόν και τελικά αναρωτιέται: Θα ήταν όντως δώρο αν μπορούσαμε να θυμηθούμε όλα όσα έχουμε ζήσει σε όλη μας τη ζωή ή μήπως θα ήταν κατάρα; Μήπως τελικά ο εγκέφαλός μας καλά κάνει και "διώχνει" πολλά συμβάντα;

Δείτε το, δίχως να περιμένετε βεβαίως κανένα αριστούργημα. 

"ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ" ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΒΙΑΣΜΟΥ

 

Μια σέξι κοπέλα πάει σε μπαρ, μεθά, χορεύει προκλητικά και όταν αποφασίζει να φύγει κάποιοι δεν την αφήνουν. Σύντομα γίνεται θύμα πολλαπλού βιασμού, παρουσία άλλων θαμώνων του μπαρ που... χειροκροτούν. Όταν συνέρχεται θα καταγγείλει συντετριμμένη τον βιασμό, αλλά μόνο μια δικηγόρος θα δεχτεί να την υποστηρίξει σε μια υπόθεση που φαίνεται χαμένη.

Αυτά συμβαίνουν στους "Κατηγορούμενους" (The Accused, 1988) του Jonathan Kaplan. Με την πάντα καλή Τζόντι Φόστερ και τη σταρ των 80ς (γιατί χάθηκε απότομα άραγε;) Κέλι ΜακΓκίλις. Όπως καταλάβατε πρόκειται για δικαστικό δράμα, που στην εποχή του είχε εντυπωσιάσει. 

Το θέμα, δυστυχώς, παραμένει επίκαιρο. Μέχρι σήμερα μεγάλο μέρος των βιασμών δεν καταγγέλλεται και συχνά, όταν φτάνει στα δικαστήρια, οι ένοχοι δεν τιμωρούνται (ή τιμωρούνται ελάχιστα). Εδώ επιχειρείται μια ανατομία του εγκλήματος. Δεν είναι μόνο το φριχτό συμβάν (το τι και πώς ακριβώς έγινε δείχνεται σταδιακά με φλας μπακ), είναι και η μετά αντιμετώπιση του θύματος, είναι και η μερίδα των αμετανόητων ακόμα και μετά ("καλά της κάνανε", "τα ήθελε" και άλλα τέτοια αηδιαστικά), είναι και η σχεδόν βεβαιότητα ότι μια τέτοια δίκη είναι από χέρι χαμένη... Επίσης επιχειρείται να περιγραφεί το πορτρέτο του θύματος, το οποίο, σημειωτέον, έχει ακόμα λιγότερες πιθανότητες για δικαιοσύνη επειδή προέρχεται από χαμηλή, λαϊκή τάξη.

Όλα καλά, προφανώς ο σκοπός είναι καλός, δείχνεται πόσο απεχθής πράξη είναι ο βιασμός, και μπράβο που έγινε κάτι τέτοιο τότε που έγινε. Ωστόσο όλα παραμένουν κάπως εύκολα. Υπάρχει αυτό το περιρρέον κλίμα (δύσκολο να περιγραφεί αναλυτικά και με σαφήνεια, είναι περισσότερο μια αίσθηση) αμερικανιάς, mainstream, προβλέψιμου, που πλανάται στην ατμόσφαιρα, ακόμα κι αν η ταινία αντιμετωπίζει ένα δύσκολο θέμα. Ας μη γκρινιάζω όμως. Τουλάχιστον στοχεύει προς την απόλυτα σωστή κατεύθυνση. 

ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΗ "TITANE"

Η δεύτερη ταινία της Julia Ducournau, γαλλίδας δημιουργού που είχε σοκάρει πριν λίγα χρόνια με το "Raw", επιμένει στην αισθητική του σοκ με την "Titane" (2021), με την εκπληκτική Agathe Rousselle και τον Vincent Lindon στους κύριους ρόλους.

Ένα κοριτσάκι, μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα, επιβιώνει μετά βίας και στο κεφάλι του τοποθετείται μια πλάκα τιτανίου. Όταν μεγαλώνει γίνεται ένας σχεδόν ανδρόγυνος σίριαλ κίλερ, που, αφού εξοντώνει τους γύρω του και αναπτύσσει μια ερωτική σχέση με ένα αυτοκίνητο (!), φεύγει κυνηγημένη προσπαθώντας να περάσει ως αγόρι, ώσπου συναντά έναν περίεργο μεσήλικα πυροσβέστη που την/τον υιοθετεί... σχεδόν με το ζόρι.

Βίαιη, σοκαριστική ταινία που αμέσως φέρνει στο νου το παλιότερο έργο του Κρόνενμπεργκ. Ο δεσμός ανθρώπου - αυτοκινήτου (μηχανής γενικότερα), η σωματική βία ή/και κακοποίηση, η γκροτέσκα ατμόσφαιρα που συχνά μπαίνει στο χώρο του φανταστικού, οι ενοχλητικές, αβάσταχτες καμιά φορά εικόνες ή σκηνές, όλα υπάρχουν εδώ. Και ταυτόχρονα είναι μια αλληγορία ενηλικίωσης, το πέρασμα δηλαδή από την ενστικτώδη τρέλα σε ένα είδος κοινωνικοποίησης ή από την τυφλή βία στην αγάπη. Είναι και η (για κάποιους εφιαλτική, για άλλους όχι) μελλοντική πιθανή ένωση ανθρώπου - μηχανής. Και υπάρχει και ο σουρεαλισμός (έρωτας με το αυτοκίνητο, η ομάδα των πυροσβεστών και η συμπεριφορά μεταξύ τους κλπ.)

Ενώ λοιπόν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεν μοιάζει με άλλες ταινίες, ενώ οι ρυθμοί και η παράδοξη ιστορία δεν σου αφήνουν κανένα περιθώριο να βαρεθείς (ίσως όμως να καλύπτεις τα μάτια σου σε κάποια σημεία), είναι τόσο σκληρή και απωθητική (συνειδητά) που σου αφήνει τελικά μια γεύση απέχθειας. Είναι κάτι που δεν θα μπορούσα να ξαναδώ (αλλά χαίρομαι που το είδα). Για λίγους με γερά στομάχια.  

"ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ ΣΤΟΝ ΣΑΡΩΝΙΚΟ" Ή Ο ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ Ως ΤΖΕΪΜΣ ΜΠΟΝΤ

 

Ώρα για γέλιο. Οι "Κατάσκοποι στον Σαρωνικό" του 1968 είναι ένα ανεκδιήγητο φιλμ του γνωστού ελληνοαμερικανού Gregg Tallas (1909-1993) με το Νίκο Κούρκουλο, την Έλενα Ναθαναήλ και τον Ανέστη Βλάχο. Εδώ σταματούν τα σοβαρά και αρχίζει το (ακούσιο από τους δημιουργούς) γέλιο.

Ο Κούρκουλος είναι αμερικανός πράκτορας (που μιλά άπταιστα ελληνικά διότι "πριν 3 χρόνια βρισκόταν στην Ελλάδα"), ουσιαστικά κακέκτυπο του Τζέιμς Μποντ. Στέλνεται από την υπηρεσία του στην Ελλάδα διότι κάποιοι έχουν κλέψει μια... υδρογονοβόμβα και οι πληροφορίες λένε ότι βρίσκονται κάπου στο Σαρωνικό (!). Στην Αθήνα λοιπόν ο πράκτορας Νταν Χόλαντ (ο Κούρκουλος) θα ερευνήσει τα πάντα, θα δείρει όλους τους κακούς, θα βασανιστεί βεβαίως απ' αυτούς αλλά θα ξεφύγει, θα πηδήσει όλες τις ωραίες γυναίκες (καλές και κακές) και τελικά... καταλαβαίνετε...

Κακό σενάριο, κακή σκηνοθεσία, κακές ηθοποιίες, κακοί κομμουνιστές που θέλουν το κακό της Δύσης, (αλλά καλοί αμερικανοί πράκτορες που προστατεύουν τον τότε ... 6ο Στόλο της Μεσογείου), όλα κακά τέλος πάντων, αλλά το γέλιο ρέει αβίαστα στο χειλάκι του κάθε πικραμένου. Από τον Κούρκουλο που αντιμετωπίζει τους κακούς με... καράτε (!!!) μέχρι το αλλ' αντί άλλων σενάριο που κάνει τα πάντα να αποκαλύπτονται με πρωτοφανή ευκολία, από τις γκόμενες που πέφτουν σαν τις μύγες στα πόδια του και το γελοίο και άνευ κανενός λόγου μαστίγωμα μιας κοπέλας μέχρι την ξαφνική ανάμειξη των Κινέζων κομμουνιστών, από τον τυφλό αδελφό έως τις βάρκες των καλών που πλησιάζουν κάθε τρεις και λίγο το πλοίο των κακών δίχως ουδείς να τις αντιλαμβάνεται και άπειρα άλλα που αδυνατώ να θυμηθώ, με κερασάκι στην τούρτα το ότι το σχέδιο των κακών είναι να ρίξουν την υδρογονοβόμβα στο Σαρωνικό (η οποία θα κατέστρεφε βεβαίως όλη την Αττική), αλλά οι ίδιοι, αφού τσεπώσουν τα εκατομμύρια, θα απομακρυνθούν από το σημείο της έκρηξης με... σκάφος κανα τέταρτο πριν απ' την έκρηξη για να απολαύσουν τους καρπούς των κόπων τους στην υπόλοιπη ζωή τους!

Είναι τόσο κακό που γίνεται άμεσα (και άθελά του) καλτ και σίγουρα θα σας κάνει να γελάσετε μέχρι δακρύων (άθελά του επίσης). Α, υπάρχει και το στριπτίζ της Ναθαναήλ με τα μπαλόνια στα στήθη που σπάνε ένα - ένα οι θεατές (αλλά δυστυχώς εμείς οι σινεθεατές τελικά δεν θα δούμε τίποτα).

ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΥΣΤΙΚΗ "ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ"

 

Ο Billy Wilder (1906-2002) είναι από τους πολύ αγαπημένους μου κλασικούς χολιγουντιανούς δημιουργούς. Η "Πρώτη Σελίδα" (The Front Page) πάλι βασίζεται σε θεατρικό έργο και έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στην οθόνη (χαρακτηριστική μεταφορά αυτή του Κάπρα στο "My Girl Friday"). Ωστόσο το 1974 έρχεται η σειρά του μεγάλου Wilder με τους πάντοτε εξαίρετους Γουόλτερ Ματάου και Τζακ Λέμον και τη νεαρή τότε Σούζαν Σάραντον. Μάλλον η καλύτερη μεταφορά του έργου για μένα.

Ένας αδίστακτος εκδότης εκβιάζει με κάθε τρόπο, προσπαθώντας να τον κρατήσει στην εφημερίδα του, τον καλύτερο και εξυπνότερο δημοσιογράφο του, ο οποίος έχει αποφασίσει να παραιτηθεί για να παντρευτεί και να μετακομίσει σε άλλη πόλη. Όταν ένας θανατοποινίτης δραπετεύει η υπόθεση είναι τέλεια για τον δημοσιογράφο. Πώς όμως ο δαιμόνιος εκδότης θα τον πείσει να ασχοληθεί μ' αυτήν, αφού την επόμενη μόλις μέρα φεύγει για να παντρευτεί;

Ίσως να είναι θεατρικής καταβολής, αλλά το φιλμ δεν σ' αφήνει να πάρεις ανάσα.. Γρήγοροι ρυθμοί, διαρκές σασπένς, ανατροπές, φοβεροί χαρακτήρες και, κυρίως, διαρκείς εναλλαγές ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα, συνθέτουν κάτι που, πριν από οτιδήποτε άλλο, είναι απολαυστικότατο. Πέραν αυτού όμως, επειδή έχουμε να κάνουμε με Wilder, η ανελέητη σάτιρα της Αμερικής πάει πολύ βαθιά και τσακίζει κόκαλα. Βλέπετε, ο νεαρός θανατοποινίτης είναι αθώος και αριστερός και έχει άδικα καταδικαστεί κυρίως εξ αιτίας του υστερικού αμερικάνικου αντικομουνισμού. Έτσι στο στόχαστρο βρίσκεται τόσο αυτός (ο αντικομουνισμός εννοώ), όσο και η βαθύτατη υποκρισία και διαφθορά των αρχών (σερίφης, δήμαρχος) που τον διώκουν, οι οποίοι βεβαίως είναι πολύ χειρότεροι σε όλα τα επίπεδα από τον κατάδικο. Αλλά και ο βρώμικος κίτρινος τύπος (στόχος του Wilder και στο παλιότερο συγκλονιστικό "Τελευταίο Ατού"), οι απαράδεκτοι και αδίστακτοι δημοσιογράφοι, η εργασιομανία (κατά βάθος ο δημοσιογράφος προτιμά την καριέρα του, που είναι η ζωή του, παρά τον έρωτα και το γάμο), οι εξ ίσου αδίστακτοι εργοδότες που ξεζουμίζουν τους υπαλλήλους τους... για να αναφέρουμε κάποιους από τους στόχους.

Άψογος συνδυασμός ψυχαγωγίας και κριτικής, συνίσταται ανεπιφύλακτα.

 

"DUNE" : ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ

 

Πολλοί λέγανε ότι ένα τόσο δύσκολο βιβλίο όσο το "Dune" του Frank Herbert δεν θα μπορούσε να γίνει ταινία (εκτός βέβαια αν ήταν καρικατούρα του βιβλίου). Η άποψη αυτή εδραιώθηκε μετά την αποτυχία της ταινίας του Lynch του 1984 (διέθετε εντυπωσιακές εικόνες, αλλά μόνο αυτό). Ώσπου το 2021 αναλαμβάνει ο Denis Villeneuve, κατά τη γνώμη μου ένας από τους καλύτερους σύγχρονους δημιουργούς (ξέρω ότι έχει πολλούς εχθρούς, αλλά αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη) να μεταφέρει το πρώτο μέρος του έπους στην οθόνη.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, πολύ πολύ περιληπτικά, πρόκειται για δύο πανίσχυρους "Οίκους" που συγκρούονται για την κατοχή ενός πλανήτη - ερήμου, όπου όμως παράγεται το πολυτιμότερο υλικό του σύμπαντος. Όλα αυτά υπό τη σκιά του Αυτοκράτορα, ο οποίος, αόρατος, κινεί τα νήματα. Στο μεταξύ πολλοί κόσμοι περιμένουν κάποιον Μεσσία, ο καθένας με το δικό του τρόπο.

Σκοτεινή, μονοχρωματική σχεδόν αισθητική, μουντά χρώματα, εκπληκτική σκηνογραφία (περιβάλλοντα, κτίσματα, σκάφη κλπ.), ζοφερές ίντριγκες και πολύπλοκες πολιτικές και άλλες σχέσεις (γι' αυτό κυρίως είναι δύσκολο το βιβλίο), υποβλητικό περιβάλλον ερήμου και άλλα πολλά συνθέτουν (για μένα πάντοτε) μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας των πολλών τελευταίων ετών. Η οποία μάλιστα, παρά τους αργούς ρυθμούς του Βιλνέβ (χαρακτηριστικό του έργου του) δεν με κούρασε καθόλου, ασκώντας κάτι σαν υπνωτική (με την καλή έννοια φυσικά) επίδραση πάνω μου. Αντίθετα ανυπομονώ για το δεύτερο μέρος.

ΥΓ: Δεν γράφω καμιά περαιτέρω ανάλυση. Η ταινία ή σε πιάνει με τη μία ή σε κάνει να βαρεθείς. Και βέβαια, ως φαν του Βιλνέβ, πήγα θετικά προκατειλημμένος.

"Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ" ΩΣ ΘΥΜΑ

 

Το 2002 ο Νίκος Γραμματικός γυρίζει μια από τις καλές ταινίες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου (του περίπου μετά τη μεταπολίτευση δηλαδή). Τον "Βασιλιά" με το Βαγγέλη Μουρίκη, το Μηνά Χατσησάββα και τη Μαριλίτα Λαμπροπούλου στους κύριους ρόλους.

Ένας πρώην χρήστης ναρκωτικών αποφυλακίζεται. Αηδιασμένος από τον κόσμο και θέλοντας να ξεκόψει για πάντα από τις κακές παρέες και τα κυκλώματα πηγαίνει στο χωριό του παππού του, που τώρα είναι εγκαταλειμμένο. Εκεί επισκευάζει το ερειπωμένο σπίτι του παππού και προσπαθεί να ζήσει απομονωμένος εκεί. Όμως θα αντιμετωπίσει την απροκάλυπτη εχθρότητα των κατοίκων της κοντινής κωμόπολης, από την οποία εξαρτάται για προμήθειες αφού το δικό του χωριό, όπως είπαμε, είναι έρημο. Οι συνέπειες θα είναι πολλές και τραγικές.

Καλή σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες, στέρεη αφήγηση και σενάριο, όλα κινούν το ενδιαφέρον και δεν αφήνουν το θεατή να βαρεθεί (κάθε άλλο). Φυσικά στο στόχαστρο βρίσκεται η ανθρώπινη μισσαλοδοξία, η άρνηση και εχθρική αντιμετώπιση κάθε είδους "διαφορετικού", η βαθιά συντηρητικότητα και υποκρισία της ελληνικής επαρχίας (και κάθε επαρχίας νομίζω), ο έμφυτος θαρρείς φόβος απέναντι στο "ξένο". Αλλά αποτελεί επίσης και ένα σχόλιο πάνω στην ερήμωση, τη μιζέρια, τα ασφυκτικά αδιέξοδα ίσως της ελληνικής επαρχίας (και θα επαναλάβω εδώ "και κάθε επαρχίας νομίζω"). 

Ίσως να έχω μια μικρή αντίρρηση για το πόσο απαράδεκτοι και δίχως το παραμικρό πρόσχημα στην εχθρική συμπεριφορά τους δείχνονται όλοι σχεδόν οι κάτοικοι (υπάρχουν 2-3 εξαιρέσεις, αλλά η συμπεριφορά του συνόλου, που θυμίζει όχλο, μου φάνηκε τραβηγμένη), πράγμα που κάνει το όλο θέμα κάπως σχηματικό, αλλά μικρό το κακό. Η ταινία, θα ξαναπώ, είναι από τις καλύτερες ελληνικές και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους ψάχνουν τις ευτυχείς στιγμές του ελληνικού σινεμά.

ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΟΙ "PRISONERS OF THE GHOSTLAND"

 

Αν έπρεπε να διαλέξω έναν και μόνο ηθοποιό που τα πολλά, πάρα πολλά τελευταία χρόνια έχει κυριολεκτικά πάρει την κάτω βόλτα, θα διάλεγα αδίστακτα τον Νίκολας Κέιτζ. Το κακό είναι ότι φαίνεται να παίρνει στο λαιμό του και τους συνεργάτες του. Διότι σκηνοθέτης στο ανεκδιήγητο "Prisoners of the Ghostland" (2021), μια ιαπωνοαμερικάνικη συμπαραγωγή,  είναι ο ενδιαφέρον κάποτε και "άρρωστος" ιάπωνας Sion Sono.

Σε έναν μετακαταστροφικό κόσμο ένας επικίνδυνος κακοποιός ελευθερώνεται με αποστολή να φέρει πίσω από τη "Ghostland" την κόρη ενός διεφθαρμένου κυβερνήτη, η οποία φαίνεται ότι έχει απαχθεί και οδηγηθεί εκεί. Φυσικά, για να μην το σκάσει, στο σώμα του έχουν στερεωθεί βόμβες έτοιμες να σκάσουν με το παραμικρό παραστράτημα...

Αν σας θυμίζει την "Απόδραση από τη Νέα Υόρκη" του Κάρπεντερ, πολύ καλά κάνει. Μόνο που το παρόν φιλμ δεν φτάνει ούτε το μικρό δαχτυλάκι της ταινίας των 80ς. Ασυνάρτητο σενάριο, άνευ λόγου σκηνές, συνεχείς επαναλήψεις κάποιων μοτίβων, καμιά εξήγηση για διάφορα που συμβαίνουν, κακό ως συνήθως παίξιμο του Κέιτζ, φαντάσματα (πιθανόν) που περιφέρονται... Κι αν νομίζετε ότι όλο αυτός ο αχταρμάς γίνεται cult, που μάλλον θα το ήθελε, λάθος νομίζετε. Το μόνο που κάνει είναι να κουράζει. Προσωπικά βαρέθηκα πριν τη μέση. Συνιστώ να το αποφύγετε.

ΥΓ: Όχι ότι με νοιάζει ιδιαίτερα, κυρίως όσον αφορά τις σύγχρονες ταινίες, αλλά ενδεικτικά αναφέρω ότι η βαθμολογία στο IMDB είναι 4,2 μετά από 6200 ψήφους. Εδώ συμφωνώ με τη βαθμολογία.

"EVOLUTION": ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΓΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ

Η γαλλίδα Lucile Hadzihalilovic είναι μια πολύ ιδιαίτερη, ερμητική θα έλεγα, σκηνοθέτης, πράγμα που ήταν φανερό από την προηγούμενη ταινία της, την "Αθωότητα". Το 2015 γυρίζει το ακόμα πιο ερμητικό "Evolution".

Σε ένα έρημο, σχεδόν εγκαταλειμμένο παραθαλάσσιο χωριό που κατοικείται μόνο από γυναίκες και μικρά αγόρια, ο Νικόλ βλέπει ενώ κολυμπά το πτώμα ενός αγοριού στο βυθό. Ερωτήματα για το τι συμβαίνει στο χωριό γεννιούνται μέσα του. Γιατί όλα τα αγόρια περνούν μέρος της ζωής τους στο νοσοκομείο και τι είδους επεμβάσεις γίνονται σ' αυτά; Τι κάνουν οι γυναίκες τη νύχτα; Είναι η γυναίκα με την οποία ζει και τον φροντίζει μητέρα του;

Μεταξύ επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, όχι όμως όπως έχετε συνηθίσει αυτά τα είδη (κάθε άλλο), βασίζεται κυρίως στην έντονη ατμοσφαιρικότητα που είναι κυρίαρχη σε κάθε πλάνο. Από εκεί και πέρα... μη ρωτάτε πολλά. Τίποτα δεν εξηγείται, κανείς δεν θα μάθει τι και γιατί συμβαίνει στο χωριό. Αργοί ρυθμοί, αναπάντητα ερωτήματα, πανταχού παρόν τελετουργικό στοιχείο (που μοιάζει να κυριαρχεί στο έργο της δημιουργού, αν κρίνω και από την προηγούμενη ταινία της), λιτότητα στην εικόνα (τα γυμνά εσωτερικά, τα απλά τοπία, το μουντό, πρασινωπό χρώμα), όλα φτιάχνουν ένα φιλμ που απευθύνεται αποκλειστικά σε λίγους κινηματογραφόφιλους που ίσως εκτιμήσουν την όλη κρυπτική ατμόσφαιρα. 

Μόνο για πολύ λίγους, επαναλαμβάνω. Οι περισσότεροι θα κουραστούν στη μέση. Πάντως η ατμόσφαιρα που δημιουργεί είναι πράγματι υποβλητική. Πέραν αυτού... δεν ξέρω...

"NO TIME TO DIE", ΑΛΛΑ...

 

Να (ξανα)πώ ότι δεν είμαι και πολύ φανατικός της ατελείωτης σειράς των Τζέιμς Μποντ. Τα βλέπω συνήθως, ίσως να διασκεδάσω κάπως για δύο ώρες και μετά γίνεται ένα απόλυτο και αυτόματο delete. Οπότε δεν μπορώ να αναλύω πολύ για την ποιότητα κάποιου συγκεκριμένου φιλμ του 007 ή να κάνω πολλές μεταξύ τους συγκρίσεις. Το 2021 πάντως ο αειθαλής πράκτορας επανέρχεται (με Ντάνιελ Κρεγκ για τελευταία φορά) με το "No Time to Die" δια χειρός Cary Joli Fukunaga και τον Ράμι Μάλεκ ως κακό.

Ο Μποντ έχει πλέον αποσυρθεί και απολαμβάνει την ηρεμία του, αλλά, φευ, η ευτυχία δεν κρατά για πολύ. Ένας παλιός φίλος από τη CIA τον ξαναβάζει στο κουρμπέτι. Ένας κλασικός "κακός" απειλεί την ανθρωπότητα, αυτή τη φορά με εντελώς νέας λογικής όπλα. Η δράση αρχίζει και πάλι.

Τα ξέρετε. Ασταμάτητη δράση, κυνηγητά με αυτοκίνητα (εδώ κοντεύουν να καταστρέψουν ένα γραφικό ιταλικά χωριό), απομονωμένα νησιά που κρύβουν θανάσιμα μυστικά, εκκεντρικοί κακοί, μια παλιά ιστορία που θα παίξει μεγάλο ρόλο στο παρόν και πολλά άλλα δημιουργούν και πάλι ένα χορταστικό δίωρο (συγνώμη. 2 και 43' παρακαλώ αυτή τη φορά). Σημειώστε: Τώρα που η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο ρευστή και περίεργη, ο εχθρός δεν είναι κάποιος κακός που υποστηρίζει κομμουνιστές ή άλλους εχθρούς της άγιας Δύσης, αλλά το πρόβλημά του είναι καθαρά προσωπικό. Οι δημιουργοί της σειράς είναι πάντα πονηροί και προνοητικοί σ' αυτά.

Άφησα βεβαίως τελευταία την τεράστια έκπληξη τους τέλους. Φαντάζομαι ότι έχει κυκλοφορήσει, ακόμα και σ' αυτούς που δεν έχουν δει την ταινία, αλλά βεβαίως δεν είμαι εγώ που θα σας την αποκαλύψω. Ίσως γι' αυτό να θυμάμαι περισσότερο αυτόν τον 007.

ΥΓ: Να τονίσω εδώ ότι από την εποχή που το ρόλο ανέλαβε ο Κρεγκ εδώ και 5 ταινίες, από το 2006, υπάρχει μια ριζική αλλαγή στη σειρά: Το κλασικό χιούμορ, η ανάλαφρη και παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρα των παλιών ταινιών (Κόνερι, Μουρ, Μπρόσναν κλπ.) έχει χαθεί (συνειδητά βεβαίως) δίνοντας τη θέση της σε έντονη σοβαρότητα, πραγματικά βίαιες καταστάσεις και πολλή βλοσυρότητα απ' όλες τις μεριές. Ίσως πρόκειται για  σημείο των καιρών....

"TANGERINE" Ή ΟΙ ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΥΟ ΤΡΑΝΣ

 

Ο Sean Baker είναι ο σκηνοθέτης που έγινε ευρύτερα γνωστός με το "Florida Project" το 2017. Πριν απ' αυτό, το 2015, είχε γυρίσει το "Tangerine", το οποίο είναι μια ταινία που γυρίστηκε ολόκληρη με... κινητά τηλέφωνα. 

Πρόκειται για τα παθήματα κατά τη διάρκεια μιας μέρας στο Λος Άντζελες δύο πορνών τραβεστί, που είναι οι καλύτερες φίλες. Η μία μόλις αποφυλακίζεται παραμονή Χριστουγέννων και ψάχνει απεγνωσμένα για τον νταβατζή και εραστή της. Όχι όμως για καλό σκοπό, αφού μόλις έχει μάθει ότι την απατά. Η φίλη της τη βοηθά και της συμπαραστέκεται.

Συνδυασμός "ελαφρού" δράματος και κωμωδίας, ταινία οδοιπορικού στην πόλη - ή μάλλον στις "βρώμικες" γωνιές της πόλης, καταγραφή της ζωής των τραβεστί και του μικρόκοσμού τους, δίχως να παραλείπεται και η καταγραφή του ευρύτερου περιβάλλοντος τους... Γρήγοροι ρυθμοί, εναλλαγές δραματικών και αστείων καταστάσεων, σπαρταριστοί διάλογοι και συγχρόνως πιστή εικόνα της ζωής στο περιθώριο. Τελικά όμως αυτό που μένει είναι η κατά βάθος τρυφερή ματιά και η αγάπη του δημιουργού για τις πρωταγωνίστριές του και το ξεπέρασμα της παρουσίασης των τρανς γυναικών ως "μάρτυρες", "θύματα" και άλλα σχετικά (κάθε άλλο μάλιστα). Εδώ έχουν τη μοίρα στα χέρια τους και γνωρίζουν τις άγριες, αλλά και τις όμορφες και γλυκιές πλευρές της ζωής όπως, τελικά, συμβαίνει με όλους μας. 

 Από τις καλές στιγμές του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, με διασκέδασε με το χιούμορ, τη σπιρτάδα και  την γλυκόπικρη αλλά, εντέλει, τρυφερή ματιά της.

Η "BELLE EPOQUE" ΚΑΙ Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

 Ένας μεσήλικας που αδυνατεί να συμβαδίσει με τη σύγχρονη εποχή του χρήματος, των υπολογιστών, των νέων με μοναδικό ιδανικό την επιτυχία, βρίσκεται σε κρίση με τη γυναίκα του. Τότε ένας ιδιοφυής (και καθίκι) "διασκεδαστής", σε συνεννόηση με το γιο του ήρωα, θα του προσφέρει αυτό που προσφέρει στους εκλεκτούς (και πλούσιους βεβαίως) πελάτες του: Να μεταφερθεί σε όποια εποχή επιθυμεί. Ενώ όμως άλλοι ζητάνε τη Ρώμη, την Αναγέννηση ή οτιδήποτε άλλο, εκείνος θα ζητήσει να ξαναζήσει την πρώτη εβδομάδα, πριν πολλά χρόνια, που γνώρισε και ερωτεύτηκε τρελά τη νυν (και σε διάσταση πλέον) σύζυγό του, κάπου στα 70ς. 

Αυτά συμβαίνουν στο γαλλικό φιλμ του Nicolas Bedos "Ραντεβού στο Μπελ Επόκ" (La Belle Epoque) του 2019. Με τον Ντανιέλ Οτέιγ, τη Φανί Αρντάν, τον Γκιγιόμ Κανό κ.ά. Η ταινία έχει κάτι από επιστημονική φαντασία, αν και στην ουσία δεν συμβαίνει τίποτα "φανταστικό". Η εταιρία προσλαμβάνει ηθοποιούς, στήνει σκηνικά εποχής, δουλεύει τα "σενάρια" που επιθυμούν οι πελάτες και τους βάζει έτσι για όσο χρόνο ζητήσουν (ή όσο αντέχει η τσέπη τους) στον χωροχρόνο που επιθυμούν όχι ως virtual reality με τη σημερινή έννοια του όρου, αλλά με "θεατρικό" τρόπο. Ανάμεσα στα ντεκόρ και τους ηθοποιούς οι πελάτες γίνονται οι ίδιοι ηθοποιοί και ζουν αυτό που ποθούν. 

Η ταινία συνδυάζει τρυφερότητα, συγκίνηση, χιούμορ (κατά βάθος είναι αισθηματική κωμωδία) και, βέβαια ρομαντισμό (εδώ ο ρομαντισμός μυθοποιοεί και εξιδανικεύει τις "άγριες" αρχές των 70ς με την επανάσταση, τα ναρκωτικά, τα ξέφρενα πάρτι, τη σεξουαλική απελευθέρωση κλπ. σε σχέση με την απόλυτα ξενέρωτη κομπιουτερέ εποχή μας). Οπότε το αυθόρμητο γέλιο βγαίνει σε πολλά σημεία. Και βέβαια ο παραπάνω συνδυασμός την κάνει να βλέπεται ευχάριστα και γι' αυτό έχει διασκεδάσει τους περισσότερους θεατές. Απλώς βρίσκω τα συμπεράσματα και την κατάληξη εντελώς συμβατικά και αναμενόμενα, για να μην πω συντηρητικά παρά τη "νοσταλγία των άγριων νιάτων". Αλλά ίσως ακριβώς γι' αυτό να έγινε επιτυχία...

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΕΝΟΣ ΝΑΖΙ "ΑΓΝΩΣΤΟΥ"

 Το 1946 ο πόλεμος μόλις είχε τελειώσει και κανείς δεν θα μπορούσε να είναι σίγουρος για το μέλλον. Αν, για παράδειγμα, σηκώσει ξανά κεφάλι ο ναζιστικός εφιάλτης; Όλα ήταν ακόμα πολύ νωπά και ρευστά. Τότε λοιπόν ο μεγάλος Orson Welles (1915-1985) γυρίζει τον "Άγνωστο" (The Stranger) με τον ίδιο, τον Έντουαρντ Ρόμπινσον και τη Λορέτα Γιανγκ στους κύριους ρόλους.

Ένας κυνηγός ναζί που κρύβονται μετά την ήττα τους ψάχνει για κάποιον που ουσιαστικά θεωρείται ο επινοητής και θεωρητικός των στρατοπέδων εξόντωσης. Τα ίχνη τον οδηγούν σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ και γρήγορα οι υποψίες θα πέσουν σε έναν προσφάτως αφιχθέντα καθηγητή που ζει εκεί και μάλιστα ετοιμάζεται να παντρευτεί την κόρη του δικαστή. Ο κλοιός αρχίζει να σφίγγει γύρω του...

Από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του μεγάλου δημιουργού, ο "Άγνωστος" παραμένει ένα καλό ασπρόμαυρο θρίλερ με νουάρ, εξπρεσιονιστική αισθητική. Νουάρ βέβαια όχι με την πιο κοινή έννοια του όρου (δεν υπάρχει "μοιραία γυναίκα" ούτε μεγαλούπολη ούτε ακριβώς ντετέκτιβ - ο κυνηγός ναζί τον αντικαθιστά ουσιαστικά), ωστόσο η αισθητική είναι παρόμοια. Βλέπεται με αμείωτο ενδιαφέρον, κορυφώνεται σε ένα δυνατό, συμβολικό τέλος, εκφράζει την απέχθεια του δημιουργού για τη ναζιστική κτηνωδία, δείχνει για μια φορά ακόμα το ταλέντο του, ωστόσο κάποια σεναριακά προβλήματα θα μπορούσε να τα αποφύγει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο αφελής τρόπος με τον οποίο ο ύποπτος ρίχνει πάνω του τις υποψίες των διωκτών του με μια ατάκα σε ένα γεύμα, ενώ κατά τα άλλα είναι πονηρός και παντελώς αδίστακτος (αλλά και τρέμει από φόβο μήπως αποκαλυφτεί η αληθινή του ταυτότητα).

"Ο Άγνωστος" ανήκει στην κατηγορία των φιλμ που αρκετά σύντομα γνωρίζουμε τον ένοχο και όλο το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο αν ή πώς θα συλληφθεί. Δεν θεωρείται από τις μεγάλες ταινίες του Ουέλες, ωστόσο παραμένει ενδιαφέρουσα και απολαυστική.

"YUMMY": ΛΙΦΤΙΝΓΚ ΚΑΙ... ΖΟΜΠΙ

 

Το 2019 ο ολλανδός Lars Damoiseaux γυρίζει το βελγικής παραγωγής "Yummy", μια σπλάτερ κωμωδία με ζόμπι και όλα τα σχετικά...

Ένας τύπος με την όμορφη κοπέλα του και τη μητέρα της, που νεάζει ασύστολα και προφανώς πριν μερικά χρόνια ήταν κι αυτή σεξοβόμβα, ταξιδεύουν με αυτοκίνητο σε μια κλινική αισθητικής κάπου στις πρώην ανατολικές χώρες (πιθανόν και στα Βαλκάνια). Η μητέρα πάει για διάφορα λίφτινγκ και η κόρη για τον αντίθετο από τα συνηθισμένα λόγο: Για να... μικρύνει το εντυπωσιακό στήθος της και να αποφύγει τα διαρκή πειράγματα και άλλα δεινά που υφίσταται εξ αιτίας του. Βέβαια στην κλινική τίποτα δεν είναι όπως αρχικά φαίνεται και σε λίγο όλα θα βυθιστούν στο αίμα και τον τρόμο.

Αληθινό όργιο αίματος, τόννοι σπλάτερ, διάφορα αποκομμένα μέλη και κάμποσα εντόσθια συνθέτουν μια gore ταινία, η οποία όμως διατρέχεται από συνεχές μαύρο χιούμορ, που φτάνει στα όρια του απόλυτου χαβαλέ. Οι φίλοι του είδους θα το διασκεδάσουν νομίζω. Κι εγώ το διασκέδασα βέβαια, δεν λέω, αλλά έχουν ξαναγίνει δεκάδες παρόμοια φιλμ και έτσι δεν μου είπε τίποτα σπουδαίο. Δείτε το μόνο για την πλάκα του πράγματος.

ΥΓ: Εννοείται ότι η παρότρυνση αυτή απευθύνεται αυστηρότατα και αποκλειστικά σε φίλους του είδους, όπως είπα και πριν, διότι οι "κανονικοί" θεατές, κωμωδία ξεκωμωδία, μάλλον θα φρικάρουν στο πρώτο μισάωρο.

Η "ALICE" ΧΕΙΡΑΦΕΤΕΙΤΑΙ

 

Η "Alice" (2019) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Josephine Mackerras και είναι ένα δραματικό φιλμ με έντονο φεμινιστικό στοιχείο.

Η Άλις, ο σύζυγός της και ο μικρός τους γιος είναι πρότυπο οικογένειας. Όλα μοιάζουν τέλεια. Ξαφνικά όμως εκείνος θα εξαφανιστεί αδειάζοντας και την τελευταία δεκάρα από τις κοινές καταθέσεις τους κι εκείνη αδυνατεί να πληρώσει τις δόσεις του δανείου για το σπίτι. Τι θα κάνει για να βρει λεφτά για να επιβιώσει; Και, επίσης, τι θα κάνει όταν εκείνος, το ίδιο ξαφνικά, επανεμφανιστεί;

Οι καταστάσεις (δόσεις για δάνειο, άμεση ανάγκη για δουλειά κλπ.) μας φαίνονται εξαιρετικά οικείες. Αλλά και η εξέλιξη θυμίζει την "Ωραία της Ημέρας" του Μπουνιουέλ - με άλλο εντελώς σκεπτικό ωστόσο. Και φυσικά συμπαθούμε την ηρωίδα και δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό σε ό,τι επιλέγει να κάνει. Αντίθετα έτσι (και μέσω της φιλίας της -όχι ερωτικής - με μια άλλη γυναίκα) θα επαναπροσδιορίσει τον κόσμο της, θα δράσει, θα δει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι... Θα ξυπνήσει, θα λέγαμε κοινώς. 

Συμπαθητικό δράμα, με αρκετό άγχος στην αρχή, και κυρίως καθαρά φεμινιστικό (αυτό προσωπικά το ευχαριστήθηκα), απενοχοποιεί κάποια πράγματα και βλέπεται ευχάριστα, δίχως βεβαίως να είναι αριστούργημα.

"BRUNO REIDAL": Η ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΕΝΟΣ ΨΥΧΙΚΑ ΑΡΡΩΣΤΟΥ

Πρόκειται για αληθινή ιστορία: Το 1905 ο Bruno Reidal, ένας 17χρονος σπουδαστής θεολογικής σχολής, καταγόμενος από μικρό γαλλικό χωριό, δολοφονεί βάρβαρα, χωρίς κανένα λόγο, ένα 10χρονο αγόρι, αποκεφαλίζει το πτώμα και στη συνέχεια παραδίδεται στην αστυνομία. Κλείνεται βεβαίως στη φυλακή, αλλά εξετάζεται / ανακρίνεται από μια ομάδα ψυχιάτρων, που προσπαθούν να εισέλθουν στο σκοτεινό ψυχισμό του και να ανακαλύψουν τα βαθύτερα αίτια της φριχτής πράξης του.

Το ζοφερό αυτό περιστατικό κάνει ταινία το 2021 ο γάλλος Vincent Le Port με τον απλό τίτλο "Bruno Reidal". Το στιλ που επιλέγει  να το κάνει δίνει και το στίγμα της ταινίας. Το μεγαλύτερο μέρος αποτελεί η ανάκριση. Οι ψυχίατροι προτείνουν στο νεαρό να γράψει ολόκληρη τη ζωή του και ό,τι θυμάται από την παιδική του ηλικία. Το φιλμ μας δείχνει αυτή τη ζωή σε διαρκή φλας μπακ μέχρι την πράξη του. Αυτό το απόλυτα κλινικό κλίμα είναι που κάνει το φιλμ πραγματικά ανατριχιαστικό. Όσο κι αν φαίνεται απαράδεκτη η δήλωση αυτή, ο δολοφόνος "δεν φταίει". Με την έννοια ότι ήδη από 5-6 χρονών ο φόνος αθώων συμμαθητών του, αγοριών πάντοτε, του γίνεται έμμονη ιδέα. Και πολύ σύντομα, στο κατώφλι της εφηβείας, αποτελεί τη μοναδική σεξουαλική του φαντασίωση με την οποία αυνανίζεται. Προσοχή: Μόνο η ιδέα του φόνου, με μαχαίρι μάλιστα, τον ερεθίζει σεξουαλικά. Καμιά σχέση με αληθινό σεξ, όπως το εννοεί η πλειοψηφία των ανθρώπων.

Ο Μπρούνο κατάγεται από φτωχή, αγροτική οικογένεια με σκληρή μητέρα και πατέρα με μεγαλύτερη κατανόηση. Ο άρρωστος ψυχισμός του δημιουργείται από ένα κράμα ζήλιας για τους πιο ευκατάστατους συμμαθητές του και την περιρρέουσα θρησκοληψία. Όταν μεγαλώνει λίγο και ο φόνος μετατρέπεται σε έμμονο σεξουαλικό πόθο γνωρίζει πολύ καλά ότι πρόκειται για κάτι αδιανόητα κακό και πασχίζει λυσσαλέα να απαλλαγεί απ' αυτό, αλλά είναι αδύνατο. Προσπαθεί να βρει λύτρωση στη θρησκεία, γίνεται δεκτός στην ιερατική σχολή με προορισμό να γίνει παπάς, αλλά η επιθυμία είναι πιο δυνατή (ας σημειωθεί ότι είναι άριστος μαθητής, έξυπνος και ότι ο χρόνος στην αυστηρή σχολή είναι ο πιο ευτυχισμένος της ζωής του. Επίσης ότι θεωρεί τον αυνανισμό το ίδιο μεγάλη αμαρτία με το φόνο, ωστόσο διαρκώς υποκύπτει). Ώσπου, μην αντέχοντας άλλο, θα προβεί στην τελική πράξη. Η ταινία, καταγράφοντας όλα αυτά με ψυχρό, κλινικό όπως είπαμε τρόπο, γίνεται όντως ανατριχιαστική.

Πρόκειται πράγματι για σπανιότατη, μοναδική ίσως περίπτωση. Ωστόσο το ενδιαφέρον έγκειται και στο ότι το φιλμ καταδεικνύεται τόσο η οικονομική ανισότητα όσο και το πνιγηρό, θρησκόληπτο κλίμα.

ΥΓ: Ο αληθινός Reidal κλείστηκε σε ψυχιατρικό άσυλο, όπου πέθανε 10 χρόνια μετά.

ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΚΛΑΜΑ ΣΤΗΝ "ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΣΧΕΣΗ"

 

Το 2001 η ηθοποιός Christine Lahti γυρίζει τη μοναδική της ταινία "Παράξενη Σχέση" ("My First Mister" ο πρωτότυπος και φυσικά καλύτερος τίτλος). Πρόκειται για κάτι μεταξύ κομεντί και δράματος.

Μία "απροσάρμοστη" 17χρονη (γκόθικ εμφάνιση, πολλά piercing, κακές ή μάλλον μη σχέσεις με τη μητέρα και τον πατριό της, αμίλητη, δίχως φίλους, κυνική απέναντι σε κάθε εκδήλωση "φυσιολογικής" ζωής κλπ.), γνωρίζεται υπό αστείες συνθήκες με έναν μοναχικό, παντελώς αντίθετο από την ίδια 49χρονο, ιδιοκτήτη καταστήματος "κυριλέ" ρούχων (κοστούμια κλπ.). Ανάμεσά τους θα αναπτυχθεί μια παράξενη φιλία που θα αλλάξει τη ζωή αμφοτέρων.

Ξεκινά ως κομεντί, και μάλιστα ευχάριστη κατά τη γνώμη μου, όπου η απόλαυση βρίσκεται στο εντελώς αντίθετο στιλ των δύο ηρώων. Κάπου μετά τα μισά όμως αλλάζει ξαφνικά και παίρνει μια απρόσμενη τροπή προς το δράμα, με (ύπουλο) στόχο να ξεφύγει και κανένα δακρυάκι από τους θεατές. Προφανώς υπάρχουν τα "μηνύματα" του στιλ Τα αταίριαστα έλκονται, Ποτέ μην κρίνεις κάποιον από την εμφάνισή του, Ένας αρνητικός εκ πρώτης όψεως χαρακτήρας μπορεί να διαθέτει χρυσή καρδιά κλπ. Και υπάρχει βέβαια, αν το καλοσκεφτείς, και το συντηρητικό θα έλεγα τέλος.

ΟΚ, όπως είπα βρήκα ευχάριστο και διασκεδαστικό το πρώτο μέρος, αλλά δεν ενθουσιάστηκα με την τροπή που πήρε και την μάλλον εύκολη συγκίνηση που πρόσφερε. Πλάκα είχε, αλλά τίποτα το σπουδαίο.

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΑΙ "ΟΧΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ" "GREEN KNIGHT"

 Στον κύκλο των μύθων που στρέφονται γύρω από τον Αρθούρο υπάρχει κι αυτός του Sir Gawain, ενός ιππότη που ξεκίνησε την αποστολή του όταν ο βασιλιάς Αρθούρος ήταν ήδη ηλικιωμένος. Στο μεσαιωνικό αυτό έπος στηρίζεται το φιλμ του 2021 "The Green Knoght" του βρετανού David Lowery. 

Ο ήρωας αντιμετωπίζει την πρόκληση του μυστηριώδους και τερατόμορφου Πράσινου Ιππότη, σώζοντας έτσι την τιμή των ιπποτών του Αρθούρου, αφού κανείς τους δεν τολμούσε να τον αντιμετωπίσει. Ταυτόχρονα όμως αναλαμβάνει και μια βαριά υποχρέωση: Σε ένα χρόνο ακριβώς πρέπει να υποστεί ο ίδιος ό,τι έκανε στον Πράσινο Ιππότη. Όταν φτάνει ο χρόνος ο Gawain ξεκινά την αναζήτηση του ιππότη, για να ξεπληρώσει το χρέος του.

Παράξενο φιλμ, σκοτεινό, σχετικά αργό, δίχως τη δράση που έχουν παρόμοιες ταινίες, απευθύνεται σε ένα σινεφίλ κοινό που μπορεί να εκτιμήσει την ευρηματική σκηνοθεσία και την έλλειψη πολλών εξηγήσεων για τα δρώμενα. Όπως συμβαίνει και με το αυθεντικό μεσαιωνικό έπος (και με πολλά άλλα παρόμοια), δεν υπάρχουν πολλές διευκρινήσεις για το τι ακριβώς είναι, γιατί βρίσκονται στο δρόμο του και γιατί υπάρχουν οι συγκεκριμένες σχέσεις με τα όντα (ανθρώπους και μη) που συναντά ο ήρωας στην περιπλάνησή του. Αυτή η έλλειψη εξηγήσεων μου θύμισε την "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων", η οποία ζει ένα πλήθος από περιπέτειες δίχως ποτέ να εξηγείται το πώς και το γιατί. Τελικά νομίζω ότι αυτό που ενδιαφέρει τον δημιουργό είναι ο γενικός μύθος και αυτό που θέλει να μας πει: "Συμφιλιώσου με την ιδέα του θανάτου για να ζήσεις πλήρη ζωή. Αν τον φοβάσαι και τον σκέφτεσαι διαρκώς ούτως ή άλλως δεν θα τον αποφύγεις, αλλά θα ζήσεις και μια δυστυχισμένη, αγχωμένη ζωή". Πάντως η επιλογή του ινδικής καταγωγής Dev Patel στο ρόλο ενός ιππότη του Αρθούρου επιβεβαιώνει το ιδιόρρυθμο κλίμα της ταινίας.

Μερικές εντυπωσιακές εικόνες, υποβλητική σκηνοθεσία, αρκετή σκοτεινιά (κυριολεκτικά το λέω, είναι σκοτεινή ταινία), επαναλαμβάνω ότι απευθύνεται σε απαιτητικούς θεατές και όχι σ' αυτούς που πάνε να δουν μια κλασική περιπέτεια με ιππότες.

ΚΑΤΑΜΑΥΡΟΙ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΟΙ "ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΟΙ"

 "Οι Εκκεντρικοί" (ελληνικός τίτλος του Retfærdighedens Ryttere) του 2020 είναι ένα σκανδιναβικό φιλμ του δανού Anders Thomas Jensen, που παλιότερα είχε γυρίσει τα ενδιαφέροντα "Μήλα του Αδάμ". Πρόκειται για μία βίαιη ταινία, που κατά βάθος είναι μια κατάμαυρη, άγρια κωμωδία, με τον Μαντς Μίκελσεν στο ρόλο ενός από τους πρωταγωνιστές.

Ένας σκληροτράχηλος και απόλυτα "ουγκ" μισθοφόρος, που ουσιαστικά έχει παρατήσει την οικογένειά του, αναγκάζεται να επιστρέψει από το Αφγανιστάν για να φροντίσει την έφηβη κόρη του όταν η γυναίκα του σκοτώνεται σε σύγκρουση τρένου στο μετρό. Ένας επιβάτης, παρόν κι αυτός στη μοιραία σύγκρουση, υποψιάζεται ότι δεν πρόκειται για ατύχημα, αφού στη σύγκρουση σκοτώνεται και ο μοναδικός μάρτυρας που θα οδηγούσε στη φυλακή μια εγκληματική οργάνωση. Πείθει το μισθοφόρο και, όπως - όπως φτιάχνεται μια ομάδα "περίεργων" (για να το πούμε ευγενικά) τύπων, που με αξιοθρήνητο τρόπο προσπαθούν να εκδικηθούν τους εγκληματίες.

Μπορώ να σας πω ότι πραγματικά το διασκέδασα. Οι σκανδιναβοί έχουν το δικό τους τρόπο να κάνουν κάτι ξεχωριστό από ένα σενάριο που στα χέρια του σύγχρονου ανέμπνευστου Χόλιγουντ θα γινόταν μια ακόμα βαρετότατη περιπετειώδης ταινία (από τις χιλιάδες τέτοιες) με κυνηγητά, εκρήξεις, ανατροπές και δε συμμαζεύεται. Εδώ όμως είναι τόσο ιδιαίτεροι, απολαυστικοί και ταυτόχρονα γελοίοι, τραγικοί, δυστυχισμένοι κατά βάθος, οι τύποι που απαρτίζουν την ομάδα των αυτοσχέδιων "εκδικητών", που οι άγριες, βίαιες και αγχωτικές καταστάσεις μπλέκουν ισορροπημένα με το μαύρο χιούμορ με πολύ καλά - για μένα τουλάχιστον - αποτελέσματα.  

Παράλληλα η ταινία εξετάζει με καυστικό τρόπο τη στάση της "πολιτισμένης" δυτικής κοινωνίας απέναντι στη βία, το κοινωνικό προφίλ των ηρώων, τις δυσλειτουργικές οικογένειες, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο της τύχης και των συμπτώσεων στη ζωή μας (από εκεί ξεκινά η όλη ιστορία άλλωστε), καταλήγοντας σε ένα απρόβλεπτο, σαρκαστικό φινάλε. Το απόλαυσα, παρά τη μαυρίλα του.

Ο CARAX, Η "ANNETTE" ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ

 

Ο Leos Carax είναι βεβαίως μια ιδιόρρυθμη περίπτωση της κινηματογραφικής ιστορίας. Είναι αυτό που λέμε "όλα να τα περιμένεις" απ' αυτόν. Πράγμα που επιβεβαιώνεται απόλυτα με το φιλμ του 2021 "Anette", το οποίο είναι καθαρό μιούζικαλ! Ναι, αλλά ποίων είναι η μουσική, αλλά και το στόρι; Των θρυλικών (και cult) Spaks, οι οποίοι εμφανίζονται σε κάποιες σκηνές, των αδελφών Mael δηλαδή από τα 70ς (οι οποίοι πάντως συνεχίζουν κανονικά ως σήμερα). Φανταζόσαστε μήπως κάποια πιο απρόσμενη συνεργασία; Και μάλιστα με δύο "καυτούς" σύγχρονους ηθοποιούς: Τη Μαριόν Κοτιγιάρ και τον Άνταμ Ντράιβερ.

Οι οποίοι είναι ένα αταίριαστο φαινομενικά, πλην όμως πολύ ερωτευμένο ζεύγος. Εκείνος είναι ένας διάσημος stand up κωμικός (αν και συχνά όσα λέει στο κοινό δεν είναι καθόλου αστεία), με τεράστιο εγώ και μάλλον ασταθής ψυχολογικά. Εκείνη είναι μία εξ ίσου διάσημη ντίβα της όπερας. Εμείς παρακολουθούμε τη θυελλώδη μεταξύ τους σχέση και τις εξελίξεις όταν γεννηθεί το παιδί τους (όλα αυτά, εννοείται, υπό τη διαρκή υπόκρουση της μουσικής ή των τραγουδιών των Sparks, η οποία όμως, εκτός από λίγες εξαιρέσεις, παραπέμπει σε μουσική μιούζικαλ και όχι σε ροκ).

Και τώρα τα κακά νέα. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται ενδιαφέροντα - προσωπικά είχα μεγάλη περιέργεια να το δω - πλην όμως βρήκα το αποτέλεσμα απογοητευτικό. Ιδιαίτερα στο πρώτο μισό βαρέθηκα κανονικά. Μετά η ιστορία είχε κάποιο μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αλλά και πάλι... Δεν κατάλαβα τον σεναριακό λόγο ύπαρξης. Ήθελαν να μας πουν το γνωστό από παλιά "ο άνθρωπος σκοτώνει αυτό που αγαπάει"; Ότι ο τερατώδης εγωκεντρισμός είναι (αυτο)καταστροφικός; Ότι η δημοσιότητα δημιουργεί παράνοια (στην προκειμένη περίπτωση μόνο στον άντρα του ζευγαριού); Δεν ξέρω. 

Η εικόνα είναι σε μερικές σκηνές όμορφη και υποβλητική, υπάρχουν ευρήματα (τα οποία όμως σύντομα απλώς επαναλαμβάνονται), αλλά ούτε η μουσική ούτε ολόκληρη η ταινία κατάφερε να με κρατήσει. Το προηγούμενο απρόσμενο (στα όρια του πειραματικού) φιλμ του Carax, το "Holy Cars" μου άρεσε αρκετά. Πολύ κρίμα που δεν μπορώ να πω το ίδιο και γι' αυτό...

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ "CANDYMAN"

 

Ο πρώτος "Candyman", βασισμένος σε διήγημα του Clive Barker, είχε γυριστεί το 1992 από τον Bernard Rose και είχε ως πρωταγωνίστρια την Βιρτζίνια Μάντσεν.

Η ιστορία είναι περίπου ίδια με την ταινία του 2021. Ο Candyman είναι μια υπερφυσική οντότητα με γάντζο στο ένα χέρι, που εμφανίζεται αν προφέρεις 5 φορές το όνομά του σε καθρέφτη. Είναι το "πνεύμα" εκδίκησης ενός μαύρου που είχε λιντσαριστεί άγρια πολλά χρόνια πριν επειδή είχε ερωτικές σχέσεις με λευκή. Φυσικά η πρωταγωνίστρια και η φίλη της, που διδάσκουν σε πανεπιστήμιο και κάνουν έρευνα για τις δοξασίες των μαύρων στη συγκεκριμένη γειτονιά του Σικάγο, θα προφέρουν για πλάκα το όνομα και ο τρόμος θα αρχίσει.

Πρόκειται για συμπαθητική ταινία τρόμου της παράδοσης των 80ς, που βλέπεται ευχάριστα από τους φίλους του είδους. Και υπάρχει κι εδώ το ίδιο μοτίβο της συλλογικής μαύρης εκδίκησης για όσα έχει υποφέρει η φυλή τους επί τόσους αιώνες, καθώς και το στοιχείο της πίστης: Ο Candyman υπάρχει μόνο αν πιστεύεις σ' αυτόν, αν διατηρείται δηλαδή στη συλλογική μνήμη. Αλλιώς θα εξαφανιστεί. Ωστόσο εδώ η επίκληση γίνεται από μια λευκή που δεν πιστεύει στο υπερφυσικό. Στην καινούρια ταινία η επίκληση γίνεται από μαύρο, ο οποίος προφανώς αγνοεί ή δεν πιστεύει στις παραδόσεις της δικής του φυλής. Πρόκειται λοιπόν για καλή ταινία τρόμου, δίχως όμως να διαθέτει το έντονα art στοιχείο του ριμέικ. Μπορώ όμως να σας πω ότι σεναριακά είναι πιο στρωτό από το νέο, που, όπως έγραψα, στο σενάριο τα μπερδεύει λιγάκι. Πάντως προτείνω οι φίλοι του είδους να το δουν. Έστω και μόνο για λόγους σύγκρισης.

ΤΟ "CANDYMAN" ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΦΥΛΕΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ

 Το "Candyman" ήταν ένα φιλμ τρόμου του 1992. Το 2021 η νέα μαύρη σκηνοθέτης Nia DaCosta κάνει ένα ενδιαφέρον ριμέικ του παλιού φιλμ και μας πείθει ότι στις μέρες μας υπάρχει και σκεπτόμενος κινηματογράφος τρόμου.

Ένας καλλιτέχνης και η κοπέλα του μετακομίζουν σε πολυτελές λοφτ εργατικής συνοικίας που αναβαθμίζεται. Ωστόσο στη γειτονιά υπάρχει ο "αστικός μύθος" του Κάντιμαν, ενός υπερφυσικού όντος με τη μορφή μαύρου με ένα γάντζο αντί για χέρι. Όταν κάποιος πει 5 φορές το όνομά του σε καθρέφτη, το ον εμφανίζεται και τον σκοτώνει. Ο καλλιτέχνης, αν και μαύρος ο ίδιος, αγνοεί την ιστορία και όταν επικαλεστεί το όνομα εκείνου ένας νέος αιματηρός κύκλος θα ξεκινήσει.

Η ταινία μιλά σαφώς για φυλετικά θέματα. Οι περισσότεροι ήρωες είναι μαύροι, όπως και ολόκληρη η γειτονιά όπου δρα η φοβερή οντότητα.Οι παλιές εργατικές πολυκατοικίες γκρεμίζονται για να αντικατασταθούν με πολυτελέστερες και ακριβότερες. Ο ίδιος ο Candyman δημιουργήθηκε από άγριο λιντσάρισμα (τα παλιά χρόνια) ενός μαύρου που τόλμησε να συνάψει σχέση με λευκή. Έτσι ουσιαστικά ενσαρκώνει ένα είδος συλλογικής εκδίκησης της μαύρης κοινότητας για όσα έχουν υποστεί επί τόσους αιώνες. 

Καλογυρισμένο, με σασπένς και κάποιες τρομακτικές σκηνές, το φιλμ έχει ενδιαφέρουσα εικόνα (σε κάποια σημεία η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από θέατρο σκιών που θυμίζει παλιές εποχές) και θέτει αρκετά θέματα. Το σενάριο είναι κάπως μπερδεμένο και "άγαρμπο", ωστόσο τόσο η εικόνα όσο και το νόημα όσων βλέπουμε νομίζω ότι διορθώνουν τα πράγματα. Ενδιαφέρον!

ΥΓ: Σεναριακά στο φιλμ είναι ανακατεμένος και ο Jordan Peele του "Τρέξε" και του "Εμείς", εκείνος δηλαδή που έβαλε στο χάρτη "σκεπτόμενες" ταινίες τρόμου που μιλάνε για φυλετικά θέματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο βεβαίως.

ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ "ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ"

 

Είσαι έφηβος, αριστούχος μαθητής (τελειόφοιτος), που προορίζεσαι για μεγάλο πανεπιστήμιο. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, σκέφτεσαι λίγο και τα κορίτσια. Και ξαφνικά στο δίπλα σπίτι εμφανίζεται μια απίστευτη κοπέλα και παθαίνεις πλάκα. Γνωρίζεστε, συμπαθεί ο ένας τον άλλον... αλλά εκείνη κρύβει ένα μεγάλο μυστικό (όχι, δεν είναι τραβεστί, αν αυτό φανταστήκατε). Και φυσικά το μυαλό φεύγει, και πού όρεξη για διάβασμα...

Αυτά συμβαίνουν στη... σέξι κωμωδία του Luke Greenfield "Το Κορίτσι της Διπλανής Πόρτας" (The Girl Next Door) του 2004. Κλασική αμερικάνικη νεανική κωμωδία, λίγο πικάντικη, λίγο ασεβής,  λίγο ανατρεπτική και, όπως είπαμε, σέξι, ... Αρκετά διασκεδαστική (εγώ τουλάχιστον την είδα ευχάριστα), με το μυστικό να αποκαλύπτεται λίγο πριν τα μισά και από εκεί και πέρα τα πράγματα να περιπλέκονται (έως και να γίνονται μπάχαλο). Πλάκα έχει η νερντ παρέα, ωραία είναι η Elisa Cuthbert και μέχρις εκεί. Προσφέρεται για βράδυ δίχως προβληματισμούς, με πίτσες, μπύρες και ό,τι άλλο.

ΕΝΑΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ "STILLWATER" ΣΤΑ... ΠΛΟΚΑΜΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

 

Το "Stillwater" (άσχετος ελληνικός τίτλος "Ζήτημα Χρόνου") του 2021 είναι ένα ακόμα καλό φιλμ του αξιόλογου Tom McCarthy (The Visitor, Spotlight κ.ά.), με τον Ματ Ντέιμον απόλυτα πειστικό στο ρόλο του "βλάχου" αμερικάνου.

Ένας "βλάχος" αμερικανός λοιπόν χαμηλής μόρφωσης, χήρος, εργάτης και, κατά περιόδους, άνεργος, επισκέπτεται τακτικά τη Γαλλία για να βλέπει την κόρη του η οποία, ενώ σπούδαζε εκεί, κατηγορείται ότι σκότωσε τη συγκάτοικό της και τώρα βρίσκεται σε φυλακή της Μασσαλίας. Εκεί ο αμερικανός θα βοηθηθεί (δεν ξέρει καθόλου γαλλικά γαρ) από ντόπια "αβανγκαρντ" ηθοποιό του πειραματικού θεάτρου και μαζί θα προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι η νεαρή είναι αθώα.

Η ταινία μπλέκει με πολύ καλό - κατά τη γνώμη μου - τρόπο το αστυνομικής φύσης μυστήριο (τι ακριβώς συνέβη με τη δολοφονία της συγκατοίκου) και τις προσπάθειες του πανάσχετου αμερικανού να διαλευκάνει την ιστορία με μια κοινωνική ματιά πάνω στις διαφορές της "βαθιάς" Αμερικής με την ευρωπαϊκή κουλτούρα (κάπως σα να βάζεις έναν πιτσιρικά που μόλις βγήκε ενθουσιασμένος από τον 18ο ή κάτι τέτοιο Spiderman να δει Αγγελόπουλο). Ο Ντέιμον είναι ταιριαστός στο ρόλο του και νομίζω ότι η ιδιοσυγκρασία ανθρώπων σαν κι αυτόν (που αφθονούν βεβαίως στις ΗΠΑ) αναλύεται εξαιρετικά. Άσχετος με όλα, απολιτικός, αφελής, βαρύς και ατσούμπαλος, ταπεινών αισθητικών γούστων, κάποιες φορές βίαιος, τις πολύ περισσότερες όμως λιγομίλητος, υπομονετικός και αποτραβηγμένος στον εαυτό του, πλην όμως καλόκαρδος και με μια αφελή τιμιότητα. Ουσιαστικά δίχως καθόλου ενδιαφέροντα, μπορεί να αφοσιωθεί σε ένα σκοπό, φτάνει όμως να τον αφορά προσωπικά (όπως εδώ με την τύχη της κόρης του). 

Αστυνομικό σασπένς, ανατροπή στο τέλος, όλα αυτά όμως κάτω από μια ρεαλιστική, κοινωνική ματιά στο χάσμα επικοινωνίας που υπάρχει ανάμεσα σε διαφορετικής κουλτούρας ανθρώπους, αλλά και σύγκριση Ευρώπης και Αμερικής, κατάφερε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Θεωρώ τον McCarthy πολύ καλό και ευαίσθητο ανατόμο διαφόρων κοινωνικών θεμάτων και ελπίζω να συνεχίσει έτσι. 

Προσοχή: Παρά το ότι η ιστορία κάπως θυμίζει, δεν έχει ουδεμία απολύτως σχέση με παρόμοιας υπόθεσης, αλλά με αβυσσαλέες διαφορές αισθητικής, φιλμ όπως του Λίαμ Νίσον, ας πούμε, όπου ο αντίστοιχος άσχετος και μέχρι πρότινος "συνηθισμένος, μέσος άνθρωπος" θα τινάξει στον αέρα τη μισή πόλη και θα κάνει ασύλληπτες ταρζανιές προκειμένου να πετύχει τον δίκαιο σκοπό του. Καμιά απολύτως σχέση. επαναλαμβάνω.    

ΕΝΑΣ "ΚΟΥΡΙΕΡ" ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

 "Ο Κατάσκοπος του Ψυχρού Πλέμου" (The Courier) γυρίστηκε το 2020 από τον Dominik Cooke και έχει πρωταγωνιστεί τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς (με μουστάκι). 

Πρόκειται για ένα κατασκοπικό ψυχολογικό θρίλερ που διαδραματίζεται, όπως καταλάβατε, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Οι βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες πιέζουν έναν υπεράνω πάσης υποψίας συνηθισμένο άνθρωπο, που έχει την ιδιαιτερότητα να πηγαινοέρχεται ως επιχειρηματίας στην αρκετά κλειστή τότε Σοβιετική Ένωση, ώστε να γίνει κατάσκοπος και να μεταφέρει μηνύματα από ένα σοβιετικό αξιωματικό που προσπαθεί να πείσει τον κόσμο για τον κίνδυνο ενός επερχόμενου θερμού πολέμου λόγω της πυρηνικής εξάπλωσης της χώρας του. Φυσικά αυτό θα βάλει τον άσχετο με τέτοια θέματα επιχειρηματία σε τεράστιους κινδύνους.

Πρόκειται για "παλιομοδίτικης", κλασικής γραφής βρετανικό θρίλερ με άψογη ατμόσφαιρα εποχής, όπως αυτά που ξέρουν να φτιάχνουν πάντα οι άγγλοι. Όντως η ατμόσφαιρα είναι υποβλητική, καθώς το μουντό γκρίζο και το βάρος του τότε σοβιετικού κόσμου μεταδίδει στο θεατή την συνεχή αίσθηση κινδύνου και άγχους. Η ταινία δεν είναι σε καμία περίπτωση ταινία δράσης. Αντίθετα ρίχνει το βάρος στον ψυχολογικό τομέα : Το διαρκές άγχος και ο φόβος μέσα στον οποίο ζει ο πρωταγωνιστής διαβρώνει σιγά σιγά την καθημερινότητά του. Οι πράξεις του δεν έχουν τίποτα το ηρωικό, αντίθετα ο άνθρωπος αυτός ζει διαρκώς με το άγχος της σύλληψής του από τους ρώσους και αυτό είναι κάτι πραγματικά δυσβάστακτο. Έτσι το φιλμ λειτουργεί αντιπολεμικά σε όλα τα επίπεδα, τονίζοντάς μας ότι όσο εφιαλτικός είναι ένας κανονικός πόλεμος, άλλο τόσο ψυχοφθόρος υπήρξε ο αντίστοιχος "ψυχρός". Το τέλος του φιλμ γίνεται σχεδόν εφιαλτικό...

Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία θα αρέσει σίγουρα σε όσους δεν αποζητούν τη διαρκή δράση και τις non srtop εκρήξεις, αλλά κάτι πιο εσωτερικό, υποβλητικό και κλασικό.

"MONDAY" : ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΡΕΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟ

 Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος είναι από τους καλούς νέους έλληνες σκηνοθέτες και συνήθως φαίνεται να έχει κέφι (γενικότερα). Το 2020 γυρίζει το "Monday", την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του και με αφήνει με εντυπώσεις που είναι διχασμένες.

Δύο αμερικάνοι, που βρίσκονται στην Αθήνα για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικές προθέσεις (ο ένας θέλει να ζήσει εκεί μόνιμα, η άλλη ετοιμάζεται να γυρίσει στις ΗΠΑ μετά από παραμονή λίγων χρόνων) γνωρίζονται και ερωτεύονται παράφορα. Η ταινία παρακολουθεί τα έργα και τις ημέρες τους, τις εντάσεις και τις αρμονικές τους φάσεις.

Το φιλμ και καλογυρισμένο είναι και ένα είδος γνήσιας τρέλας διαθέτει. Αυτό που κυρίως θέλει ο δημιουργός του είναι να καταγράψει μια Αθήνα που, μέσα ή/και παρά (σ)την κρίση σφύζει από ζωή, από παρέες, από πάρτι, από αλληλεγγύη μεταξύ φίλων... Επιδιώκοντας αυτό περνά σε κάποιες συνειδητά σουρεαλιστικές φάσεις (από αυτά που "δεν γίνονται"), όπως το αυτοσχέδιο, στα καλά καθούμενα, πάρτι με dj στην Κυψέλη, το γυμνό δικάβαλο χριστουγεννιάτικα κλπ.) Παράλληλα, με την Αθήνα ως βασικό πρωταγωνιστή πάντα, παρακολουθεί τις φάσεις της σχέσης των δύο ηρώων. Το φιλμ διαθέτει πολλές cameo εμφανίσεις γνωστών από διάφορους χώρους τύπων και καλές ηθοποιίες. Κυρίως οι δεύτεροι (έως και ελάχιστοι) ρόλοι παραμένουν εξαιρετικά πειστικοί. Προσωπικά μου άρεσε το έξυπνο τέλος, που φέρνει απότομα τους ήρωες μπροστά στη σκληρή καθημερινότητα και τους προσγειώνει από μια παρατεταμένη περίοδο πλάκας (και πηδήματος). 

Υπάρχουν αρκετά θετικά στοιχεία, η πολύ καλή αίσθηση ότι τεχνικά τουλάχιστον το ελληνικό σινεμά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα ξένα (ναι, όσοι έβλεπαν (και) ελληνικά στα 80ς και 90ς δικαίως αισθάνονται ανακουφισμένοι από τη θετική αυτή εξέλιξη), αρκετός χαβαλές, αλλά και μια γενικότερη αίσθηση μιας απλής, feel good στο μεγαλύτερο μέρος της φούσκας. Γι' αυτό λέω ότι οι εντυπώσεις μου είναι διχασμένες. Προσωπικά πάντως θεωρώ το "Suntan" του 2016 την καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη.

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΣΙΡΙΑΛ ΚΙΛΕΡ ΣΤΟ "THE LITTLE THINGS"

 

Το 2021 ο John Lee Hancock γυρίζει το θρίλερ "Προσοχή στις Λεπτομέρειες" (The Little Things) με τους Ντέντζελ Ουάσινγκτον, Ράμι Μάλεκ και Τζάρεντ Λέτο. 

Ένας "τελειωμένος" σερίφης, πρώην καλός μπάτσος, καλείται στο Λος Άντζελες για μια υπόθεση ρουτίνας. Εκεί όμως θα πέσει στα ίχνη ενός σίριαλ κίλερ που του θυμίζει μια παλιά, σκοτεινή υπόθεση. Ένας ντετέκτιβ, παρά τις συμβουλές των συναδέλφων του, θα δεχτεί να συνεργαστεί μαζί του, αλλά αμφότεροι θα εμπλακούν σε έναν εφιαλτικό φαύλο κύκλο.

Δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί σε δεκάδες παραλλαγές, αλλά παρ' όλα αυτά είδα ευχάριστα το σχετικά αργό αυτό θρίλερ. Φυσικά δείχνει τις προσωπικές ζωές αυτών που ασχολούνται με το έγκλημα, δείχνει την ύπουλη διάβρωση της προσωπικής ζωής όσων είναι υποχρεωμένοι να ασχολούνται με τις πλέον άρρωστες πτυχές της ανθρώπινης φύσης, δείχνει τις μεταξύ των δύο ηρώων σχέσεις, αποκαλύπτει παλιά, σκοτεινά μυστικά κλπ. κλπ. Ξαναλέω ότι έχω δει πολλά παρόμοια φιλμ. Χαρακτηριστικό εδώ ότι ο (πιθανός) δολοφόνος αποκαλύπτεται περίπου στα μισά της ταινίας και από εκεί και πέρα αρχίζει ένα άλλο είδος παιχνιδιού γάτας και ποντικού. 

Παρά το ότι είναι σχετικά αργό όπως είπα (δεν επικεντρώνεται στη δράση, κάθε άλλο, και αυτό προσωπικά το εκτιμώ) μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Δίχως βέβαια, νομίζω, να χρειάζονται οι 2 ώρες και 8 λεπτά της διάρκειάς του.

"Ο ΠΑΤΕΡΑΣ" ΚΑΙ Η ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΑΣ

 "Ο Πατέρας" (2020), αν και βρετανική, είναι η πρώτη ταινία του γάλλου Florian Zeller. Φυσικά την κρατά κυρίως η δυνατή ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς, αλλά και της Ολίβια Κολμαν.

Ένας ηλικιωμένος που ζει μόνοςβυθίζεται όλο και περισσότερο στην άνοια. Ο κόσμος του γκρεμίζεται σιγά - σιγά, οι παραισθήσεις μπαίνουν όλο και συχνότερα στη ζωή του, η μνήμη του τον εγκαταλείπει βαθμιαία.  Η κόρη του προσπαθεί να τον βοηθήσει, να του βρει μια μόνιμη κοπέλα για να τον φροντίζει στο σπίτι παρά την τυπική οργισμένη αντίδρασή του ("Γιατί; Μια χαρά είμαι!"), αλλά τα όρια ανάμεσα στη φαντασία του και την πραγματικότητα γίνονται όλο και πιο θολά.

Το έξυπνο στο φιλμ είναι ότι, παρακολουθώντας τις εμπειρίες του άρρωστου, κάνει για μεγάλο διάστημα και τον θεατή να μπερδευτεί και να μην αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Έτσι, δομείται σχεδόν ως ένα είδος θρίλερ καθώς το μυστήριο μεγαλώνει. Φυσικά το θέμα της άνοιας είναι κυρίαρχο - και είναι εφιαλτικό. Όντως ο κόσμος των ανθρώπων που πάσχουν από τη φοβερή - και όλο με περισσότερα θύματα παγκοσμίως - είναι τρομακτικός, καθώς συνδυάζεται και με την αίσθησή τους ότι "κάτι δεν πάει καλά", αλλά είναι αδύνατο να εντοπίσουν τι είναι αυτό. Δυστυχώς πολλές φορές τα πράγματα στην ασθένεια είναι ακριβώς έτσι (όχι πάντοτε όμως, υπάρχουν διάφορες παραλλαγές των συμπτωμάτων).

Δυνατό δράμα, ανατριχιαστικό αν σκεφτούμε ότι όλα αυτά είναι αληθινά και συμβαίνουν σε χιλιάδες ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας, και καλοφτιαγμένο, στηρίζεται όπως είπαμε στην καταλυτική παρουσία του Χόπκινς. Αν δεν θέλετε πάντως να "τρομάξετε", αποφύγετέ το. Αν και είναι καλή ταινία.   

"DIG": ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ

 Η βρετανική "Ανασκαφή" (Dig) είναι ένα φιλμ εποχής που γύρισε το 2021 ο Simon Stone (είναι η 2η ταινία του). Το δυνατό της σημείο είναι οι πολύ καλές ερμηνείες της Κάρι Μάλιγκαν και του Ρέιφ Φάινς, βασίζεται δε σε αληθινή ιστορία.

Λίγο πριν ξεσπάσει ο Β' παγκόσμιος, κάπου στη βρετανική επαρχία μια πλούσια, καλλιεργημένη, νέα χήρα χρηματοδοτεί ανασκαφές σε αρχαίους τύμβους που βρίσκονται στα απέραντα κτήματά της. Ως επικεφαλής των ανασκαφών προσλαμβάνεται ένας ντόπιος, ο οποίος δίχως να έχει επίσημες σπουδές, είναι αφ' ενός βαθύς γνώστης της αρχαιότητας της περιοχής και αφ' ετέρου πολύ έμπειρος, αφού έχει πάρει μέρος σε πολλές άλλες ανασκαφές. Ωστόσο αυτό που θα ανακαλυφτεί σε έναν τύμβο ξεπερνά τη δικαιοδοσία των άμεσα εμπλεκόμενων...

Καλογυρισμένο, πειστικό, με καλές ερμηνείες, όπως είπαμε, είναι ένα κλασικό, άψογο σε αναπαράσταση της εποχής, βρετανικό φιλμ. Εκτίμησα το ότι είναι χαμηλότονο, αποφεύγοντας και το μελό και τον πειρασμό να εισάγει κάποια ερωτική σχέση ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, αλλά και την κριτική ματιά που ρίχνει στις κάθε λογής "αυθεντίες". Οπότε αν είσαστε λάτρης των άρτιων, κλασικών βρετανικών δραμάτων εποχής, αυτό εδώ αποτελεί ένα καλό δείγμα. Σημειωτέον ότι αυτό που θα δείτε αποτελεί όντως μια από τις μεγαλύτερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις της Βρετανίας και σήμερα φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο.

"NEWS OF THE WORLD" Ή Η ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Ο Paul Greengrass είναι καλός σκηνοθέτης. Το 2020 γυρίζει ένα "περίπου" γουέστερν με τον Τομ Χανκς στο βασικό ρόλο, το "News of the World" (Του Κόσμου τα Νέα). Πικρό γουέστερν, που κάθε άλλο παρά ηρωοποιεί ή εξωραϊζει την εικόνα της Αμερικής του 19ου αιώνα.

Ένας βετεράνος του αμερικάνικου εμφύλιου έχει επινοήσει έναν πρωτότυπο τρόπο να βγάζει το ψωμί του: Ταξιδεύει από πόλη σε πόλη στο Φαρ Ουέστ με ένα πάκο εφημερίδες και... διαβάζει επί αμοιβή στο απομονωμένο και πιθανόν αναλφάβητο κοινό τα νέα από τη χώρα και τον κόσμο. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν θα δεχτεί να παραδώσει στους θείους του ένα ορφανό λευκό κοριτσάκι που είχε μεγαλώσει σε ινδιάνικη φυλή. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να διανύσουν εκατοντάδες μίλα επικίνδυνης και αφιλόξενης (για νόμο ούτε λόγος) χώρας... Και επί πλέον το κοριτσάκι δεν επιθυμεί καθόλου κάτι τέτοιο. Το μόνο που θέλει είναι να γυρίσει στη φυλή, που θεωρεί φυλή της και σπίτι της.

Αργοί ρυθμοί, κακουχίες και περιπέτειες και κάτι σαν ταξίδι στην κόλαση σε μια ύπαιθρο που κατοικείται από κακοποιούς, παράνομους, αγροίκους, ρατσιστές ή εξαθλιωμένους ανθρώπους που δουλεύουν σε αδίστακτους γαιοκτήμονες, γεμάτη με άθλιες, πνιγμένες στη λάσπη μικρές πόλεις που μόνο απέχθεια προκαλεί ακόμα και η όψη τους μόνο. Και ινδιάνικες φυλές που λιμοκτονούν και αναγκάζονται να μεταναστεύουν. Καθόλου κολακευτική εικόνα για τη μετέπειτα υπερδύναμη, που για μια ακόμα φορά παρουσιάζεται ως μια χώρα θεμελιωμένη στον άκρατο ατομικισμό, τη βία, τη λεηλασία του πλούτου των αυτοχθόνων...

Φυσικά υπάρχει και το συναισθηματικό στοιχείο, με τη σχέση που σταδιακά αναπτύσσεται ανάμεσα στον μεσήλικα σκληροτράχηλο πρώην αξιωματικό και το φοβισμένο κορίτσι. Ωστόσο η συνολική μουντάδα - σκοτεινιά θα έλεγα μάλλον - παραμένει ως κυρίαρχη εικόνα.
Δεν θα το έλεγα αριστούργημα, ωστόσο μου άρεσε αρκετά. 

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ ΜΕ... "F"

 

Υπάρχουν ταινίες που αναρωτιέσαι γιατί έγιναν ή μάλλον γιατί έγιναν όπως έγιναν. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι το άγνωστο βρετανικό "F" (λέγεται και "The Expelled") που γύρισε το 2010 ο Johannes Roberts. Πρόκειται για θρίλερ, αλλά...

Ένα σχολείο, μετά το τέλος των μαθημάτων, καθώς βραδιάζει, δέχεται αιματηρή επίθεση από μασκοφόρους αγνώστους. Οι λίγοι μαθητές και καθηγητές που έχουν ξεμείνει πασχίζουν όπως όπως να αμυνθούν. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ένας σχεδόν αλκοολικός μεσήλικας καθηγητής, αλλά και η μαθήτρια κόρη του. Οι σχέσεις τους δεν ήταν και πολύ καλές πριν συμβούν όλα...

Το περίεργο είναι ότι το φιλμ δεν είναι κακό ως φιλμ. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, περιγραφή πιο περίπλοκων σχέσεων των ηρώων απ' όσο έχουμε συνηθίσει σε πληθώρα από μακελάρικα θρίλερ, κάποιο σασπένς κλπ. ΟΚ. Και ξαφνικά, δίχως τίποτα απολύτως να εξηγηθεί, δίχως να καταλάβουμε πώς και γιατί συμβαίνουν όλα, η ταινία... τελειώνει, αφήνοντάς με μέ την πιο ξεκάθαρη εκπλήρωση της έκφρασης "μείναμε στα κρύα του λουτρού" που έχω ζήσει ποτέ... Μη με ρωτήσετε γιατί συνέβη αυτό. Αγνοώ. Πάντως σπάνια έχω δει πιο ανολοκλήρωτο πράγμα στο σινεμά. Κρίμα, γιατί είχε αρχίσει καλά...

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΟΤΙ "ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΔΕΝ ΦΟΡΑΝΕ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ"

 "Τα Σκυλιά δεν Φοράνε Παντελόνια" (2019) είναι μια φινλανδική ταινία, η τρίτη μεγάλου μήκους του J.-P. Valkeapaa. Βασικό της θέμα τα φετίχ και ο σαδομαζιχισμός.

Ένας γιατρός, που έχει χάσει σε ατύχημα τη γυναίκα του, είναι, μετά χρόνια, ακόμη τσακισμένος από την απώλεια. Τότε, τυχαία, θα ανακαλύψει στα χέρια μιας dominatrix την αγάπη του του για το μαζοχισμό, την ταπείνωση και την ηδονή του πόνου. 

Δεν είναι ακριβώς μια ερωτική ταινία, με την έννοια ότι, παρά τις σαδομαζοχιστικές σκηνές, δεν υπάρχει καθόλου γυμνό ή άμεσος ερωτισμός. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ήρωας κάνει ό,τι κάνει για να επουλώσει το τραύμα μιας τραγικής απώλειας, ενώ με την ηθελημένη πρόκληση ασφυξίας - μέρος των ερωτικών παιχνιδιών - βιώνει σχεδόν μεταφυσικές εμπειρίες. Τελικά, στο τέλος, νομίζω ότι το φιλμ λέει ότι πρέπει να αποδεχτούμε αυτό που είμαστε, δίχως αντιστάσεις, αναστολές ή αρνήσεις, έστω κι αν αυτό είναι αντίθεστο με το "καθώς πρέπει". Τότε μόνο θα μπορέσουμε να ισορροπήσουμε εντός μας.

Καλογυρισμένο, με μερικές ατμοσφαιρικές εικόνες, ήταν μεν ενδιαφέρον (και λόγω του ιδιαίτερου θέματός του), αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα κιόλας...

"ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΡΙΦΚΙΝ" ΚΑΙ Ο ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΕΝ ΩΣ ΣΙΝΕΦΙΛ

 Το 2020 ο Woody Allen είναι πλέον 85 ετών και, παρ' όλα αυτά, γυρίζει το "Φεστιβάλ του Ρίφκιν". Είναι η 48η μεγάλου μήκους ταινία του (έχω συνειδητά παραλείψει κάποιες τηλεταινίες και συμμετοχές σε σπονδυλωτά φιλμ), με τον Γουάλας Σον, τη Τζίνα Γκέρσον κ.ά. Ενώ όλη η ιστορία παραμένει τυπικά γουντιαλενική, εδώ προστίθεται και μια ισχυρότατη δόση κινηματογραφοφιλίας.

Όλα συμβαίνουν στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, όπου είναι γυρισμένο το φιλμ. Εκεί πηγαίνει για το φεστιβάλ ένα παντρεμένο ζευγάρι. Εκείνος καθηγητής και αθεράπευτος λάτρης του παλιού κινηματογράφου τέχνης (παλιότερα μάλιστα δίδασκε κινηματογράφο σε πανεπιστήμιο), εκείνη εργαζόμενη στις δημόσιες σχέσεις της κινηματογραφικής βιομηχανίας (πάει στο φεστιβάλ επαγγελματικά). Μεγάλη διαφορά ηλικίας, αταίριαστη εικόνα ζευγαριού, ε, εκείνη θα ερωτευτεί νέο ανερχόμενο σκηνοθέτη κι εκείνος θα βιώσει ένα χωρισμό, αλλά και θα ενδιαφερθεί για μια άλλη γυναίκα...

Όλα αυτά με χιούμορ, με έξυπνες ατάκες που μόνο εκείνος ξέρει να γράφει, με διαρκή σινεφίλ ατμόσφαιρα (αλίμονο, σε διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου βρισκόμαστε)... και κάτι παραπάνω: Η ιστορία διακόπτεται κάθε λίγο από ασπρόμαυρες σκηνές όπου παίζουν μεν οι ηθοποιοί της ταινίας, αλλά παραπέμπουν άμεσα (κάποιες φορές παρωδώντας τις) σε συγκεκριμένες σκηνές παλιών ασπρόμαυρων κλασικών ταινιών. Ο Φελίνι, ο Μπέργκμαν, ο Μπουνιουέλ, ο Γκοντάρ κ.ά. βρίσκονται εδώ. Στο μεταξύ ο σινεφίλ θεατής μπαίνει στο παιχνίδι και προσπαθεί να μαντέψει ή να θυμηθεί σε ποια ταινία παραπέμπει η ασπρόμαυρη σκηνή που βλέπει. Κατά τα άλλα, ερωτικά και άλλα προβλήματα διανοουμένων και καλλιτεχνών, κάθε είδους άνθρωποι του σινεμά, όμορφες εικόνες από το Σαν Σεμπαστιάν, κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα...

Ο Γούντι Άλλεν δεν θα γυρίσει πλέον, εκτός απροόπτου, κάποιο αριστούργημα. Ο καιρός έχει παρέλθει. Ωστόσο - να το πω για πολλοστή φορά - εξακολουθεί σ' αυτή την ηλικία να γυρίζει ευχάριστες, απολαυστικές, "μικρές" ταινίες. Για πόσο ακόμα θα τα καταφέρνει άραγε αυτό το ακούραστο κινηματογραφικό φαινόμενο;

Ο ΠΑΛΙΑΣ ΚΟΠΗΣ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο "ΑΓΓΛΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ"

 Σας αρέσουν τα ρομαντικά φιλμ, κυρίως αυτά που θυμίζουν παλιό (καλό;) Χόλιγουντ, αυτά με τα μεγάλα, καταστροφικά πάθη, τους κεραυνοβόλους έρωτες, το απαραιτήτως εξωτικό περιβάλλον, τη μεγάλη παραγωγή (και να' ναι και ταινία εποχής); Ε, τότε μια από τις γνωστότερες τέτοιες ταινίες των σχετικά τελευταίων χρόνων (εννοώ όχι των 40ς ή 50ς) είναι αναμφισβήτητα "Ο Άγγλος Ασθενής" του Anthony Minghella (1954-2008) του 1996, σίγουρα η γνωστότερη ταινία του σκηνοθέτη. Με δυνατό καστ από τους Ρέιφ Φάινς. Ζιλιέτ Μπινός, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Ουίλιαμ Νταφόε και Κόλιν Φερθ.

 Κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο κάπου στην αφρικάνικη έρημο ένα αεροπλάνο καταρρίπτεται από τους γερμανούς. Ο βρετανοθρέμμένος, αλλά όχι βρετανός πιλότος διασώζεται με καθολικά εγκαύματα, πάσχοντας από αμνησία και οδεύοντας ολοταχώς προς το θάνατο. Μια καλόκαρδη νοσοκόμα του συμπαραστέκεται στις τελευταίες του μέρες, ενώ ένας παράξενος τύπος πιστεύει ότι ο πιλότος κάθε άλλο παρά αθώος είναι για μια παλιότερη πολεμική καταστροφή. Με διαρκή flash back μαθαίνουμε τι είχε συμβεί στο παρελθόν, λίγο πριν την έναρξη του πολέμου.

Μπορεί το ερωτικό πάθος να οδηγήσει στην προδοσία και να βρεθεί πάνω από πατρίδες, πολιτικές ιδεολογίες, προσωπικές προδοσίες; Και αν ναι δεν είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ένα τέτοιο πάθος θα είναι (αυτο)καταστροφικό και καταδικασμένο; Τέτοια θέματα πραγματεύεται η ταινία, που υπήρξε βέβαια μεγάλη επιτυχία στην εποχή της και οσκαρούχος. Ο αποικιοκρατικός εξωτισμός συνδυάζεται με τα πάθη που λέγαμε, την αρχαιολογία, τον πόλεμο, τους δυνατούς, ιδιαίτερους χαρακτήρες, τη βαθιά συγκίνηση (από κάποιους θα ξεφύγει ένα δάκρυ προς το τέλος) και, βεβαίως, την άψογη παραγωγή. Πώς να μη γίνει σίγουρο χιτ; Αν είστε φαν τέτοιων επικών / αισθηματικών παραγωγών συστήνεται ανεπιφύλακτα ως μία των καλύτερων του είδους.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 

Το blog, ως συνήθως, αποχωρεί για τις καθιερωμένες διακοπές. Να περνάτε καλά είτε βρίσκεστε σε διακοπές είτε όχι και... ραντεβού στα τέλη Αυγούστου.

ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΚΟ "ΟΞΥΓΟΝΟ"

 Το "Oxygen" (2021) είναι ένα γαλλικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας του "εξασκημένου" στο φανταστικό Alexandre Aja, με πολύ καλή στο βασικό (στο μοναδικό για να είμαστε ακριβείς) ρόλο τη Melanie Laurent. Και, μπορώ να σας πω, ότι είναι μια από τις καλές ταινίες ΕΦ (λίγες είναι αυτές δυστυχώς) των τελευταίων χρόνων.

Μια γυναίκα ξυπνά ξαφνικά και βρίσκεται κλεισμένη σε ένα είδος φέρετρου. Λέω "ένα είδος" διότι πρόκειται για ένα "φέρετρο" υψηλής τεχνολογίας. Φωτάκια, κουμπιά, μηχανήματα και κυρίως ένας υπολογιστής (η φωνή ενός υπολογιστή για την ακρίβεια), με τον οποίο μπορεί να μιλήσει, να ρωτήσει, να του δώσει εντολές κι εκείνος να υπακούσει (εκτός από την εντολή "βγάλε με από εδώ"). Η ίδια δεν θυμάται καθόλου ποια είναι και γιατί βρίσκεται εκεί.Το ακόμα χειρότερο είναι ότι το οξυγόνο μειώνεται σταθερά και ένα χρονόμετρο της δείχνει διαρκώς πόσος χρόνος της μένει...

Όπως καταλάβατε, πρώτα - πρώτα έχουμε το άκρο άωτο του κλειστοφοβικού φιλμ (θυμίζει το "Buried", αλλά αυτό δεν ήταν ΕΦ). Ωστόσο εδώ έχουμε αρκετές ενδιαφέρουσες σεναριακές ιδέες, οι οποίες δεν αφήνουν το θεατή να πλήξει καθόλου: Πρώτα πρώτα σχετικά με την ταυτότητα της γυναίκας και τις διαρκείς ανατροπές στο θέμα αυτό που συνοδεύουν τις ανακαλύψεις της αμνησιακής ηρωίδας. Έπειτα σχετικά με το πού και το γιατί βρίσκεται κλεισμένη. Και τέλος για την κατάληξη όλης αυτής της ιστορίας και το άγχος που δημιουργεί ο χρόνος που τρέχει... 

Θα ξαναπώ ότι  πρόκειται για πολύ ενδιαφέρουσα ταινία του είδους, θα υποσχεθώ ότι παρά το ότι σχεδόν διαρκώς βλέπουμε μια κλεισμένη γυναίκα ουδείς πρόκειται να πλήξει και, βεβαίως, θα τονίσω ότι οι κλειστοφοβικοί δεν πρέπει να περάσουν ούτε απ' έξω. Θα τους κάνει κακό...

"ΑΣΠΡΟ ΠΑΤΟ" ΚΙ Ο,ΤΙ ΓΙΝΕΙ!

 

Ο σουηδός Thomas Vinderberg είναι ένας αναμφισβήτητα ενδιαφέρων δημιουργός και ο Μαντς Μίκελσεν ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς σήμερα. Οι δυο τους ξαναβρίσκονται στο "Άσπρο Πάτο" (Druk) του 2020, ένα μεθυσμένο δράμα με άξονα, βεβαίως το αλκοόλ.

Τέσσερις μεσήλικοι καθηγητές λυκείου συνειδητοποιούν ότι οι ζωές τους έχουν καταντήσει τελματωμένες και άδειες, βασιζόμενες σε μια επαναλαμβανόμενη, βαρετή ρουτίνα. Παίρνοντας έμπνευση από τη θεωρία ενός φιλοσόφου που ισχυρίζεται ότι ο ανθρώπινος οργανισμός περιέχει 0.05% αλκοόλ απ' όσο θα έπρεπε, αποφασίζουν να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση (και τη ζωή τους εν γένει) δοκιμάζοντας καθημερινά αυτό το παραπάνω. Στην αρχή όλα λειτουργούν άψογα και όντως τα πάντα βελτιώνονται. Αλλά τα πράγματα δεν μπορούν πλέον να σταματήσουν σ' αυτό το ελάχιστο ποσοστό και σύντομα θα τεθούν εκτός ελέγχου...

Δράμα που μιλά για την επίδραση του αλκοόλ στη ζωή μας αλλά, γενικότερα, διαπραγματεύεται το μόνιμο θέμα του Vinderberg: Το τι συμβαίνει κάτω από την τακτοποιημένη, καθαρή επιφάνεια των σκανδιναβών, που, ως γνωστόν έχουν πετύχει ένα υψηλό στάνταρ ποιότητας ζωής στην καθημερινότητά τους. Στο βάθος όμως υποφέρουν όπως όλοι. Οι ζωές τους γίνονται από ένα σημείο και πέρα το ίδιο βαρετές όπως και εκατομμυρίων άλλων "δυτικού τύπου" ανθρώπων απανταχού του πλανήτη, ενώ τα βαθύτερα, κρυμμένα προβλήματα παραμένουν ίδια. Όσο για το αλκοόλ... ίσως αυτοί εκεί πάνω να το χρειάζονται πολύ περισσότερο λόγω κρύου - με τις ανάλογες συνέπειες φυσικά...

Η ταινία είναι καλογυρισμένη και κρατά το θεατή καθώς το δράμα κορυφώνεται και η κατρακύλα γίνεται πλέον ανεξέλεγκτη. Και, ευτυχώς, για να αποφευχθεί το παντελώς ζοφερό κλίμα, το φιλμ σπάει με κάποιες δόσεις χιούμορ, κυλώντας έτσι ευκολότερα. Έχω μόνο κάποιες σεναριακές απορίες: Όπως βλέπουμε τα πράγματα, πώς είναι δυνατόν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να λειτουργούν κανονικά στη δουλειά τους (έστω από ένα ορισμένο σημείο και μετά); Πώς κρατάνε μυστικό το πείραμά τους; Και πώς αφήνονται τόσο εύκολα;

Γενικά πάντως είναι αρκετά καλό και ενδιαφέρον φιλμ, δίχως όμως και να το θεωρώ σε καμία περίπτωση αριστούργημα.

"ΑΝΑΚΡΙΣΗ" ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ

 

Ο Claude Miller (1942-2012) είναι ένας γάλλος σκηνοθέτης με κάποιες ενδιαφέρουσες ταινίες στο ενεργητικό του. Όπως την "Ανάκριση" (Garde a vue) του 1981, με εξαιρετικούς Λίνο Βεντούρα, Μισέλ Σερό και Ρόμι Σνάιντερ.

Ένας επιθεωρητής της αστυνομία ανακρίνει τον μοναδικό και βασικό ύποπτο για δύο βιασμούς και δολοφονίες μικρών κοριτσιών. Ο ύποπτος είναι ένας ευκατάστατος, πλούσιος και γνωστός συμβολαιογράφος. Τα πάντα οδηγούν στην ενοχή του και περιπλέκονται όταν εμφανίζεται αυτόκλητη  στην αστυνομία η σύζυγός του. Αλλά υπάρχουν κι άλλα...

Πολύ καλή ταινία "δωματίου" (μόνο λίγα φλας μπακ είναι γυρισμένα εκτός του χώρου της ανάκρισης), που, αναπόφευκτα, παραπέμπει σε θεατρικό έργο, πλην όμως προσωπικά μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη ως την τελευταία σκηνή. Σ' αυτό συντελούν οι εξαιρετικοί ηθοποιοί που υποδύονται τους "ιδιαίτερους" χαρακτήρες του φιλμ: Τον κουρασμένο, ρεαλιστή αστυνομικό, τον αντιπαθή, είρωνα και αυθάδη (και πανέξυπνο) ύποπτο, τη μυστηριώδη σύζυγο... Συγχρόνως ξεσκεπάζει το αθέατο παρασκήνιο πίσω από την καλογυαλισμένη επιφάνεια της καλής κοινωνίας, αλλά σε κάποια σημεία δείχνει και την αστυνομική αυθαιρεσία. 

Οι αντιρρήσεις μου εστιάζονται στο καθαρά σεναριακό πεδίο: Αφ' ενός ομολογώ ότι δεν κατάλαβα από ψυχολογική άποψη τις απρόσμενες αντιδράσεις των βασικών ηρώων στο τέλος (που, για λόγους σπόιλερ, δεν μπορώ βέβαια να μιλήσω παραπάνω γι' αυτές). Αφ' ετέρου με ενόχλησε κάπως το ότι η λύση βασίζεται σε καθαρή σύμπτωση, πράγμα που ποτέ δεν είναι καλό από σεναριακή πάντοτε άποψη.
Ωστόσο τη βρήκα πολύ καλή ταινία. Να μη σας φοβίσει καθόλου το ότι είναι φιλμ δωματίου. Κρατά συνεχώς τον θεατή.

Ο "ΜΠΟΜΠ Ο ΧΑΡΤΟΠΑΙΧΤΗΣ", Ο ΤΖΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

 Το 1956 ο μεγάλος στυλίστας Jean -Pierre Melville (1917-1973) γυρίζει τον "Μπομπ τον Χαρτοπαίκτη" (Bob le Flambeur), ένα νουάρ / αστυνομικό στο κλίμα του δημιουργού.

Ένας μεσήλικας πλέον παλιός γκάγκστερ, που διαθέτει και το μεγάλο πάθος της χαρτοπαιξίας, χάνει όλα του τα λεφτά μένοντας στο απόλυτο μηδέν. Μόνη λύση να οργανώσει μια ληστεία, όπως είχε κάνει και παλιά, στο μακρινό παρελθόν (και το είχε πληρώσει τότε με φυλακή).

Κλασικό νουάρ, όμορφες, ασπρόμαυρες εικόνες, 50ς ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα και η χαρακτηριστική λιτότητα του Μελβίλ (αν και όχι τόσο έντονη όσο σε μεταγενέστερα φιλμ του), συνθέτουν ένα γοητευτικό σκηνικό. Ιδιαίτερα cool ο βασικός ήρωας, που έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων (ακόμα και των μπάτσων, ένας αξιωματικός των οποίων είναι ένας από τους καλύτερους φίλους του), παράδειγμα προς μίμηση για νεαρούς του χώρου και με τις γυναίκες να τον θέλουν... Είναι κομψός, ευγενής, ψύχραιμος, με αριστοκρατική φινέτσα και καθόλου δε μοιάζει με τύπο του υποκόσμου.

Κάποιοι θεωρούν την ταινία ως "την πρώτη ουσιαστικά της νουβέλ βαγκ" (άτυπα, αφού ο Μελβίλ ανήκε σε προηγούμενη γενιά από τους νεαρούς τότε δημιουργούς της), που θα κατέκλυζε το ευρωπαϊκό σινεμά σε πολύ λίγο χρόνο από το συγκεκριμένο φιλμ. Ωστόσο, πέρα από τις αρετές αυτές - και άλλες που πιθανόν θα ανακαλύψετε - προσωπικά προτιμώ άλλες ταινίες του Μελβίλ.

Ο "BIGGLES" ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

 

Ο Biggles ήταν ένας ήρωας pulp εφηβικών βιβλίων, δημοφιλής στη Βρετανία από τα 30ς έως το 1970 (με μια σύντομη αναβίωση στα 90ς). Είναι ένας ηρωικός πιλότος του Α' Παγκοσμίου πολέμου και οι περιπέτειές του γνώρισαν επιτυχία επί δεκαετίες. Το 1986 ο βρετανός φυσικά John Hough μεταφέρει τον ήρωα στην οθόνη γυρίζοντας την ομώνυμη ταινία και στοχεύοντας σε ένα συνδυασμό κωμωδίας, πολεμικής περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας με ταξίδι στο χρόνο.

Ένας νεαρός ιδιοκτήτης κέτερινγκ, χτυπημένος από μια παράξενη ακτίνα, εξαφανίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη και μεταφέρεται στον Α' Παγκόσμιο, στο πεδίο της μάχης. Εκεί θα γνωρίσει τον ηρωικό αεροπόρο Biggles και μαζί θα ζήσουν διάφορες περιπέτειες. Το θέμα είναι ότι οι περιπέτειες, τόσο δράσης όσο και κωμικές, συμβαίνουν και στους δύο χρόνους, καθώς ο ήρωάς μας μεταφέρεται εντελώς τυχαία και σε τυχαίες στιγμές πότε στο παρόν (τα 80ς δηλαδή) και πότε στον πόλεμο...

Αστείο, χαβαλετζίδικο, δίχως ίχνος σοβαρότητας (ηθελημένα), αθεράπευτα 80ς (με τα κοστούμια και όλα τα σχετικά), είχε αποτύχει παντελώς στην εποχή του. Εντάξει, δεν άξιζε τόση αποτυχία. Αν θέλετε κάτι ευχάριστο, απλώς για να περάσετε την ώρα σας, μια χαρά είναι. Και ίσως οι μεγαλύτεροι να νοσταλγήσουν και το παρελθόν (τα 80ς εννοώ, όχι τον πόλεμο). Και κάτι σημαντικό: Στο φιλμ κάνει την τελευταία του εμφάνιση στην οθόνη ο μεγάλος Πίτερ Κάσινγκ.