Δευτέρα, Δεκεμβρίου 27, 2010

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΣ


Ο γάλλος Sylvain Chomet μας είχε χαρίσει το 2003 τις υπέροχες "Τριπλέτες της Μπελβίλ". Το 2010 κάνει τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, τον "Θαυματοποιό" (L'Illussionniste), στο ίδιο "χειροποίητο" στιλ με την πρώτη, και με μια ιδιομορφία: Το σενάριο είναι ένα αδημοσίευτο του Ζακ Τατί. Ο ίδιος ο Τατί σαν φιγούρα γίνεται ο πρωταγωνιστής της ταινίας (και μάλιστα με το όνομα Tatiscef, που ήταν το αληθινό του όνομα) και όλα είναι σα να βλέπεις μια κανονική ταινία του μεγάλου γάλλου κωμικού σε κινούμενο σχέδιο.
Βρισκόμαστε μίλα μακριά από το 3D της Disney και της Pixar, από τον καταιγισμό δράσης και τη βροχή από έξυπνες ατάκες που επικρατούν στα φιλμ τους. Εδώ όλα κινούνται αργά, το χιούμορ είναι διακριτικό και αυτό που κυριαρχεί είναι η μελαγχολία. Το ίδιο υπάροχα παλιομοδίτικο κλίμα με τις "Τριπλέτες", το ίδιο θαυμάσιο σχέδιο, το ίδιο βουβό στιλ, καθώς κι εδώ δεν υπάρχουν διάλογοι. Όλα γίνονται αντιληπτά με κινήσεις και επιφωνήματα.
Ο μοναχικός θαυματοποιός στη δύση της καριέρας του, στωικός, σιωπηλός παρατηρητής των πάντων, που παίρνει μαζί του τη μικρή φτωχή καθαρίστρια από ένα ξεχασμένο χωριό της Σκοτίας και ως άλλος Πυγμαλίων την κάνει "κυρία" με φριχτές οικονομίες, για να τη δει στο τέλος... (αλλά ας μη σας αποκαλύψω το τέλος), είναι μια σπαραχτική φιγούρα με τη χαρακτηριστική, ψιλόλιγνη μορφή του Τατί - ή μάλλον του μόνιμου alter ego που επινόησε, τον κύριο Ιλό.
Όπως καταλάβατε, πολύ λίγα πράγματα συμβαίνουν στο φιλμ. Ούτε καταιγισμός από γκαγκς ούτε λεκτικά αστεία (είπαμε, δεν υπάρχουν διάλογοι). Μόνο η πανταχού παρούσα μελαγχολική διάθεση (μελαγχολικοί έως τραγικοί είναι και οι άλλοι "θεατρίνοι" που περιστοιχίζουν τους βασικούς ήρωες), που σπάει πού και πού από μερικά χαμόγελα, κι αυτή η ζεστασιά, η γλυκύτητα, η ανθρωπιά. Υπάρχει και η μόνιμη στον Τατί ειρωνία και σατιρική διάθεση προς το μοντέρνο και τη σύγχρονη τεχνολογία, που εδώ φαίνεται με την πλάκα που κάνει στο καινοφανές ροκ (η ιστορία διαδραματίζεται τέλη 50 αρχές 60) και στα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής. Αυτό που αληθινά μαγεύει ωστόσο είναι η πραγματικά υπέροχη εικόνα. Δισδιάστατη, παλιομοδίτικη κι αυτή, είναι τόσο εκφραστική στις κινήσεις των ηρώων και τόσο μαγευτική στα τοπία, φυσικά ή αστικά, που κόβει την ανάσα. Θεωρώ τον Chomet μεγάλο καλλιτέχνη στο σχέδιο (και στο χρώμα φυσικά) και τον προτιμώ χιλιάδες φορές από οποιοδήποτε σύγχρονο εντυπωσιακό κομπιουτερέ 3D (σαν εικόνα, τονίζω, γιατί τα στόρι των φιλμ της Pixar τουλάχιστον είναι κι αυτά εκπληκτικά).
Αν είστε συνηθισμένοι στο αμερικάνικο πνεύμα του σύγχρονου animation ίσως το φιλμ σας φανεί κουραστικό ή/και βαρετό. Προσωπικά, εθισμένος στο κλίμα τόσο του Τατί όσο και του Chomet, το απόλαυσα απόλυτα.

6 Comments:

Blogger Monsieur Hulot said...

Καλησπερα φιλε και συγχαρητηρια για το μπλογκ σου!
Λατρευω τον Τατι (φαινεται και απο το ονομα, αλλωστε)!
Περιμενα τον "Θαυματοποιο" με τεραστια αγωνια γιατι λατρευω το "Τριο της Μπελβιλ". Την ειδα προσφατα και επαθα την πλακα μου!!
Κοσμημα ευαισθησιας.
Τα μικρα, καθημερινα "θαυματα" εχουν πια ξεπεραστει.
Η αυταπατη ελαχιστα διαρκει.
Προσωπικη αξιολογηση: **** ½
Καλο βραδυ και καλες γιορτες!

Δεκεμβρίου 27, 2010 11:11 μ.μ.  
Blogger Monsieur Hulot said...

Eχω γραψει και ενα κειμενο για την ταινια:
http://cinema-paradis143.blogspot.com/2010/12/lillusionniste-2010.html

Δεκεμβρίου 27, 2010 11:11 μ.μ.  
Blogger vandimir said...

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όπως κατάλαβες, είμαι κι εγώ φαν του Τατί. Έχω γράψει άλλωστε για 2 (νομίζω) ταινίες του (ψάξε αν δεν βαριέσαι στο ευρετήριο σκηνοθετών).
Συγχαρητήρια και για το δικό σου μπλογκ. Θα τα πούμε με σχόλια σ' αυτό.

Δεκεμβρίου 28, 2010 8:08 μ.μ.  
Anonymous Makaronaki me Htapodi said...

Κινησαμε να δουμε στο Αστυ τη Βουλγαρικη ταινια ο Κοσμος ειναι Μεγαλος αλλα το ατιμο το Αθηνοραμα μας την εσπασε γιατι ειχε καποια avant premiere αν καταλαβα καλα. Περασαμε από το Οπερα που επαιζε το Λογο του Βασιλια και καταληξαμε σε αυτη την ταινια η οποια αποδειχθηκε ανακουφιστικη για το ματι. Εχοντας φαει στην μαπα χρονια ολοκληρα - λογω παιδιων- τις υπερκινητικες υπερπαραγωγες της Disney και των μιμητων της, οπου τα παιδια μυουνται στην Αμερικανικη βια και τα διδαγματα αντιμετωπισης του σατανικου κακού που μισει τον κοσμο και ο καλος υπερηρωας... Bush (Shrek, ή και σεριφης Woody του Toy Story) τον σωζει κερδιζοντας ως επαθλο την αρρενοποιημενη πλεον γκομενα η ταινια με παρεπεμψε σε εξαιρετικης εικονογραφισης οπτικοποιημενο βιβλιο.

Ευτυζως που σε κανενα video club πετυχαινεις καταλαθος στα δευτεροκαλσατα - λογω ζητησης - και κανενα ξεχασμενο κινουμενο σχεδιο ευρωπαϊκης ή Ιαπωνικης παραγωγης.

Ιανουαρίου 11, 2011 11:47 π.μ.  
Blogger dirdawuth said...

υπέροχο πράγματι
έχοντας δει και την τριπλετα, είμαι αναποφάσιτος και θα θελα ν ακούσω τη γνώμη σου
υπάρχουν διαφορές και στην αισθητική και στο είδος της ιστορίας. αν και στον θαυματοποιό αυτοδεσμέυεται -μάλλον- παίρνοντας απ'ευθείας έμπνευση από τον τατί, στην τριπλέτα της μπελβιλ, μου άρεσε η οξύτητα της ιστορίας, του σχεδίου και των χαρακτήρων, κα΄τι που δεν είδα εδω. Και μάλλον το περίμενα.
αυτό βέβαια δεν ανιρεί τα όσα είπες στα οποία συμφωνώ, πολύ.

Ιανουαρίου 12, 2011 5:04 μ.μ.  
Blogger vandimir said...

Μακαρονάκι, συμφωνώ μαζύ σου σε γενικές γραμμές. Απλώς θεωρώ τις "υπερκινητικές" όπως τις αποκαλείς ταινίες, όχι τόσο της Ντίσνεϊ αλλά κυρίως της Pixar, συχνά εξαιρετικές και πανέξυπνες, σε ένα εντελώς άλλο ύφος και κλίμα όμως. Όσο για το ιδεολογικό μέρος, σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Ίσως κι εγώ να προτιμώ φιλμ όπως ο "Θαυματοποιός", αλλά δεν περιφρονώ καθόλου τις άλλες.

Dirdawuth, σ' ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου.
Στην αισθητική δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλές διαφορές. Θα αναγνώριζα το χαρακτηριστικό σχέδιο του Σομέ ακόμα κι αν δεν ήξερα ότι είναι δικό του φιλμ. Για το σενάριο όμως, νομίζω ότι το έθεσες πολύ σωστά από μόνος σου. Η Μπελβίλ είναι πιο έξυπνη, με περισσότερα γκαγκς, πιο "ιστορία", όπου γίνονται πράγματα, ενώ ο "Θαυματοποιός" πιο κλειστός, μελαγχολικός, που δημιουργεί εξαιρετική ατμόσφαιρα, αλλά δεν έχει και τόση δράση. Νομίζω ότι είναι και τα δύο συνειδητές αποφάσις του δημιουργού. Τώρα ποιο κλίμα αρέσει περισσότερο στον καθένα είναι προσωπικό θέμα. Σίγουρα πάντως η Μπελβίλ βλέπεται πιο εύκολα, χωρίς αυτό να σχετίζεται με την ποιότητα των ταινιών, που είναι και στις δύο υψηλότατη.

Ιανουαρίου 12, 2011 9:32 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker