Δευτέρα, Οκτωβρίου 06, 2014

ΖΑΡΙΑ, ΠΟΚΕΡ ΚΑΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΥ

Θεωρώ τον Robert Altman μεγάλο, αλλά άνισο σκηνοθέτη, ικανό για θαυμάσια, αλλά και για βαρετά "προϊόντα". Νομίζω ότι αυτό συνέβαινε ακόμα και στη χρυσή γι' αυτόν δεκαετία του 70, όπου έκανε τόσες εξαιρετικές ταινίες. Το "Ζάρια, Πόκερ και Κάτι Άλλο" (California Split) του 1974, για παράδειγμα, δεν ανήκει στις ταινίες του που αγαπώ.
Ο Altman σε πολλά από τα φιλμ του ανέπτυξε ένα παράξενο, προσωπικό στιλ, με ιστορίες που απλά συμβαίνουν από εδώ κι από εκεί, μερικές φορές συναντιούνται, μερικές όχι, συνήθως δίχως καρυφώσεις, ακόμα και δίχως συγκεκριμένο στόρι, δίχως σασπένς, με τους ηθοποιούς συχνά να αυτοσχεδιάζουν. Υπάρχει δηλαδή μια ρευστή ατμόσφαιρα, η οποια περιγράφει μια κατάσταση. Όπως συχνά συμβαίνει στην αληθινή ζωή δηλαδή. Αυτό το στιλ μερικές φορές έδωσε εξαιρετικά αποτελέσματα. Στην περίπτωση της ταινίας που εξετάζουμε όμως προσωπικά με κούρασε αρκετά.
Η ταινία παρακολουθεί τον "βίο και την πολιτεία" δύο αθεράπευτων, κολλητών τζογαδόρων με διαφορετικούς χαρακτήρες. Αγχώδης και σοβαρός ο ένας, αλέγκρος, χαβαλετζής και "έξω καρδιά" ο άλλος (πολύ καλοί οι Τζορτζ Σίγκαλ και Έλιοτ Γκουλντ αντίστοιχα). Δίχως συγκεκριμένη ιστορία, το φιλμ τους παρακολουθεί να περιφέρονται από καζίνο σε καζίνο, από χαρτοπαικτική λέσχη σε χαρτοπαικτική λέσχη, ρίχνει ματιές στην καθημερινή ζωή τους και στις σχέσεις τους με τις γυναίκες, τους "βλέπει" ενώ ληστεύονται από αλήτες και, τελικά, επικεντρώνεται σε ένα απελπισμένο παιχνίδι ρουλέτας, όπου κυριολεκτικά θα τα παίξουν όλα για όλα.
Ναι, η ταινία καταγράφει τον "'αρρωστο" ψυχισμό του παθιασμένου τζογαδόρου, που του είναι αδύνατο να ξεφύγει από το πάθος του, έχει χιούμορ (είναι είδος κωμωδίας άλλωστε), καταγράφει τον τρόπο ζωής των ηρώων της, ανήκει γενικά στο "buddy movie", αλλά όλη αυτή η περιπλάνηση και η ουσιαστική έλλειψη πλοκής, όλος αυτός ο εγκλεισμός σε καζίνα και λέσχες - όπου διαδραματίζεται το μεγαλύτερο μέρος της - ομολογώ ότι με έκανε να βαρεθώ αρκετά και να νομίσω ότι τα 108 λεπτά της ήταν πολύ περισσότερα. Το συνιστώ στους φανατικούς του σημαντικού αυτού σκηνοθέτη, όχι όμως και στους "ανυποψίαστους".

4 Comments:

Blogger argiris-cinefil said...

Πιστεύω ακράδαντα ότι αν ρωτήσεις 10 σινεφίλ (γιατί κακά τα ψέματα σε αυτούς απευθύνεται το έργο του) τι γνώμη έχεις για τον Altman οι 9 θα σουν πουν το ίδιο: μεγάλος σκηνοθέτης αλλά άνισος. Είναι φοβερό αυτό. Κάτι όμως που θεωρώ απολύτως φυσιολογικό γιατί πολύ απλά δοκίμασε τα πάντα.

Εμένα πάντως μου αρέσει αρκετά και προς το παρόν δεν ανήκω στους 9. Και λέω προς το παρόν διότι έχω δει σχετικά λίγες (κοντά στις μισές) από το πλούσιο έργο του. Τυγχάνει μάλιστα να έχω έτοιμο ένα πακέτο ταινιών του, οπότε και θα έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Οκτωβρίου 07, 2014 2:18 μ.μ.  
Blogger vandimir said...

Μα και μένα μ' αρέσουν πολύ αρκετά από τα φιλμ του. Απλώς όχι όλα. Υπάρχουν κάποια που πραγματικά βαριέμαι.
Στα αγαπημένα μου πάντως στγκαταλέγονται (μεταξύ άλλων) τα Brewster McCloud, MASH, Ο Παίκτης, Τρεις Γυναίκες, Ποπάι κ.ά.

Οκτωβρίου 07, 2014 4:51 μ.μ.  
Blogger argiris-cinefil said...

Το Brewster McCloud να υποθέσω ότι το είδες στις Νύχτες Πρεμιέρες και το αφιέρωμά τους στον Altman όπου από ότι βλέπω μπήκε και στα αγαπημένα σου. Δυστυχώς δεν μπορώ να το βρω ούτε με αγγλικούς υπότιλους.

Οκτωβρίου 08, 2014 4:11 μ.μ.  
Blogger vandimir said...

Όντως εκεί το είδα. Όπως και το "Ζάρια..." κλπ.

Οκτωβρίου 09, 2014 7:39 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

eXTReMe Tracker