"IT : CHAPTER TWO": 27 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

"Το Αυτό: Κεφάλαιο 2", και πάλι του Andy Muschietti του 2019, δεν είναι ακριβώς σίκουελ. Βασισμένο στο "It" του Στίβεν Κινγκ (που κάνει και μια μικρή εμφάνιση στο φιλμ), ακολουθεί πιστά τη δομή του, που χωρίζεται σε δύο κεφάλαια. Το 2ο απ' αυτά αναφέρεται στα γεγονότα που συνέβησαν 27 χρόνια μετά το πρώτο μέρος, όταν τα παιδιά έχουν πλέον ενηλικιωθεί. Έτσι η δεύτερη ταινία είναι απλώς συνέχεια της πρώτης (κάτι σαν το "Lord of the Rings δηλαδή).
Τότε λοιπόν ο μόνος από την παρέα που εξακολουθεί να κατοικεί στο Ντέρι καταλαβαίνει μετά από μια σειρά φόνων ότι ο εφιαλτικός κλόουν (το "Αυτό" δηλαδή) έχει επιστρέψει. Καλεί λοιπόν τους υπόλοιπους να γυρίσουν εκεί, διότι μόνο όλοι μαζί μπορούν να αντιμετωπίσουν το κακό. Θα επιστρέψουν όλοι εκτός από έναν και η φριχτή ιστορία θα αρχίσει, παρά τη θέλησή τους φυσικά, να επαναλαμβάνεται.
Το φιλμ, όπως και το βιβλίο, κάνει σκληρή κριτική στην εφησυχασμένη, με λουστραρισμένη επιφάνεια, αμερικάνικη (και όχι μόνο) κοινωνία και σ' αυτά που κρύβει στο βάθος (ανασφάλειες, χωρισμοί, κοινωνικές αποτυχίες, εθισμοί, παιδική κακοποίηση... για να αναφέρουμε μόνο μερικά). Η πρώτη σκηνή άλλωστε μας δείχνει ένα άθλια ομοφοβικό Ντέρι. Και, φυσικά, υμνεί συγχρόνως τη φιλία, την αγάπη, την αλληλεγγύη. Το 2ο αυτό φιλμ είναι εξ ίσου καλογυρισμένο με το πρώτο, με εντυπωσιακές εικόνες και κάποιες τρομακτικές σκηνές και προφανώς έκανε την ίδια μεγάλη επιτυχία στα ταμεία. Προσωπικά ωστόσο δεν ενθουσιάστηκα. Με κούρασε κάπως. Έφταιγε μάλλον η τεράστια διάρκειά του και η επαναλαμβανόμενη δομή της ιστορίας : Ήξερες τι περίπου θα γίνει, ότι ο κάθε ένας θα αντιμετωπίσει τον προσωπικό του εφιάλτη και θα βρει το "αντικείμενό" του κλπ. Από ένα σημείο και πέρα άρχισα να βαριέμαι.
Ευπρόσωπο λοιπόν και λουστραρισμένο, σαφώς όχι για πέταμα, όπως πάμπολλες ταινίες τρόμου του σωρού, αλλά για μένα δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σε ταράξει βαθιά.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ "GLORIA", ΤΗ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗ ΚΑΙ "BELL"

Εν αρχή υπήρξε ο αξιόλογος χιλιανός δημιουργός Sebastian Lelio, ο οποίος διακρίθηκε το 2013 με το "Gloria", το πορτρέτο μιας μεσήλικης γυναίκας που δεν το βάζει κάτω και εξακολουθεί να θέλει να ζει και να απολαμβάνει. Κι επειδή οι αμερικάνοι δεν μπορούν να ανεχτούν ξενόγλωσση ταινία, είπαν να το ξαναγυρίσουν ως δική τους παραγωγή, αυτή τη φορά ως "Gloria Bell" το 2018. Το καλό εδώ είναι ότι ανέθεσαν την αμερικάνικη βερσιόν και πάλι στον Lelio, ο οποίος έτσι έκανε το αγγλόφωνο ντεμπούτο του. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι, όπως διάβασα, ήταν η Τζούλιαν Μουρ που τον προέτρεψε να το κάνει, διότι αγάπησε το χιλιανό φιλμ και ήθελε να παίξει το ρόλο αυτό. Πράγμα που έκανε πολύ καλά.
Μια μόνη γυναίκα λοιπόν (είναι από παλιά χωρισμένη) άνω των 50 αρνείται να "αποσυρθεί". Πηγαίνει σε κλαμπ, κάνει νέες γνωριμίες, αναζητά μια καλή σχέση. Την βρίσκει στο πρόσωπο ενός επίσης μεσήλικα (ο καλτ Τζον Τορτούρο), αλλά...
Η ταινία είναι καλή. Λίγο πιο στενόχωρη ίσως από το πρωτότυπο, αφού αναφέρεται αρκετά στη μοναξιά και στην αποξένωση από τα παιδιά της, αλλά πάντως στα ίδια ακριβώς μοτίβα, με το ίδιο στόρι. Ισχύουν όσο έγραψα παλιότερα για την αυθεντική "Γκλόρια". Πρόκειται για καλό και κατά βάθος αισιόδοξο δράμα, ο αγώνας μιας "ανθεκτικής" και καλόκαρδης γυναίκας να "κρατηθεί" είναι έως και συγκινητικός, η Μουρ είναι όπως πάντα καλή... αλλά αν έχετε δει το πρώτο δεν χρειάζεται να τρέχετε. Εκτός αν είστε αθεράπευτος φαν των ηθοποιών...

"ΜΙΑ ΒΡΟΧΕΡΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ" ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ ΑΝΑΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ...

O Woody Allen είναι 84 ετών, αλλά εξακολουθεί να δουλεύει ασταμάτητα. Η προσφορά του του 2019 λέγεται "Μια Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη" (με τον ανερχόμενο Τιμοτέ Σαλαμέ, την Ελ Φάνινγκ, τον Τζουντ Λο...), είναι μια αισθηματική κομεντί από αυτές που συνηθίζει και... ε... κάπου την έχουμε ξαναδεί...
Ένα νεαρό ζευγάρι που φοιτά σε επαρχιακό πανεπιστήμιο, φτάνει για σαββατοκύριακο στη Νέα Υόρκη. Εκείνη για να πάρει συνέντευξη από έναν διάσημο αντιεμπορικό σκηνοθέτη για το φοιτητικό περιοδικό, ενώ εκείνος ονειρεύεται να τη μυήσει στα μυστικά της πόλης που αγαπά (κατάγεται από εκεί, αλλά έχει φύγει για σπουδές). Όλα όμως θα πάρουν απρόβλεπτη τροπή...
Ο Woody επανέρχεται στην αγαπημένη του πόλη και κάνει μια ταινία σχεδόν γι' αυτή. Στοχάζεται για το πώς αυτή και οι ρυθμοί της μπορούν να αλλάξουν τους χαρακτήρες (ολόκληρη τη ζωή μάλλον) κάποιων ανθρώπων, μιλά για αισθήματα (συχνά εύθραυστα), για διαφορετικούς χαρακτήρες, για δημιουργικά αδιέξοδα και ανασφάλειες καλλιτεχνών, για την αβάσταχτη γοητεία που εξασκεί η σόου μπιζ και οι σταρς, για οικογενειακές σχέσεις (με απρόβλεπτες αποκαλύψεις)... κλπ. κλπ. Όλα αυτά με χιούμορ, με κομψό, όπως πάντα, τρόπο και στιλ... όλα δηλαδή όσα μας έχει μάθει εδώ και δεκαετίες.
Οι εχθροί του θα πουν "μια από τα ίδια"! Οι φίλοι θα πουν το ίδιο, και γι' αυτό ακριβώς θα απολαύσουν την ταινία. Φυσικό είναι στην ηλικία αυτή να επαναλαμβάνεται ο Woody Allen. Νομίζω όμως ότι επαναλαμβάνεται τόσο γλυκά, που, αν είσαι φίλος, πάντοτε τον απολαμβάνεις. Ακόμα κι όταν βρίσκεται στις όχι και τόσο σημαντικές στιγμές του.

ΒΟΡΕΙΟ ΦΟΛΚΛΟΡ ΣΕ ΕΝΑ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ "ΜΕΣΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ"

Ο σουηδός Ari Aster διακρίθηκε με την πρώτη του ταινία τρόμου, το "Hereditary". Με το δεύτερο φιλμ του "Midsommar" (Μεσοκαλόκαιρο) του 2019 παραμένει στον τρόμο, αυτή τη φορά απόλυτα και συνειδητά επηρεασμένος από το "Καταραμένο Σκιάχτρο" της δεκαετίας του 70.
Αμερικανίδα φοιτήτρια, που έχει βιώσει μια μεγάλη και σοκαριστική απώλεια, πηγαίνει για το καλοκαίρι με μια αντροπαρέα (μεταξύ των οποίων και ο φίλος της) στη Σουηδία, προσκεκλημένοι ενός σουηδού συνφοιτητή τους. Εκεί θα φιλοξενηθούν από μια παγανιστική κοινότητα, που ζει απομονωμένη στη φύση και κρατά αρχαίες παραδόσεις. Φυσικά η εγκαρδιότητα και η ανοιχτόκαρδη φιλοξενία τους είναι μόνο η αρχή μιας εφιαλτικής ιστορίας.
Η ταινία είναι αργή, πράγμα απόλυτα ταιριαστό με το όλο κλίμα της. Ο Άστερ κατορθώνει διάφορα πράγματα: Να δημιουργήσει μια αγωνιώδη, αγχωτική ατμόσφαιρα σε ένα ηλιόλουστο, ειδυλλιακό περιβάλλον μέσα στη φύση (ελάχιστες νυχτερινες σκηνές υπάρχουν). Να εντρυφήσει στους μύθους, τις παραδόσεις και τις παγανιστικές λατρείες, δείχνοντας με λεπτομέρειες και επιμονή τις τελετουργίες των ντόπιων (κι όλα αυτά στην προχωρημένη σύγχρονη Σουηδία). Και, ταυτόχρονα, να μιλήσει για το θέμα του πένθους και της απώλειας, αλλά και του έρωτα που σιγά - σιγά χάνεται για να καταλήξει σε ρουτίνα (και τελικά σε χωρισμό) - και όλα αυτά από τη φεμινιστική πλευρά.
Πλημμυρισμένο από όμορφες εικόνες (το "όμορφες" ισχύει και για τις ειδυλλιακές και για τις εφιαλτικές) και παράξενη, υποβλητική μουσική, το φιλμ έχει το ελάττωμα του σχετικά ασαφούς σεναρίου. Κάποια σημεία μένουν ανεξήγητα, υπάρχουν μερικά κενά, αλλά και πρόσωπα των οποίων ο ρόλος δεν είναι αρκετά σαφής... Παρ' όλα αυτά η εμπειρία της θέασης της ταινίας παραμένει πολύ δυνατή. Και σίγουρα πρόκειται για ένα (αργό και βραδύκαυστο) φιλμ τρόμου με προσωπική ματιά και στιλ, το οποίο ξεχωρίζει απ' ολες τις απόψεις από τον σωρό των άθλιων ταινιών του είδους, που βασίζονται στα ανεγκέφαλα "μπου" και μας έχουν κατακλύσει τα πολλά τελευταία χρόνια.

"ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ"... ΜΕ ΣΠΑΓΓΕΤΙ ΚΑΙ ΤΖΙΑΛΟ

Ο Quentin Tarantino το ξανάκανε! Το 2019, αφήνοντας πίσω του γουέστερν, Β' παγκόσμιους, επαγγελματίες εκτελεστές και άλλα, επιστρέφει με το "Κάποτε στο Χόλιγουντ" στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στο ίδιο το Χόλιγουντ που τον "ανέθρεψε", φτιάχνοντας μια ταινία πάνω απ' όλα οργιαστικών αναφορών στην κάθε λογής ποπ κουλτούρα.
Στα 1969 λοιπόν ο Ντι Κάπριο είναι ένας ξεπεσμένος πρώην τηλεοπτικός σταρ (από παλιά, πασίγνωστη σειρά γουέστερν), που δεν τα καταφέρνει να περάσει στο σινεμά, αφού, όπως όλα δείχνουν, έχει περάσει η μπογιά του. Ο Μπραντ Πιτ από την άλλη ειναι ο κολλητός του και ταυτόχρονα ο κασκαντέρ του και "το παιδί για όλες τις δουλειές". Γύρω απ' αυτούς θα στηθεί μια ιστορία με ιταλικά σπαγγέτι γουέστερν, χίπις, αιμοσταγείς αιρέσεις σε στιλ Μάνσον και πολλά άλλα.
Στο πρώτο μέρος προσωπικά το φιλμ με κούρασε. Νομίζω ότι του έλειπε ο ρυθμός, καθώς οι δύο φίλοι περιφέρονται, κουβεντιάζουν, μεθούν, λένε και κάνουν διάφορα, αλλά δίχως κατεύθυνση και σφιχτό σενάριο (γνώμη μου πάντοτε). Στο δεύτερο τα πράγματα βρίσκουν το ρυθμό τους και το σασπένς κορυφώνεται.
Εκτός από καταγραφή της πιο επιδραστικής ίσως εποχής έως σήμερα, των 60ς, εκτός από μια "βρώμικη" ματιά στα εσωτερικά του Χόλιγουντ, το φιλμ απεικονίζει μια Αμερική που, από την αθωότητα των χίπις, των αντιπολεμικών κινημάτων και του ονείρου της αλλαγής του κόσμου, προσγειωνόταν ανώμαλα στη σκληρή πραγματικότητα, τη συντριβή των ελπίδων, την επιστροφή στα "καθιερωμένα" (και σκληρά). Όλα αυτα συμβολίζονται βέβαια με τη σφαγή που προκάλεσε η συμμορία του Μάνσον. Η ιστορία αυτή, παραλλαγμένη από τον Ταραντίνο, αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του φιλμ. Βλέπετε, ο σταρ πρωταγωνιστής είναι γείτονας του Πολάνσκι ται της Τέιτ και όλα θα συμβούν στη βίλα του.
Θα επαναλάβω ότι η ουσία της ταινίας είναι το ατελείωτο παιχνίδι με τις αναφορές - και με πράγματα που αγαπά παράφορα και τα οποία "μεγάλωσαν" τον σκηνοθέτη: Η μουσική και τα τραγούδια, οι ταινίες (b-movies και όχι μόνο), τα αυτοκίνητα, οι καταστάσεις, τα αληθινά πρόσωπα που παρελαύνουν (Στιβ Μακ Κουίν, Mamas & the Papas, Πολάνσκι, Σάρον Τέιτ, ο ίδιος ο Μάνσον κλπ.), οι τελικές αναφορές στο ιταλικό σινεμά και ιδιαίτερα στα αγαπημένα του γουέστερν σπαγγέτι και στα giallo με τις γραφικές σφαγές και πάμπολλα άλλα που καλείστε να ανακαλύψετε. Και, επιπλέον, όπως είχε κάνει και στους "Άδωξους Μπάσταρδους", ο δαιμόνιος δημιουργός αλλάζει αδίστακτα και αυθαίρετα την ιστορία και τα πραγματικά γεγονότα, παραλλάσσοντάς τα με τον δικό του τρόπο.
Σας είπα: Βρήκα ότι κολλούσε στο πρώτο μισό, συνολικά όμως το απόλαυσα. Ιδιάιτερα λόγω των πολλαπλών αναφορών σε μια εποχή που και εμένα μ' ενδιαφέρει πολύ.

"ΜΗΤΡΙΚΟ" (Ή ΦΟΝΙΚΟ) ΕΝΣΤΙΚΤΟ"

Το "Μητρικό Ένστικτο" (Duelles) του 2018 είναι η 3η ταινία του βέλγου Olivier Masset-Despasse. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ με ενδιαφέρουσες ανατροπές που, πάνω απ' όλα, θυμίζει - με επιτυχημένο κατά τη γνώμη μου τρόπο - τα φιλμ του Χίτσκοκ.
Δύο σχετικά εύπορες οικογένειες ζουν σε δύο διπλανά σπίτια και έχουν μια παράλληλη ζωή. Οι σύζυγοι είναι κολλητές φίλες και έχουν αμφότερες από ένα αγοράκι. Όλα θα αλλάξουν όταν το ένα από τα δύο παιδιά θα σκοτωθεί σε δυστύχημα στο σπίτι. Η τυχερή μητέρα, της οποίας το αγοράκι ζει, αρχίζει να υποψιάζεται ότι η τσακισμένη φίλη της θέλει να κάνει κακό και στο δικό της παιδί και ότι θεωρεί την ίδια υπεύθυνη για το χαμό του γιου της. Πρόκειται για δικαιολογημένη υποψία ή για καθαρή παράνοια;
Ολόκληρη η ταινία είναι ένα διαρκές παιχνίδι με το δίλημμα αυτό. Άλλοτε φαίνεται ότι οι υποψίες είναι σωστές κι άλλοτε προϊόν καθαρής υστερίας (ή τύψεων) της "τυχερής" μητέρας. Μ' αυτό ακριβώς το παιχνίδι το φιλμ κατάφερε να με κρατήσει και να μου προξενήσει το ενδιαφέρον. Φυσικά πρόκειται για το παιχνίδι του είναι και του φαίνεσθαι, το οποίο πάντοτε απασχολούσε και τον μεγάλο Χίτσκοκ. Διαθέτει μάλιστα και μια παράξενη "συμμετρία" ως ιστορία (όλα μοιάζουν να είναι διπλά και όταν η ισορροπία χάνεται χάνεται και η αρμονία της "συμμετρίας", εξ ου και ο πρωτότυπος τίτλος "Διπλές".) Και, ταυτόχρονα, αποτελεί κριτική του μητρικού ενστίκτου του τίτλου, όταν αυτό αγγίζει τις ακραίες εκφάνσεις του. Επίσης, αποκλειστικά και μόνο για να κάνει το φιλμ πιο ενδιαφέρον εικαστικά, ο σκηνοθέτης μεταφέρει την "παντός καιρού" αυτή ιστορία στη δεκαετία του 60, δημιουργώντας έτσι και τη σχετική ατμόσφαιρα.
Καλή ταινία κατά τη γνώμη μου, που διαθέτει και ένα αρκετά ανατρεπτικό τέλος, το οποίο παίζει ανάμεσα στο χάπι εντ και το αντίθετό του.

ΕΝΑΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ ΚΑΙ ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΟΣ "ΔΙΑΒΟΛΑΚΟΣ"

Πόσες ταινίες ξέρετε που να είναι ταυτόχρονα βλάσφημες, ξεκαρδιστικές και τρυφερά ρομαντικές; Ο δικός μου νους πάει αμέσως στο "Διαβολάκο" (Il Piccolo Diavolo) του Roberto Benigni του 1988, μια από τις πρώες σκηνοθετικές του απόπειρες. Με τον ίδιο φυσικά και τον πάντα απολαυστικό Γουόλτερ Ματάου.
Όπου ένας παπάς εξορκίζει μια χοντρή κυρια και από μέσα της βγαίνει ένας χαριστωμένος και αστείος διαβολάκος - ένα χαριτωμένο και αστείο Κακό Πνεύμα δηλαδή. Ο οποίος, αρνούμενος να επιστρέψει στην κόλαση, θέλει να γνωρισει τα πάντα (και μαγεύεται) από τη ζωή στη γη. Ποιος θα τον "ξεναγήσει" όμως στον κόσμο των ανθρώπων αν όχι ο δύσμοιρος παπάς, που θα υποστεί τα πάνδεινα από την ακόρεστη περιέργεια και την αλλόκοτη (+ ξεκαρδιστική) συμπεριφορά του πνεύματος;
Η ταινία ίσως να κάνει κάποιες κοιλιές και να είναι κάπως άνιση. Ωστόσο περιέχει μερικές από τις πιο αστείες (για μένα) σκηνές ever, με προσωπική προτίμηση σ' αυτή στο τραπέζι με τους επισκόπους και στην αμίμητη πασαρέλα από... ιερατικά άμφια. Ταυτόχρονα περιέχει όλη την τρυφερότητα και το ρομαντισμό του Μπενίνι (που σε μεταγενέστερα φιλμ του θα καταντήσει γλυκερός και σιροπιασμένος). Και ποσο (θαυμάσια) βλάσφημη! (ειδικά για καθολικούς), αφού κάνει άγρια πλάκα με "θύματα" από εξορκισμούς και εξομολόγηση (με τον παπά που βαριέται) έως την παρωδία λειτουργίας - πασαρέλα που προαναφέραμε. Ε, ναι, και ταυτόχρονα είναι και ένα εξαιρετικά χαριτωμένο φιλμ.
Είπαμε, ο συνδυασμός είναι σπάνιος. Τις ατέλειές του πιστεύω ότι τις έχει, αλλά για μένα παραμένει απολαυστικότατο.

"ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΑΜΕ". ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΝΟ 2...

Μετά την επιτυχία (στη Γαλλία τουλάχιστον) της κωμωδίας "Θεέ μου τι σου Κάναμε;" ακολούθησε φυσικά και ένα αχρείαστο νο 2 (Qu'est-ce qu'on a encore fait au bon Dieu?) του Philippe de Chauveron το 2019. Όπου οι γνωστοί "ταλαίπωροι" γάλλοι γονείς που βλέπουν τις 4 κόρες τους να παντρεύονται με άντρες απ' όλες τις φυλές του κόσμου (μαύρο, εβραίο, άραβα, κινέζο), βρίσκονται τώρα μπροστά σε νέα "καταστροφή". Όλα τα ζευγάρια (ναι, και τα 4) θέλουν να αφήσουν την ωραία Γαλλία και να μετακομίσουν στις πατρίδες των συζύγων. Οι γονείς λοιπόν θα αποδυθούν σε αγώνα (με μέσα την πειθώ και άλλα, κάπως πιο αθέμιτα) να κρατήσουν τα ζεύγη (και τις κόρες τους φυσικά) στα πάτρια εδάφη.
Παρόμοια με το πρώτο φιλμ αστεία, με τα γνωστά παιχνίδια με την πολιτική ορθότητα, μη πιστευτό στόρι με εύκολη και προβλέψιμη εξέλιξη, η ταινία είναι ουσιαστικά σοβινιστική - και στα όρια του ρατσισμού (όχι δεν είναι ρατσιστική, δεν την κατηγορώ για κάτι τέτοιο, αλλά τον σοβινισμό της τον έχει). Η πολυεθνικότητα πάντως και η μίξη των φυλών του πλανήτη δίνουν αφορμή για σχόλια, γέλιο και (κυρίως) ενοχλούν αρκετούς. Πέραν των όποιων ιδεολογικών παρατηρήσεων πάντως, ούτε γέλασα ιδιαίτερα ούτε την παραμικρή πρωτοτυπία βρήκα. Ξέρω ότι πολλοί θα το διασκεδάσουν, προσωπικά πάντως βαρέθηκα και το βρήκα υπερβολικά εύκολο. Γι' αυτό και χαρακτήρισα ένα ακόμα νο 2 αχρείαστο.

Η "ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΖΟΑΝ" ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ

Το 1992 μια γηραιά κυρία 80 ετών συλλαμβάνεται στη Βρετανία με την κατηγορία ότι υπήρξε κατάσκοπος των Σοβιετικών πίσω στα 40ς και 50ς, στέλνοντάς τους απόρρητα μυστικά που σχετίζονταν με την κατασκευή της ατομικής βόμβας, στα οποία είχε πρόσβαση, αφού η ίδια δούλευε με την ομάδα κατασκευής της. Επρόκειτο για κατάσκοπο που έδρασε δίχως να γίνει αντιληπτή για χρόνο ρεκόρ στη χώρα.
Η βρετανική ταινία "Η Κόκκινη Τζόαν" (Red Joan) (2018) του περισσότερο τηλεοπτικού Trevor Nunn βασίζεται χαλαρά στο γεγονός αυτό (αφού οι "αληθινές ιστορίες" κυριαρχούν στη μάλλον ανέμπνευστη εποχή μας). Με τη Τζούντι Ντεντς στο βασικό ρόλο, αφηγείται με πισωγυρίσματα στο χρόνο τα γεγονότα των 30ς έως και 50ς, όπου η νεαρή τότε κοπέλα αριστερών αποκλίσεων ερωτεύεται φλογερό κομμουνιστή και, μετά από πολλά ψυχολογικά - αισθηματικά σκαμπανεβάσματα αποφασίζει να δώσει στους Ρώσους τις απόρρητες πληροφορίες, ενώ παράλληλα παρακολουθούμε τη σύγχρονη ανάκριση της γηραιάς κυρίας (με τα σχετικά δικαστικής φύσης αυτή τη φορά σκαμπανεβάσματα), που  θυμάται το μακρινό παρελθόν της.
Φυσικά έχουμε μια κλασικά καλή ταινία εποχής, όπως αυτές που πάντοτε φτιάχνουν οι βρετανοί, με άψογες ηθοποιίες και ανάπλαση εποχής και επίσης κλασικό, "σοβαρό" ύφος. Μια υπόθεση κατασκοπείας, ερωτικές περιπλοκές, κάποιο σασπένς, συνθέτουν ένα κοκτέιλ που παρακολούθησα με ενδιαφέρον μεν, αλλά δίχως εκπλήξεις. Είπαμε: Απόλυτα κλασικό και τυπικό.
Θα μείνω όμως σε ένα σημαντικό σημείο (όχι κινηματογραφικό, αλλά ιδεολογικής φύσης). Φυσικά δεν έχω ιδέα για το πώς συνέβησαν στην πραγματικότητα τα γεγονότα. Σχολιάζω όμως την πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα του φιλμ: Η Τζόαν δεν ήταν κομμουνίστρια (κάποια στιγμή μάλιστα τους είχε εντελώς απορρίψει). Φιλοαριστερή γενικότερα μάλλον, όχι όμως σοβιετόφιλη. Γιατί λοιπόν δέχτηκε να γίνει κατάσκοπος; Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι σύμμαχοι συνεργαζόντουσαν με τους Ρώσους στην κατασκευή της βόμβας, που θα προλάβαινε τους Γερμανούς και θα έκρινε τον πόλεμο. Μετά τη νίκη όμως συνέχισαν μόνοι τους, αποκλείοντας τη Ρωσία από την πρόσβαση στις έρευνες. Βλέποντας τον "διπολικό" κόσμο στον οποίο είχαμε οδηγηθεί (την εποχή του Ψυχρού Πολέμου δηκαδή), η Τζόαν (που είναι και γεμάτη τύψεις επειδή και η ίδια είχε βοηθήσει, όντας φυσικός, στην κατασκευή της), κρίνει ότι αν τη βόμβα είναι αποκλειστικότητα των αμερικανών τα πάντα μπορούν να καταρρεύσουν και να έχουμε μια δεύτερη εκατόμβη, αυτή τη φορά σε μια μεγάλη πόλη της Ρωσίας. Έτσι παραχωρεί πολύτιμα τεχνικά μυστικά ώστε και εκείνοι να κατασκευάσουν τη δική τους βόμβα και έτσι να επιτευχθεί μια παγκόσμια ισορροπία τρόμου (πράγμα που όντως συνέβη). "Είδατε να γίνει 3ος Παγκόσμιος;" απαντά αφοπλιστικά στις ερωτήσεις των ανακριτών. Και τελικά, όταν τη ρωτάνε αν αγαπά την πατρίδα της, απαντά καταφατικά αλλά "βάζει πάνω από την πατρίδα ολόκληρη την ανθρωπότητα και την ασφάλειά της". Τι λέτε εσείς; Δίκιο δεν είχε;

"Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ, Ο ΤΡΕΛΟΣ" ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΟΞΦΟΡΔΗΣ

Άλλη μια "αληθινή ιστορία" μεραφέρεται στην οθόνη: "Ο Καθηγητής και ο Τρελός" του 2019 είναι η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του ιρανού (υποθέτω ότι ζει στη Δύση) Farhad Safinia. με τον Σον Πεν και τον Μελ Γκίμπσον στους βασικούς ρόλους.
Αφηγείται μια παράξενη ιστορία: Στα μέσα του 19ου αιώνα ένας καθηγητής αναλαμβάνει το τιτάνιο έργο, που φαινόταν αδύνατο την εποχή εκείνη, να συντάξει ένα πλήρες λεξικό της αγγλικής γλώσσας. Ξεκινά με αισιοδοξία, αλλά μετά από κάποιο διάστημα η προσπάθεια τελματώνεται. Τότε θα δεχτεί απροσδόκητη βοήθεια από έναν έγκλειστο ψυχοπαθή, ο οποίος μέσα στην τρέλα του έχει δολοφονήσει έναν αθώο και βασανίζεται από εφιάλτες και αυτοκαταστροφικές τάσεις. Ταυτόχρονα, ως υποπλοκή, παρακολουθούμε την παράξενη σχέση του ψυχοπαθούς με τη χήρα του θύματος.
Σκοτεινό φιλμ, που "βαραίνει" ακόμα περισσότερο λόγω της μεγάλης διάρκειάς του. Προσωπικά κουράστηκα και βαρέθηκα αρκετά, όχι για τη σκοτεινιά που προανέφερα, αλλά επειδή βρήκα ότι στερείται ρυθμού και νεύρου και συχνά πλατυάζει, ενώ οι υποπλοκές κουράζουν. Βέβαια ο Σον Πεν είναι εντυπωσιακός στον ούτως ή άλλως αβανταδόρικο ρόλο του, αλλά ποτέ μια καλή ηθοποία δεν ήταν αρκετή για να κάνει ένα καλό φιλμ. Πολλοί ίσως βρουν την ιστορία ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη. Σε μένα πάντως, ακόμη κι αν συμβαίνει αυτό, η ταινία μου άφησε δυσάρεστη γεύση...

"ROCKETMAN": Ο ΕΛΤΟΝ ΤΖΟΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ...

Οι μουσικές βιογραφίες είναι μόδα. Το "Rocketman" του βρετανού ηθοποιού κυρίως, αλλά και σκηνοθέτη, Dexter Fletcher του 2019 είναι μια "πειραγμένη" βιογραφία του σούπερ σταρ Έλτον Τζον. Και είναι κατά τη γνώμη μου και έξυπνη σκηνοθετικά και συγκινητική.
Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή του Έλτον από τα παιδικά του χρόνια, την κακή σχέση με τους γονείς (κυρίως με τον πατέρα), τη γνωριμία με τον μόνιμο στιχουργό του Bernie Taupin, με τον οποίο έκαναν τους καλύτερους και πιο επιτυχημένους δίσκους, και την εφ' όρου ζωής φιλική σχέση μαζί του,  τη συνειδητοποίηση της ομοφυλοφιλίας του, την καλπάζουσα επιτυχία, την ερωτική σχέση με τον μανατζέρ του, την "κατρακύλα" του με αλκόολ, ναρκωτικά και άλλες καταχρήσεις και, εν τέλει, την τελική ηρεμία του σταρ.
Η βιογραφία δεν μοιάζει να κρύβει τίποτα, επιμένοντας αρκετά στην άσχημη, παρακμιακή φάση της ζωής του Τζον. Επίσης τον παρουσιάζει ως έναν άνθρωπο βαθύτατα ανασφαλή, που πάσχει από εσωτερική μοναξιά και, σε όλη του τη ζωή, ψάχνει απεγνωσμένα για αγάπη, αυτή που δεν του έδωσαν αρχικά οι γονείς του. Αυτό δε που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν η σκηνοθετική, σουρεαλιστική ενίοτε ματιά: Το φιλμ συχνά παίζει με τον σουρεαλισμό και τη φαντασία: Τραγούδια του Έλτον που ταιριάζουν με την εκάστοτε φάση ερμηνεύονται από άλλα πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στη ζωή του εν είδη μιούζικαλ, συχνά ο ενήλικος και το παιδί Έλτον συνυπάρχουν, η αφήγηση πάει μπρος - πίσω στο χρόνο, οι εικόνες γίνονται ξαφνικά μη ρεαλιστικές κλπ.
Ο Τάρον Έγκερτον είναι πολύ καλός στο βασικό ρόλο (και μοιάζει πολύ με τον Έλτον), τα τραγούδια πλημμυρίζουν το φιλμ, η αναζήτηση για αγάπη δημιουργεί συγκίνηση... και γενικά απόλαυσα το φιλμ, την ειλικρίνεια και την πρωτοτυπία του. Ίσως οι Queen να είναι πιο ξεσηκωτικοί, νομίζω όμως ότι ο Elton John πρόσφερε υλικό για μια καλύτερη ταινία.
ΥΓ: Για όσους το αγνοούν είναι μια από τις σπάνιες φορές στο ροκ που ένας σταρ χρησιμοποιεί μόνιμο στιχουργό για δεκαετίες και για πολλούς δίσκους. Ο ίδιος δεν μπορούσε να γράψει στίχους. Ο Bernie Taupin είναι από τους σημαντικότερους στο χώρο και όλα σχεδόν τα μεγάλα τραγούδια του Elton John ανήκουν και στους δύο.

ΤΟ ΠΟΛΛΟΣΤΟ ΡΙΜΕΪΚ ΤΟΥ "ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ" ΚΑΙ Η LADY GAGA

Το "A Star is Born" πρωτογυρίστηκε στη δεκαετία του 30. Κι επειδή ζούμε στην εποχή του αναμασήματος, με το Χόλιγουντ να ψάχνει μανιωδώς στο χρυσοφόρο παρελθόν του για έμπνευση, το 2018 έγινε το 4ο ριμέικ του, σε σκηνοθεσία μάλιστα του πρωταγωνιστή του Bradley Cooper, με ατραξιόν βεβαίως τη Lady Gaga στο βασικό ρόλο, αυτόν που παλιότερα είχαν ερμηνεύσει η Judy Garland και η Barbara Streisand.
Κλασικό ερωτικό δράμα με μουσικό background, η (τωρινή) ιστορία αφηγείται τον έρωτα ενός ροκ σταρ που βρίσκεται σε παρακμή και δημιουργικά, αλλά κυρίως σε προσωπικό επίπεδο, καθώς παλεύει ενάντια στον αλκοολισμό και τις άλλες εξαρτήσεις και μιας νεαρής τραγουδοποιού, την οποία εκείνος ανακαλύπτει και προωθεί και η οποία ανέρχεται ραγδαία και σύντομα γίνεται σούπερ σταρ.
Δεν έχω δει τις παλιότερες βερσιόν και δεν μπορώ να κάνω συγκρίσεις. Πάντως και οι δύο πρωταγωνιστές είναι πειστικοί στους ρόλους τους. Φυσικά το φιλμ μιλά κυρίως για τι τίμημα της δόξας και των εκατομμυρίων. Μπορούν οι σούπερ σταρ, ιδιαίτερα οι νεαροί και με ραγδαία εξέλιξη, να διαχειριστούν την τεράστια επιτυχία τους; Μήπως νομοτελειακά πλούτος / φήμη οδηγούν σε βαθύτερη μοναξιά; Μήπως όλο αυτό το κλίμα αφθονίας στα πάντα καταστρέφει τελικά τις προσωπικές τους σχέσεις και τη δυνατότητά τους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν; Γενικά ως (πολύ) δραματική ταινία δεν είναι κακή. Προσωπικά πάντως μου άρεσε (και με ενδιέφερε) περισσότερο το focus που κάνει το φιλμ στην καριέρα της κοπέλας, που ξεκινά με δυνατά, αφτιασίδωτα και γι' αυτό πιο γνήσια κομμάτια, για να προσχωρήσει σταδιακά στο ανεγκέφαλο glamorous, στις μελετημένες από μάνατζερ ηχογραφήσεις και εμφανίσεις, στους απαραίτητους χορευτές που συνοδεύουν τα live, στα θεαματικά βιντεοκλίπ, όπου το βάρος  πέφτει στην εικόνα και όχι στη μουσική... γενικά στην ελαφρά ποπ βλακεία. Όλα αυτά που ασφυκτικά κυριρχούν δηλαδή στη μουσική σήμερα. Βρήκα λοιπόν ενδιαφέρουσα όλη αυτή την πορεία προς την επιφανειακότητα, την κακογουστιά και το "κυριλέ".
Πέραν αυτού θα ομολογήσω ότι το φιλμ με κούρασε αρκετά, καθώς η δραματική ιστορία δεν με κράτησε όσο θα έπρεπε. Γενικά λοιπόν δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Ξέρω βέβαια πολλούςπου θα διαφωνήσουν και θα συγκινηθούν βαθύτατα, αλλά... είπαμε, γούστα είναι αυτά.

"BOHEMIAN RHAPSODY" ΚΑΙ Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΩΝ QUEEN

Όπως θα ξέρετε φαντάζομαι, το "Bohemian Rhapsody" του 2018, η ιστορία δηλαδή του Freddie Mercury και των Queen, αποτέλεσε πραγματικά απρόσμενη παγκόσμια επιτυχία. Το γύρισε ο γνωστός Bryan Singer, ο οποίος ωστόσο φαίνεται ότι απολύθηκε πριν την ολοκλήρωση του φιλμ. Πάντως η ταινία καταχωρείται σ' αυτόν.
Βιογραφία ουσιαστικά του ινδικής καταγωγής βρετανού Freddie Mercury, τον παρακολουθεί από τα νεανικά του χρόνια και κυρίως από τη γνωριμία του με τους υπόλοιπους Queen, το σχηματισμό του γκρουπ, το δρόμο προς τη σταδιακή - και τελικά καταιγιστική - επιτυχία, την προσωρινή διάλυση του συγκροτήματος, την προσωπική παρακμή του Mercury και τελικά την επανένωση και τη θριαμβευτική τους εμφάνιση στο Live Aid το 1985.
Η σκηνοθεσία είναι γραμμική και προβλεπόμενη. Είναι μια κλασική ιστορία ροκ σούπερ σταρ: Σκληρή προσπάθεια και φιλοδοξίες αρχικά, ιλιγγιώδης άνοδος, διαμόρφωση της τελικής gay περσόνας του απέναντι στο κοινό, πλήθος καταχρήσεων και σχεδόν κατάρρευση. Στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει υπάρχει ο τελικός θρίαμβος, πλην όμως για τον Freddie ήταν μάλλον αργά: Είχε ήδη προσβληθεί από AIDS και πέθανε το 1991 στα 45 του. Φυσικά στο φιλμ η ομοφυλοφιλία του δεν αποκρύπτεται, δεν αποτελεί όμως και τον πυρήνα της αφήγησης, αν και η όλη ερωτική και συναισθηματική του πορεία εξετάζεται σαφώς.
Ο Ράμι Μάλεκ είναι πολύ καλός στο ρόλο του Mercury. Η προσωπικότητα του ήρωα είναι ένα κράμα εκκεντρικότητας και έντονης αυτοπεποίθησης, πλην όμως παρουσιάζεται ως ευάλωτος και συχνά πληγωμένος, ως ένας άνθρωπος που κατά βάθος υποφέρει από μοναξιά. Ως ταινία τώρα δεν έχει κάτι σπουδαίο να επιδείξει (και οι πολύ φανατικοί του γκρουπ λένε ότι αποκρύπτει ή αλλάζει κάποια γεγονότα). Ωστόσο η ξεσηκωτική μουσική τους αρκεί νομίζω για να παρασύρει τον θεατή. Τουλάχιστον εγώ το ευχαριστήθηκα αρκετά, ξανάκουσα τα κομμάτια τους και το διασκέδασα. Επαναλαμβάνω όμως ότι αυτό είναι ουσιαστικά εξωκινηματογραφικό. Δεν πρόκειται για μεγάλη ταινία, εύκολα όμως μπορεί κανείς να αφεθεί και να την απολαύσει. Ιδιαίτερα αν είναι φαν.
ΥΓ: Ευτυχώς τονίζεται αρκετά ο ρόλος του σημαντικού κιθαρίστα και ενίοτε συνθέτη του γκρουπ Brian May.

"ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΚΟΡΑΚΙ": ΟΤΑΝ Ο ΝΟΥΡΕΓΙΕΦ ΑΥΤΟΜΟΛΗΣΕ

Ο Ralph Fiennes κατά καιρούς επιδίδεται και στη σκηνοθεσία. Το φιλμ "Νουρέγιεφ: Το Λευκό Κοράκι" (The White Crow) του 2018 είναι η ιστορία του μεγάλου ρώσου χορευτή Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Όχι ακριβώς ολόκληρης της ζωής του, αλλά κυρίως στην περίοδο που, αρχίζοντας να γίνεται διάσημος, αποφασίζει (διστακτικά) να αφήσει τη Σοβιετική Ένωση και να αυτομολήσει στη Δύση (στη Γαλλία συγκεκριμένα). Ο χορευτής Oleg Ivenko ερμηνεύει το βασικό ρόλο και κοντά του ο ίδιος ο Φάινς και η Adele Exarchopoulos.
Η ταινία, μια ακόμα βιογραφία, ρίχνει ματιές και σε άλλες εποχές της ζωής του Νουρέγιεφ (σύντομα flash back στην παιδική του ηλικία, η σκληρή του προσπάθεια να βελτιωθεί και να ξεχωρίσει στη σχολή χορού, η παράξενη σχέση με τον δάσκαλό του και τη σύζυγό του, οι πρώτες περιοδείες στην Ευρώπη κλπ). Κυρίως όμως, στο τελευταίο ημίωρο, επικεντρώνεται στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τους αυστηρούς ρώσους "φύλακές" του και να ζητήσει άσυλο στη Γαλλία. Τότε το φιλμ μετατρέπεται σε ένα είδος θρίλερ και δημιουργείται κάποιο σασπένς.
Ο Νουρέγιεφ, ως χαρακτήρας, παρουσιάζεται ως σχεδόν αλαζονικός, με μεγάλη αυτοπεποίθηση, αλλά και με ευαίσθητα νεύρα (συχνά είναι έτοιμος να καταρρεύσει). Η ομοφυλοφιλία του αναφέρεται μεν, ωστόσο σε καμία περίπτωση το φιλμ δεν επικεντρώνεται στο στοιχείο αυτό.
Τη βρήκα μια μάλλον συμβατική βιογραφία. Όχι κακή, αλλά ούτε και τίποτα σπουδαίο κινηματογραφικά. Ενδιαφέρει περισσότερο τους φίλους του κλασικού χορού (και του ίδιου του Νουρέγιεφ). Οι υπόλοιποι απλώς θα την παρακολουθήσουν σχετικά ευχάριστα, καθώς κυλά μάλλον ρουτινιάρικα.

"ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ": ΑΛΜΟΔΟΒΑΡΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ

Οι ταινίες της δεκαετίας του 80 του Pedro Almodovar χαρακτηρίζονται από ηθελημένο κιτς, απόλυτα χύμα καταστάσεις (και σενάρια) και πλήρη χλευασμό κάθε μορφής πολιτικής ορθότητας. Το "Μια Ζωή Ταλαιπωρία" (¿Qué he hecho yo para merecer esto?) του 1984, με την τότε μούσα του Κάρμεν Μάουρα, αποτελεί χαρακτηριστικότατο δείγμα.
Ηρωίδα μια αηδιασμένη από τα πάντα νοικοκυρά. Μαλάκας ταξιτζής σύζυγος, απίστευτη πεθερά που μένει μαζί τους σε ασφυκτικό διαμέρισμα, δύο έφηβοι γιοι, ο ένας γκέι και ο άλλος βαποράκι, δουλεύει ως καθαρίστρια, κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού (σιγά μην ασχοληθεί εκείνος), είναι διαρκώς ξεθεωμένη και έχει καλύτερη φίλη μια πόρνη που ζει στο διπλανό διαμέρισμα και θέλει να γίνει σταρ. Το μπάχαλο σε όλα τα επίπεδα είναι απίστευτο.
Παρωδία οικογενειακού μελό, "κακό" χιούμορ, ανατροπή κάθε καλού γούστου, επίθεση σε κάθε μορφής ταμπού και - το ξαναείπαμε - πολιτικής ορθότητας (από την ανακούφιση της οικογένειας όταν ο μικρός γιος... πωλείται σε παιδεραστή οδοντογιατρό, από την παραδόπιστη γιαγιά που έχει ως πετ μια μεγάλη σαύρα που μάζεψε στο δρόμο έως έναν φόνο με... χαμόν), η ταινία πραγματικά προσπαθεί να προκαλέσει με κάθε τρόπο, ενώ συγχρόνως είναι απόλυτα φεμινιστική, δείχνοντας με ακραίο και πλακατζίδικο τρόπο την καταπίεση της μικρομεσαίας, λαϊκής γυναίκας και την εξέγερσή της, την οποία φυσικά δικαιολογεί απόλυτα και... επαυξάνει.
Αν νοιώσετε ότι θα προσβληθείτε από όλα αυτά (και πολλά άλλα) μείνετε μακριά. Αλλιώς απολαύστε μια εντελώς ακραία σάτιρα της ασφυκτικής καθημερινότητας.

ΠΕΡΙ ΡΙΜΕΪΚ (ΠΑΛΙ;) ΚΑΙ "SLEUTH"

Το "Sleuth" (βασισμένο σε θεατρικό του Πίτερ Σάφερ και σενάριο για το σινεμά του Χάρολντ Πίντερ) υπήρξε μια πολύ καλή ταινία "δωματίου" του 1972 με τους Λόρενς Ολιβιέ και Μάικλ Κέιν στους ρόλους του ηλικιωμένου και του νεαρού αντίστοιχα. Στο ήδη ανέμπνευστο 2007 ο Kenneth Branagh αποφασίζει να το ξαναγυρίσει, αυτή τη φορά με τον Μάικλ Κέιν και πάλι, αλλά τώρα στο ρόλο του ηλικιωμένου (35 χρόνια έχουν περάσει...) και τον Τζουντ Λο ως νεαρό.
Ένας ηλικιωμένος, πλούσιος και αλαζονικός συγγραφέας που ζει σε πολυτελέστατο σπίτι δέχεται την επίσκεψη του νεαρού εραστή της γυναίκας του, η οποία τον έχει εγκαταλείψει. Ο νεαρός του ζητά να της δώσει διαζύγιο και, βεβαίως, το (υπέρ)εγώ του επιτυχημένου μεσήλικα θίγεται ανεπανόρθωτα. Ένα σατανικό και σαδιστικό παιχνίδι γάτας και ποντικού θα αρχίσει ανάμεσα στους δύο, με απροσδόκητες ανατροπές και συνέπειες.
Αν κάποιος αγνοεί το παλιό "Σλουθ" μάλλον θα εντυπωσιαστεί. Ωστόσο η γνώμη μου είναι ότι οι συγκρίσεις κλίνουν υπέρ της παλιάς ταινίας. Ο Μπράνα αντικαθιστά την παλιομοδίτικη ατμόσφαιρα πύργου και βρετανικής αριστοκρατίας όπου ζει ο συγγραφέας με ένα υπερμοντέρνου ντιζάιν ψυχρό σπίτι γεμάτο οθόνες και αυτοματισμούς, όπου τα πάντα ελέγχονται από υπολογιστές και μηχανήματα και όλα λειτουργούν με το πάτημα κουμπιών. Προσθέτει επίσης ένα έντονα ομοφυλοφιλικό στοιχείο (εκεί που στο παλιό φιλμ, αν αυτό υπήρχε, ήταν απόλυτα λανθάνον), ίσως για να κάνει τα πράγματα πιο κραυγαλέα. Τέλος, αν κανείς έχει δει το παλιό φιλμ κάθε στοιχείο ανατροπής και σασπένς εξαφανίζεται. Σα να ξαναγυρίζεις την "6η Αίσθηση" ένα πράγμα και όλοι να πηγαίνουν να τη δουν γνωρίζοντας το φινάλε.
Από μόνο του δεν είναι κακό, η ανάλυση των δύο χαρακτήρων παραμένει ενδιαφέρουσα και τα ανθρώπινα παιχνίδια εξουσίας είναι πανταχού παρόντα. Ωστόσο προσωπικά θα σας συνιστούσα το πρώτο φιλμ (όπως άλλωστε συμβαίνει και με το 90% των ριμέικ).

ΚΑΛΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το blog πάει για μπάνια. Ίσως κάνουμε και μερικές αναρτήσεις από μακριά, ίσως όχι. Να περνάτε καλά σε διακοπές ή μη. Επιστροφή στα τέλη Αυγούστου με περισσότερες ταινίες.

Η ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ "ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΦΑΝΩΝ ΗΡΩΩΝ"

Ο Jean-Pierre Melville (1917-1973) γυρίζει τη "Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων" (L' Armee des Ombres) το 1969. Πρόκειται για ένα φιλμ δυόμισι ωρών που μιλά για την αντίσταση γαλλικών ομάδων κατά των γερμανών στην περίοδο 1942-43. Σίγουρα δεν μοιάζει με άλλες, παρόμοιου θέματος ταινίες που έχετε δει.
Στο φιλμ παρακολουθούμε τη δράση μιας αντιστασιακής ομάδας "από τα μέσα". Αρχικά ο βασικός ήρωας συλλαμβάνεται, οδηγείται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταφέρνει να αποδράσει και να συναντηθεί με την ομάδα. Από εκεί και πέρα παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της ομάδας. Δεν βλέπουμε δηλαδή καμιά ενέργεια ενάντια στους κατακτητές. Μόνο τις μεταξύ τους σχέσεις, τα συναισθήματά τους, τις συλλήψεις και τους θανάτους μελών της, τις διαρκείς μετακινήσεις και το κρυφτό τους με τη Γκεστάπο.
Το φιλμ είναι δομημένο με μεμονωμένα επεισόδια. Η φωτογραφία είναι σκοτεινή, μουντή, καταθλιπτική πολλές φορές, θέλοντας να τονίσει την όλη ατμόσφαιρα της κατοχής και του τρόμου. Αυτό που βλέπουμε είναι η δύσκολη, ασφυκτική ζωή των ανθρώπων αυτών, ο διαρκής φόβος της σύλληψης, των βασανιστηρίων, του θανάτου, η παντελής έλλειψη ζεστασιάς και στοιχειωδών απολαύσεων στην καθημερινότητά τους, μερικές φορές η αμφιβολία, ο δισταγμός στο να εκτελέσουν διαταγές, ακόμα και οι στιγμές δειλίας τους... Είναι δηλαδή αληθινοί άνθρωποι, όπως όλοι. Ο ηρωισμός τους τελικά έγκειται όχι στο ότι καταφέρνουν σημαντικά  πλήγματα ενάντια στην πανίσχυρη κατακτητική μηχανή, αλλά στο ότι, έστω και άνευ πρακτικού λόγου, θα έλεγε κανείς, εξακολουθούν να ζουν αυτή την καταθλιπτική, μουντή, φοβισμένη ζωή αντιμετωπίζοντας καθημερινά το θάνατο, ζώντας κυριολεκτικά στο χείλος της αβύσσου.
Ένα χαμηλόφωνο, μελαγχολικό έπος, με τον πολύ καλό Λίνο Βεντούρα και τη Σιμόν Σινιορέ στους κύριους ρόλους, το οποίο όμως, προειδοποιώ, βλέπεται δύσκολα. Και λόγω του "γκρίζου" και αποπνικτικού κλίματος που περιέγραψα και λόγω της μεγάλης διάρκειας.
ΥΓ: Ο Μελβίλ και ο σεναριογράφος του ήταν αμφότεροι μέλη της αντίστασης, οπότε πολλά από αυτά που βλέπουμε είναι βιωμένα.

"MADHOUSE" Ή ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΡΟΜΟΥ

Μια ακόμα από τον σωρό ταινιών τρόμου των τελευταίων λίγων δεκαετιών: "Madhouse" του 2004 από τον μάλλον αδιάφορο William Butler. Ένα θρίλερ τρόμου, από αυτά που διαδραματίζονται σε φριχτά άσυλα ψυχοπαθών.
Νεαρός γιατρός, λαμπρός επιστήμονας, πηγαίνει να δουλέψει σε απομονωμένο άσυλο με επικίνδυνους (όχι όλοι) ψυχοπαθείς. Κλασικά στο υπόγειο κρατούνται σε κελιά οι ακραίες περιπτώσεις. Από την πρώτη μέρα βλέπει ένα αγοράκι μα περιφέρεται σε διάφορους χώρους του αχανούς ιδρύματος. Σύντομα αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για φάντασμα. Μετά αρχίζει μια σειρά φριχτών φόνων, τους οποίους ο γιατρός προσπαθεί να διελευκάνει.
Σενάριο αρκετά κοινό για το είδος, υποτίθεται ατμοσφαιρική (όχι πολύ όμως) σκηνοθεσία, μια ανατροπή (που έχουμε ξαναδεί) για το τέλος και γενικά μια μάλλον ρουτινιάρικη ταινία τρόμου, στην οποία, ομολογώ, καθόλου δεν τρόμαξα. Κοινώς μία από τα ίδια. Κατά τη γνώμη μου πάντοτε.

"THE MAN WITH THE GOLDEN ARM" Ή ΜΙΑ ΠΡΩΙΜΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΘΙΣΜΟ

Το 1955 ο μεγάλος Otto Preminger (1905-1986) γυρίζει μια πραγματικά τολμηρή για την εποχή ταινία: "The Man with the Golden Arm" ("Ο Χρυσοχέρης" στην Ελλάδα). Και, νομίζω, για πρώτη φορά συζητιέται ανοιχτά το πρόβλημα του εθισμού στα ναρκωτικά (στην ηρωίνη συγκεκριμένα). Ναι, το παλιό καλό Χόλιγουντ μπορούσε (όχι συχνά εννοείται) να μιλά και για απαγορευμένα τότε θέματα.
Ο ήρωας (Φρανκ Σινάτρα) αποφυλακίζεται. Στη φυλακή έχει αποτοξινωθεί από την πρέζα, έχει μάθει να παίζει ντραμς και θέλει να γίνει μουσικός και όχι να κάνει πια τον κρουπιέρη, δουλειά στην οποία έχει εξαιρετικό ταλέντο. Στην παλιά γειτονιά του όμως καραδοκούν όλοι οι παλιοί κίνδυνοι: Από τον πρεζέμπορα και τον ιδιοκτήτη της χαρτοπαικτικής λέσχης μεχρι την ανάπηρη κοπέλα του. Όλοι, για διαφορετικούς λόγους, θέλουν να τον τραβήξουν πίσω, στους παλιούς εφιάλτες. Μόνο η πρώην κοπέλα του πασχίζει να τον βοηθήσει.
Φρανκ Σινάτρα, Κιμ Νόβακ και Έλενορ Πάρκερ συνθέτουν το καστ, η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη, η γειτονιά (τα πάντα, σαν σε σκηνή θεάτρου, βρίσκονται το ένα δίπλα ή απέναντι στο αλλο) είναι ένα είδος κλειστοφοβικής κόλασης από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Ούτε, βεβαίως, από το παρελθόν του. Το φιλμ δείχνει με σκληρό τρόπο τη φρίκη του εθισμού και σε πολλά σημεία γίνεται πραγματικά σπαρακτικό. Νοιώθεις να πονάς πραγματικά κάθε φορά που ο ήρωας τινάζει στον αέρα τα όνειρά του για μια καινούρια ζωή και κατρακυλά και πάλι στον εφιάλτη. Και είναι πολύ ενδιαφέρουσα η κυνική παρατήρηση: Οι περισσότεροι δεν σκέφτονται καν το δικό σου καλό. Θέλουν απλώς να σε εκμεταλλευτούν, ο καθένας για το δικό του συμφέρον. [SPOILIER SPOILER: Κι όσο για το τέλος, μοιάζει με χάπι εντ, στην ουσία όμως ένα τεράστιο στοίχημα έχει χαθεί, ίσως οριστικά. Πρόκειται άραγε όντως για χάπι εντ;]
Σκληρό κοινωνικό δράμα, με τολμηρό θέμα, το είπαμε, και συγχρόνως κλασική χολιγουντιανή ταινία (με κάποια μικρή ανατροπή στα μισά μάλιστα). Αν είστε φίλοι παλιών ταινιών μην το χάσετε.
ΥΓ: Την αφίσα και τα credits έχει σχεδιάσει ο θαυμάσιος γραφίστας Saul Bass, υπέυθυνος για την αφίσα του "Vertigo" του Χίτσκοκ και πλήθος άλλων κλασικών.

"ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΕΥΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ" Ή ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΝ ΟΙ ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ

Ο Νιλ Σάιμον είναι ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας. Ο Robert Moore (1927-1984) ήταν βρετανός τηλεσκηνοθέτης με 2-3 μόνο ταινίες στο ενεργητικό του. Το 1976 πάντως γυρίζει το "Murder byDeath" (Πρόσκληση σε Γεύμα από έναν Υποψήφιο Δολοφόνο) σε σενάριο του πρώτου, μια ενίοτε ξεκαρδιστική παρωδία αστυνομικών ιστοριών μετά ντετέκτιβ και φόνων.
Ένας εκκεντρικός εκατομμυριούχος προσκαλεί για μια νύχτα στον απομονωμένο, γοτθικό πύργο του τους πέντε διασημότερους ντετέκτιβ του κόσμου δηλώνοντάς τους ότι τα μεσάνυχτα θα γίνει ένας φόνος. Όποιος λύσει το μυστήριο θα πάρει ένα εκατομμύριο. Και μια σειρά από απίθανα γεγονότα αρχίζει.
Κατ' αρχήν το φιλμ δίνει την ευκαιρία να μαζευτεί ένας γαλαξίας λαμπρών ονομάτων: Άλεκ Γκίνες, Ντέιβιντ Νίβεν, Πίτερ Φολκ, Μάγκι Σμιθ, Πίτερ Σέλερς, Έλσα Λάντσεστερ, Τζέιμς Κόκο και ο Τρούμαν Καπότε αυτοπροσώπως στο ρόλο του απίθανου οικοδεσπότη. Από εκεί και πέρα η παρωδία λειτουργεί μια χαρά, οι ατάκες που ανταλλάσσονται είναι αστείες και συχνά "κοφτερές", τα γεγονότα απίθανα και ένα παιχνίδι ταυτοτήτων παίζεται διαρκώς: Ποιος είναι ποιος, γιατί βρίσκεται εκεί, ακόμα και ποιος είναι ο (εκάστοτε) νεκρός. Εννοείται ότι πρόκειται για ταινία δωματίου (ταινία πύργου για την ακρίβεια), ότι το βάρος πέφτει στο σενάριο και όχι στη σκηνοθεσία και ότι η θεατρική καταγωγή του φαίνεται. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον, κανένα πρόβλημα.
Φυσικά όλα αυτά είναι αδύνατο να συμβούν στην πραγματικότητα. Ποιος νοιάζεται όμως; Το φιλμ δηλώνει από την αρχή ότι παίρνει τις γνωστές ιστορίες σε στιλ Άγκαθα Κρίστι και τις "ξεχειλώνει" όσο δεν παίρνει, κάνοντας πλάκα μαζί τους, δίχως να νοιάζεται καθόλου για την όποια αληθοφάνεια. Αυτή άλλωστε είναι και η γοητεία του. Ιδανικό για θερινά σινεμά, μόνιμη επιτυχία για άπειρα χρόνια των αθηναϊκών καλοκαιριών, νομίζω ότι εξακολουθεί να διασκεδάζει.

"ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΓΗ" Ή ΤΡΕΜΕΤΕ: Η ΚΙΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΦΟΡΑΑ

Το "The Wandering Earth" (Liu Lang di qiu για τους κινεζομαθείς φίλους μας) γυρίστηκε το 2019 από τον Frant Gwo, είναι κάτι παραπάνω από υπερπαραγωγή, είναι... πιο επιστημονική φαντασία πεθαίνεις και, το σπουδαιότερο, είναι κινέζικο! Αξιοπερίεργο λοιπόν από μόνο του.
Επειδή ο ήλιος πεθαίνει, η ανθρωπότητα ενώνεται (επιτέλους) και συλλαμβάνει ένα μεγαλεπήβολο (επιεικώς) σχέδιο: Δημιουργώντας κολοσσιαίους "κινητήρες" θα σπρώξουν ολόκληρη τη γη έξω από το ηλιακό σύστημα αρχικά. Αυτή θα περιπλανηθεί για 2500 χρόνια (!) έως ότου φτάσει σε άλλο, κατάλληλο ηλιακό σύστημα. Στο μεταξύ, επειδή οι θερμοκρασία στην επιφάνεια είναι δεκάδες βαθμοί υπό το 0, οι άνθρωποι ζουν σε τεράστιες υπόγειες πόλεις. Ωστόσο, πριν ακόμα βγει από το σύστημά μας, ο πλανήτης αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα επιβίωσης κοντά στο Δία. Μια ομάδα νεαρών αναλαμβάνει να σώσει την ανθρωπότητα...
Το φιλμ είναι υπερπαραγωγή όσο δεν παίρνει, είναι θεαματικό (νομίζεις ότι συσσωρεύονται σ' αυτό πάμπολλες εικόνες ΕΦ που γνωρίζουμε από κάθε λογής πηγές), θέλει να έχει δράση, περιπέτεια και σασπένς... και νομίζω ότι αποτυγχάνει. Διότι, μέσα σε τόσο υπερθέαμα και τρέξιμο, προσωπικά βαρέθηκα πολύ. Νομίζω, εκτός του αφελούς σε αρκετά σημεία σεναρίου και την εφηβική εμμονή σε μια χούφτα νεαρών, παιδιών σχεδόν, που θα σώσουν τον κόσμο, το φιλμ πάσχει από ρυθμό και, τελικά, γίνεται κουραστικό. Σα να σου δίνουν να φας υποχρεωτικά και γρήγορα - γρήγορα ένα ολόκληρο ταψί μπακλαβά...
Ωστόσο θα μείνω στο ιστορικό του πράγματος. Ίσως το κινέζικο υπερθέαμα να μη χειρίζεται ακόμα καλά το θέμα του ρυθμού και του σασπένς, το μεγάλο βήμα όμως έχει γίνει: Ένα νέο υπερχόλιγουντ γεννιέται, οι συνταγές είναι τέλεια αντιγραμμένες (ή μπορεί τέλεια να αντιγραφούν συντομότατα) και μια πραγματική λαίλαπα έρχεται. Τρέμετε λοιπόν αμερικάνοι. Όσο για μένα, φοβάμαι ότι αφού τόσο βαριέμαι ήδη με το σύγχρονο παρηκμασμένο και υπερηρωικό Χόλιγουντ, φτάνει ο καιρός να βαριέμαι ακόμα περισσότερο με εξίσου μεγαλεπήβολες κινέζικες υπερπαραγωγές.

"KILLER'S KISS": ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΟΥΣΕ Ο ΚΙΟΥΜΠΡΙΚ

Μερικές φορές (όχι πάντοτε, είναι αλήθεια) όταν κανείς είναι μεγάλος φαίνεται από την αρχή. Το σχόλιο με αφορμή τη δεύτερη μόλις ταινία του Stanley Kubrick (1928-1999) "Killer's Kiss" (Το Φιλί του Δολοφόνου) του 1955. (Σημειωτέον ότι η πρώτη του ήταν στα όρια του φιλμ μεγάλου μήκους, διαρκώντας μόλις 62').
Το "Killer's Kiss" λοιπόν είναι ένα ωραίο νουάρ, στο οποίο ξεχωρίζει η υπέροχη ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ένας μάλλον τελειωμένος πυγμάχος που περιμένει σ' ένα σιδηροδρομικό σταθμό διηγείται την ιστορία του: Έναν αγώνα που έχασε, μια γυναίκα που ερωτεύτηκε και όσα δραματικά και γεμάτα δράση συνέβησαν μετά.
Υπάρχει ο κλασικός μοναχικός ήρωας, υπάρχει αυτή η χαρακτηριστική παρακμιακή ατμόσφαιρα, τόσο συνηθισμένη στα νουάρ και, πάνω απ' όλα, υπάρχει η σύγχρονη, βρώμικη μεγαλούπολη, που μοιάζει να κυριαρχεί πάνω σε όλους και όλα. Πνιγηρά δωμάτια, σκοτεινά, γεμάτα σκιές αδιέξοδα, εγκαταλειμμένες ταράτσες πολυκατοικιών, ρινγκ γεμάτα καπνό και ιδρώτα, όλα συνθέτουν μια καθόλου κολακευτική εικόνα της ζωής στις πόλεις. Αλλά αυτά δεν θα ήταν τίποτα μπροστά σε μια σειρά από κλασικές σκηνές, κυρίως προς το τέλος. Στέκομαι με ιδιαίτερο θαυμασμό στο κυνηγητό στις ταράτσες και στη φοβερή σκηνή της πάλης στην αποθήκη με τις κούκλες (δεκαετίες μετά, στη "Λάμψη", ο Κιούμπρικ ξαναθυμήθηκε στο τσεκούρι).
Σεναριακά είναι απλό και στους κλασικούς δρόμους του νουάρ, ενώ ο προϋπολογισμός μικρός. Επίσης σε κάποιες σκηνές μπορεί να θεωρήσετε ότι το "τραβάει" λιγάκι για να προσθέσει χρόνο. Είναι όμως τόσο δυνατή η σκηνοθεσία και οι εικόνες του 27χρονου Κιούμπρικ, που καθιστούν το φιλμ κάτι που αξίζει να δείτε.

ΤΟ "RESURRECTION" ΚΑΙ ΤΑ "ΠΑΡΑΓΩΓΑ" ΤΟΥ "SEVEN"

Τον αυστραλό βιντεοκλιπά (δείτε στη φιλμογραφία του πόσα και γνωστά βιντεοκλίπ είχε κάνει πίσω στα 80ς) Russell Mulcahy τον γνωρίσαμε με το "Highlander". Από εκεί και μετά ζήτημα είναι αν έχει κάνει μία αξιόλογη ταινία. Το 1999 πάντως γυρίζει το "Resurrection" (Η Ενδεκάτη Εντολή), ένα "άρρωστο" θρίλερ με παρανοϊκό σίριαλ κίλερ και με τον Κρίστοφερ Λαμπέρτ πρωταγωνιστή.
Ένας μπάτσος που έχει χάσει το μικρό παιδί του και βρίσκεται σε κρίση με τη γυναίκα του αναλαμβάνει την υπόθεση ενός ανατριχιαστικού, θρησκόληπτου σίριαλ κίλερ, ο οποίος σκοτώνει με φρικτούς τρόπους και αφαιρεί μέλη για να φτιάξει... το σώμα του Χριστού (!). Το ανθρωποκυνηγητό για να ανακαλυφτεί η ταυτότητα του φρικτού τύπου αρχίζει...
Αν αρέσκεστε σ' αυτού του είδους τα, στα όρια του σπλάτερ, θρίλερ, μπορώ να σας πώ ότι δεν είναι κακό. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον, δίχως να βαρεθώ. Νομίζετε όμως ότι αυτό κάνει την ταινία καλή; Χμμμ... Το πρόβλημα με το καλογυρισμένο αυτό φιλμ είναι αφ' ενός τα πολλά κλισέ που χρησιμοποιεί και, αφ' ετέρου (που είναι και το πιο αρνητικό) ότι δεν είναι παρά μια αντιγραφή του "Seven", που είχε προηγηθεί κατά 4 χρόνια. Υπάρχει και ένα σημαντικό (κατά τη γνώμη μου) σεναριακό ατόπημα, το οποίο όμως δεν μπορώ να σας αποκαλύψω δίχως να κάνω τεράστιο σπόιλερ. Τέλος πάντων, αν θέλετε να ξαναδείτε κάτι σαν το προαναφερθέν Seven, να μια καλή ευκαιρία.
ΥΓ: Και για να αναφέρουμε και ένα cult στοιχείο, στην ταινία ερμηνευει έναν δεύτερο ρόλο ο David Cronenberg. 

"YESTERDAY": ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ BEATLES

Η ιδέα είναι έξυπνη και πρωτότυπη. Ο Danny Boyle είναι σκηνοθέτης "παντός καιρού" και ξέρει τη δουλειά του. Έτσι, αν μη τι άλλο, το "Yesterday" του 2019 βλέπεται ευχάριστα. Συν κάτι άλλο σημαντικό...
Ένας μουσικός του δρόμου, που μάταια προσπαθεί να γίνει γνωστός και να κάνει καριέρα, ανακαλύπτει μετά από παγκόσμιο blackout ελάχιστων λεπτών, ότι ουδείς γνωρίζει ή θυμάται τους Beatles. Τότε... τι πιο φυσικό, θα καρπωθεί τη δόξα τους: Αρχίζει να παρουσιάζει ένα ένα τα αριστουργήματά τους ως δικά του τραγούδια και φυσικά γίνεται μέσα σε λίγες μέρες σούπερ σταρ. Τι σούπερ σταρ δηλαδή, μάλλον ο σημαντικότερος τραγουδοποιός όλων των εποχών. Παράλληλα όμως "τρέχει" και μια αισθηματική σχέση...
Γλυκιά, ρομαντική κωμωδία, με καλά σημεία, αλλά και αρκετά άμεσα προβλέψιμα κλισέ. Ιδιαίτερα προς το τέλος, όταν το αισθηματικό κομμάτι παίρνει το πάνω χέρι, θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ακόμα και ξενέρωτο. Ωστόσο το φιλμ φροντίζει να διατηρεί διαρκώς την feelgood ατμόσφαιρά του, οπότε, μικρό το κακό. Φυσικά, το αντιλαμβάνεστε: Το ατού βρίσκεται αλλού. Στη διάρκειά του ακούμε πάμπολλα αριστουργηματικά τραγούδια του μεγάλου γκρουπ. Κι όπως εδώ τα ακούμε όλα μαζί... δεν προλαβαίνουμε να επαναλαμβάνουμε έκθαμβοι: "Α, ναι, είναι κι αυτό, έγραψαν κι αυτό...". Στο μεταξύ γίνονται και διάφορα έξυπνα σχόλια περί μουσικής, που πρέπει να έχεις ασχοληθεί με αυτή για να τα πιάσεις. Προσωπικά με διασκέδασαν πολύ (κυρίως το αστείο με τους Oasis). Σε βασικό ρόλο, παίζοντας τον εαυτό του, εμφανίζεται ο σημερινός σταρ Ed Sheeran. Έτσι οι 18άρηδες φαν θα έχουν μια ακόμα ευκαιρία να το χαρούν. Προσωπικά εκτίμησα την βαθύτατη "υπόκλιση" που κάνει ο Sheeran στους Beatles, αποδεχόμενος εντελώς ακομπλεξάριστα την απόλυτη ανωτερότητά τους απέναντι στη δική του δουλειά.
Όπως καταλάβατε είμαι μπητλικός. Ως εκ τούτου το απόλαυσα, παρά τα κλισέ που λέγαμε. Αν είστε κι εσείς να πάτε οπωσδήποτε. Αν δεν ασχολείστε και πολύ με μουσική όμως (ή γνωρίζετε μόνο τους χιπχοπάδες των τελευταίων 10-15 χρόνων), αφήστε το καλύτερα. Εκτός του ότι δεν θα καταλάβετε πολλά από τα έξυπνα περί μουσικής σχόλια της ταινίας, που προϋποθέτουν και γνώση του έργου του συγκροτήματος, θα δείτε απλώς μια χαριτωμένη αισθηματική κωμωδία.

Η "ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΚΛΕΙΨΗ" ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΙΚΙΛΕΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ

Από την Αργεντινή μας έρχεται η "Κόκκινη Έκλειψη" (Rojo) του 2018, μια ταινία του Benjamin Naishtat. Πολιτική, αλληγορική, αλλά και με (ηθελημένα) κενά.
Σε μια επαρχιακή πόλη της Αργεντινής το 1975 ένας εύπορος δικηγόρος προσβάλλεται σκαιά από έναν άγνωστο, νευρικό τύπο σε ένα εστιατόριο. Αργότερα, καθώς επιστρέφουν σπίτι με τη γυναίκα του, ο άγνωστος θα τους σταματήσει σε ένα ερημικό σημείο και θα αυτοκτονήσει μπροστά στα μάτια τους. Ο δικηγόρος αναλαμβάνει να τον πάει σε νοσοκομείο, αντ' αυτού όμως, όταν μένει μόνος, τον πετά στην έρημο. Λίγους μήνες αργότερα ένας περίεργος ντετέκτιβ θα φτάσει στην πόλη...
Η ταινία πλέκει ένα μυστήριο δημιουργώντας μια πνιγηρή (όπως η πόλη και το περιβάλλον ) ατμόσφαιρα, έχει μια επιφανειακά αστυνομική υφή, στην πραγματικότητα όμως είναι καθαρά αλληγορική. Γι' αυτό και επίτηδες αφήνει κενά και δεν εξηγεί πολλά πράγματα. Αν λοιπόν θέλετε να δείτε μια καθαρά αστυνομική ιστορία, φοβάμαι ότι θα απογοητευτείτε. Ο Naishtat μιλά εδώ για τη δικτατορία στη χώρα του (βρισκόμαστε στην εποχή του Περόν, που σύντομα θα δώσει τη θέση της στον αιμοσταγή δικτάτορα Βιντέλα) και επικεντρώνει σε ένα από τα φρικτότερα σημεία της: Τις "εξαφανίσεις" πολιτών στα καλά καθούμενα, κάτι που κράτησε πολλά χρόνια (και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής). Έτσι το στοιχείο της εξαφάνισης υπάρχει παντού (ακόμα και η συμβολοκή έκλειψη του ήλιου). Κυρίως όμως, κατά τη γνώμη μου, μιλά για κάτι άλλο: Για μια γενικότερα διεφθαρμένη ως το κόκαλο κοινωνία, σε όλα τα επίπεδα (το σιωπηλό "πλιάτσικο" στη σκηνή της αρχής, οι κρυφές σκευωρίες του δικηγόρου και του πλούσιου φίλου του, οι "προσβεβλημένοι" νεαροί και οι αντιδράσεις τους, ο πανταχού παρόν ηλίθιος και κακόγουστος εθνικισμός - θυμίζει πολύ και τον αντίστοιχο δικό μας - ο καθολικισμός, όλα βρωμάνε και φτιάχνουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα, στην οποία συμβάλλει και η "ξεθωριασμένη" απόλυτα 70ς φωτογραφία και ατμόσφαιρα. Όλα μυρίζουν παρακμή και φθορά στο πικρό αυτό φιλμ, που βέβαια σατιρίζει σκληρά μια ολόκληρη κοινωνία, τονίζοντας τη σιωπηλή συμμετοχή και την ευθύνη της για ότι συμβαίνει σε "υψηλό" πολιτικό επίπεδο.
Ίσως κάπως στρυφνό, πικρό και δίχως να ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα από την ιστορία, έχει το ενδιαφέρον του με τη στυλιζαρισμένη, υπνωτική σκηνοθεσία και την κριτική που ασκεί, αλλά νομίζω ότι θα "τρομάξει" πολλούς.

"ENTRAPMENT"... ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ

Ο Jon Amiel έχει κάνει μερικές συμπαθητικές ταινίες (και περισσότερη τηλεόραση), δίχως ποτέ όμως να κάνει το μεγάλο φιλμ. Σε συμβατικά μονοπάτια κινείται και το "Entrapment" (Διπλή Παγίδα) του 1999 με τους Σον Κόνερι και Κάθριν Ζέτα Τζόουνς.
Τυπική ταινία με σούπερ ληστείες, με εξ ίσου τυπικό ιδιοφυή ήρωα που ληστεύει όχι για τα λεφτά (έχει ό,τι θέλει), αλλά για χόμπι και ερεθίζεται όσο πιο δύσκολη, ακατόρθωτη ουσιαστικά, είναι η πρόκληση και άλλα παρόμοια κλισέ ταινιών του είδους. Η ηρωίδα δουλεύει σε ασφαλιστική εταιρία και στέλνεται στα χνάρια του εν λόγω σούπερ κλέφτη που λέγαμε για να τον παγιδεύσει και να βρει αποδείξεις για την ενοχή του (όλοι υποψιάζονται ότι αυτός κάνει τις "ακατόρθωτες" ληστείες, αλλά αποδείξεις δεν υπάρχουν). Από εκεί και πέρα το φιλμ ισορροπεί ανάμεσα σε δύο διαφορετικές υποθέσεις, στην "αγωνία" για το αν η κοπέλα παίζει διπλό παιχνίδι (με ποιον είναι τελικά, με τον ληστή ή με την εταιρία;) και στο απαραίτητο υποβόσκον love story ανάμεσα στους δύο (οι οποίοι έχουν βεβαίως καμιά τριανταριά χρόνια διαφορά).
Υπάρχει βεβαίως το σασπένς, το θέαμα, το κοσμοπολίτικο στοιχείο και, πάνω απ' όλα το απαραίτητο στα φιλμ του είδους "αυτό δεν μπορεί να γίνει με τίποτα". Ούτε βεβαίως στον σχεδιασμό και την πολύπλοκη, με άπειρα τεχνολογικά γκάτζετ, εκτέλεση των ληστειών ούτε στις διαρκείς ταρζανιές των ηρώων (που εδώ, μεταξύ άλλων, κρέμονται επικίνδυνα από το ψηλότερο τότε κτίριο στον κόσμο, τον διπλό πύργο στην Κουάλα Λουμπούρ). Προσωπικά τα βαριέμαι όλο και περισσότερο όλα αυτά. Ακόμα όμως κι αν περάσετε δύο ευχάριστες ώρες, πρέπει να παραδεχτείτε ότι όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί πολλάκις και σε ποικίλες μεν, πανομοιότυπες στην ουσία δε εκδοχές.
ΥΓ: Επίσης, μια που είμαστε στα 1999, αξιοποιείται και το θέμα του περίφημου "ιού της χιλιετίας", που τόσα εκατομμύρια ανθρώπους είχε τρομάξει τότε.

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ "HOUSE ON HAUNTED HILL"

Βρισκόμαστε στο 1999 και το Χόλιγουντ έχει αρχίσει να κάνει ριμέικ αφειδώς. Οι ταινίες τρόμου υπήρξαν από τα πρώτα θύματα της μάστιγας. Έτσι ο άγνωστος (τηλεοπτικός και με 2-3 ταινίες τρόμου στο ενεργητικό του) William Malone γυρίζει το "Σπίτι στο Στοιχειωμένο Λόφο", ριμέικ παλιάς ταινίας του William Castle με τον Βίνσεντ Πράις  (την οποία δεν έχω δει). Στο καινούριο φιλμ μάλιστα παίζει και ο καλός Τζέφρι Ρας (και η Φάμκε Γιάνσεν, για να μη ξεχνιόμαστε).
Ο ήρωας είναι ένας εκατομυριούχος δημιουργός... θεματικών λούνα παρκ τρόμου. Καλεί λοιπόν κάποιους φίλους για πάρτι σε έναν πύργο στην κορφή ενός λόφου, που παραμένει ακατοίκητος και  θεωρείται στοιχειωμένος επειδή στα 30ς είχαν γίνει εκεί φριχτά πράγματα με έγκλειστους ενός ψυχιατρείου. Στο μεταξύ με την όμορφη γυναίκα του μόνο καλές σχέσεις δεν έχουν... Οι καλεσμένοι ωστόσο δεν είναι ακριβώς αυτοί που θα ήθελαν οι προσωρινοί οικοδεσπότες, αλλά μια ομάδα άσχετων, που προσκλήθηκαν άγνωστο πώς και γιατί. Και ο τρόμος και οι φόνοι αρχίζουν...
Κάπου τα έχετε ξαναδεί όλα αυτά, το ξέρω. Το φιλμ, που εκτός από (συμβατικό και μάλλον προβλέψιμο) τρόμο διαθέτει και πλήθος ανατροπών, προσπαθώντας έτσι να εντυπωσιάσει, βλέπεται μεν (από τους φίλους του είδους και μόνο), δεν προσθέτει όμως τίποτα απολύτως στο είδος αυτό. Αφείστε που διάφορα θα μείνουν μάλλον ανεξήγητα. Σίγουρα δεν είναι τόσο κακό όσο το άθλιο πραγματικά "13 Ghosts" (παρόμοιου στιλ και επίσης ριμέικ), αλλά και πάλι, αν δεν είστε φανατικοί δεν αξίζει και τόσο τον κόπο...

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ" Ή ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΔΡΑΜΑ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΟΥ

Έχει χαρακτηριστεί ως η καλύτερη μεταφορά έργου της Άγκαθα Κρίστι στην οθόνη. Σίγουρα είναι ένα από τα καλύτερα δικαστικά δράματα όλων των εποχών. Και, επί πλέον, δράμα; Ναι, αλλά δράμα ξε-δράμα, σε πολλά σημεία είναι πραγματιά ξεκαρδιστικό. Πρόκειται για τον "Μάρτυρα Κατηγορίας" (Witness for the Prosecution) του 1957 του υπέροχου Billy Wilder, ο οποίος, όσο περνάνε τα χρόνια, γίνεται νομίζω ο αγαπημένος μου χολιγουντιανός δημιουργός.
Ένας άντρας που κατηγορείται για φόνο καταφεύγει σε διάσημο ηλικιωμένο και ιδιόρυθμο δικηγόρο, ο οποίος, παρά τα προβλήματα υγείας του, αναλαμβάνει την υπόθεση. Όταν ξεκινά η επεισοδιακή δίκη, αντιλαμβανόμαστε σύντομα ότι τίποτα δεν είναι όπως αρχικά φαίνεται...
Υπάρχουν κατ' αρχήν οι υπέροχες ηθοποιίες της Μάρλεν Ντίτριχ, του Τάιρον Πάουερ και, κυρίως, του απολαυστικότατου Τσαρλς Λότον, που κλέβει την παράσταση. Υπάρχει ο υποδειγματικός αφηγηματικός ρυθμός, που δεν σε κάνει να βαρεθείς ούτε λεπτό. Υπάρχουν οι διαρκείς ανατροπές, που συχνά σε αφήνουν έκπληκτο. Υπάρχει το διαρκώς παρόν χιούμορ, που κυρίως πηγάζει από την εκκεντρική περσόνα του Λότον, του δικηγόρου δηλαδή, παρά το ότι το δράμα είναι ζοφερό. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, το οποίο προσωπικά λατρεύω: Η διαρκής ανατρεπτικότητα του Wilder. Ο οποίος, όντας βαθιά μέσα στο Χόλιγουντ και χρησιμοποιώντας άψογα όλα τα κλισέ του, αλλά και τις δυνατότητες που αυτό προσέφερε (μεγάλες παραγωγές, σταρς κλπ.) κατάφερνε να ρίχνει πάντοτε μια βιτριολική, ανατρεπτική, συχνά πικρή και απαισιόδοξη ματιά στο σύστημα. Εδώ στόχος του είναι το δικαστικό σύστημα, το οποίο σχεδόν χλευάζει ως ανίκανο να αποδώσει δικαιοσύνη. Δεν μπορώ να πω πολλά για λόγους spoiler, αλλά αν δεν... θα είχαμε μια παντελώς παταγώδη αποτυχία και ένα λάθος ολκής. Μόνο βλέποντας το φιλμ θα καταλάβετε τι εννοώ. Και θα προβληματιστείτε πάνω σε ένα σημείο: Τελικά είναι πάντοτε κάτι καλό η ιδιοφυία ενός λαμπρού δικηγόρου;
Εξαιρετικό φιλμ που δεν θα κάνει κανέναν να βαρεθεί. Εσείς όμως θα βαρεθείτε σίγουρα να με ακούτε να επαναλαμβάνω ότι, βλέποντας αυτές τις ταινίες, αντιλαμβανόμαστε την απίστευτη κενότητα και παρακμή του σύγχρονου ψηφιακού, υπερηρωικού και αδηφάγου Χόλιγουντ (δηλαδή αδηφάγο ήταν και τότε, αλλά μπορούσε να παράγει εξαιρετικές ταινίες).

"CUBE 2 : HYPERCUBE": ΕΝΑΣ... CUBE ΣΕ ΠΙΟ ΚΑΚΟ

Το 1999 είχε έρθει από το πουθενά το cult "Cube", από τις πλέον πρωτότυπες ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Το 2002 (διότι το Χόλιγουντ είχε ήδη μπει από αρκετά πριν στη φάση με τον γενικό τίτλο "Ανέμπνευστο") προέκυψε και το απαραίτητο σίκουελ (μη χάσουμε και δεν γ...μήσουμε κάτι καλό που έγινε). Τίτλος "Cube 2 : Hypercube" από τον διευθυντή φωτογραφίας κυρίως (και λίγο σκηνοθέτη) Andrzej Sekula.
Δεν είναι κάτι πολύ κακό. Απλώς 8 εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, ξυπνούν και βρίσκουν τον εαυτό τους παγιδευμένο σε ένα λευκό, κυβικό δωμάτιο. Υπάρχουν ανοίγματα που οδηγούν σε πανομοιότυπα δωμάτια. Και μετά σε άλλα, σε άλλα... επ' άπειρον. Μόνο που εδώ οι φυσικοί νόμοι δεν ισχύουν. Κάθε πανομοιότυπο εξωτερικά δωμάτιο έχει τους δικούς του νόμους, διαφορετική βαρύτητα... και άλλη ροή του χρόνου. Και μερικά από αυτά κρύβουν θανάσιμες παγίδες...
Σας θυμίζει τίποτα; Φυσικά τον πρώτο "Κύβο". Εδώ μπλέξαμε κβαντική θεωρία, παράλληλα σύμπαντα, συνωμοσίες εταιριών, διαφορετικούς φυσικούς νόμους... και φτιάξαμε κάτι που και μπόλικα σεναριακά κενά διαθέτει έχει και δεν εξηγεί επαρκώς τι ακριβώς συμβαίνει...
Ίσως όσοι δεν έχουν δει το πρώτο να εντυπωσιαστούν με την ιδέα. Οι υπόλοιποι θα πουν κουρασμένα: "Α, μία από τα ίδια". Αλλά σε χειρότερη βερσιόν.

ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΚΟΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ "DONNIE DARKO"

Στην ιστορία του κινηματογράφου (και όλων των τεχνών) υπάρχουν δημιουργοί που έφτιαξαν μία εκπληκτική ταινία και μετά... ας μην αναφέρουμε το "καμία σχέση" και το μετά. Ο Richard Kelly είναι έnα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα: Το 2001 θα κάνει το υπέροχο cult "Donnie Darko", μετά, ως το 2009, 2 αδιάφορες ταινίες (η αλήθεια είναι ότι δεν τις έχω δει, αλλά οι μαρτυρίες λένε ότι είναι αδιάφορες) και μετά τίποτα.
Ένας έφηβος που μεγαλώνει σε μια πόλη των ΗΠΑ σώζεται από την πτώση ενός κινητήρα αεροπλάνου από το πουθενά, αφού δεν βρίσκεται στο δωμάτιό του επειδή υπνοβατεί. Ο νέος έχει ψυχικά προβλήματα (πιθανή σχιζοφρένεια), επισκέπτεται ψυχίατρο, παίρνει φάρμακα, αλλά δεν παύει να βλέπει οράματα: Το συνηθέστερο απ' αυτά είναι ένας γιγάντιος λαγός, που εμφανίζεται μόνο σ' αυτόν και του μιλά λέγοντάς του τι πρέπει να κάνει. Τα γεγονότα που ακολουθούν είναι πολύπλοκα και εμπλέκουν το θέμα του ταξιδιού στο χρόνο.
Τι είναι το "Donnie Darko"; Ένα φιλμ με ταξίδι στο χρόνο;  Ένα φιλμ με τα οράματα ενός ψυχοπαθούς; Ένας μάλλον ακατανόητος λαβύρινθος γεγονότων, στο κλίμα του Ντέιβιντ Λιντς; Όλα αυτά μαζί και πολλά άλλα. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για ταινία που βλέπεται απνευστί, που δημιουργεί μια υνωτιστική, παράδοξη ατμόσφαιρα, που κάνει πλήθος αναφορές (ο Λιντς, η ποπ κουλτούρα, το θαυμάσιο φιλμ "Harvey" του 1950, από το οποίο ο Kelly φαίνεται ότι πήρε την ιδέα) και ταυτόχρονα ασκεί δριμεία κριτική στην αμερικάνικη κοινωνία, την παράνοια και τον συντηρητισμό της ταυτόχρονα (η νεαρή καθηγήτρια που δεν γίνεται δεκτή λόγω των καινοτόμων ιδεών της, η άλλη νευρωτική, συντηρητική καθηγήτρια, το όλο κλίμα του σχολείου, τα σχόλια του πατέρα για τον υποψήφιο Μάικλ Δουκάκη, που "θα μας πάρει τα λεφτά" - η ταινία διαδραματίζεται το 1988, ο απατεώνας σούπερ σταρ των βίντεο "για να ξεπεράσουμε το φόβο", η εν γένει περιρέουσα μουχλιασμένη "χριστιανικότητα" κλπ.), ενώ είναι πλημμυρισμένη από γνωστά, θαυμάσια 80ς τραγούδια. Όσο για το καστ... θα συναντήσουμε τους νεαρότατους Τζέικ και Μάγκι Γκίλενχααλ, τη Ντρου Μπάριμορ, την παλιά Κάθριν Ρος... και έναν νεαρότατο, άγνωστο τότε Σεθ Ρόγκαν μεταξύ άλλων.
Φυσικά υπάρχουν κενά, πολλά δεν εξηγούνται ακριβώς και πολλοί θα μείνουν με την απορία του "τι συνέβη τελικά;" Άλλωστε κυκλοφορούν πάμπολλες "εξηγήσεις" στο διαδίκτυο (οπως ακριβώς με τα φιλμ του Λιντς). Αυτό όμως δεν αναιρεί την αναμφισβήτητη γοητεία της ταινίας και την παράδοξη, ονειρική ατμόσφαιρα που τη διαπερνά. Δικαίως θεωρείται ένα cult classic.

ΝΑΖΙ, ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗ "ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ"

Μετά το 2000 και το μέτριο "Hollow Man" ο Paul Verhoeven επιστρέφει στην πατρίδα του, την Ολλανδία, και γυρίζει πλέον φιλμ στην Ευρώπη. Έτσι το 2006 κάνει τη "Μαύρη Λίστα" (Zwartboek ή Black Book στα αγγλικά), μια δραματική περιπέτεια που διαδραματίζεται στον καιρό του πολέμου.
Μια όμορφη εβραία που κρύβεται κάπου στην Ολλανδία δραπετεύει με άλλους εβαραίους με τη βοήθεια ενός ντόπιου μπάτσου για το Βέλγιο. Στο δρόμο όμως πέφτουν σε ναζιστική ενέδρα και σφαγιάζονται. Ανάμεσα στα θύματα και η οικογένειά της. Εκείνη είναι η μονη που θα διασωθεί. Στη συνέχεια θα μπει στην αντίσταση, θα τα φτιάξει με έναν υψηλόβαθμο ναζί προκειμένου να του αποσπά μυστικά και ένα πλήθος από περιπέτειες, ίντριγκες και προδοσίες (με πάμπολλα θύματα) θα ξεκινήσει.
Το φιλμ κρατά βεβαίως το ενδιαφέρον με τη δράση, το (σχετικό) σασπένς και τις πολλαπλές ανατροπές που διαθέτει στις σχεδόν δυόμιση ώρες που διαρκεί. Ωστόσο η ηρωίδα είναι κυριολεκτικά εφτάψυχη, πολλά από τα τεκταινόμενα γίνονται πολύ εύκολα και γενικά η ταινία διαθέτει ένα πλήθος από κλισέ παρόμοιων περιπετειών με κακούς ναζί και προδοσίες. Ο Βερχόφεν προσθέτει κάποιες βίαιες ή απωθητικές σκηνές, σκοτώνει πολλούς από τους "καλούς", ωστόσο, όπως είπαμε, τα κλισέ δεν τα αποφεύγει. Ενδιαφέρον πάντως έχει η εντελώς τελευταία σκηνή, η οποία έξυπνα ανατρέπει τον "παράδεισο" της πρώτης, υπογραμμίζοντας πικρά ότι "τίποτα δεν τελείωσε".
Καλό για χάζεμα, οχι όμως σημαντική ταινία κατά τη γνώμη μου.

"Η ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ" Ή Η ΦΡΙΧΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ

"Η Πρώτη Νύχτα" (La Primera Noche) του Luis Alberto Restrepo είναι μια κολομβιανή ταινία του 2003 και, νομίζω, μια καλή ταινία. Ασχολείται με την εφιαλτική πραγματικότητα της χώρας (των αρχών του 2000 τουλάχιστον). Δεν αφορά όμως τον πόλεμο για τα ναρκωτικά, που όλοι ξέρουμε, αλλά τον ουσιαστικά εμφύλιο ανάμεσα στους αντάρτες (αθέατους στην ταινία) και στο στρατό της χώρας.
Σε ένα φτωχό ορεινό χωριό ένας νεαρός, που ζει με τη μητέρα και τον αδελφό του, ερωτεύεται μια πολύ νεαρή κοπέλα. Ωστόσο την κοπέλα κατακτά ο άλλος αδελφός, ο οποίος την παντρεύεται, κάνει δυο παιδιά και την εγκαταλείπει για να φύγει στο βουνό με το θείο του. Ο πάντοτε ερωτευμένος αδελφός που μένει θα καταταγεί στο στρατό της χώρας σε μια προσπάθεια να πάρει το απαραίτητο απολυτήριο για να προκόψει στη ζωή του. Ωστόσο εμείς τον βλέπουμε με την κοπέλα, η οποία τον περιφρονεί, και τα δύο μικρά μωρά να φτάνουν στην πρωτεύουσα, τη Μπογκοτά, για πρώτη φρά στη ζωή τους και να περνούν μια σκληρή νύχτα στο δρόμο δίχως καθόλου λεφτά. Τι έχει συμβεί στο μεταξύ;
Το φιλμ πάει μπρος πίσω στο χρόνο. Μας αφηγείται εναλλάξ τον εφιάλτη της πρώτης άστεγης νύχτας στη μεγαλούπολη και το τι έχει συμβεί πίσω, στο μικρό, χαμένο στα βουνά χωριό, το οποίο βεβαίως έχει την ατυχία να βρίσκεται στην εμπόλεμη ζώνη ανάμεσα στο στρατό και τους αντάρτες. Ο καθόλου αθώος στρατός βεβαίως βλέπει τους χωρικούς με μισό μάτι, ως εν δυνάμει αντάρτες. Δυνατή ταινία, που δεν χαρίζεται σε εύκολες λύσεις και χάπι εντ, παρουσιάζει ανάγλυφα το τραγικό αδιέξοδο της χώρας (και άλλων παρόμοιων βεβαίως). Από τη μια η φρίκη του πολέμου, που σοβεί μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές, από την άλλη η φρίκη (για κάποιους που δεν έχουν τίποτα απολύτως) της μεγάλης πόλης. Δυνατό, επαναλαμβάνω. Αν το βρείτε κάπου δείτε το,
ΥΓ: Είναι απίστευτο, αλλά χωρικοί μιας χώρας όπως η Κολομβία (η οποία δεν είναι καν Αφρική) εν έτει 2000 περίπου, όχι μόνο δεν έχουν πάει ποτέ σε μεγάλη πόλη, όχι μόνο δεν διαθέτουν καμία τεχνολογία, αλλά αγνοούν πώς να χειριστούν το... τηλέφωνο (όχι φυσικά το κινητό που δεν υπάρχει ακόμα, αλλά αυτό ενός θαλάμου).
ΥΓ2: Με το παραπάνω μη νομίσετε ότι η ταινία δείχνει το πρωτόγονο φολκλόρ της χώρας. καμία σχέση. Απλώς τα βλέπουμε αυτά στην πλοκή.

"ΣΥΝΟΡΑ": ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ... ΤΙ;

Μια εξαιρετικά άσχημη, στα όρια της παραμόρφωσης, γυναίκα έχει την ανεξήγητη ικανότητα να μυρίζει τα συναισθήματα των ανθρώπων. Έτσι δουλεύει με επιτυχία σε αεροδρόμιο και με τη βοήθειά της συλλαμβάνονται άτομα που κουβαλούν οτιδήποτε παράνομο, ακόμα και ένα στικάκι με παιδική πορνογραφία. Φυσικά η μοναξιά συνοδεύει ένα τέτοιο πλάσμα. Ώσπου μια μέρα τα σύνορα περνά ένας άντρας που διαθέτει παρόμοια ακριβώς δυσμορφία με την ίδια. Σύντομα μια ιδιαίτερη έλξη θα αναπτυχθεί ανάμεσά τους... και μυστικά που βρίσκονται έξω από τη σφαίρα του ανθρώπινου αρχίζουν να αποκαλύπτονται...
Όλα αυτά συμβαίνουν στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (και δύσκολη στην παρακολούθησή της) σουηδική ταινία "Σύνορα" (Grans) του 2018 του ιρανού (που ζει όμως στη Σουηδία) Ali Abbasi. Το "δύσκολα" που ανέφερα παραπάνω δεν αφορά την πλοκή, αλλά τις συχνά απωθητικές εικόνες που διαθέτει το φιλμ. Το οποίο, όπως σύντομα αντιλαμβανόμαστε, παρά την απόλυτα ρεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση, κινείται απόλυτα στο χώρο του φανταστικού. Έτσι το αποτέλεσμα φαίνεται διπλά ενδιαφέρον.
Ταυτόχρονα, όπως δηλώνει και ο τίτλος, μιλά για τα σύνορα που χωρίζουν με κάθε λογής διαχωριστικές γραμμές τους ανθρώπους, για το φόβο του διαφορετικού, για τη μοναξιά... Και, τελικά, προβληματίζεται για το πώς μπορεί ή πρέπει να αντιδράσει ο διαφορετικός, ο αποκλεισμένος, απέναντι σε μια κοινωνία από την οποία πρέπει διαρκώς να κρύβεται. Βία, εκδίκηση ή... τι; Όπως επίσης αντιλαμβάνεστε βρισκόμαστε πολύ μακριά από τη χολιγουντιανή οπτική του "ασχημόπαπου" του στιλ "είναι διαφορετικό, αλλά πρέπει να το αγαπάμε, γιατί ποιος ξέρει πόσες αρετές κρύβει μέσα του". Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο σκληρά, βρώμικα, απωθητικά σε κάποια σημεία. Προσωπικά, παρά τις "δύσκολες" εικόνες, με εξέπληξε ευχάριστα και, αν μη τι άλλο θα συμφωνήσετε σ' αυτή την αντικειμενική παρατήρηση, το βρήκα πρωτότυπο: Ένα σκληρό παραμύθι "χωμένο" σε μια βρώμικη, κοινή καθημερινότητα.

"MIDNIGHT RIDE": B-MOVIE ΚΑΙ CULT ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα έχετε αναρωτηθεί τι απέγινε ο Mark Hamill μετά την πρώτη θρυλική τριλογία των Star Wars. Ε, λοιπόν για κάποια χρόνια περιέφερε τον εαυτό του σε b-movies που μάλλον κανείς δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να θυμάται. Ένα απ' αυτά είναι και το "Midnight Ride" (1990) του άγνωστου πρώην κασκαντέρ Bob Bralver. Ένα θρίλερ, στο οποίο ο Hamill ερμηνεύει έναν ψυχοπαθή σίριαλ κίλερ. Με πρωταγωνιστή έναν άλλο αλήστου μνήμης "σταρ" (;;;), τον Μάικλ Ντάντικοφ (τον θυμάστε;). Ωστόσο οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ, καθώς στις τελευταίες σκηνές κάνει την εμφάνισή του και ο Ρόμπερτ Μίτσαμ!
Την ιδέα την έχουμε συναντήσει πάμπολλες φορές: Όμορφη γυναίκα οδηγεί μέσα στη νύχτα προσπαθώντας να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται από τον σύζυγό της, με τον οποίο τα έχουν χαλάσει και παίρνει ωτοστοπατζή, ο οποίος φυσικά αποδεικνύεται ψυχοπαθής δολοφόνος (όπως το 83,8% περίπου όσων κάνουν ωτοστόπ  στα αμερικάνικα φιλμ). Στο μεταξύ ο σύζυγος κυνηγά το αυτοκίνητο της γυναίκας του και... ε, οι νεκροί συσσωρεύονται, τα αμάξια ανατινάζονται σωρηδόν και κοντεύουν ολόκληρες πόλεις να καταστραφούν. Καταλαβαίνετε...
Φυσικά δεν μπορούμε να το πάρουμε στα σοβαρά. Ο χαμός καταντά σχεδόν αστείος (άθελά του), ενώ οι ηθοποιίες του βασικού ζεύγους ακόμα περισσότερο. Μόνο αν κυριολεκτικά θέλετε να σκοτώσετε τον χρόνο σας.

"BLUE CAR", ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Το "Blue Car" είναι ένα δραματικό φιλμ του 2002 της Karen Moncrieff (που αργότερα έκανε το ζοφερό "Dead Girl").
Ένας δάσκαλος προσπαθεί με κάθε τρόπο να ενισχύσει μια μαθήτριά του, η οποία δείχνει να έχει εξαιρετικό ταλέντο στην ποίηση. Ωστόσο έχει και μεγάλα οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα, ζώντας με τη χωρισμένη μητέρα της και τη μικρή αδελφή της, της οποίας η ψυχική υγεία δεν δείχνει να βρίσκεται σε άριστη κατάσταση... Από ένα σημείο και μετά οι σχέσεις δάσκαλου - μαθήτριας θα πάρουν διαφορετική τροπή.
Καλό φιλμ, με καλές ηθοποιίες, που εξετάζει εφηβικά προβλήματα, δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, αλλά και τη σχέση ταλέντου (και ανάδειξής του) με το οικονομικό επίπεδο του ταλαντούχου (μη γελιόμαστε, πολλές φορές καθαρά οικονομικοί / κοινωνικοί παράγοντες εξαφάνισαν πιθανές ιδιοφυίες). Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται βεβαίως στους χαρακτήρες, κυρίως της έφηβης και του δάσκαλου. Και υπάρχει και μια τελική ανατροπή (που αφορά και πάλι τον χαρακτήρα κάποιου από τους ήρωες). Εντέλει αυτό που ξεκινά ως ένα τυπικό φιλμ σχέσης δάσκαλου - μαθητή (ο φωτισμένος πρώτος που θα βοηθήσει τον φτωχό / άτολμο / καταπιεμένο δεύτερο) θα εξελιχτεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ενδιαφέρουσα ταινία, κυρίως αν σας αρέσουν τα κοινωνικά, ρεαλιστικά δράματα αυτού του είδους.

"ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΕΝΤΡΙΞ" ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Να και μια ευχάριστη έκπληξη που μας έρχεται από την Κύπρο. Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του Μάριου Πιπερίδη "Αναζητώντας τον Χέντριξ" του 2018 και απολαυστική είναι και "δύσκολα" σχόλια κάνει.
Ένας κύπριος loser, μουσικός (σχεδόν πρώην μουσικός όμως), ετοιμάζεται να φύγει για πάντα από το νησί, όταν, λίγες μέρες πριν, χάνει τον αγαπημένο του σκύλο Χέντριξ, ο οποίος μπαίνει απαρατήρητος, διασχίζοντας την Πράσινη Γραμμή που διχοτομεί τη Λευκωσία, στην τουρκοκυπριακή ζώνη. Ο ήρωάς μας πάει κι αυτός εκεί αναζητώντας τον, καταφέρνει να τον βρει... και παγιδεύεται εκεί, αφού αυτός μεν είναι ελεύθερος να επιστρέψει, ο σκύλος όμως δεν περνάει, διότι απαγορεύεται η είσοδος ζώων στην Ευρωπαϊκή Ένωση από χώρες εκτός αυτής (ο τουρκοκυπριακός τομέας δεν ανήκει στην ΕΕ). Αρχίζει έτσι ένας αγχωτικός αγώνας για την παράνομη εισαγωγή του ζώου, με απρόβλεπτες συνέπειες...
Το μεγάλο ατού του φιλμ είναι ότι καταφέρνει μια δύσκολη ισορροπία: Και feelgood να είναι, με μπόλικο χιούμορ, και - συγχρόνως - να "ξύνει" πληγές: Να μιλά για την απαράδεκτη διχοτόμηση της Κύπρου (βλέποντας ταυτόχρονα και την παράλογη / γελοία πλευρά του πράγματος), να προκαλεί  συγκίνηση όταν συνειδητοποιεί κανείς τα αποτελέσματα της κατάστασης αυτής τόσες δεκαετίες μετά, αλλά και ψύχραιμα να αντιμετωπίζει και τις δύο πλευρές και τις απόψεις τους (αλήθεια, οι απόγονοι των τούρκων έποικων που μεταφέρθηκαν εκεί μετά το 74, οι οποίοι σήμερα είναι 40ρηδες, γεννήθηκαν εκεί, δεν έχουν πάει ποτέ τους στην Τουρκία και το μόνο που γνωρίζουν στη ζωή τους είναι η (μισή) Κύπρος, τι φταίνε;) Πάντως, επαναλαμβάνω, αυτή ακριβώς η ισορροπία - του να καταφέρνεις να κάνεις ένα ουσιαστικό σχόλιο για ένα καυτό και πολύπλοκο θέμα και συγχρόνως να παραμένεις ευχάριστος και απολαυστικός, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Γι' αυτό μου άρεσε το φιλμ (προσθέστε, αν θέλετε, και τις πολύ φυσικές ηθοποιίες).

ΚΟΥΙΖ: ΠΟΣΟΥς ΣΚΟΤΩΣΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ ΦΙΛΜ Ο "JOHN WICK";

Το πρώτο φιλμ του "John Wick" "προσγειώθηκε" από το πουθενά το 2014, με δράστη τον πρώην κασκαντέρ και δάσκαλο πολεμικών τεχνών Chad Stahelski. Ήταν ένα παράτολμο project, κατάφερε να βρει χρηματοδότηση και τελικά έγινε τόσο μεγάλη επιτυχία που ακολούθησαν άλλες δύο, εξαιρετικά πετυχημένες συνέχειες. Όσο για τον Κιάνου Ριβς, πρόσθεσε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία στο ενεργητικό του.
Ο ομώνυμος ήρωας είναι ο φοβερός και τρομερός, αλάνθαστος πληρωμένος δολοφόνος, που έχει αποσυρθεί, ερωτευτεί και παντρευτεί. Τώρα όμως είναι τσακισμένος από τον θάνατο της γυναίκας του από ασθένεια. Όλη του η αγάπη έχει διοχετευτεί σε ένα γλυκό κουτάβι, τελευταίο της δώρο. Όταν όμως ο γιος του μεγάλου ρώσου αρχηγού πανίσχυρης και πολυμελούς συμμορίας (για την οποία δούλευε ο Γουίκ) σκοτώσει το σκυλάκι και κλέψει το αυτοκίνητο του ήρωά μας... ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε...
Αν δεν το ξέρετε, ολόκληρο το φιλμ είναι ένα αδιάκοπο, non stop σερί πυροβολισμών. Ο απέθαντος Γουίκ μπουκάρει ολομόναχος οπουδήποτε μπορείτε να φανταστείτε και καθαρίζει ό,τι κινείται. Αυτό. Δεν έχουμε πολύ ξύλο, το μεγαλύτερο μέρος των φόνων διαπράττεται με πυροβολισμούς, πολλαπλούς μάλιστα για να είμαστε σίγουροι ότι ο εχθρός πέθανε για τα καλά. Η εκδίκηση πάνω απ' όλα, δίχως ίχνος δεύτερης σκέψης. Ένας ήρωας - μηχανή φόνων. Φυσικά οι δεκάδες νεκροί είναι πάντα κακοί του χειρίστου είδους, οπότε... να μην έχουμε και τύψεις...
Όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπάρχουν πολλές πολλές βαθυστόχαστες αναλύσεις. Απλώς η ταινία είναι πολύ καλογυρισμένη, η δράση σε παρασύρει επειδή και ασταμάτητη είναι και εξαιρετικά χορογραφημένη και, γενικά, βρισκόμαστε στο κλίμα των πρώτων κινέζικων φιλμ του John Woo (από τον οποίο φαντάζομαι ότι επηρεάστηκε ο Stahelski). Αν γουστάρετε τόση αδρεναλίνη ορμήστε!