Ο "ΣΕΡΠΙΚΟ" ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑΣ

Όσο βλέπω παλιές του ταινίες, τόσο εκτιμώ περισσότερο τον Sidney Lumet (1924-2011). Τελικά τον θεωρώ έναν από τυς σημαντικότερους Αμερικανούς δημιουργούς (προφανώς δεν είμαι ο μόνος). Αφορμή για το σχόλιο είναι η θέαση μετά πολλά χρόνια του "Serpico" του 1973. Πρωταγωνιστής φυσικά ο εξαιρετικός Αλ Πατσίνο. Και μη ξεχνάτε και την πασίγνωστη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη που "διαπερνά" το φιλμ.

Η ιστορία είναι γνωστή : Ένας τίμιος αστυνομικός πιάνει γεμάτος όρεξη δουλειά σε ένα τμήμα της Νέας Υόρκης. Εκεί, προς μεγάλη του έκπληξη αρχικά και απογοήτευση εν τέλει, θα διαπιστώσει ότι όλοι σχεδόν είναι διεφθαρμένοι και "τα παίρνουν" με διάφορους τρόπους. Και όταν, παρά τα προβληματα που του δημιουργεί αυτή του η στάση, θα αρχίσει να τους καταγγέλλει σε όλο και ανώτερα κλιμάκια, θα αντιληφθεί ότι κι εκεί βασιλεύει η ίδια (και χειρότερη) διαφθορά αφού, ως γνωστόν, το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι.

Δυνατή, κλασική ταινία (που σήμερα πιθανότατα θα προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να απαγορεύσουν φασιστοειδή όπως ο Τραμπ), που εξετάζει το θέμα από πολλές πλευρές. Βλέπετε, δεν είναι μόνο η διαφθορά των πάντων γύρω του, δεν είναι τα κάθε λογής καψόνια στα οποία τον υποβάλλουν, αφού πάει να τους χαλάσει τις δουλειές. Είναι και η αυξανόμενη επίπτωση του σάπιου κλίματος στην ψυχολογία του ήρωα. Όταν η τιμιότητα και η καταγγελία της διαφθοράς θα του γίνει κάτι σαν εμμονή, η προσωπική του ζωή θα αρχίσει βαθμιαία να καταρρέει (οι σχέσεις με την κοπέλα του, η εν γένει συμπεριφορά του κλπ.) Οπότε εδώ έχουμε και μια εξαιρετικά οξυδερκή ματιά σε όλες τις πλευρές αυτού του πιθανότατα ακόμα πιο επίκαιρου στις μέρες μας προβλήματος. Βλέπετε, όταν η διαφθορά εισχωρήσει και διαβρώσει όλα τα κοινωνικά στρώματα, η κοινωνία ολόκληρη μοιραία θα βρεθεί υπό κατάρρευση.

 Το είπα και πιο πάνω : Δυνατή και κλασική. Και πόσο δυσάρεστα επίκαιρη με τη σύγχρονη δυσωδία που μας περιβάλλει...

"ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ" : ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

Θεωρώ τον Paolo Sorentino σημαντικό σύγχρονο δημιουργό - αν και άνισο. "Το Μεγαλείο" (La Grazia) του 2025, με τον μόνιμο σχεδόν πρωταγωνιστή του Τόνι Σερβίλιο, είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, όχι όμως - κατά τη γνώμη μου - από τις πολύ καλές του.

Ο πρόεδρος της ιταλικής δημοκρατίας εξασκεί με άψογο - πλην όμως παντελώς ρουτινιάρικο τρόπο - τα καθήκοντά του, βοηθούμενος από την κόρη του. Κατά βάθος όμως είναι ένας μοναχικός χήρος, που του λείπει αφόρητα η γυναίκα του. Τι θα γίνει αν βρεθεί σε ένα πραγματικό δίλημμα σε σχέση με μια αμφιλεγόμενη υπόθεση, όταν θα πρέπει να πάρει άμεσα θέση υπογράφοντας ή μη;

 Χαμηλότονο, μελαγχολικό φιλμ, διαθέτει ενδιαφέροντα προβληματισμό και σε μερικές στιγμές γίνεται συγκινητικό, πλην όμως μάλλον με κούρασε συνολικά. Καταλαβαίνω απόλυτα τη λογική της κριτικής των "ίσων αποστάσεων", της καλής σχέσης με όλους, της αποφυγής λήψης ξεκάθαρης θέσης σε ένα πρόβλημα. Αυτά όμως μπορούν να εντοπιστούν και να αναλυθούν σε κάθε άνθρωπο που κατέχει εξουσία, έστω και αν αυτό συμβαίνει στα πλαίσια ενός μικρόκοσμου. Αναρωτήθηκα λοιπόν γιατί ο ήρωας θα πρέπει να βρίσκεται τόσο ψηλά, να είναι ο ένας και μοναδικός, ο πρόεδρος μιας μεγάλης χώρας; Οι ίδιες απορίες ισχύουν και για τα άλλα θέματα που θίγονται : Η κούραση που προκαλούν τα γηρατειά, η σταδιακή απόσυρση από τα εγκόσμια, η αναπόφευκτη μελαγχολία και η νοσταλγία παλιότερων, πιο ξένοιαστων εποχών κλπ. Και αυτά όλα συμβαίνουν στους περισσότερους ανθρώπους.

Ίσως η υψηλή θέση του ήρωα να επιλέχτηκε με σκοπό να εξετάσει και άλλο ένα θέμα: Την μοναχικότητα της κορυφής. Αν είσαι ο ένας και μοναδικός και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω σου, πολύ απλά χάνεις την καθημερινότητα και, τελικά, την ελευθερία σου. ΟΚ. Από την άλλη, ο υφέρπων σουρεαλισμός του Sorentino εδώ εμφανίζεται με την παρουσία του απίστευτου... ρέγγε πάπα, που κυκλοφορεί με μηχανάκι. Κι αυτό το διασκεδαστικό στοιχείο όμως μου φάνηκε ότι δεν δένει με την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας. 

Δεν το θεωρώ κακό φιλμ, κάθε άλλο. Απλώς όχι από τις καλύτερες ενός σκηνοθέτη που παρακολουθώ. 

ΑΓΑΘΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΣΤΟ "ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ 8ης ΛΕΩΦΟΡΟΥ"

Το 1987 ο όχι ιδιαίτερα σημαντικός - ως σκηνοθέτης τουλάχιστον - Matthew Robbins γυρίζει το "*batteries not included" (στην Ελλάδα "Το Θαύμα της 8ης Λεωφόρου") με την Τζέσικα Τάντυ και τον Χιουμ Κρόνιν ως ηλικιωμένους πρωταγωνιστές. Βεβαίως η παραγωγή είναι του Spielberg, κι αυτό φαίνεται καθώς το πνεύμα του διαποτίζει το φιλμ.

 Παλιά πολυκατοικία, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, απειλείται με κατεδάφιση από αδίστακτο επιχειρηματία, ο οποίος "αναβαθμίζει" όλη τη γειτονιά και ο οποίος βοηθείται από συμμορία νεαρών, που κάνουν τη "βρώμικη δουλειά". Οι κάτοικοι πασχίζουν να αντισταθούν, αλλά μάταια. Το θαύμα θα συντελεστεί όταν ξαφνικά θα λάβουν βοήθεια από μικροσκοπικούς, μηχανικούς... εξωγήινους.

Ταινία φαντασίας με χιούμορ και υπερβάλλουσα ίσως γλυκύτητα, εστιάζει στις προσωπικές περιπτώσεις των ενοίκων και κυρίως στο ηλικιωμένο ζεύγος που προαναφέραμε. Σημειωτέον ότι η σύζυγος πάσχει από άνοια, γεγονός που εδώ αντιμετωπίζεται μάλλον χιουμοριστικά, αλλά και με περισσή συμπάθεια. Όσο για το "πνεύμα του Spielberg" που προανέφερα... ε, συμπαθείς πρωταγωνιστές όλων των ηλικιών, προσήλωση στις "διαχρονικές" παλιές, καλές αξίες κόντρα στο χρήμα και την στυγνή και δίχως συναισθήματα εκμετάλλευση, καλοί εξωγήινοι κλπ.

Παρά τις αφέλειές της και το λίγο "από μηχανής θεό" ύφος της βλέπεται ευχάριστα ως κάτι γλυκό και νοσταλγικό. Ευχάριστα είπα, όχι τίποτα παραπάνω. 

"WILD THINGS 2"; ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΥΤΕ ΑΠ' ΕΞΩ

Το "Wild Things" ήταν ένα ερωτικό θρίλερ του 1998 με κάμποσες ανατροπές και σέξι πρωταγωνιστές. Δεν ήταν αριστούργημα (προφανώς), αλλά αν μη τι άλλο βλεπόταν ευχάριστα. Να μη χάσουμε την ευκαιρία λοιπόν, το 2004 ο κακός σκηνοθέτης (κρίνοντας από τις πολύ χαμηλές βαθμολογίες όλων των ταινιών του) Jack Perez γυρίζει ένα ανεκδιήγητο φιλμ με τον πολύ πρωτότυπο τίτλο "Wild Things 2". (Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο Perez έχει γυρίσει μια συμπαθητική μαύρη κωμωδία το 2011).

Λύκειο, δύο κοπέλες που μισούνται θανάσιμα (μια "καλή" και μια "κακή"), ένας φόνος... και γύρω στις 100 ανατροπές κάθε 5λεπτο με (γελοίο) αποκορύφωμα την τελευταία.

Παντελώς αναληθοφανείς καταστάσεις, παντελώς απίθανες οι ανατροπές για τις ανατροπές, αστείο σενάριο, μέτριες ηθοποιίες... δεν έχω να πω κάτι καλό. Δεν το συνιστώ ούτε καν για διασκέδαση με πίτσες, μπίρες και ό,τι άλλο... Τελικά, είναι πολλές οι δεκαετίες που τα νο 2, τα πρί(ξ)κουελ και τα λοιπά μαστίζουν αλύπητα το αμερικάνικο σινεμά... 

 

"PILLION": ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Το "Pillion" (2025) είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Harry Lighton. Πρωταγωνιστούν ο Alexander Skarsgard και ο Harry Melling, που κλέβει την παράσταση.

Πρόκειται για ένα gay φιλμ, που εστιάζει στην παράδοξη σχέση των δύο πρωταγωνιστών. Ο εσωστρεφής, ντροπαλός ομοφυλόφιλος Κόλιν στα 30 του ζει ακόμα με τους γονείς του, οι οποίοι αποδέχονται πλήρως την ομοφυλοφιλία του, κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει και είναι μόνος. Αποτελεί μεγάλη έκπληξη όταν ο αρρενωπός, μηχανόβιος, "τέλειος" Ρέι τον διαλέγει για ερωτικό του σύντροφο. Όχι όμως όπως φαντάζεστε. Η σχέση τους είναι σχέση αφέντη - δούλου, καθώς βασικό στοιχείο της είναι η ταπείνωση του Κόλιν με κάθε τρόπο. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο "σκλάβος" το απολαμβάνει απόλυτα για πρώτη φορά στη ζωή του...

Ταινία με αρκετές τολμηρές ερωτικές σκηνές, παρακολουθεί την αργή, σταδιακή αλλαγή του "υποχείριου", που με τον χαρακτηριστικό "δειλό", διστακτικό του τρόπο αρχίζει να απαιτεί μια καλύτερη μεταχείριση. Αλληγορικά βλέποντάς το, πρόκειται για την ήσυχη, σιωπηλή σχεδόν "επανάσταση" (ή ενηλικίωση) ενός ανθρώπου που μέχρι τώρα δεν διεκδικούσε τίποτα, την "βελούδινη"απαίτησή του για ισονομία.

Η ταινία διαθέτει και χιούμορ και, παρά τις "άγριες" σκηνές, είναι κατά βάθος τρυφερή. Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα, καθώς η περίπτωση που καταγράφει είναι εντελώς σπάνια και προσωπική κι έτσι ήταν πολύ δύσκολο να ταυτιστώ με έναν - ευαίσθητο σίγουρα - άνθρωπο που με χαρά αποδέχεται την καταπίεσή του. Πάντως είναι πρωτότυπη και έχει το ενδιαφέρον της.