Τετάρτη, Ιανουαρίου 12, 2011

ΑΣΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΚΑΚΟ ΝΑ ΜΠΕΙ


Ξέρουμε ότι οι αμερικάνοι αδυνατούν να παρακολουθήσουν μια ταινία που δεν μιλά αγγλικά. Πρέπει ντε και καλά να είναι στη γλώσσα τους. Γι’ αυτό και 2 μόλις χρόνια μετά ο Matt Reeves, που το 2008 είχε κάνει το σχετικά ενδιαφέρον "Cloverfield", ξαναγυρίζει το θαυμάσιο σουηδικό βαμπιρικό φιλμ «Άσε το Κακό να Μπει», ονομάζοντάς το «Let Me In».
Έχω πει επανειλημμένα ότι συνήθως απεχθάνομαι τα ριμέικ, και μάλιστα αυτά που κάνουν οι αμερικάνοι σε ξένες ταινίες, συνήθως αλλάζοντάς τους τα φώτα (μοναδική εξαίρεση απ’ όσα τέτοια έχω δει το αμερικάνικο «Ring”, άντε κάπως και το «Insomnia”). Εδώ λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σε μια από τις σπάνιες αυτές εξαιρέσεις. Όχι ότι η ταινία του Reeves είναι καλύτερη από τη σουηδική. Απλώς είναι τόσο πιστή, τόσο σεναριακά όσο και στο πνεύμα, που καταφέρνει να πιάσει άψογα όλες τις σκοτεινές αποχρώσεις και την ζοφερή ατμοσφαιρικότητα του πρωτότυπου.
Η ιστορία του 12χρονου κοριτσιού – βαμπίρ και του συνομήλικού της συνεσταλμένου και «περίεργου» αγοριού δίνεται εδώ με όλη της τη σκοτεινιά, τη βία, τη σεξουαλικότητα που υποβόσκει τελικά σε όλες τις ιστορίες με βρικόλακες, αλλά και την τρυφερότητα και την ευαισθησία που έκαναν το «Άσε το Κακό να Μπει» ένα ξεχωριστό φιλμ. Τρυφερότητα και ευαισθησία που έρχονται σε έντονη αντίθεση με το παγωμένο, άσχημο, νεκρό θαρρείς από συναισθήματα περιβάλλον της μικρής πόλης όπου διαδραματίζεται. Το περιβάλλον αυτό τονίζεται ακόμα περισσότερο με την αποπνικτική κατάσταση στο σπίτι του μικρού πρωταγωνιστή, που είναι πάντα μισοσκότεινο, με την σχεδόν τρελή, θρησκόληπτη μάνα – την οποία, σημειωτέον, αν προσέξετε, δεν βλέπουμε ποτέ.
Θα μπορούσε και να είναι μια ερωτική, ρομαντική ιστορία της πρώιμης εφηβείας ή μια ταινία πάνω στο ξύπνημα του έρωτα και την επίπονη είσοδο στην εφηβεία. Είναι όμως μια ταινία τρόμου, και μάλιστα αρκετά διαφορετική από τις άλλες. Γι' αυτό θα έλεγα να μη σας πτοήσει ο φόβος της "αμερικανιάς". Είναι πολύ σκοτεινό και δίχως παραχωρήσεις και κλισέ φιλμ, πράγμα σπάνιο για αμερικάνικη, μη ανεξάρτητη παραγωγή. Απλώς το έχουμε ξαναδεί. Και μάλιστα σχεδόν ολόιδιο.

3 Comments:

Blogger argiris-cinefil said...

Όντως είναι γνωστή αυτή η ιστορία, ότι οι Αμερικάνοι δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ταινία με υπότιτλους. Όπως είναι επίσης γνωστή και όλη αυτή η ιστορία με τον βομβαρδισμό των remakes, sequels, prequels, reboot και ό,τι άλλο τέλος πάντων σκεφτούν αυτοί εκεί στο Χόλιγουντ. Το σουηδικό μου άρεσε πολύ και μάλλον δεν θα κάτσω να δω το remake μιας ταινίας που γυρίστηκε πριν από δύο μόλις χρόνια. Βέβαια κάτι ανάλογο θα κάνει προσεχώς και ο Φίντσερ (δυστυχώς) με την επόμενή του ταινία, όπου αναγκαστικά θα την δω διότι τον υπερλατρεύω.

Ιανουαρίου 12, 2011 4:10 μ.μ.  
Blogger dirdawuth said...

γιατί το άλλο; ότι ο χάνεκε ξαναγύρισε το funny games χειρότερο;


το σουηδικό πάντως πράγματι πολύ όμορφο

και παρεπιπτόνως, συγχαρητήρια για το μπλογκ, πολύ προσεγμένο σε μια εποχή που ο καθένας γράφει ότι του κατέβει
και δεν μπορείς να εμπιστευτείς τίποτα

Ιανουαρίου 12, 2011 4:33 μ.μ.  
Blogger vandimir said...

Ευχαριστώ πολύ. Απλώς γράφω τις προσωπικές μου απόψεις, που βέβαια σχετίζονται με τη γενικότερη κοσμοθεωρία μου, αφού δεν θεωρώ ότι το σινεμά - ή οτιδήποτε άλλο - είναι αποκομμένο από το κόσμο και όσα συμβαίνουν.

Ιανουαρίου 12, 2011 9:38 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker