Δευτέρα, Ιανουαρίου 03, 2011

Η ΤΑΜΑΡΑ ΝΤΡΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ


Ο Stephen Frears αποδεικνύει χρόνο με τον χρόνο ότι είναι ένας σκηνοθέτης... παντός καιρού. Δεν το λέω με κακιά έννοια. Κάθε άλλο. Θεωρώ ότι οι πολύ διαφορετικές ταινίες που έχει κάνει (από τις "Επικίνδυνες σχέσεις" μέχρι το "Πιτσιρίκι" και από το "Ωραίο μου Πλυντήριο" μέχρι το "The Hit") είναι πάντα από ενδιαφέρουσες έως εξαιρετικές, δηλαδή από ένα επίπεδο και πάνω.
Έτσι το 2010 γυρίζει την "Tamara Drew" ("Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου"), ταινία βασισμένη σε κόμικς, την οποία, δίχως να πρόκειται για ένα από τα μεγάλα φιλμ του, βρήκα διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα. Η ομώνυμη ηρωίδα, πρώην ασχημόπαπο και νυν σούπερ γκόμενα χάρη σε μια πλαστική που έκανε στη μύτη της, επιστρέφει στη μικρή, επαρχιακή πόλη της και αναστατώνει τις ζωές των κατοίκων - και κυρίως, βέβαια, του αντρικού πληθυσμού.
Ακούγεται χαζό; Δεν είναι τόσο. Ο Φρίαρς μένει πολύ μακριά από τη φτηνή φαρσοκωμωδία. Το χιούμορ βεβαίως υπάρχει, πικρό πολύ συχνά, αλλά συνυπάρχει με μια εξονυχιστική καταγραφή της επαρχιακής μιζέριας (που, όπως φαίνεται τελικά, είναι ίδια σ' όλο τον κόσμο) και των πολλών χαρακτήρων που εμπλέκονται στην ιστορία και αποτελούν το μικρόσκοσμο της αγροτικής πόλης. Και είναι πολλοί και ποικίλοι οι χαρακτήρες αυτοί: Ο πετυχημένος συγγραφέας αστυνομικών, που με τη σύζυγό του διατηρεί φάρμα - καταφύγιο συγγραφέων (!), οι συγγραφείς που ζουν εκεί, ο ωραίος αγρότης, ο ροκ σταρ που σκάει απο το πουθενά, τα δύο 15χρονα κοριτσάκια που γίνονται καταλύτης στη όλη ιστορία και κάμποσοι άλλοι. Μια μικρή κοινωνία με τις ιστορίες, τα ψέματα, τα μικρά δράματα, την υποκρισία... μια μικρογραφία της βρετανικής κοινωνίας, που ο Φρίαρς σατιρίζει εύστοχα. Η ιστορία μπορεί να γίνει κάπου και τραγική - αν και η φρεσκάδα του σκηνοθέτη δεν σε κάνει ποτέ να τα βάψεις μαύρα. Το όλο κλίμα ίσως θυμίζει κάπως Νικ Χόρνμπι (ο Φρίαρς έχει άλλωστε μεταφέρει στην οθόνη το δικό του διασκεδαστικότατο "High Fidelity").
Αυτό που θαυμάζω στον σκηνοθέτη αυτόν είναι η αστείρευτη φρεσκάδα του, αν σκεφτεί κανείς ότι γυρίζει αυτή την ταινία στα 69 του χρόνια. Και η ικανότητά του να μεταμορφώνεται διαρκώς, δίχως σχεδόν ποτέ να δίνει κακά αποτελέσματα. Και μη μου πει κανείς ότι παρήκμασε. Πάντοτε, σ' όλη του την καριέρα, γύριζε όπως είπαμε πολύ διαφορετικά πράγματα, που, ξαναλέω, τις φορές που δεν ήταν εξαιρετικά, ήταν τουλάχιστον πολύ συμπαθητικά. Όπως σ' αυτή εδώ την Ταμάρα. Δεν νομίζω ότι είναι μεγάλη ταινία, βλέπεται όμως πολύ ευχάριστα.

6 Comments:

Blogger Raggedy Man said...

Χμμμμ... Λέω να τη δω, αλλά πρώτα θα τσεκάρω το κομικ...

Ιανουαρίου 03, 2011 1:56 μ.μ.  
Blogger argiris-cinefil said...

Αν και δεν έχει πάρει και τις καλύτερες κριτικές (ούτε και κακές βέβαια) έχω σκοπό να την δω γιατί πρόκειται για ταινία του Frears του οποίου με το σινεμά μπορεί να μην τρελαίνομαι, αλλά μου αρέσει αρκετά έως πολύ θα έλεγα. Θα συμφωνήσω απόλυτα με όσα λες για τον Frears: Για την ικανότητά του να μετακινείται με τόση ευκολία και επιτυχία από το ένα είδος στο άλλο, ότι όλες οι ταινίες είναι τουλάχιστον από αρκετά ενδιαφέρουσες και πάνω και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τον πεις παρακμασμένο (και καλά λόγω ηλικίας). Μπορεί το “The Queen” να πήρε πολύ καλές κριτικές και να σάρωσε τα βραβεία αλλά το “Chéri” ήταν αυτό που λάτρεψα. Κρίμα που πέρασε απαρατήρητο στην Ελλάδα.

Ιανουαρίου 03, 2011 6:02 μ.μ.  
Blogger vandimir said...

Έχεις δει το "The Hit"; Αυτό θεωρώ εγώ πολύ καλό. Όπως και το "Ο Σάμι και η Ρόζι κάνουν έρωτα".

Ιανουαρίου 03, 2011 7:23 μ.μ.  
Blogger argiris-cinefil said...

Όχι δεν τα έχω δει. Ειδικά το "The Hit" θα ήθελα πολύ να το δω. Με τον καιρό βέβαια θα κάτσω να δω και τις υπόλοιπες που δεν έχω δει καθώς είναι από τους σκηνοθέτες που θα ήθελα να δω όλη την φιλμογραφία του. Π.χ. του Γκοντάρ δεν μπορώ με τίποτα να δω όλη την φιλμογραφία του. Έχω δει 5 ταινίες του κι αυτές είναι αρκετές.

Ιανουαρίου 04, 2011 4:47 μ.μ.  
Blogger vandimir said...

Μ' αρέσει πολύ ο Γκοντάρ της δεκαετίας του 60 και των αρχών του 70. Μετά τον απεχθάνομαι πραγματικά. Ο "Ντετέκτιβ", αρχών δεκαετίας 80 νομίζω, είναι μία από τις 2 αν θυμάμαι καλά μοναδικές ταινίες στις οποίες έφυγα στο διάλειμμα. Αλλά για τον Γκοντάρ των 60ς... νομίζω ότι άλλαξε το μέχρι τότε σινεμά.
(Για την ιστορία, η 2η ταινία που έφυγα στα μισά γιατί δεν άντεχα ήταν "Η Κοιλάδα του Αβραάμ" του Ολιβέιρα. Θα σας πρότεινα να το δοκιμάσετε, έτσι για πλάκα)

Ιανουαρίου 04, 2011 9:38 μ.μ.  
Blogger argiris-cinefil said...

Έχω ακούσει πολλούς να λένε αυτό που λες κι εσύ, δηλαδή ότι τους άρεσε μέχρι και τις αρχές του '70. Από κει και πέρα πιστεύω ότι παγιδεύτηκε μέσα στην ίδια του την κοσμοθεωρία και το ότι επέμενε σε ένα είδος σινεμά που είχε πλέον σβήσει. Ή άμα θες είχε παγιδευτεί μέσα στις ίδιες του τις εμμονές οι οποίες ναι μεν τον καθιερώσανε ως ένα σπουδαίο δημιουργό ωστόσο ενώ οι άλλοι προχωρούσαν αυτός έμενε προσκολλημένος σ' αυτές τις εμμονές. Και αυτή πιστεύω ότι ήταν η αιτία της παρακμής του.
Φυσικά και τον θεωρό σπουδαίο δημιουργό, απλά είναι καθαρά θέμα προσωπικού γούστου.

Ιανουαρίου 06, 2011 3:23 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker